Wat je niet wil.

Gisteren was het even oorlog bedacht ik vannacht. Mensen die van het ene moment op het andere plotseling dood zijn. Je had naast hen kunnen staan.
Alles in je lichaam en geest verzet zich tegen de werkelijkheid maar je kunt niets aan die werkelijkheid veranderen. In mijn herinnering was het soms ook zo in de oorlog. Kort voor de bevrijding van Zuid-Beveland eind november 1944 kwam mijn vader uit het ziekenhuis weer thuis. De volgende ochtend gaf ik de koeien op stal hooi toen ik de Spitfires hoorde. Kort voor het dorp doken ze omlaag en begonnen hun mitrailleurs. Ik hoorde een kogel in de staldeur slaan. Direct daarna rende ik naar huis om voordat ze draaiden en hun tweede (en altijd laatste) salvo zouden afvuren veilig te zijn. Mijn ouders en mijn tweelingbroer stonden bij de achterdeur te wachten. We haalden de kelder niet meer. We moesten in de gang op de grond. Mijn moeder ging op mijn broertje liggen en mijn vader op mij. Maar dit wilden we niet zag ik ook aan gezicht van broer Piet. Wat moet je in godsnaam als kind als je ouders, ter bescherming van jou, boven je doodgeschoten zijn?
Op de foto een Friese zwartbond zoals mijn vader fokte. Ik heb nog een doos met medailles!

Olifantjes en schaken.

Vrijdag mee met Laura en haar ouders naar het Dierenpark in Emmen. De show werd gestolen door de Olifanten en vooral door de baby’s (kleuters). Het lukte me niet om een goeie foto te maken van hun zand en waterpartijen. Gelukkig moet zelfs een olifantje even uitrusten en toen kon ik een foto maken. Klik op de foto om de baby beter te zien.
Gisteren geschaakt in het Vierde Tuinkamerschaaktoernooi in Heerde. Voor mij is dat hèt jaarlijkse Rapidtoernooi van de NO-Veluwe, in 2008 schreef ik daar al over.
Vorig jaar won Henk Abels en nu won ik. Aan mijn overwinning gaat een anekdote vooraf: donderdagavond speelde ik in Elburg voor Pallas onze laatste externe competitiewedstrijd. Of eigenlijk speelde ik niet!? We moesten deze wedstrijd winnen wilden we buiten degradatiegevaar zijn. Ik had aan het vierdebord wit en na
1.e4, c5 2.Pf3,Pc6 3.d4, cxd4 4.Pxd4, Pxd4 5.Dxd4, Dc7 6.Pc3, e5 7.Le3
keek ik verdwaasd naar deze stelling. Mijn tegenstander keek even verbaasd naar mij en ik gaf hem een hand en ging weer naar mijn auto.
Er speelden 8 teams in de zaal en ik zag velen denken “ ach zo’n oude man, zijn club zou hem moeten aanraden niet meer te schaken!” Dus toen ik gistermorgen in Heerde aankwam, men wist al van donderdag in Elburg, vroeg mijn gastheer Henk ook ongerust hoe het met me ging. Ook hij had donderdag mijn slechtste zet uit meer dan 50 jaar schaken gezien!
Donderdagavond had mijn actie tot gevolg dat ons team overtuigend won, de eerste drie borden speelden remise en de laatste vier wonnen. Gister in mijn laatste partij bood ik Henk in gewonnen stelling remise aan , waarmee ik ons toernooi won.
Henk en de anderen namen mijn revanche heel sportief op, een prachtige dag in een prachtige tuin. Dank jullie wel en vooral Henk en Marijke.

Trots op kleinzoon.

In mijn blog van eergisteren schreef ik over Mirre en Charlie. Mijn oudste zoon Michiel in Toronto riep mij op ‘het matje’ en wees mij op mijn kleinzoon waar ik toch minstens zo onder indruk van kan zijn als van Charlie en Mirre.
Michiel heeft gelijk ik schreef 23 juni 2007 over Otger als een van de weinige jongens die op zijn vorige school stand kon houden tegen het intellectuele geweld van de Aziatische meisjes.
Toen Otger, in december wordt hij 16 jaar, me vertelde wat hij in zijn vrije tijd zoal doet begreep ik dat ik hem tekort heb gedaan. Natuurlijk loste hij in ons gesprek en passant het Hoedenprobleem op, maar dat maakt na die twee meisjes geen indruk meer. Wat doet Otger in de tijd dat zijn leeftijdsgenoten (niet allemaal gelukkig) in ons land zich “comazuipen”?
Hij schrijft heel moeilijke computerprogramma’s waarvoor tien jaar geleden Amerikanen hem een topbaan hadden aangeboden. Twee voorbeelden geef ik hier, Otger schreef daarvoor een programma dat de schaduwen berekent van objecten in een verlichte ruimte. Het is wel bijzonder te bedenken dat mensen als Michiel, Eliane en Piffin (mijn kleindochter) bij een tekening of schilderij o.a. onmiddellijk zien of de schaduwen juist zijn, een soort beroeps deformatie. Otger schrijft nu een programma voor zijn computer die dat automatisch doet.
Als de getoonde plaatsjes niet genoeg indruk maken moet u zich realiseren dat het programma "realtime animatie" is, d.w.z. hij kan de objecten willekeurig verplaatsen en de schaduwen gaan dan gewoon mee! Ik zal Otger een volgende keer vragen mij het zo te leveren dat wij dat op mijn blog dat dan ook kunnen.
Tenslotte de oplossing van het Hoedenprobleem (zondag op mijn blog):
A ziet dat B en C niet beiden een zwarte hoed dragen, want dan zou zij een witte op hebben.
A zegt dus dat zij het niet weet.
B ziet dat C geen zwarte hoed draagt want dan zou zij weten dat ze een witte droeg (vanwege antw.A). Zij kan dus zelf een witte of zwarte dragen en zegt dat ook zij het niet weet.
Uit de antwoorden van A en B weet C dat zij een witte hoed draagt!

Freerange Kid.

Vandaag in nrc.next twee grote tekeningen van Eliane, een op de voorpagina en een op pagina 4 en 5 bij een pleidooi voor slow ouderschap. Tja wat zou dat nu weer zijn? Voor ik alles gelezen heb begrijp ik dat ik zelf een scharrelkind, een FreerangeKid en een Slow kid was en mijn ouders Slow ouders waren. Dat laatste slaat alleen op de opvoeding want mijn ouders moesten heel hard werken in de crisis van de jaren dertig op hun boerderij.

Het Hoedenprobleem.

Deze week, denk ik, was ik een beetje “aangeslagen”. De oorzaak daarvan waren Mirre en Charlie, twee meisjes van ongeveer tien die mij met hun mooie hoofdjes in een hogere energiebaan brachten.
Elke dag en ook ’s nachts dacht ik wel even aan hen. De theorie ken ik: “kinderen kunnen veel meer, zijn veel intelligenter, dan wij gewoonlijk veronderstellen”.
Maar in één week prof Frans Oort die ons daar nog een doordringend op wees en dan onmiddellijk Mirre en Charlie die het bewijs leverden, dat was kennelijk heel veel van het goede voor mij.
Ik lijk wel een oude gek, die met de foto’s van die twee langs de deur komt en roept “kijk, die bestaan echt en de toekomst wordt nog veel beter dan we nu, met Obama, denken”!
Mirre en Charlie losten het Hoedenprobleem op:
A, B, en C worden geblinddoekt en krijgen één van de vijf hoeden op, er zijn drie witte en twee zwarte. Ze worden op rij gezet en de blinddoek gaat af.
A kan B en C zien.
B kan alleen C zien
en C ziet niets.
Eerst wordt A gevraagd welke hoed zij op haar hoofd heeft. Ze mag alleen antwoorden als ze het 100% zeker weet. Ze zegt “ik weet het niet”.
Dan wordt B gevraagd welke hoed ze draagt en ook die zegt dat ze het niet weet.
Tenslotte is de beurt aan C die het juiste antwoord geeft.
Het gaat hier natuurlijk om de ijzersterke redenering waardoor C het antwoord weet.
Dinsdag reed ik met Janny en Hella naar Hattem voor een tentoonstelling in het Voermanmuseum, ter hoogte van Welsum maakte ik deze foto van een rij hoogstamperenbomen die net in bloei waren. Dus wel een witte hoed voor april maar niet zoals in het rijmpje. Klik op de foto.

Rondvaart in den Haag.

Gisteren stond op de Achterpagina van de NRC een tekening van Eliane bij een artikel over de rondvaarten van de stichting Ooievaart in het centrum van den Haag!
Een paar weken terug had ik aan leuke 1 Aprilmop gedacht. Maar nee, deze rondvaarten bestaan al enkele jaren en echt, zo tussen het Centraal station en het Station H.S. vindt je water: Hooftskade, Dunne Bierkade, Bierkade, einde Trekvliet enz. Een attractie van deze tochten is het bevel “Bukkûh!”. Niet alleen je fysieke gesteldheid wordt getraind maar ook je intellectuele je komt bijvoorbeeld langs drie huizen, op rij, waar Paulus Potter, Jan van Goyen en Jan Steen woonden. Het Mauritshuis zou als reclame een kaartje voor een Ooievaart kunnen uitgeven.
In ieder geval ga ik nadenken over een rondvaart in de stad waar ik in 1958 en'59 woonde.

Bijzondere middag.

Vanmiddag was de crematie van Jan Addink. Hij was de man die mij in 1967 naar de (in opbouw zijnde) MTS van Deventer haalde. Een niet alleen fysiek imposante man. Met de oprichting van deze technische school heeft hij een voor de omgeving geweldige daad verricht. Dat de politiek in de jaren negentig alles weer heeft afgebroken is om te huilen, maar daar heb ik geen tijd meer voor.
Veel collega’s van toen ontmoet en met een bijzondere vrouw kennisgemaakt waar ik later, als ik haar wat beter ken op zal terug komen.
Na de dood klopt de toekomst aan. De laatste foto’s van Isabelle liggen al een poosje te wachten, hier zijn ze dan. Ik verdenk de prinses ervan dat zij als prinses nu ook een zonnebloemencorso wil openen.

Uit Sterrenstof.

Gisteren het eerste college van prof. Groot in Nijmegen gehad. Het gaat om Supernova’s, Neutronensterren en Zwarte Gaten.
Groot is niet alleen een wetenschapper maar ook een uitstekende promotor van zijn vak, de astronomie. Wij zagen allen vorige week dat Van Vollenhovens naam nu verbonden is aan een planetoïde. Van Vollenhoven heeft inderdaad veel gedaan voor de sterrenkunde in ons land. Achter de naamgeving aan dit brok steen van een paar kilometer zit weer Groot. Van Vollenhoven cirkelt tussen Mars en Jupiter rond de zon, precies zoals een planetoïde hoort te doen.
Een van de aangename “bijvangsten” van de lessen van Nelemans en Groot in Nijmegen is de kennis over het ontstaan van de elementen.

Ik ben gegroeid uit sterrenstof,
een druppel uit de oceaan,
waar ik na het einde van mijn tijd
vloeiend terug zal gaan.

Sinds dit,voor mij mooie gedichtje van Erica uit september 2000 voel ik mij nog meer schatplichtig om zoveel mogelijk over het ontstaan van de elementen te weten. Gisteren was er ook weer veel bijvangst. In het zogenaamde “periodiek systeem der elementen” vinden we onze bouwstoffen met de atoomnummers van 1 t/m ca. 100. Uit die ongeveer 100 zijn wij en is ook het heelal gebouwd. De eerste (lichtere) tot en met no. 26 (is ijzer) ontstaan in (kleine) sterren zoals de zon. Voor de elementen met hogere atoomnummers zijn grotere sterren nodig zo van 1,5 tot 10 maal groter dan onze zon. De elementen worden gemaakt door kernfusies. De “eenvoudigste” kernfusie is om van H (is no.1 watersof) no.2 He (helium) te maken. Voor zo’n fusie zijn temperaturen van miljoenen graden Celsius nodig. De foto is van de "Fee" van de Adelaarsnevel een van de kraamkamers van nieuwe sterren.
Bijzonder was gisteren dat Groot letterlijk zei 'we zijn geboren uit sterrenstof'.

Het klare water van Ida Gerhardt

Op de waterpomp die sinds het begin van deze eeuw in onze dorpskern staat is de tekst te lezen van het gedicht de Welput van Ida Gerhardt. De schenkers van deze pomp hebben helaas nagelaten de dichteres te vermelden, heel vreemd.
Ook vreemd maar wel te verklaren is dat velen niets weten van dit gedicht op de pomp. Dat komt omdat kinderen en wat kleinere mensen het bord met de tekst niet kunnen zien!
Gisteren schreef ik over het sobere van Ida, dat maakt haar gedichten zo krachtig en helder. Geen woord te veel, klare taal en daarom hier ook het klare water:

De Welput.

Doe de welpomp zingen
wat diep in de aarde sliep
ten dagelicht kwam springen
het klare water diep

Ida Gerhardt bij spijs en drank.

Donderdagavond laafden Janny en ik met nog 98 poëzie liefhebbers ons aan een luxe en overdadig diner in de Burgerzaal in Zutphen ter ere van Ida Gerhardt.
Wie wat weet over Ida Gerhardt zal zich afvragen “hoe kan dat nou?” Wanneer er iemand het sobere en eenvoudige voorstond was het wel Ida Gerhardt. Ze was niet alleen zuinig, aan het eind van haar leven was ze gewoon gierig. Haar laatste jaren zijn helaas getekend door haar dementie. Met deze kijk op donderdagavond wordt het diner een paradox, vergeet dit dus..
Het was een geweldige avond met voordracht, zang en muziek. Janny en ik kwamen om 18.30 aan en verlieten de zaal tegen 23 uur.
Het mooiste van zo’n avond zijn de mensen die je leert kennen en de gesprekken daarmee. Met de man die de heerlijke wijnen voor deze avond verzorgde heb ik een bijzondere afspraak gemaakt: de volgende keren dat ik weer in zijn wijnhuis kom zal ik een passend gedicht voordragen waar hij dan wat tegenover zal stellen. Alleen al voor zo’n afspraak wil je 45 euro betalen maar het bleef daar niet bij de mooie vrouw schuin tegenover mij beloofde me op bezoek te komen.
Die afspraken en het rijke diner kunnen natuurlijk niet voor dat geld, de avond werd dan ook ondersteund door verschillende sponsors. Janny reed en alleen zij had dus zorgen over een eventuele blaastest
Nogmaals, een geweldige avond in een prachtige (een van de oudste in ons land) zaal. We aten inderdaad de eerste asperges, daarom dit schilderij uit 1697 (Rijksmuseum) van Adriaen Coorte.
Over het prachtige schilderij(tje) van Coorte met de aardbeien, dat het Mauritshuis in 2005 aankocht schreef ik eerder al uitvoerig.
Klik op de foto,s voor een vergroting.

Het heelal.

Op de dagen van mijn cursussen in Nijmegen en Utrecht heb ik in de auto altijd mooi tijd om over onze toestand op de aarde te denken.
Het grote verschil tussen Nijmegen en Utrecht is de geschiedenis. De wiskunde maakt nog dagelijks gebruik van kennis die al duizenden jaren oud is. Zeker ontwikkeld de wiskunde zich enorm en breidt zich continu uit maar met de kennis van Gauss (1777-1855) zou je ook nu nog een reus aan een topuniversiteit zijn.
De huidige kennis van de astronomie is niet te vergelijken met de kennis uit de tijd toen ik nog kind was. De oorzaak daarvan is vooral de ontwikkeling van de techniek. De tweede wereldoorlog heeft daar ook een enorme impuls aan gegeven.
In ieder geval waren een collega cursist en ik gisteren in Nijmegen het eens over onze bevoorrechte positie. Wij kunnen aan het eind van ons leven nog kennis nemen van wat Nelemans en Groot doen. Twee wetenschappers die in Amerikaanse wetenschappelijke tijdschriften publiceren en geavanceerd onderzoek aan het heelal doen. Het is bijna beschamend dat zij de oudjes komen bijpraten en ze wekken ook nog de indruk dat ze het leuk vinden. Ik troost me bij de gedachte dat de universiteit met wat we betaalden misschien de kosten kan dekken. Beide cursussen trokken meer dan dertig deelnemers, dat is misschien genoeg geld.
Nog even over ons heelal. Het is bijna 14 miljard jaar oud en dikwijls vraagt men ‘wat was er nou voor die oerknal?’ Nooit vraagt iemand je’hoe gaat het nou aflopen met dat heelal?’ Over die laatste vraag beginnen de astronomen het de laatste jaren eens te worden lijkt het. We hebben te maken met een uitdijend heelal en, dat is cruciaal, dat uitdijen gaat steeds sneller!
Daarom heb ik het zwarte vierkant van Malevitch gekozen, heeft de beroemde schilder een profetische blik over het heelal gehad? De astronomen denken namelijk dat het uitdijen inderdaad steeds sneller blijft gaan. Bedenk dat niets sneller dan de lichtsnelheid kan en als het zo is dat die snelheid bereikt wordt gaat voor ons dan het licht uit(!) en zijn we in het zwart van Malevitch terecht gekomen. Het licht gaat dan even snel van ons af als dat het naar ons toekomt, het staat dan stil en bereikt ons niet meer. Leuk hè die gedachten spelletjes?

Sterrenkunde in Nijmegen.

Vandaag in Nijmegen het laatste college van Gijs Nelemans gehad. In driemaal 2 lesuren behandelde hij voornamelijk wat men nu weet over Witte Dwergen en Dubbelsterren. Nelemans is in 2006 naar de Radboud Universiteit gekomen. Zijn specialiteit en dus ook zijn onderzoek betreft voornamelijk Dubbelsterren, ook vanmiddag was dat de hoofdschotel. Alle “leerlingen” in deze cursus zijn zeer enthousiast over de manier waarop hij je bijpraat over de vooruitgang in de astronomie en de grote hoeveelheid kennis die hij, als het ware ongemerkt, op je loslaat. Een man die zijn enthousiasme over zijn vak ongemerkt op je overbrengt, dat is natuurlijk het ware kenmerk van de goede docent.
De komende drie weken krijgen we college van prof.dr. Paul Groot over neutronensterren en zwarte gaten. Paul Groot is hoofd van de afdeling Sterrenkunde in Nijmegen.
Boven Nelemans en onder Groot.

Concert in de Kapel op 't Rijsselt.

Vanmorgen met Janny en Hella naar het koffieconcert ‘Van Haydn tot Dichler’ in de Kapel op ’t Rijsselt geweest, ook Leuntje was er. We waren unaniem in onze waardering: ‘prachtige muziek’. De drie musici Abbie de Quant, Elizabeth van Malde en Michael Stirling behoren in ons land tot de top en ze speelden ook nu prachtig.
We kregen werken van Joseph Haydn, Max Bruch, Bohuslav Martinu, Louise Farrenc en Josef Dichler te horen, allen met composities voor fluit, cello en piano.
Op de foto Michael Stirling, Abbie de Quant en Elizabeth van Malde.

Isabelle in Gorssel.

Isabelle een uur geleden bij Oma aan de Beukenlaan. Haar kapsel was mooi opgemaakt voor deze gelegenheid. Slechts een activiteit die ze heel goed kan heb ik vanmorgen gemist dat is het snel kruipen. Daar was geen tijd voor want ze moest koffertjes in en uitpakken. Ook mijn camera werd veel in en uitgepakt. Ze is nu 9 maanden en ze zal al goed lopen als ze jarig is denken wij.
Klik op de foto's voor een vergroting.

Langs de weg.

Ja, de ANWB heeft gelijk, 50 jaar lid. Ik kreeg deze tegel gisteren toegestuurd van ze. Erica en ik trouwden 8 juni, Erica haalde haar rijbewijs (ik deed al examen in ’57) in een keer en we kochten een oude VW . Dat was nog een kever met zo’n gesplist achterraam en een versnellingsbak zonder synchronisatie. Erica had het dubbel clutchen snel onder de knie. De eerste keer ( in ’59 nog) dat we met pech langs de weg kwamen en de ANWB ons hielp werden we meteen lid. Daar hebben we nooit spijt van gekregen. Altijd zijn we door hen zeer vakkundig geholpen en bleken hun monteurs ook bijzonder aardige kerels.
Eind januari 1999 op weg van Wijk aan Zee naar huis in Gorssel dorst ik niet verder te rijden omdat ik voelde dat er wat mis was met mijn bloed. Bij het tankstation bij Amstelveen stopte ik en vroeg of ze de ANWB voor me wilden bellen. De man van het tankstation was zo verstandig om ook de politie en de Ambulance te bellen, want ik ging (nog net op tijd) op de grond liggen.
Alle drie kwamen tegelijk aan. Vijf van die grote kerels rondom mijn brancard (dat ging heel snel) dat is een geweldige geruststelling op zo’n moment. Ik wist toen nog niet dat ik bijna dood was. Ik voel de hand van de ANWB man nog toen hij mijn autosleutels overnam en zei ‘meneer Duvekot ik zal uw vrouw bellen en vandaag heeft ze de auto nog’.
Ik kwam in het ziekenhuis in Amstelveen en later in Deventer.
Ja, de mensen van de ANWB, Ambulance en verkeerspolitie kunnen bij mij niet stuk.

Het JUDITH-probleem.

Van Judith ontving ik zojuist een mailtje met de suggestie dat ik donderdag op taart moet trakteren. Met de Plusgroep Schaken heb ik afgesproken dat ik, wanneer ik een fout maak, daarna op taart trakteer. Wat is nu het geval: we hebben de Pi-wedstrijd niet gewonnen, de jury heeft de foto die je hier ziet mooier gevonden dan onze prachtige foto van 12 maart.
De jury, en niet ik, heeft dus een onvergeeflijke fout gemaakt en moet ons dus trakteren.
Als troost zeg ik tegen Judith dat onze Plusgroep nu op You Tube staat en dat ik de Wiskunde Meisjes een mail ga sturen om hen op hun fout te wijzen.

Naar Siberië?

Zojuist even omgereden voor dit moois. De IJssel zie je hier niet die lig net achter de ganzen. De ganzen vragen zich af of ze al naar Siberië kunnen vertrekken. De weilanden zijn dit gewend.
Klik op de foto voor de ganzen.

Sterrenstelsels.

Gistermiddag in Nijmegen het eerste college ‘Witte dwergen, neutronensterren en zwarte gaten’ gevolgd. Zes middagen: drie met dr. G. Nelemans en drie met Prof. dr. P. J. Groot.
De afdeling astronomie van de Radbout Universiteit is nog maar 10 jaar oud en ook Nelemans is nog jong. Hij kreeg van het grote gezelschap (meer dan 30) veel vragen.
Volgens hem ook een ‘hele goede’ van mij en inderdaad kreeg ik bijval van de zaal voor mijn vraag. Ik zei: “wijzelf en de materiële wereld om ons heen, bestaan uit atomen die gemaakt zijn in sterrenstelsels zoals we nu weer gaan bekijken. Weten jullie al wat van de stelsels waar onze eigen atomen gevormd zijn?”
Zijn antwoord lag voor de hand, maar hij vertelde er wel veel aardigs omheen, zie de plaatjes.
Het antwoord was: “Ja en nee, we weten steeds meer over de nu zichtbare kraamkamers van atomen. De stelsels waar onze atomen vandaan komen zijn al lang geleden (miljarden jaren) opgebrand.
Op de plaatjes zie je Orion als de jager en als sterrenbeeld. Linksboven de ster Betelgeuze de alfa-ster van Orion. Deze rode ster is na de zon de ster met de grootste optische diameter. Dat wil zeggen dat u hem als een rond schijfje (evt. met een gewone verrekijker) kunt zien. Alle andere sterren ziet u als een lichtpuntje. Als u zegt nee ik zie nog een schijfje is het geen ster maar een planeet!
Klik op de plaatjes. De grote ster op het linker schoudergewricht van Orion is Betelgeuze. In de gordel van Orion zie je de kraamkamers van onze atomen.

Krokussen

Gisteren scheen hier de zon en kon ik mooi de krokussen fotograferen. Toen ik daarna met Leuntje naar een Galerie in Nieuw Amsterdam reed verdween de zon vanaf Raalte.
Er was mooie kunst te zien in het noorden. Op de terugweg eerst nog in de regen. In Deventer aten we in de Kohinoor of India tot enthousiasme van Leuntje die dit restaurant niet kende.
Vandaag missen de krokussen de zon weer. Elke jaar breiden zij zich meer uit over het gras. Ze zijn bij Erica begonnen aan de randen. Ik denk dat ze, politiek gezien, heel erg links zijn en ook niet kerkelijk. Ze houden zich aan geen enkele grens komen tussen tegels en klinkers op, midden op het schelpen pad enz. Ik houd het erop dat Erica de Crocus Tomassian heeft gekozen , dat is een boeren krokus uit de Balkan. Die Tomassian is natuurlijk onder Tito alleen maar linkser geworden en voelde zich onder de handen van Erica, die uit een streng communistisch gezin kwam, als God in Frankrijk. De foto lijkt me een duidelijk bewijs.
Klik op de foto voor een behoorlijk beeld.

Pi-dag in Harfsen.

Dit is de Plusgroep Schaken van de Beatrixschool in Harfsen.
Zaterdag is het pi-dag. Wij doen mee aan de fotowedstrijd voor pi-dag.
U ziet van boven naar beneden en van links naar rechts:
Tessa, Rob, Tim, Rachiel, Arthur, Judith, Charlie en Imke
Ik ben de "gelukkige schoolmeester" van deze groep, die geregeld langs sluipwegen wat wiskunde tussen de stukken stopt. Vanmorgen was dat Eratosthenes en zijn berekening van de aardomtrek, daarna ging de discussie over hoeveel km ze per dag kunnen fietsen. In drie jaar de aarde rond denken ze en gelukkig veel uitrusten op een schip. De choco-pi zit in de magen van deze acht.
Klik op de foto voor een duidelijk vergroting.

DE MOL en de KOEIEN.

Vanmiddag was ik met Wil en Marian naar de presentatie van het boek DE MOL en andere dierenzkv’s van A.L.Snijders. De schrijver A.L. Snijders is Peter Müller een goede vriend van Wil. Peter schreef een mooie opdracht in het boek dat ik kocht: “ Voor Willem D die in de ulk-streek woont, maar de bunzing kent”.
De presentatie vond plaats in de koeienstal van de Eko Vleesboerderij ‘De laan van Wisch’in Terborg. Op mijn verzoek vertelde de boer vooraf wat over zijn koeien, allen met mooie hoorns.
Op de eerste foto de uitgever en de schrijver, op de tweede Wil met de schrijver en op de derde Wil, Marian en ik.

Heel leuk, heel moe.

Vandaag het eerste college over Vermoedens in de wiskunde. De professor is razend snel, schrijft en spreekt snel. Gelukkig mag je hem alles vragen. Een syllabus van 116 pagina’s die niet alleen maar vol staan met formule’s, maar ook met heel leuke bijzonderheden.
Wat is de prof. voor man? Nou hij geeft bijvoorbeeld “enkele wiskundigen” dan krijg je drie A4-tjes met Pythagoras tot en met Perelman.
Oort is zeer grondig: Gauss en Marie-Sophie Germain op de voorpagina, dan ook een vier pagina’s lange brief met wiskunde van Gauss aan Sophie in het Frans (Votre plus sincère admirateur Ch.Fr.Gauss.)
In deze brief van 1807 schrijft Gauss aan het eind ook over de bewegingen van de Planetoïden of Asteroïden Cères, Pallas en Junon die in respectievelijk 1801, 1802 en 1804 pas ontdekt waren.
Als huiswerk moeten we de behandelde stof nog eens goed nagaan, een opgave maken(oplossen) een puzzel oplossen (die een geniaal klein meisje onmiddellijk zag) en 2 hoofdstukken diagonaalsgewijs doorlezen, zodat hij de stof beter kan uitleggen. Dat kleine meisje is een Amerikaanse collega van hem waarvan ik de naam niet meer weet. Ik moet die puzzel nog oplossen!
Het is heel leuk, maar ik was dood moe!

Vooruitgang.

Toen ik gisteren van boekhandel Van Someren terugliep naar mijn auto ontmoette ik een jongetje. Hij kon net lopen en moest het voornamelijk nog met gebarentaal doen. Dat ging hem zeer goed af, ik begreep hem onmiddellijk. Hij wees me het ijzeren rooster dat in midden van de Turfstraat in de lengterichting loopt. Hij wees er me er op dat aan beide kanten van de weg huizen staan en aan het eind niet en dat daar het licht vandaan kwam. Ik zei zijn moeder dat hier een groot architect stond, die ons vertelde hoe de ruimte in de Turfstraat was ingedeeld.
Ook Isabelle, wel een halfjaar jonger dan het jongetje, zet alles op alles om te weten hoe de wereld is. Het zal haar, net als het onbekende jongetje, niet helemaal lukken. Wel denk ik dat ze verder komen dan hun ouders, zoals ook mijn zoons weer meer weten dan ik. Dat is onze vooruitgang. Morgen hoop ik van Prof. F. Oort in Utrecht te horen wat de wiskundigen nog niet echt begrijpen, maar alleen vermoeden. Jammer dat ik Isabelle en dat jongetje niet meer zal kunnen vertellen wat ik van Oort leerde, maar misschien kan ik donderdag wel iets aan m’n plusklas vertellen?

De Pianist.

Vanaf dat Erica en ik in 1965, Michiel was toen 2 en Thijlbert net geboren, onze flat in Delft verlieten hebben we katten gehad. Tweemaal een Siamees en verder de Europese korthaar in alle kleuren. We wisten niet dat katten heel muzikaal zijn anders hadden we een piano moeten aanschaffen. Eliane stuurde me deze katten sonate.

Carel, Esther en de Coyote.

Gisteren weer getracht “normaal” te leven na een dag schaken in Zetten.
Helaas waren niet al mijn zetten goed, 3 uit 7 is nog net in de min.
Er zijn veel belangrijker zaken.
Het onderschrift op dit briefje van Esther is een aardverschuiving in het gevoelsleven van Carel. Terwijl ik als een blok lag te slapen kiest Carel voor de thuiszorg. Jammer dat we het zonder foto moeten doen! De oude kater die voelt dat ie misschien toch meer nodig heeft dan het eten dat ik hem voorzet.
Carel kan niet weten dat Esther woensdag jarig is. Hier een foto met haar dochtertje Anique ergens in Tsjechië. Misschien is een mooie steen een goed cadeau? Ik weet dat Anique dol is op bijzondere stenen. Esther heeft poezen en een grote Duitse herder. Gelukkig voor haar is de lynx uit Limburg hier nog niet gezien, zodat haar huisdieren veilig zijn.
In Toronto moet mijn familie voorzichtig zijn met hond Orbit want daar loopt in de stad deze prachtige coyote rond. Zij heeft al huisdieren opgegeten een hond en katten. De overheid wil het dier wel beschermen, ik hoop dat geen angsthaas het dier doodschiet.
Klik op de plaatjes voor een vergroting.

Niet gestolen.

Op 24 oktober 2007 schreef ik over de “diefstal”van mijn invalidenparkeerkaart. Heel blij ben ik dat ik nu kan schrijven dat die kaart nooit gestolen is. Deze week kwam schilder Wesseldijk in de Hoofdstraat uit zijn winkel om mij mijn, al lang verlopen, kaart te geven. De kaart was op straat gevonden en al verlopen toen Wesseldijk hem in handen kreeg. Gelukkig moet ik nu mijn mening herzien. Mijn kaart is niet uit mijn, niet op slot gedane, auto gestolen. Hij moet er toen uitgewaaid zijn. Mijn excuses aan de niet bestaande mensen die ik ten onrechte verdacht van diefstal.

Sofia Kovalevskaya

Woensdag had ik bezoek van Laura, Emma en Rosa. We hadden een DVD met de film “Lang Leve de Koningin” en dat werd genieten. Daarna pannenkoeken hier vlakbij in het Pannenkoeken restaurant.
Van de moeder van Laura, Annemarie, kreeg ik het boek “Herinneringen aan mijn kindertijd” van Sofja Kovalevskaja en waarom kreeg ik dat? Ik heb ‘het vermoeden’ dat Annemarie vindt dat een legendarische vrouw als Sofia Kavalevskaya (Russische namen zijn moeilijk te vertalen) echt iets voor mij is.
Het korte leven van Sofia is ongelooflijk boeiend. Ze was een van de meest briljante wiskundige van haar tijd, schrijfster, feministe en nihilist! Ze promoveerde in Zweden Summa Cum Laude op drie onderwerpen en werd in Stockholm benoemd tot de eerste hoogleraar wiskunde in Europa!
In 1888 schreef de Franse Academie van Wetenschappen een prijs uit voor een probleem dat beroemdheden als Euler, Lagrange en Poisson niet gelukt was op te lossen. De Franse Academie was zo enthousiast over de oplossing van Sofia dat zij de prijs voor deze geniale vrouw verhoogden van 2000 naar 5000 franc. Kovalevskaja stierf in 1891 ze werd 41 jaar.

Isabelle bezoekt beukenlaan.

Isabelle, de prinses, bezocht vanmorgen haar oma aan de beukenlaan. Ze wilde nu zelf wel eens proeven hoe taart smaakt en ook weten wat de krant schrijft. Gelderland leeft schrijft de krant.

Barok en twee sterren.

Gister eerst naar het koffieconcert in Kapel op ’t Rijsselt. Barok muziek van het ensemble Oostenrijk-Jansen. De twee mannen op klavecimbel en cello, Nienke Oostenrijk als sopraan en Pauline met hobo, althobo en een piepklein blokfluitje in de toegift. Heel mooie muziek waar Pauline met de hobo, vond ik, toch extra opviel. Zij speelde virtuoos, maar ik ben een leek.
’s Avonds na lange tijd weer eens uitgebreid gekookt voor Wil. Zeekraal en sperzieboontjes, heilbot en scampi’s, gebakken aardappeltjes met spekjes. Ik kreeg twee sterren en ze is met een doggybag naar huis gegaan.

Janny, Japin en Müller.

Het is geruststellend als er veel dieren om je heen zijn. Het komt dan misschien toch nog goed met de wereld? De foto’s nam ik vanmiddag toen Janny en ik, langs de westkant van de IJssel naar Olst reden om te gaan lunchen.
Vanmorgen ontving ik van A.L. Snijders (Peter Müller), het volgende ‘zkv’ over Arthur Japin. Zelf schreef ik 28 december over Japin en kreeg toen een stevig commentaar van Foxx. In deze meningenstrijd kunnen we na de column van Peter Müller weer even lekker vooruit.
Müller:
De literaire hemel, Amen, Noord-Drenthe. De interviewer vraagt Arthur Japin of hij iets wil voorlezen uit zijn nieuwe boek. Zij overhandigt hem het boek, Japin slaat het open en draagt een groot stuk voor zonder naar de tekst te kijken. Hij is acteur, hij heeft een theateropleiding gevolgd, hij praat niet, hij heeft een dictie, hij maakt stemmen, hij heeft een oogopslag, acteurs zijn gekunstelde mensen, zij spelen iemand anders, dat is hun vak.
Arthur Japin is mishandeld door zijn vader, hij is gepest op school, hij heeft nooit ergens bijgehoord, hij heeft nooit geleefd in een groep, niemand accepteerde hem, hij kent de regels niet. Hij vertelt dat hij zoveel literaire prijzen heeft gekregen dat hij zich de namen en bedragen niet meer kan herinneren. De vriend met wie hij dertig jaar samenleeft, heeft hem gered. Ze hebben er een nieuwe vriend bij genomen, ze leven met z'n drieën, het staat te lezen in zijn dagboek dat gepubliceerd is bij de Arbeiderspers. Hij zegt dat hij nooit heeft geweten heeft wat homoseksualiteit is. Hij zegt: 'Ik ben trouwens helemaal geen homoseksueel'. Dat vind ik een handige opmerking, ik geloof hem. Amen (Noord-Drenthe).

Nogmaals Hagar Peeters.

Eliane wees me erop dat ik me nog moet verantwoorden voor mijn stem op Hagar Peeters voor de dichter des vaderlands. Ik beloofde verantwoording als Hagar won, maar nu zij niet won is het een verantwoording nog belangrijker.
Ik hoorde en zag Hagar voor het eerst op een zondagmiddag bij boekhandel Donner in Rotterdam, Pieter Steinz had daar toen een interview met haar.
Ik koos Hagar Peeters omdat ze heel persoonlijk kan dichten. In de bundel ‘Koffers zeelucht’ geeft ze drie gedichten over haar ouders, hier het eerste.

VANNACHT KWAM IK MIJN OUDERS TEGEN

Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
twee bleke schimmen die naar elkaar
toe negen in het witte licht van een lantaarn.

Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
geboren zijn. Ze waren jong en heel verliefd.
Een groot verdriet bedroefde mij
omdat ik wist hoe het zou verdergaan.

Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet.
We wisselden een beleefde groet
en daarna scheidden zich weer onze wegen.

'Wacht maar', riep ik hen na,
wij komen elkaar nog wel eens tegen.
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.

Dit gedicht vind ik zo persoonlijk dat ik het bijvoorbeeld niet uit het hoofd wil kunnen citeren.
Het eerste gedicht uit de bundel ‘Genoeg gedicht over de liefde vandaag’ is veel vrolijker dan dat over haar ouders:

ZAL IK NOG EEN EINDJE MET JE MEELOPEN?

Ja hoor. Je mag meelopen tot het stoplicht,
of tot de eerstvolgende tunnel.
Tot de derde straat rechts,
tot de ingang van het park.
Tot bij het ziekenhuis, tot voorbij
het ziekenhuis, tot aan mijn huisdeur.

Je mag meelopen tot in mijn kamer,
tot het glaasje van het een of ander,
tot ik mijn tanden heb gepoetst
of tot het eerste ochtendlicht
over de stoel met kleren valt.

Tot de bouwvakkers aan het werk gaan,
tot de school weer is begonnen,
de ambtenaren pauze houden
de winkels zijn gesloten
of tot de laatste stoptrein gaat.

Tot na het ontwaken maar voor het ontbijt,
tot na het ontbijt maar voor de lunch,
tot na de lunch maar voor het avondeten
mag je meelopen.