The Mystery Man.

The Mystery Man met links van hem Eric tegenover Ruud.
Nog even over het weekend in Londen. Voor de zaterdag was er een schaaktoernooi georganiseerd. Toen Jeremy en ik om 10 uur aankwamen liep buiten een onbekende zwarte man. Ieder die mij kent weet dat ik wat eerder dan anderen mensen aanspreek, zo ook nu. Ik vroeg hem of hij een schaker was en voor het toernooi kwam en zei hem dat ik hem nog nooit bij Palace had gezien. Ja, inderdaad hij was hier voor het eerst en geen lid van een schaakclub en ook niet in het bezit van een rating. Voor de niet schakers: je rating is zoiets als je identiteit. Kun je als schaker zonder rating bestaan?
Daarom vroeg ik hem naar zijn naam die hij voor me opschreef: Dudiefa Dickson. We speelden zes ronden en na vijf ronden had hij alle partijen met gemak gewonnen. Voor de laatste ronde was hij zo vriendelijk het remiseaanbod van zijn tegenstander aan te nemen waardoor hij het toernooi ongedeeld won. Na de prijsuitreiking verdween hij weer in het onbekende. Niemand van Palace kende hem, ik heb nog zijn naam en zijn telefoon nummers. Zal ik hem uitnodigen voor de volgende Link in Deventer?

Vlucht TSC 338.

Kleindochter Piffin zou 07.40 op Schiphol aankomen. Op dat moment stond er een bericht op mijn monitor dat ze door het slechte weer vertraging had. Een nerveuze opa in Gorssel die hoopt dat pa en ma in Toronto kunnen slapen en dat zijn kleindochter in het vliegtuig dat ook kan. Gisteravond was er voor Toronto een tornadowaarschuwing van kracht! Nee, Piffins eerste zelfstandige vlucht gaat niet echt voorspoedig.

Weekend in Londen.

Ellie, foto Ruud.
Eliane onderhield mijn blog terwijl ik weg was. Dankjewel Eliane, ik ben gelijk gaan lezen in Wembley.
Zelf ben ik zeer verwend in een lang weekend in Londen, vrijdag heen en gisteren terug. Ruud en ik vlogen naar het vliegveld London City Airport en dat is ons zeer goed bevallen.
Jeremy, Lisa en de schaakclub Crystal Palace zijn grootmeesters in gastvrijheid en ik heb daar heerlijk van genoten.
Zaterdag en maandag schaken. Zondag bezochten we The Chinese State Circus. Geen gedoe met dieren maar onwaarschijnlijke acrobatiek van de mens zelf, echt een schitterende voorstelling. Vooraf was ik even te gast bij Peter Hodgson de opa van Ellie. Peter woont in East Molesey en is een tweelingbroer van David Hodgson, de voorzitter van Crystal Palace.
Ellie was zeer goed te pas, pakte mijn duim en dronk opgewekt verder. Haar vader is piloot en haar moeder een knappe geologe met als specialisme onderwater geologie een fraaie combinatie dus. Voor mij een goeie reden om Summertime voor Ellie te zingen, dat werd zeer gewaardeerd. "Knappe" staat hier in de dubbele betekenis van het woord.

wembley

Dit is fragment nummer 37 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Ik dacht dat ik met het vliegtuig zou gaan. Ik vond het spannend omdat ik naar de hoofdstad zou gaan en dat ik voor het eerst in mijn leven zou vliegen. Ik zou mijn land vanuit de lucht zien. De bergen, de rivieren, de huizen. Ik zou alles overzien als een vogel die vrij rondvliegt; alles wat ik achter zou laten. Maar we reden niet naar het vliegveld en ik ben niet met het vliegtuig gegaan. Ik ben met de vrachtauto naar Europa gekomen. Een grote vrachtwagen vol met kamelen.
We mochten op de cabine zitten. De chauffeurs waren Arabieren. Ze hebben gedurende de hele weg geen woord met ons gewisseld. Ze spraken alleen met de kamelen.
Na een dag gereden te hebben stopten we. We moesten naar beneden komen en tussen de kamelen kruipen. Ik hurkte tussen de kamelenpoep. Het rook naar zand en gedroogde bananenbladeren.
We reden stapvoets, stopten elke tien meter. Het was warmer tussen de kamelen dan op het dak, ook al zaten we in de schaduw. Wanneer de kameel boven je plaste, had je pech. Ik ben zelf als door een wonder gespaard gebleven, maar een Kigola van een jaar of zestien kreeg de volle lading.
Ik denk dat we een paar uur lang tussen de kamelen gezeten hebben. Toen stopte de vrachtwagen en mochten we weer bovenop de cabine plaatsnemen. De Kigola zat apart en volgens mij huilde hij, al is het mogelijk dat zijn ogen traanden door de zandwind.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Ik breek even in op Willems blog om Richard zijn boek te promoten, vindt Willem vast goed. (Eliane)

Dit is wat Richard zelf over zijn project zegt:

Wembley: Een pagina per pagina
Wembley, mijn derde roman, komt op 1 juni 2006 uit bij uitgeverij Querido. Ik heb het plan opgevat om het boek in zijn geheel online te publiceren. Niet in een stuk, maar in een paar honderd korte stukjes. De bedoeling is dat elk stukje op een ander weblog verschijnt, met een link naar het volgende stukje. Als je een weblog hebt, kun je meedoen. Het werkt heel eenvoudig. Geef je op en je krijgt een stuk van de tekst van het boek. Kopieer het en plak het op je eigen site. Om het hele boek online te krijgen hebben we 206 webloggers nodig, dus geef je op en geef het door.

Chess Link London Deventer.

Tomorrow I will join the 28th link between the Crystal Palace chess-club (London) and DSG Pallas of Deventer. My host in London will be my friend Jeremy. Jeremy was also a very good friend of Erica. It must have been about 25 years ago that Jeremy visited us in Gorssel for the first time. Five players of the chess-club Pallas will join the link. Erica took this picture of Jeremy in the Kröller-Müller Museum some 10 years ago.

Astrid Lindgren en Marit Törnqvist.

Marit Törnqvist won deze week het Gouden Penseel.
Als kind woonde Marit op een boerderij in het zuiden van Zweden. Haar Nederlandse moeder vertaalde de boeken van Astrid Lindgren. Lindgren kwam dikwijls bij haar ouders thuis. In een interview vertelde Marit het volgende verhaal uit haar jeugd.
Op een dag dat Marit met de buurkinderen in hun schuur gevaarlijke spelletjes aan het spelen was verscheen plotseling Astrid Lindgren. De kinderen klommen naar de nok in het dak (het hanenbalkje) en sprongen dan naar beneden in het hooi. Bij dit spel werden nog wel eens enkels verzwikt. Ik heb dit spel honderden malen gespeeld.
Met de binnenkomst van Lindgren dachten de kinderen dat hun spel afgelopen zou zijn. De, toen 65 jarige, wereldberoemde schrijfster klom echter naar de nok van de schuur en bleef die middag met de kinderen springen!
In het hooi springen vanaf het hanenbalkje is sinds het hooi in balen geperst wordt (of gerold) niet meer mogelijk. Het hooi moet los liggen en je valsnelheid moet zeker over een meter afgeremd kunnen worden.

Anna Karenina.

Greta Garbo en Fredric March.
In het NRC Handelsblad vroeg Frits Abrahams zich af welke film hij nog één keer wilde zien. Ik hoefde geen seconde na te denken, voor mij is dat Anna Karenina. Onmiddellijk zag ik Ingrid Bergman voor me, maar zij heeft Anna Karenina helemaal niet gespeeld. Bergman speelde Annastasia met Yul Brynner. De eerste verfilming van de beroemde roman van Tolstoj is met Greta Garbo en Fredric March uit 1935. De laatste keer dat ik Anna Karenina zag was met Helen McCrory en Kevin McKidd uit 2000. Daarin maakte McKidd als Vronsky meer indruk op mij dan McCrory. Ik las het boek van Tolstoj voor de eerste keer toen ik nog echt jong was, waarschijnlijk 17 of 18. Die passie, harstocht en lust, dat moest het echte leven zijn! Nu we het over Tolstoj hebben nog een anekdote:
In Geheim Dagboek schrijft Hans Warren over mijn moeder dat ze niet echt als een goede boerin bekend stond. Volgens Hans kwam dat omdat ze liever Tolstoj las dan koeien melkte!

Haar.

Om ook mij over haar nieuwste kapsel te informeren stuurde zij me gisteren foto's.
Ik wil ook niet het risico lopen haar niet meer te herkennen als ze over tien dagen in Nederland aankomt! Met een gerust hart en veel genoegen zie ik de komende twee maanden mijn kleindochter tegemoet!

De cassière.

In het NRC Handelsblad dit weekend het leven voor en achter de kassa.
Een beschrijving van het meisjesleven achter de kassa van de supermarkt. Eliane maakte er een mooie illustratie bij. De caissière is gewoonlijk geen columniste en dus weten wij, die van vóór de kassa, weinig over hen. Dankzij Laura van Zuylen (18) kennen wij nu wat van hun zielenroerselen, een leuk artikel.

Primeur.

Vandaag twee tekeningen van Eliane in de kranten.
Vanmorgen een illustratie in kleur in nrc.next en vanavond een potloodtekening in het boekenkatern. Morgen een illustratie in Leven @cetera van het NRC Handelsblad.
De twee tekeningen van vandaag zijn aanleiding geweest voor de introductie van een nieuw woord, namelijk 'peniskin'. Dit tot nu onbekende woord is bedacht op de redactie vanhet NRC handelsblad. Toen zij de tekening bij de boekbespreking van Elsbeth Etty zagen ontstond spontaan dit nieuwe ('onsmakelijke', volgens Michiel) woord. De redactie was overigens weer vol lof over Eliane's werk.

Euromunten.

Van onze plaatselijke dichter Nicolaas Veter kreeg ik een Italiaanse euromunt van 20 cent met deze afbeelding van een beeld van Umberto Boccioni. Nicolaas en ik vinden dat Italië de mooiste en Nederland en België de lelijkste euromunten uitgeven.
Wij hopen dat Nederland in de toekomst nog eens overgaat tot munten met afbeeldingen van de vele prachtige monumenten die wij bezitten. Bijvoorbeeld de Erasmusbrug, de Van Nellefabriek enzovoort.
Wij houden ons aanbevolen voor een mooie lijst van u. De mooiste zullen we opzenden naar het NRC Handelsblad voor een nationale wedstrijd, ook gaat er dan een smeekbrief naar de Nederlandsche Bank om Beatrix te vervangen door uw favorieten.

Anna Blaman.

Anna Blaman door Paul Ctroen.
Mijn krant had gisteren nog net wat ruimte gereserveerd voor kunst, dus even geen Rita.
In Rotterdam is Anna Blaman herontdekt. Burgemeester Ivo Opstelten sprak dinsdag over de belangrijke rol die Blaman voor Rotterdam heeft gehad in het culturele leven van de jaren veertig.
De schrijfster en dichter krijgt dit jaar nog een standbeeld in Rotterdam!
Waarom herinner ik me Anna Blaman zo goed? Mijn zuster Nel studeerde tussen 1947 en 1950 Nederlands. Broer Adrie en zijn vriend Hans Warren spraken dikwijls over poëzie, literatuur en schilderkunst. Misschien heb ik het wel aan Anna Blaman en Hans Warren te danken dat ik al vroeg wist wat lesbisch betekende?
Hier een gedicht dat ik als aankomende puber met rode koontjes las!

Vrouwen

Haar armen glad en blank in 't lome
van donker tule, veel parfum en lippen
van karmijnrood - ik zie de tippen
van haar borsten deinend gaan en komen.

Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken - diep en blank.

Haar benen lang en glad - zij lacht en ligt
loom achterover - ik zie hoe diep en ver de lijnen
van haar benen zijn en
denk eraan met afgewend gezicht.

Zij lacht me door de spiegel toe, en let
daarbij op het effect van haar geschminkte ogen
Wat denk je, zegt ze traag, heb ik de bogen
van mijn wenkbrauwen goed aangezet?

Anna Blaman

Vooralsnog.

Mijn broer Adrie in 1947. Het jongetje is mijn tweelingbroer Piet, de meisjes zijn nichtjes.
Nu in het weekend Rita Verdonk is losgebarsten neem ik geen risico meer over mijn verleden.
Wel wil ik met klem benadrukken dat de feiten al door Hans Warren in 1981 in GEHEIM DAGBOEK 1942-1944 ( Bert Bakker) gepubliceerd zijn.
Waar gaat het om? Hans Warren en mijn broer Adrie hebben in april 1944 voor de Duitse Wehrmacht gewerkt. Zowel Hans als mijn broer Adrie zijn inmiddels gestorven, maar ik erken toch op de hoogte hiervan geweest te zijn. Ik citeer uit genoemd dagboek:
'25 april - Het werken voor de Wehrmacht. Zover is het dan gekomen. JL. zaterdag werd ik om half zes uit mijn bed gehaald: 'Om zeven uur op 't dorp zijn, met een spa en een zaag.' Het bekende alternatief. Onderduiken kan ik niet. Me dood laten slaan wil ik niet. Dus de verstandigste weg kiezen, en verzaken aan mijn principe, gáán. Het was een schrale troost te merken dat letterlijk iedereen opgetrommeld was, ik zag er Willem , en al onze vrienden en kennissen (en in Goes hoorde ik, in 't weekend, dat ook daar iedereen gehoorzaamd had, de leraren van school incluis).'
Hans beschrijft daarna uitvoerig hoe en waar zij door de Duitsers tewerkgesteld werden. In de dagboeken van Hans staat de naam Willem voor mijn broer Adrie (geboren 28-11-1920). Hans Warren publiceerde zijn dagboeken in een tijd dat veel van diegenen die hij beschrijft nog leefden. Dat werd in het dorp Borssele niet door iedereen gewaardeerd, ondanks dat hij gefingeerde namen gebruikte.

Slechtvalken.

Een webcan op 127 meter hoogte die een familie slechtvalken dag en nacht volgt.
Het is te zien en horen op http//www.planet.nl/planet/show/id , gefascineerd blijf je kijken. Vanmorgen om halfnegen had ik geluk. Ik denk dat het pa was die voerde. Niet alle vier kunnen tegelijk gevoerd worden, dus een geweldig geschreeuw van de jongen die moesten wachten. Het vrouwtje van de slechtvalk is veel groter dan het mannetje daarom denk ik dat het pa was. De prooi die hij had meegebracht leek me een houtduif. Het is echt geweldig dat we dit zo vanuit onze stoel kunnen volgen, leve de techniek!

Melkkoeien.

Sinds koninginnedag is ons voetveer bij Gorssel weer open. Gisteren naar Deventer gefietst en veel grutto's en tureluurs gehoord, maar nauwelijks gezien. Langs de Bolwerksweg liepen de melkkoeien buiten, dat wordt zeldzamer. De koeien die je meestal buiten ziet zijn pinken, vaarzen of vleeskoeien. Hier dus nog een ouderwets Hollandslandschap.

Meikever.

Hij lag vanmorgen op zijn rug op de vloer. Zeker besta ik ook om zo'n insect redden. Toch blijft het voor mij een raadsel: die kevers op hun rug die dan niet meer overeind kunnen. Evolutionair gezien een vreselijk geklungel, toch?
Het grootste probleem voor de foto was om met mijn rechterhand de camera uit mijn linkerbroekzak te pakken.
Ja, het is een hij en het is mijn linkerduim. Dankzij de haarscherpe foto weten we dat het een mannetje is. Het mannetje heeft namelijk zeven bladen aan de voelsprieten en het vrouwtje zes.

Tegoed.

De foto op mijn blog 25 april was van vorig jaar. Piffin was toen net 16 geworden. Jullie hadden dus nog een recente foto tegoed. Hier een door haar zelf gemaakte foto in de spiegel.
Een prachtige foto van mijn prachtige kleindochter.

Philip Roth.

Een 'eenvoudige boekverkoopster' (zo noemt zij zichzelf) bracht vrijdag 'Alleman' van Philip Roth voor me mee. Ik vind het een geweldig boek.

Het eerste boek dat Erica en ik van Philip Roth lazen was Portnoy's klacht. Wij woonden nog maar net in Gorssel en verslonden dat boek. De laatste Roth die we beiden lazen was 'De menselijke smet' (The Human Stain).

Wat gebeurt er bij het lezen van een goed boek? Ik doe een gok: 'ik kruip in de huid van de hoofdpersoon en lees mezelf'. Bij Roth gaat dat gemakkelijk, hij is van mijn generatie (1933) en kijkt kennelijk op een manier naar de wereld die ik begrijp.

Eliane, die ook een fan van Roth is, heeft het soms moeilijker, zij kon The Human Stain (uit 2000) niet uitlezen. Ze kwam er niet doorheen en dat kan mijn veronderstelling wel eens helpen onderbouwen. Je moet toch wel wat affiniteit met de hoofdpersoon hebben om een boek te verslinden. Bij Roth is dat voor mij als man, en leeftijdgenoot, gemakkelijker dan voor Eliane, voor wie zo'n enorme hoeveelheid bejaardenseks wat teveel gevraagd was.

Nu ik Alleman lees vind ik het de hoogste tijd worden dat Philip Roth de Nobelprijs voor literatuur krijgt. Saul Bellow kreeg die in 1975, hij was toen 51 jaar oud. Roth is nu 73 en de Zweden moeten dus opschieten. Natuurlijk kreeg Bellow de Nobelprijs terecht, maar het kan niet zo zijn dat Bellow de prijs wel en Roth hem niet krijgt.

Het eerste boek dat ik van Saul Bellow las was 'Henderson de Regenkoning' en ook toen kroop ik weer in de huid van de hoofdpersoon. Eigenlijk geen kunst om van een boek te genieten als je het op mijn manier leest.

De 'eenvoudige boekverkoopster' bracht ook het laatste boek van Remco Campert mee, dat boek moet nog even wachten. Op doorreis van Zutphen naar haar huis blijft ze hier nogal eens eten. Ik ga ook dikwijls bij haar eten. Zij zegt niet te kunnen koken, ik zeg wel te kunnen koken. Toch eten we zowel bij haar als bij mij altijd heerlijk.

Tanja en Björn.

Vanmiddag vond ik een fel rood ballonnetje met een wit glinsterend lintje en dit hartje in de tuin.Volgens Eliane zijn ze net getrouwd en hebben een huis in Oosterhout gekocht . Eliane Googelde "bjorn en tanja" met als resultaat:

'Woonpark Oosterhout
Wij, Bjorn en Tanja, hebben een woning gekocht kavelnr 446, Type aranchio, Ritorno! bewoners kavelnr 447 kennen Wij al. We zijn Erg benieuwd wie er naast ... www.woonpark-oosterhout.nl

De website van het woonpark werkt nu niet. Ik Googelde "Tanja & Björn" en kreeg een ander resultaat. Toch maar de Gemeente Oosterhout mailen dat Tanja en Björn hun ballontje bij mij kunnen afhalen?

Bewijs.

Vrijdag 28 april schreef ik dat de Pinksterbloem voorkomt in bossen, graslanden en moerassen. Een foto van mijn grasveldje bewees voor een derde de juistheid van deze bewering. Nu ik de Pinksterbloem in het vijvertje van mijn tuin ontdekte, kan ik in ieder geval de boeken gelijk geven want bomen staan hier ook veel.
Het was deze week angstwekkend stil op mijn weblog. Dankzij een nieuwe harde schijf en hulp van Michiel en B@ttum Computers werkt alles weer en lijkt de wereld weer normaal voor mij. Afschuwelijk die dagen zonder computer, alles is anders. Paardrijden zonder paard, fietsen zonder fiets, leven zonder computer, ik kan dat echt niet hoor!

Vive la République!

Onder de kreet 'Vive la République' trok ik vandaag, op koninginnedag, deze excellente witte wijn open. Ik kreeg deze fles laatst van Aaltje en moest beloven die in mijn eentje te drinken, want te velen weten echt niet wat ze naar binnen slokken en dat zou bij deze wijn een doodzonde zijn. Helaas moet ik Aaltje gelijk geven. Gisteren heb ik bij traiteur Rog in Deventer, een oudleerling van me, een heel lekker hapje gekocht. Wat vreselijk arm zijn de mensen die geen vis en schaaldieren lusten of kunnen eten. Wat een geluk heb ik gehad dat Erica van lekker eten hield en een mooie wijn waardeerde. Afgelopen dinsdag zag ik een geweldig programma van Wouter Klootwijk over mosselen en oesters. Klootwijk aan Zee(RVU), het water liep me in de mond. Proost!

Pinksterbloemen.

Pinksterbloemen komen volgens de boeken voor in bossen, graslanden en moerassen. Dankzij Erica ook in onze tuin. Op fietstochten nam ze in de uiterwaarden dikwijls een plantje mee en nu staan er elk jaar meer in onze tuin Deze foto nam ik zojuist om 18 uur, het is weer koud en de zon achter de wolken, maar de pinksterbloemen trekken zich daar niets van aan. De pinksterbloem bloeit het mooist een maand voor Pinksteren.

Thijlbert

Gisteren had ik een gesprek via Skype, tegelijk met Thijlbert in Alice Springs en Michiel en Eliane in Toronto. Zeer bijzonder en ik dank de computerindustrie. Vanmorgen vond ik deze elektronischebrief in de computer, Erica en ik ontvingen hem 3 dagen voor mijn verjaardag in 2000.

Ik heb vijf dagen lang een gedeelte van de Chinese muur gevolgd, van Yulin tot halverwege Heshan, een afstand van ongeveer 35 kilometer. Ook al is er voor degene die gewoon
de woestijn in loopt in eerste instantie niets te zien behalve zandduinen en struikgewas, de richting waarin de muur loopt is gemakkelijk te vinden door de ruines van de
wachttorens te volgen. Dan blijken er lemen kammen als drakenstaarten uit het zand omhoog te rijzen, ten zuiden van de muur zijn de resten van forten te herkennen en onder
de wachttorens ligt rommel, enorme zwarte bakstenen (gelijk aan de Ming-stenen van de stadsmuur hier in Xi'an), scherven van aardewerk en glas. Men gebruikt de kant-en-
klare lemen torens als grafheuvels voor de doden. Dat verklaart de rommel onderaan; men offert voedsel en drank uit aardewerken schalen en flessen.

Op dag twee waait er een stofstorm die het uitzicht verkort en mij noopt een uit Nederland meegebracht stofmasker te dragen. Vriendelijke dorpsbewoners geven mij water. De muur
is grotendeels bedolven door zandduinen.

Dertig kilometer buiten de industriestad Yulin trekt bij noordenwind de smog weg, de zon schijnt feller, het uitzicht is weidser. De plaatselijke bevolking knot de bomen en de struiken die in de woestijn groeien en oogst de tenen. Ik haal water uit irrigatiekanalen en riviertjes.
Een gedeelte van de muur wordt gebruikt als weg, ik word langzaam ingehaald door een driewieler-pickup-truck. 's Morgens blijkt mijn watervoorraad vast te zitten in de fles, stijf bevroren. Stom! Ik had het in een pannetje moeten bewaren. Tijdens de wandeling rennen regelmatig hazen door het landschap.

's Nachts waait het af en toe en op de morgen van 5 januari verwacht ik dat het geritsel op de tent zand zal zijn van een tweede stofstorm. Maar nee, het heeft gesneeuwd! Het landschap lijkt ineens veranderd van onherbergzaam in sprookjesachtig. Sneeuw dient voor de afwas om water te sparen. Ik verlaat de muur en wandel door een schitterend winters landschaap door een twintig meter diepe canyon met grotwoningen. Kinderen spelen op het ijs, een jager hoopt een haas te betrappen. Een scherpe lemen naald rijst als een eiland omhoog. Ik zie een keurig geveegd pad steil omhoog kronkelen, vlechtwerk van wilgen-of iepentenen en een televisieantenne. Er wonen mensen in deze naald.

Keurig tijdens lunchtijd kom ik in een groter dorp en bestel een flinke maaltijd van obergine/ei, bosui/varkensvlees, gestoomde broodjes en rijst. Dezelfde dag lig ik al in de slaapbus naar Xi'an.

Plan voor de komende dagen:
Morgen 7-1 met de trein naar Guangzhou (Canton),
aankomst 8-1.
8-1 Of 9-1 met de veerpont naar Aomen (Macao),
aankomst de zelfde dag.

Hartelijke groeten, Thijlbert.

Opa van

22 April 1989 werden Erica en ik oma en opa. Ik was alleen thuis en om 06.30 belde haar kersverse vader. Ik werd compleet high. Kennelijk ziet het lichaam kans om op heel enerverende momenten stoffen aan te maken die de hersenen denken nodig te hebben. De foto is van haar zestiende verjaardag. Zaterdag werd ze zeventien, volgens haar de beste verjaardag tot nu toe. Ouders en broer waren vertrokken en ze gaf een meidenfeest voor haar vriendinnen. Eind volgende maand komt ze bij me logeren. Ik ben al aan het oefenen om nu niet high te worden of hooguit beperkt high.

Familieberichten, vervolg

In de familieberichten van woensdag leek het leven, afgezien van het teloorgaan van mijn grootvaders kapitaal, zo slecht nog niet. Nu moet ik echter over nog meer tegenslagen van de familie vertellen.
Mijn oom Willem Adriaan, hier op de foto, kreeg in het leger tuberculose, en werd onmiddellijk ontslagen. Duizenden is dat overkomen, zo gauw TBC geconstateerd werd kreeg een militair ontslag. De overheid kon in die tijd zelf nog bepalen wat goed en slecht was.
Mijn oom kwam weer bij zijn ouders in Goes, besmette ook hen en alle drie stierven.
In de Haarlemmermeerpolder ontkwamen mijn ouders aan de toen nog dodelijke tuberkelbacil. Van de tak van mijn grootvader zijn mijn zonen Michiel en Thijlbert, mijn kleinzoon Otger en ik nog de (mannelijke) genendragers. Het voortbestaan van deze (mannelijke) familielijn zal hoogstwaarschijnlijk nu van Otger afhangen!

Familieberichten.

In de negentiende eeuw besloten drie ondernemende broers Duvekot het eiland Walcheren te verlaten en de wijde wereld in te trekken. In Goes, op het schiereiland Zuid-Beveland, startten zij met een stalhouderij, een graanhandel en een kruidenierszaak. Alle drie bedrijven kwamen tot grote bloei. Mijn grootvader (van de stalhouderij) kocht Russische obligaties en verloor daarmee in 1917 zijn kapitaal.
In de tweede helft van de negentiende eeuw, werd vooral op het platteland, dikwijls belegd in Russische spoorweg- en staatsobligaties. Die werden aanbevolen als een veilige investering, wat inderdaad gedurende meer dan een halve eeuw het geval is geweest. Maar na de Russische revolutie van 1917 kelderden deze effecten snel in waarde.
Mijn grootouders Willem Adriaan Duvekot en zijn vrouw Mientje Mol waren beiden zeer welgesteld toen ze elkaar leerde kennen. Toen Mientje voor de eerste keer met de Tilbury werd opgehaald door grootvader om kennis te gaan maken met mijn overgrootouders en familie had ze zich met het mooiste goud, zilver enzovoort behangen dat ze had. Ze moest goed voor de dag komen en zeker niet onderdoen voor haar aanstaande familie. Volgens mijn vader heeft ze die slag om de rijkste sieraden met voorsprong gewonnen.
Willem en Mientje hadden twee zonen, de oudste (Willem Adriaan, mijn naamgenoot) werd na zijn studie in Delft officier. De jongste, mijn vader, begon als jonge boer op een pachtboerderij in de Haarlemmermeerpolder. Helaas weet ik niet precies hoe lang mijn ouders daar gewoond hebben. In ieder geval woonden zij al een poos in Borssele toen mijn tweelingbroer Piet en ik in 1935 werden geboren. Mijn oudste broer Adrie (1920) is in de Haarlemmermeer geboren.
Zonen van de andere twee broers van mijn grootvader trokken naar Zuid Afrika en Zuid Amerika. Het is dus niet echt verwonderlijk dat mijn zonen in Canada en Australië wonen.

De Bazel.

In de afgelopen week zou je gaan denken dat Gerard Reve de ontdekker van het katholicisme was. Ik bedoel dan het katholicisme als jus voor het dagelijks bestaan. Nee, toen ik 28 maart in het Gemeentemuseum Den Haag was maakte ik deze foto. Het is de eerste bureaustoel van De Bazel (1869-1923). Architect De Bazel werkte van 1889 tot 1895 voor het architectenbureau Cuypers. Hij maakte deze stoel in1894. De stoel kreeg de naam 'Egyptische Stoel met Katholieke Trekken'! De stoel is van eikenhout en leer.

Pasen 1959.

Pasen 1959 ging ik met Erica naar Borssele om voor het eerst mijn moeder te bezoeken. Een zeer belangrijke dag, beviel Erica mijn moeder en andersom?
Om de omstandigheden optimaal te maken had ik geen Morris Minor, maar een Ford Taunus (veel duurder) gehuurd. Ik had een kamer aan de Amsterdamse Veerkade en de garage was om de hoek aan het Spui. In de Ford zouden we 's middags met mijn moeder een ritje door de 'Zak van Zuid-Beveland' kunnen maken wat zij zeer op prijs zou stellen.
Half negen 's morgens was ik met de auto aan de Laan van Nieuw Oost-Indië 260 . Ik zette de auto recht voor het tuinhekje belde aan en daar was ze, in haar mooiste jurk. Ik hield het portier voor mijn 'koningin' open en ja, ik zou haar 's avonds weer veilig thuis brengen.
Die paasdag werd een groot succes, alles verliep zoals ik vurig had gehoopt. De foto is van die dag, genomen in de wei tegenover het huis van mijn moeder. Het paard is van de familie Van de Velde, waar ik 19 maart over schreef.
Het was voor Erica de eerste keer in een wei met koeien en paarden. Voor de foto moest ze even alleen staan, dat is duidelijk aan haar houding te zien.

Vrienden.

Vrienden in Borgen namen gisteren de definitieve beslissing hun huis te verkopen. Het staat nu bij Funda op internet te koop. Erica en ik hebben hier vele, vele malen gelogeerd en heerlijke dagen met onze "oudste" vrienden meegemaakt. We leerden elkaar in 1959 kennen in het eerste hoge flatgebouw (10 verdiepingen) van Delft. Michiel en Thijlbert zijn daar geboren, Bieslandsekade 168. Voor Ton en Aaltje gisteren dus een grote beslissing, bij mij roept het een 'mer à boire' aan herinneringen op.
Voor Ton en Aaltje is de cirkel rond. Begonnen in een torenflat in Delft en straks in een appartement in een flatgebouw in de randstad!

De bosuil.

Vannacht werd hier weer intensief gejaagd door de Bosuil. Duidelijk zijn er nog geen jongen. Lessen voor de jonkies in effectief jagen is het mooiste wat je kunt meemaken vooral bij volle maan. Nu ik geen kippen meer heb en dus geen kippenvoer en dus geen muizen is de jacht in de tuin hier afgenomen. De Bosuil komt in meerdere kleurslagen voor. De uilen hier zijn grijzig. Wat ik zo wonderlijk vind is dat ze er zo bij krijsen. Als mens denk je 'laat ik nou stil zijn, dan horen die muizen me niet', maar nee hoor luid roepend komen ze aanvliegen. Buizerds doen dat ook, gelukkig maar want daardoor kunnen wij ze zo goed zien.

Isaac Babel

Eerelman, Russische halfbloed.
Michiel kreeg gisteren voor zijn verjaardag "The Collected Stories of Isaac Babel" cadeau en Eliane plaatste een schitterende foto van Babel(1894-1940) op haar blog. Ik gok dat het paard op die foto een Russische halfbloed is, vandaar deze Eerelman. Op zoek naar het boek van Babel dat Erica kocht, en in een van onze boekenkasten staat, vond ik de herinneringen van Konstantin Paustovskij. Paustovskij(1892-1968) schrijft over dezelfde tijd als Babel en ook in zijn boeken lees je de afschuwelijke geschiedenis van Rusland van de eerste helft van de vorige eeuw. Stalin liet Babel door Beria vermoorden. Paustovsky heeft, wonder boven wonder, alles overleefd.

Max Ernst.

Vanavond naar mijn schaakclub DSG Pallas, daarom een schaakfoto.
De Duitse kunstenaar Max Ernst (1891-1976) ontwierp deze schaakstukken voor een tentoonstelling in 1944 in New York . Hij woonde in het begin van de vorige eeuw in de kunstenaarswijk Montparnasse van Parijs. Hij schonk dit bord en stukken aan zijn vriend Marcel Duchamp, waar ik 23 maart op mijn blog over schreef.

De uiterwaarden.

Vanmiddag om vijf uur in Gorssel. Meestal bereikt het water hier in de uiterwaarden 10 tot 14 dagen later zijn hoogste stand dan in Duitsland . Het zal dus nog wel wat stijgen.

DE WAARHEID.

April blijkt de maand van de filosofie en het thema is 'De Waarheid'. Ik weet dit weer eens uit het NRC handelsblad. Wat zou ik zonder die krant moeten?
Vanmorgen probeerde ik dus over de filosofie van 'de waarheid' na te denken. Een grote hulp daarbij was het boekje 'De verdwaalde collectie' van Lien Heyting, waarin zij schrijft over de schilder Kazimir Malewitsch en zijn werk. Heyting trok me uit de modder, ik was al een paar dagen in een rothumeur. Door Lien Heyting of Malewitsch werd ik weer vrolijk, ging koffie zetten, en lachte tegen Theo.
Dat rothumeur begon zaterdag toen ik een zwaar beledigende brief ontving, zo ondervond ik dat tenminste. Niet alleen beledigend voor mij ook voor de nagedachtenis aan Erica, daardoor kwam die brief extra hard aan. Wanneer de schrijver niet de bedoeling heeft gehad te beledigen is het een heel domme man. Gelukkig kon ik er niet alleen met Michiel en Eliane goed over praten, maar ook met vrienden. Ik ben natuurlijk ook een verwende man. De mensen zijn altijd heel aardig en lief tegen me. Ik heb geen ervaring met belediging, botheid, domheid en smerigheid. Malewitsch heeft helaas in zijn leven wel veel ellende meegemaakt. De hele Russische revolutie, de opkomst van het communisme enzovoort.
Malewitsch leefde van 1879 tot 1935. Malewitsch is de uitvinder van het suprematisme, ik zie geen kans even uit te leggen wat dat is. Hierboven ziet u dat het kunsttijdschrift DE STIJL in 1922 op de voorpagina een afbeelding bracht van 'Zwart vierkant'. Zwart vierkant is een van de beroemdste schilderijen van de abstracte kunst. Als ik nu even heel kort door de bocht mag: Malewitsch dacht met 'Zwart vierkant' de absolute waarheid van de kunst gevonden te hebben. Nu begrijpt u dus mijn stukje van vandaag!

Carel.

Carel komt de laatste tijd weer eten. Op het moment van de foto zaten er drie katten te eten. Theo binnen en Zwartje en Carel buiten, omdat ik maar twee bakjes heb eet Carel van een bordje.

Naar Parijs?

Het NRC Handelsblad drukte gisteren deze beroemde Odalisk af (in kleur 30x17cm). Janneke Wesseling bespreekt de tentoonstelling over Ingres die nu in het Louvre is te zien.
Ik ben een beetje allergisch voor besprekingen van kunsttentoonstellingen. Zeker zijn er kunsthistorici die heel mooi en goed over kunst kunnen spreken. Waarschijnlijk speelt mijn boerenverstand me parten. Voor dat boerenverstand is er maar een criterium: 'wat vind ik van dit schilderij?' Wel ben ik blij dat de krant die besprekingen geeft en ik zo te weten kom wat er allemaal te doen is. Dus toch: dankjewel Janneke.
Een prachtige tentoonstelling, helaas maar tot 15 mei. Misschien biedt de NS iets aan?
Tip: blijf even doorklikken. Klik na tentoonstelling op Enter the exhibition en daarna weer op bv. 1806-1824 enz.

Zelf doen.

Zojuist zelf mijn INR-waarde gemeten (2,8). INR staat voor International Normalized Ratio, de antistollingwaarde van mijn bloed. Met dit apparaat meet ik die nu zelf. Mijn streefwaarde is tussen 2,5 en 4,0. Ik stuur per e-mail mijn waarde naar de trombosedienst in Deventer en van hen hoor ik dan mijn medicatie. Die is bij mij zeer constant: meestal 1 tablet fenprocoumon 3 mg. De pen op de foto slaat een gaatje in mijn vinger en ik laat één druppel bloed op de juiste plaats op de strip vallen. Dat laatste is bij mij niet eenvoudig, ik krijg weinig bloed naar mijn vingers. Met veel kunst en vliegwerk produceer ik tenslotte een voldoende grote druppel voor de meting.

DE NAAKTE WAARHEID.

L'Atelier.
Vanmiddag was ik in het Gemeentemuseum in den Haag.
Het doel van mijn reis was de tentoonstelling 'De Naakte Waarheid' Courbet en het 19e-eeuwse naakt.
Een prachtige tentoonstelling. De catalogus: 'Courbet is de vader van het Realisme en een belangrijke schakel in de ontwikkelingen van de schilderkunst'.
Courbet zorgde in zijn tijd voor veel schandalen . Het naakt was geen taboe in de 19e eeuw maar wel het bloot. Courbets naakten waren bloot, (vies) vlees. Zijn naakten hadden geen geëxalteerde houdingen en zijn modellen waren echte mannen en vrouwen. Veel van de naakten van Courbet zijn uitgesproken erotisch.
De tentoonstelling begint provocerend in de stijl van Courbet door vóór de entree van het zalencomplex apart zijn 'L'Origine du monde' te hangen. Dit was de eerste keer dat ik dit beroemde schilderij in het echt zag. Ik heb de bezoekers een poosje gadegeslagen, de meesten geneerden zich kennelijk en bleven er maar kort bij stilstaan. De vrouwen bleven langer stilstaan dan de mannen!
Door op een gekleurd woord te klikken krijgt u het bijbehorende schilderij.

ANDERE TIJDEN.

Vandaag een moderne odalisk in het NRC Handelsblad. De zwoele oosterse muziek is vervangen door harde rock uit de laptop. Haar afspraken komen nu tot stand via internetdaten. Eliane heeft haar linkervoetje, dat zo mooi door Ingres is geschilderd, helemaal heel gelaten. Een meesterwerk van Eliane, Ingres kon gewoon doorschilderen maar Eliane moest haar helemaal aankleden.

De verjaardagen.

De verjaardagen komen eraan. Zoon Michiel en schoondochter Eliane zijn nog vóór 21 april jarig en kleindochter Piffin is net na die datum jarig. Voor de astrologen hebben we hier dus met twee rammen en één stier te maken.
In de jaren zeventig maakten Erica en ik voor verjaardagen van goeie vrienden dikwijls een horoscoop. Erica beschreef hun karakter en ik tekende een plaatje van de stand van de zon en de planeten op hun geboortedag. Voor mij was het nog een flinke klus want dat moest toen nog met de hand, dus met tabellenboeken. Deze horoscopen waren natuurlijk verbluffend juist!
Het sterrenbeeld Orion en de Stier zijn in deze tijd nog net laag in het westen te zien. Over het hoe en waar van de sterrenbeelden heb ik 17 januari het een en ander verteld. Wel hebben we nu de planeten Mars en Saturnus duidelijk aan de hemel. Mars is op weg om in het westen onder te gaan, maar Saturnus is de hele nacht te zien. Trek in gedachten de ecliptica (de baan van de zon) dan ziet u bovenin in het zuiden heel mooi het sterrenbeeld Leeuw. Ga vandaar langs de ecliptica naar het westen dan komt u bij Saturnus en nog verder langs dezelfde baan bij de rode planeet Mars.
Ik moet nu naar Marian die wordt vandaag achttien!

David Hockney.

Mr and Mrs Clark and Percy. 1970
Gisteren kocht ik bij Van Someren & Ten Bosch in Zutphen "Portraits" van David Hockney. Schitterende reproducties, vele kwamen in aanmerking voor een plaatje op mijn blog. Hockney heeft bijvoorbeeld prachtige schilderijen en tekeningen van zijn ouders gemaakt. Voor mij als schaker is er een tekening in kleurpotlood van Man Ray uit 1973. Hockney maakte die tekening in 1973 in Parijs, Man Ray was toen 83. In de eerste helft van de vorige eeuw waren Marcel Duchamps, Max Ernst, Man Ray en Jacques Villon niet alleen beroemd als kunstenaar maar ook als "chess addicts". Duchamps heeft zelfs enkele jaren de kunst opzij gezet en uitsluitend geschaakt. In de jaren twintig speelde hij aan het tweede bord van Frankrijk met naast zich aan het eerste bord Aljechin! De kunstenaar Max Ernst heeft bijvoorbeeld heel beroemde schaakstukken gemaakt. Ik zal daar binnenkort op mijn blog wat van laten zien. Op 28 oktober schreef ik ook over Marcel Duchamp en Man Ray. Eliane maakte me op dit boek attent en zij maakte op haar scanner ook deze afbeelding voor me.

Zo hoort het.

Gisteren plaatste het NRC handelsblad dit beroemde gedicht midden op de voorpagina. Lof voor de redactie die weet hoe het hoort.
In 1933 werd de oude Waalbrug gebouwd en Nijhoff publiceerde dit gedicht in 1934. Sinds 1996 ligt er een nieuwe brug, de "Martinus Nijhoffbrug" naast de oude Waalbrug die nu wordt gesloopt.

Willem van de Velde.

Onze plaatselijke dichter Nicolaas Veter reageerde onmiddellijk op mijn blog van gisteren. Hij wees me op dit mooie schilderij van mijn bijna naamgenoot, dankjewel Nicolaas.
http://rijksmuseum.nl/images/assets/web/P-SK-C-244-00?coulisse

Bijna een ander.

Tweelingbroer Piet in mijn vaders linkerarm.
Januari 1935. Vrienden van mijn ouders, de familie Van de Velde een boerengezin schuin tegenover onze boerderij, hadden één kind. Hun dochter Mina of Mientje was een heel lief meisje dat ik goed heb gekend. Dolgraag wilde de familie Van de Velde nog een tweede kind en dan eigenlijk een zoon die het bedrijf later kon overnemen. Ook Mientje wilde graag nog een broertje, zij was zes toen ik geboren werd.
In de vroege avond van 9 januari werden mijn tweelingbroer Piet en ik geboren. De dokter en mijn moeder hadden geen idee dat er een tweeling op komst was. Een half uur na mijn geboorte riep mijn moeder de dokter terug naar de bedstee (hij was met mijn vader in de keuken een borrel gaan drinken) en werd Piet geboren.
Mijn moeder bleek te weinig melk voor twee te hebben en ik moest op geitenmelk. Mijn broertje Piet was zwak en hij had de moedermelk hard nodig. Mijn vader kocht een melkgeit en de tweeling Piet en Wim waren veilig.
Tja veilig wel, maar op een ongewone manier. Mijn ouders vertelden mij later dat er zeer uitvoerige gesprekken met de (heel goeie) vrienden Van de Velde zijn gevoerd over mij. Mijn ouders overwogen om mij door hun vrienden te laten overnemen. In gesprekken met de dokter bleken er toch veel praktische bezwaren en in de dagen na mijn geboorte werd het toch ook steeds moeilijker om afstand van mij te doen.
Hadden mijn ouders, de dokter en hun vrienden Van de Velde vooraf geweten dat er een tweeling op komst was en nog wel twee jongens, dan ... zou er hoogstwaarschijnlijk geen Willem Adriaan Duvekot geboren 01-09-1935 te Borssele hebben bestaan.
Door het vrij vroege overlijden van mijn ouders ben ik nooit in de gelegenheid geweest met hen als volwassene hierover te spreken. Dat had ik graag gedaan want het is een fascinerende geschiedenis. Waarschijnlijk had ik ook dan kinderen en kleinkinderen gehad maar wie waren zij geweest?
Ik sprak hierover gisteren mijn schoonzuster die deze week 79 werd. Zij is van mening dat in die tijd en zeker in de 19e eeuw dergelijke "transacties" veel meer voorkwamen dan wij weten. Het feit dat mijn ouders dit zo vergaand met hun vrienden bespraken zou er op kunnen wijzen dat mijn schoonzuster gelijk heeft!
Kinderwens is van alle tijden. Het idee dat door de mogelijkheden van de moderne geneeskunde de kinderwens is toegenomen lijkt mij onzin.
Negen januari 1940 bracht bakker Dieleman een grote taart "Wim en Piet 5 jaar!" Piet en ik kregen laarsjes aan en ploeterden door een dik pak sneeuw naar de familie Van de Velde om hen te bedanken, we werden feestelijk binnengehaald. Bijzonder lieve mensen en mijn schoonzuster wees me daar gisteren ook nog eens op.

Geheim?

In het NRC Handelsblad stonden gisteren twee boekbesprekingen naast elkaar. Janet Luis schrijft zeer lovend over het derde boek van Nicolien Mizee, En knielde voor hem neer. Schoondochter Eliane tekende er een geweldige illustratie bij. Direct naast dit artikel plaatste de krant Elsbeth Etty's recensie van de nieuwste roman De verering van Quirina T, van L.H.Wiener.
Waarom noem ik beide artikelen zo expliciet?
Omdat er iets, verborgen of bewust niet genoemd (geheim?), verzwegen wordt door zowel Luis als Etty. Ik ben nog bereid te geloven dat Luis en Etty van niets wisten, maar dan heeft de chef van het boekenkatern Pieter Steinz de artikelen naast elkaar laten plaatsen. Dat alles toeval is geloof ik niet.
Wat is er aan de hand?
Ik denk dat de romanfiguur Quirina T van Wiener de schrijfster Nicolien Mizee is! Mizee en Wiener komen beiden uit Haarlem. Wiener was leraar op een gymnasium in Haarlem. Mizee verlaat op haar vijftiende vroegtijdig het gymnasium. Ook de romanfiguur Quirina T verlaat op haar vijftiende, wegens familieomstandigheden (zie het boekje van Witteman dat ik hierna noem) het gymnasium. Quirina T is in de roman van Wiener een intelligente en beeldschone leerling van de hoofdfiguur. Ik gok dat Nicolien op haar vijftiende intelligent en beelschoon was.
Wie meer wil weten zal Mizee en Wiener moeten lezen. U kunt trouwens ook over Nicolien terecht in het boekje 'Erfstukken' van Paul Witteman, dat ter gelegenheid van de boekenweek is uitgegeven.

Geheim Dagboek.

O. Eerelman. Het Holsteinsche paard.
In de serie 'Geheim Dagboek', die in de jaren negentig bij Bert Bakker uitkwam, schrijft Hans Warren veel over mijn oudste broer Adrie ('Willem' in de dagboeken) en ook meerdere keren over mijn familie. Ik wil daar al een poos op mijn blog over schrijven, maar ik heb zo'n groot reservoir aan herinneringen dat ik geen beslissing kon nemen over het wat en hoe.Vandaag een begin.
In 'Geheim Dagboek' 1939-1940 schrijft Hans op 15 mei 1940: '(...) 's Middags ben ik naar Willem gegaan die tijdelijk op de hofstede van zijn grootvader verblijft. We tekenden er samen. Er werd weer heftig geschoten. Wanneer je de berichten mag geloven is Zeeland het enige deel van Nederland waar nog tegenstand wordt geboden. Vanmiddag zagen we hoe een Duits toestel neergeschoten werd, het stortte in zee(...)'.
Op 16 mei schrijft Hans over de wanorde in het Nederlandse leger: '(...) Na een lange zwerftocht vanuit Limburg, door Brabant, België, Zeeuwsch-Vlaanderen, Walcheren en Zuid-Beveland waren de mannen hier in Borssele terecht gekomen. Ze wisten absoluut niet waar ze naar toe moesten. Daar kwam bij dat Zeeland zich niet wilde overgeven, terwijl overal in Nederland de wapens al zijn neergelegd. (...)'.
Op 17 mei schrijft Hans: '(...) ik beperk me ertoe te zeggen dat de Duitsers vandaag in Borssele zijn aangekomen, dat de peilboot gegapt is door vluchtende Fransen vanmorgen ... en dat vanmiddag Middelburg is platgebombardeerd. Alles stond in brand, 's avonds was het een laaiende vuurgloed (...)'.
De aankomst van de Duitsers in Borssele maakte grote indruk op mij. Er werd een deel van onze boerderij door de Duitsers in beslag genomen om hun paarden te stallen. Ik had nog nooit zulke paarden gezien, ik kende alleen het Zeeuwse- en Belgische trekpaard. Waarschijnlijk heb ik een mix van Holsteiners, Oldenburgers, Mecklenburgers en Oost-Pruisische paarden gezien. In ieder geval een goeie reden om hierboven een Holsteiner te tonen.

Austerlitz.

De Nederlandse schrijvers komen in de boekenweek met literatuur over herinneringen aan de muziek. Schoondochter Eliane heeft in het boekenkatern van het NRC Handelsblad een meesterwerk verricht door zes auteurs in een sextet te vereeuwigen. Het zijn van links naar rechts Joost Zwagerman, Jan Donkers, Adriaan Jaeggi, Martin Bril, Chris Willemsen en Bernlef.

Met Bernlef komen bij mij ook de herinneringen. Bernlef is een pseudoniem, hij is geboren als Hendrik Jan Marsman. In 1957 verbleef hij drie maanden in het militair hospitaal Austerlitz.

Austerlitz is een legendarisch experiment van het ministerie van defensie in de jaren vijftig. Defensie wil dat graag vergeten, want de bedoeling van Austerlitz is volledig mislukt.

Wat gebeurde er allemaal? Ik zal er iets over vertellen.Van oktober 1956 tot circa maart 1957 werd ik -als dienstweigeraar- om de veertien dagen van de ene militaire cel naar de andere militaire cel overgeplaatst omdat dat men bang was dat een verblijf van langer dan 14 dagen psychische schade zou toebrengen. Bedenk dat dit speelde vóór de wet 'gewetensbezwaarden' van 1965.

Bij elke aankomst in weer een nieuwe cel vroeg ik een gesprek aan met een psychiater. Defensie was verplicht zo'n gesprek te verzorgen, maar deed dat nooit. Pas in februari of maart 1957 kreeg ik een gesprek, in Breda. De man wist ook niet meteen raad en gaf toe dat het gesol met mij langs al die kazernes een waanzinnige situatie was. Maar ineens dacht hij aan Austerlitz : "Wil je niet een soort vakantie van drie maanden? Je bent dan eens een poos uit die cellen en kunt nadenken over hoe het verder moet. Er zitten daar een heleboel collega's van mij en het enige dat je verplicht bent is in het kamp blijven, anders haalt de MP je weer op". Ik stemde toe en verbleef drie maanden in een fantastische omgeving. Stel je voor, een prachtig bos met op grote afstand van elkaar zes zalen met zes tot acht "patiënten" per zaal. Een zeer divers gezelschap. Op mijn zaal bijvoorbeeld een beroepsmilitair die gek was geworden in Korea, een architect, een bioloog, ikzelf, dienstweigeraar in verband met de Nieuw-Guineapolitiek van Luns en twee dienstplichtigen die echt niet geschikt waren om als soldaat wat dan ook te doen. Continue observatie van een psychiatrische zuster, die dag en nacht een psychiater kon oproepen. Wat deden we bijvoorbeeld? Een van de eerste zondagmiddagen staat me nog heel helder voor de geest. Prachtig weer en we hadden zelfs bier, waarschijnlijk van die blonde werkster die via haar vriend van alles voor ons kon versieren.

Ideale omstandigheden voor een mooie stunt. We sleepten een bed naar buiten en de twee dienstplichigen gingen erin liggen, poedelnaakt en in innige omhelzing. De jongens van de naastliggende zaal en wij er bier drinkend omheen. Homo's werden in die tijd uit militaire dienst geweerd en wij wilden allemaal maar wat graag getuigen dat onze maatjes zo homofiel waren als het maar kon. De zaalzuster werd erbij gehaald en de dienstdoende psychiater kwam langs. Echt een leuke zondagmiddag, en voor 1957 toch heel ongewoon. Bernlef is na mij in Austerlitz geweest, maar wel in hetzelfde jaar. Het hospitaal heeft niet lang bestaan, het verslond geld en bijna niemand was na zijn verblijf geschikt voor de militaire dienst, hetgeen toch eigenlijk wel de bedoeling geweest was.

Morfine

Papavermelk

Zondagnacht kreeg ik tweemaal bezoek van een bijzonder aardige arts van de huisartsencentrale omdat ik een verkrampte spier in mijn heup had. Bij het tweede bezoek trok hij vastberaden de morfinespuit, de enige manier om een hardnekkige oude man plat te krijgen!
Oh wat een zaligheid, ik voelde een soort wolk door mijn lichaam trekken en kon alle pijn en problemen vergeten. Ja, in goeie oude tijden schijnen er heel wat huisartsen zelf ook dikwijls van gesnoept te hebben. Wat een heerlijk medicijn! In het ziekenhuis had ik al tweemaal eerder met dit wondermiddel kennis gemaakt toen gewone pijnstillers niet hielpen. Eenmaal kon ik zelf een pompje bedienen dat me nog van een extra dosis kon voorzien, fantastisch.
Morfine is vernoemd naar Morpheus, de Griekse god van de dromen.
In mijn jeugd heb ik in Zeeland heel wat papavervelden gezien, zowel op onze boerderij als bij mijn familie. Wij kinderen aten tegen oogsttijd het papaverzaad (maanzaad), door aan de bol te schudden kon je horen of het zaad al rijp was.
De morfine wordt uit de bol (slaapbol) gemaakt, als je daar in knijpt komt er een bitter melkachtig sap uit en daaruit kan dan morfine gemaakt worden.
In de Wikipedia vind ik:
De apotheker Friedrich Sertürner isoleerde in 1804 het alkaloïde morfine (C17H19NO3) als het werkzame bestanddeel van opium. Het morfinederivaat heroïne bezit de eigenschappen van morfine in alle opzichten in heviger mate en wordt in de Nederlandse geneeskunde niet toegepast. In het Verenigd Koninkrijk is dat wel het geval.
Vraag: waarom zie je hier en in de omringende landen al decennia lang geen papavervelden meer? Hoe kan Afghanistan dat zo goedkoop verbouwen?
Ik besluit met dank aan Friedrich Sertürner.

Postduiven.

Vandaag in het Boekenkatern van het NRC Handelsblad een bespreking van de tweede roman van Arjan Visser 'Hemelval'. De hoofdpersoon in Hemelval, Lode Bast, is duivenmelker. Eliane's illustratie, over drie kolommen, is een mooie combinatie van een postduif en Arjan Visser.
De tekening van Eliane doet me denken aan de postduiven die mijn tweelingbroer Piet en ik hielden na de tweede wereldoorlog.
Van 1945 tot '50 woonde ik met mijn ouders, zuster Nel en broer Piet in het Dijkhuis te Borssele. Wij woonden tijdelijk in bij broer Adrie die als waterbouwkundige verantwoordelijk was voor de veiligheid van de polder Borssele. Vóór Adrie was Warren, de vader van Hans Warren, de waterbouwkundige voor de polder Borssele geweest. Hans had onderaan de dijk een grote volière achtergelaten en Piet en ik begonnen daar postduiven te houden. Het eerste paartje kregen we van onze vader. Al gauw werd er met succes gebroed en kregen we ook duiven van anderen. Toen we vanaf '46 naar school in Goes gingen, namen we in een mand achterop de fiets wel eens duiven mee. Kort voor Goes lieten we ze dan los. Eerst werden er een paar rondjes boven ons hoofd gevlogen en als ze dan richting Borssele namen konden wij tevreden naar school. In '49 kwam er een gewelddadig einde ons duivenplezier toen een bunzing in een nacht alle twintig duiven doodde. Voor het naar school fietsen wilden Piet en ik de duiven gaan voeren en vonden we twintig lijkjes. De bunzing keek ons met grote ogen aan, we waren bang van hem. Dat was van korte duur natuurlijk want hij was heel snel verdwenen.

Excuses.

Sorry, sorry, sorry, ik bied mijn oprechte excuses aan. Een beetje persoonlijkheid in ons land biedt geregeld zijn excuses aan en nu kom ik pas. Ook hier bied ik mijn excuses voor aan.
Zondag 19 februari werd ik geïnspireerd door de bloei van de toverhazelaar, de krokussen, sneeuwklokjes en winterakoniet in mijn tuin. In een vlaag van opportunisme beweerde ik toen dat de winter voorbij was.
Als bewijs van mijn ongelijk ziet u hier een foto van vanmorgen 10.30 uur bij het verlaten van Zwolle.
Ik bezocht het ziekenhuis Wezenlanden voor het "uitlezen" van mijn ICD (Inwendige Cardio Defibrillator) en de controle van de daarbij ingebouwde pacemaker. De cardiologen weten niet goed raad met mijn AF's (Atriumfibrillaties, dat zijn boezemfibrillaties). Ik denk dat het een beetje tegen hun beroepseer indruist om een patiënt daarmee rond te laten lopen. Aan de andere kant is het een verrekt knap staaltje van ze dat ze mij in leven houden, ze willen daar ook niets meer aan verprutsen. Ze kunnen dat niet helemaal verbergen en dat zeg ik dan, en dan wordt er ontspannen gelachen!
Door de in maart 2005 nieuw geïmplanteerde computer met biventriculaire pacemaker is mijn ejectiefactor (dat is de pompfunctie van het hart) van 20 naar 25% gestegen. Als ze de AF's zouden kunnen stoppen dan zou mijn ejectiefactor nog flink kunnen stijgen. Dat zou bijvoorbeeld kunnen door mij een elektrocardioversie te geven, waarschijnlijk zou het resultaat bij mij slechts tijdelijk zijn en er zijn ook nadelen. Een elektro-cardioversie geven ze onder narcose, de boezems krijgen dan een elektroshock. Ik heb eigenlijk geen last van de AF's dus we laten het maar zo.
Het had vanmorgen aardig gesneeuwd hier in Gorssel, maar dat was echt niets vergeleken bij Zwolle. Toen ik uit het ziekenhuis kwam kon ik zonder hulp niet wegrijden. Er lag inmiddels meer dan 30 cm sneeuw en ik kreeg hulp van een man met sneeuwruimer om weg te kunnen rijden.