Werklust.

Vanmorgen 8.30 wou ik naar Deventer. Ik heb de architect, aannemer, kunstenaar en eigenaar van dit web nog een halfuurtje gegeven en ben toen met een bezwaard hart toch in de auto gestapt.
De spin is een echte doener, ’s morgens gelijk de handen uit de mouwen en aan het werk en dan insecten vangen.
Die werklust van het dier zag Geert Dales ook bij zijn kippen Henny en Trudy vertelde hij donderdag bij Pauw en Witteman, het moesten dus wel VVD’ers zijn dacht hij. De politieke kleur van onze dieren laat ik over aan de politici maar Dales stal mijn hart natuurlijk wel met zijn kipjes. Hij was ook zeer onder de indruk van het sociale gedrag van de kip en illustreerde dat met het feit dat Trudy gezellig bij Henny kwam zitten (of andersom) als die broeds was.
Hier overschatte Dales de sociale component van de kip. Wat Dales niet wist is dat alle kippen dit doen en dan een ei leggen dat daarna door de broedse kip aan haar nest wordt toegevoegd! Dus weer gewoon de genen: overleven daar gaat het om in de natuur.
November vorig jaar schreef ik over mijn kip Marietje en de Bosuil. Ja, ook Dales beaamde dat kippen bij je op schoot komen.

Mijn thuiszorg.

De Wet Maatschappelijke Ondersteuning dwingt voor mij thuiszorg af. Daar ben ik heel blij mee. In Nederland is een van de gevolgen van die WMO dat er een groot aantal organisaties ontstonden die zich met de organisatie en de uitvoering van die thuiszorg bezighouden. Ik denk eigenlijk dat geen enkel ander land ons overtreft in de hoeveelheid organisaties, regels, papieren enz. Ook typisch Nederlands is dat na enkele weken of maanden er weer een andere mevrouw voor mij komt werken. Vanmiddag kwam voor het eerst de coördinatrice van mijn thuiszorgorganisatie me uitleggen over het hoe en waarom van alle veranderingen en vooral ook wat nu weer anders wordt.
In ieder geval komt er volgende week een andere dan de jonge vrouw die mij nu helpt en moet ikzelf de gewerkte uren, weeknummers en periodenummers gaan invullen en handtekeningen gaan zetten. Ik heb een boekwerk ontvangen waarin het allemaal uitvoerig staat.
Wat is nu positief aan steeds een andere thuiszorg? Heel leuk is de verschillen te zien in wat ze doen. De een gebruikt de stofzuiger wel tweemaal zoveel als de ander. De een lapt nooit ramen de ander juist dikwijls. Maar het mooist en voor mij ontroerendst, is de benadering ven het “museumpje”. Dat is een kast waar Erica, mijn zoons Michiel en Thijlbert, de kleinkinderen Piffin en Otger en ik bijzondere dingen verzamelden. Er zijn thuiszorgvrouwen geweest die deze kast nooit hebben aangeraakt en er waren er die hun vingers er niet vanaf konden houden! Mijn laatste hulp is een mooi voorbeeld van een vrouw waar “het kind” gelukkig nog inzit. Vanmorgen zag ik haar alle planken stofvrij maakte en zelfs de piepkleine houten speelgoeddiertjes uit mijn jeugd weer in een mooi groepje neerzetten.

De Amish.

Op Canvas zag ik gisteren een documentaire over de afschuwelijke moord op vijf ( in feite tien , maar vijf overleefden het zwaargewond) schoolmeisjes in Amish country een jaar geleden. Het vermoorden van kinderen lijkt het ergste wat de mens kan doen. Over de moordenaar Charles Roberts is op internet informatie te vinden.
Ondanks het volle vat van kritiek en argwaan dat ik ben als er een god verschijnt heb ik een zwak voor de Amish omdat het echte paardenmensen zijn. De typische zwarte koetjes lijken zeer geschikt voor hun doel. De paarden worden goed verzorgd, zien er prima uit. Even zag ik een beeld van een grote eg met vijf paarden ervoor, dan weet je dat de man erachter een ‘kunstenaar’ is. Uit welke rassen de Amish hun paarden hebben gefokt en of en hoe ze vers bloed inbrengen weet ik niet. Hoge prachtige droge benen en zeer getraind. Ik denk aan het Hongaarse paard, de Amerikaanse harddraver, het Australische paard en ga zo maar door. Hier een Eerelman van het Australische paard (op klikken).

De Jussen Broertjes.

Gisteren met Gerd en Janny naar een concert in Lochem van De Jussen Broetjes geweest.
De broers Lucas (13) en Arthur Jussen (10) zijn de beroemdste jonge talenten van ons land. Het is voor vele volwassenen moeilijk om ‘het droog te houden’als je hen voor het eerst hoort of ziet. Mij overkwam dat bij Lucas toen hij op het Prinsengrachtconcert met Lang Lang Quatre Main speelde.
Ze lijken gelukkig niet te lijden onder de vele prijzen en lofbetuigingen. Twee leuke jongens die voor een ‘niet tweeling’ onwaarschijnlijk veel op elkaar lijken. Zonder iets van hen te weten zou je zweren dat ze een eeneiige tweeling zijn.
Een fantastisch concert en bijzonder dat zoiets in de provincie komt, gelukkig maar.
Voor de kenners:
Driemaal Mozart: Fantasie in d.kl.t., KV 397, Rondo in a kl.t., KV 511 en Sonate in D gr.t., KV 381 (Allegro- Andante- Allegro Molto).
Britten: Mazurka Elegiaca, opus 23 no.2.
Dukas: L’Apprenti Sorcier, (Scherzo d’après une ballade de Goethe).
Bizet : uit Jeux dénfants : La Toupie- La Poupée- La Bal.
Afgezien van Mozart speelden de jongens op twee piano’s of Quatre Main.
Over het hoe en waarom van de krukken weet ik niets.

Oleg Ivanovski.

In het NRC Handelsblad van gisteren staat een interview met Oleg Ivanovski een van de nog levende spoetnikbouwers. Het interview leest voor mensen van mijn generatie als een bloedstollende avonturenroman.
Als we alle waanzin van de koude oorlog even opzij schuiven zien we dat de Spoetnik een nieuw tijdperk inluidde en zeker ook technisch. De gevolgen van de lancering van de Spoetnik, vooral in de VS, zijn denk ik belangrijker geweest dan de eerste voetstap van Neil Armstrong op de maan. Ik citeer uit het interview:
‘Het radiosignaal van de Spoetnik zou na ongeveer een uur op de apparatuur in de lanceerbunker te horen moeten zijn, zodra de satelliet aan de westelijke horizon opdook, beschrijft Ivanovski in zijn memoires, “maar (collega) Slava Lappo had een gevoeligere ontvanger bij zich, dus iedereen keek naar hem(…) Opeens boog hij over de tafel, raakte de afstemknop aan, ademde zwaar(..) Toen zette hij zijn koptelefoon recht, en zei verlegen en onzeker: ‘ik geloof dat dat hem is’, en na een paar seconden ‘het is hem! Zet de bandrecorder aan!”
Spoeniks beroemde radiopiepjes waren niet betekenisloos, zegt Ivanovski, en de vaakgehoorde aantijging dat Spoetnik een onwetenschappelijke stunt was bestrijd hij. “In de lengte van de piepjes waren gegevens over temperatuur, druk en spanning in de satelliet gecodeerd. Onze wetenschappers hielden de voortplantingssnelheid van de signalen in de atmosfeer bij, en de omloopsnelheid van Spoetnik om de aarde. Die hangt af van de luchtdichtheid en dus de weerstand in de bovenste lagen van de atmosfeer.’
De Spoetnik was een hermetisch afgesloten bol van een aluminiumlegering die moest glimmen om zijn warmte af te geven. De radiozenders binnenin waren buizenzenders waarvan de russen niet zeker wisten of ze de versnellingskrachten van de lancering zouden overleven.
Ik hoop dat de memoires van Ivanovski in het Nederlands zullen verschijnen ze vormen een document humain in onze geschiedenis.

Andere Tijden.

Klik op de foto.
De jonge vrouw (23?) die mijn huis schoonmaakt vroeg mij wat voor blaadjes dat onderin de theepot waren. Gelukkig begreep ik de vraag onmiddellijk en vertelde haar hoe wij ‘vroeger’ onze thee kochten en dat ik dat nog zo deed in de Pelikaan in Zutphen. Gisteren vertelde ik dat aan de man van de Pelikaan omdat ik verse Kenya Arabica koffie bij hem kocht. Nee, mijn verhaal over de thee verbaasde hem niet hij had kortgeleden twee puberjongens in de winkel die totaal verrast werden door de koffiebonen. Ze hadden even moeite om zich te realiseren wat ze dronken.
Voor thee doe je een zakje in heet water en voor koffie doe je iets in een automaat die je nog wel met een knop moet aanzetten, of hoeft dat ook al niet meer?
Op de foto links Lapsang Souchong en rechts Darjeeling. Vanmiddag komt de ‘eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ voor het eerst weer buiten en met haar zusje ( de coureur, zie mijn blog van maandag ) hier Lapsang Souchong drinken.

In Gorssel.

Midden in Gorssel zijn deze twee mooie lakenvelders te zien.
Over het weitje waar ze in lopen schreef ik ook 2 augustus 2005 op mijn blog. De koetjes zijn nog piepjong ik denk van dit voorjaar, het zijn de 4889 en 4890 dus legale inwoners.
Op een zondagmiddag eind jaren zestig reden Erica en ik met Michiel (5 jaar?) en Thijlbert (3jaar?) over de Joppelaan Gorssel binnen. We zochten bouwgrond of een huis om hier eventueel te gaan wonen. De mooie wei in het midden van het dorp was voor ons bijna doorslaggevend herinner ik me.

Mark Rothko.

Vanmorgen een lezing over Mark Rothko in het Gorssels Eetcafé Pluspunt van Ivo de Jong.
Bravo voor de Jong en de organisatie van Pluspunt. Heel mooi en vooral ook heel goed omdat de Jong zeer veel beeldmateriaal had. Vijf kwartier kijken en de Jong kan zijn publiek ook boeien.
Het was de eerste twee keer van dit seizoen niet druk in het café, maar vooral vandaag hebben velen wat gemist. Het wordt tijd dat Huub eens met me meegaat naar dit soort evenementen want de wereld draait door, ook voor katholieken!

Bijzondere dag?

Eerst een monteur om de trap op te meten voor een traplift.
Met de post een meevaller van de belastingen.
Een vriendelijke meelevende reactie van Christine van Broeckhoven op mijn brief van 13 augustus, ze schrijft (ik geef alleen de kern van haar brief):

‘Uw brief heeft me getroffen door de openheid waarmee u mij uw persoonlijk lijdensverhaal toevertrouwd.
Uw echtgenote is helaas een van de vele slachtoffers van deze vreselijke ziekte. En vaak is het gevoel van machteloosheid het zwaarst om te dragen voor de naaste familieleden.
Uit uw schrijven blijkt een zeer grote inzet en betrokkenheid bij de verzorging, met veel oog voor detail.
Het zijn verhalen zoals het uwe die mij ervan overtuigen dat mijn werk en het wetenschappelijk onderzoek gewaardeerd worden.’

Prof. Christine van Broeckhoven is wetenschappelijk directeur Moleculaire Genetica van de Universiteit Antwerpen.

De lift gaat nu een lange weg afleggen. De firma Oto maakt een offerte naar aanleiding van de opgenomen maten, als de gemeente Lochem dan akkoord gaat zal de fabriek het benodigde rail en buizenwerk maken en dan komen ze hier alles monteren. Met kerst kan alles klaar zijn.

Een stukje lucht.

Klik op de foto.
De eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen is thuis! Zaterdagavond in plaats van zondag al aangekomen omdat gisteren Amsterdam autoloos was. Gistermiddag zat ik een uurtje naast haar bed en vanuit haar slaapkamer ziet zij dit paradijs waarvan ik deze foto maakte. Zij vertelde me een geheimpje: vanuit haar kamer in Amsterdam zag ze meer wolken, vliegtuigen, het luchtruim van de wereld waar je herinneringen je weer naar San Francisco brengen. Daarom vroeg ze zich af of achterin dit paradijs niet een boom gekapt moest worden. Een luxeprobleem dus wat ik maar al tegoed begreep. Ik herinner me het piepkleine stukje lucht dat het raampje in mijn cel in de gevangenis van Scheveningen me gunde beter dan de prachtigste luchten die ik in vrijheid zag.
Het tramrailsongeluk is al met al toch heel hard aangekomen en het duurt nog wel een poos voor ze weer boeken verkoopt. Deze week komt haar zusje uit Zürich voor haar zorgen en beiden zal ik hier verwennen met een etentje. Die zus is eigenlijk autocoureur en raast normaal op de Zwitserse en Duitse autowegen met een gemiddelde van minstens 170 km/uur in haar nieuwste limousine. Ze is zojuist vertrokken en komt straks alweer aan! Bij Venlo passeert ze de grens, dus spotters kunnen haar daar langs zien flitsen als ze snel zijn.

Digitaal.

Elke dag begint met de binnengekomen digitale post en iedere dag is er ook de schaakkrant Chess Today, ook zaterdag en zondag. Eenmaal per week krijg ik dan nog de regionale digitale schaakkrant van Apeldoorn, dankzij de onvermoeibare Karel van Delft, bravo Karel!. Dan even kijken hoe het wereldkampioenschap in Mexico is verlopen, soms even een partij naspelen (dat doet de computer dan voor me). Altijd ook mooie foto’s, vanmorgen veel foto’s van het internationale vrouwentoernooi in Baku, dat gewonnen is door de Poolse Monika Socko.
Hierboven zie je Firuza Velikhanli (4 uit 9) met wit tegen Kateryna Lahno (5uit 9) uit de laatste ronde. Kateryna won deze partij.
Er zijn mensen die zonder computer kunnen, ik kan daar letterlijk niet aan denken want ik leef (en denk dus) sinds februari 2004 dankzij een ingebouwde computer. Op 5 oktober krijgt die weer een servicebeurt.

Slummy Mummy = Ploetermoeder.

Klik op de tekening.
In het NRC Handelsblad staat vandaag een interview dat Japke-d. Bouma had met Fiona Neill over haar boek The Secret Life of a Slummy Mummy. Het boek is een internationale bestseller aan het worden over de wel/niet emancipatie van de moderne moeder. De Nederlandse vertaling is er ook al onder de mooie titel HET GEHEIME LEVEN VAN EEN PLOETERMOEDER. Het lijkt mij een ideaal boek om een TV serie van te maken. Heleen Mees, hèt ijkpunt in de sociologie van de moderne vrouw, zegt:
‘Deze boeken voeden het minderwaardigheidscomplex dat veel vrouwen toch al hebben’
Wat wil Neill en haar uitgever nog meer?
De klap op de vuurpijl is voor mij natuurlijk mijn schoondochter Eliane die kans ziet het boek in één tekening weer te geven!

Tussen Kunst & Kitsch.

Woensdag was het beroemde album van Paardenrassen van Otto Eerelman in ‘Tussen Kunst & Kitch’. Sinds ik in 2004 met mijn blog begon heb ik 16 keer een ‘Eerelmanpaard’ boven mijn stukjes laten zien.
Het originele kunstalbum bevat 40 steendrukken van de schilderijen die Eerelman van de bekendste paardenrassen maakte en een afbeelding van het paard Woyko (klik op de foto), het lievelingspaard van koningin Wilhelmina. Het album kwam eind 19 eeuw uit en kostte toen 110 gulden meen ik, heel veel geld dus. In 2003 is bij intekening een boek van dit album uitgegeven. Ik heb dat boek en na die eerste 16 mag u dus nog 25 afbeeldingen van me verwachten. Vandaag dan Woyko het eerste paard uit het album, het enige paard wat niet in de rij van paardenrassen behoort. De dierenarts Quadekker beschrijft alle 40 rassen heel mooi, maar van Woyko is het ras niet bekend. Quadekker maakt dat goed door bij dit paard volledig uit zijn dak te gaan:
‘... Woyko’s groote, heldere, bruine ogen zijn ver van de ooren verwijderd, wat altijd als een deugd beschouwd wordt. Welk een levendige expressie, en tegelijk welk een zachtheid in den blik. Met welk eene helderheid ziet hij rondom zich. Doch eerst als hij in actie is en bestuurd wordt door zijne Doorluchtige meesteresse, eerst dan ziet hij met alle fierheid in het rond, nauwlettend en hoogst zorgvuldig ieder plekje grond bespiedend, waarover hij zijne Vorstinne moet dragen, wel wetende dat de Dooorluchtige last door hem getorst, geen onheil mag overkomen...’

Pasadena, Babitz, Duchamp en Hoogeveen.

Weer de hoogste tijd voor een mooie schaakfoto. Pasadena Museum of Art, 1963. De koning van de moderne kunst van de vorige eeuw Marcel Duchamp schaakt tegen de schrijfster, kunstenares Eve Babitz.
Over Duchamp heb ik meerdere malen op mijn blog geschreven, vooral omdat hij als beroemd kunstenaar ook een gepassioneerd schaker was.
Van 12 tot en met 20 oktober speel ik bij leven en welzijn weer in het najaarstoernooi van Essent in Hoogeveen. Gerard, Ruud en Stef moeten ook helpen de naam van het Deventer Schaak Genootschap Pallas hoog te houden.
De foto is van Julian Wasser het Museum gaf een retrospectief van het werk van Duchamp. Waarom hier, zoals altijd bij dit soort happenings, de vrouw wel en de man niet naakt is te zien weten we allemaal. Het blijft helaas een scheve situatie.

Erica.

Vandaag is het tweejaar geleden dat Erica overleed. De foto is van 8 juni 1959 Laan van Nieuw Oost Indië 260 in den Haag. We verlaten haar ouderlijk huis en gaan op weg naar het stadhuis!
Erica is hier 21 en ik 24, 's avonds droeg ik haar in Delft onder gejuich van de omstanders ons flatje in.

Vanmorgen ben ik bij Ruud en Anneke, vanavond heb ik een etentje met Lennerd.

Mijn moeder, Callas en Bartoli.

Maria Cecilia Bartoli, klik op de foto.
Ineens waren zij er ‘sopranen’. Eerst schreef ik op mijn blog over Cristine Deutekom toen bracht de post het boek, met 2 cd’s, van Maria Cecilia Bartoli over Maria Malibran en ’s avonds was er in ‘De wereld draait door’ Tania Kross die o.a. uitvoerig vertelde over Maria Callas.
De muziek begon met mijn vader en moeder. Mijn moeder speelde op zondagmorgen op het Harmonium (is een ‘traporgeltje’), zij zong de sopraanpartij en mijn vader de baspartij. Later toen de hond Jerry in de familie kwam deed die de wolvenpartij.
De sopranen bleven op de achtergrond tot 30 april 1957, 18 uur toen, in de gevangenis in Scheveningen, klonk plotseling ter ere van Juliana een verpletterende sopraan. Voor het eerst hoorde ik Maria Callas en ze kwam als een blikseminslag. Heerlijk is het nog altijd voor mij om een mooie sopraan te horen.
Om de diva’s te vergelijken heb ik twee ijkpunten. Hoe zingen ze ‘An die Muzik’ van Schubert en hoe zingen ze Casta Diva (in Norma) van Bellini. Voor Bellini was dat altijd Callas maar nu ik zojuist Bartoli hoorde begin ik te twijfelen.
Tania Kross was gisteravond hartverwarmend. Het is zalig om tussen al die media mensen ineens zo iemand als Tania Kross te zien en te horen vertellen over echte mensen en kunst!

De Badkamer.

Zaterdagmiddag met Janny en Hella naar het ‘Badkamerkoor’ (klik op de foto) van Lennerd in de kerk van Almen geweest. Een uur genieten. Lennerd is volgens mij een beetje een tovenaar want hoe kun je een willekeurige groep gewone mensen zo laten zingen? Een beetje toveren dus. Leuntje was er ook en woensdagmorgen trakteert ze mij op opera met Pavarotti.
Kamagurka of Fokke & Sukke maakten bij de dood van de tenor laatst ‘als buren van hem’ de grap ‘eindelijk uitslapen!’. Misschien zit de grap er wel naast. Jaren terug schreef ik in een schaakcolumn over een telefoongesprek dat ik had met Christine Deutekom. Op het eerst volgend Corus schaaktoernooi in Wijk aan Zee vroeg een onbekende man me of ik Willem Duvekot was. Hij bleek genoten te hebben van mijn stukje over de beroemde sopraan en vertelde dat hij twee jaren tegenover haar had gewoond. Als ‘s morgens het licht in haar badkamer aanging deed hij een bovenraam open en nestelde zich in een comfortabele stoel. Gratis ‘s morgens de mooiste aria’s, wat een geluk hè!

Bomschuiten.

Een foto van de BOMSCHUIT Scheveningen 6 (Sch 6).
De naam van het Schilderij van Jacob Maris waar ik zondag over schreef heb ik gewijzigd van Boomschuit in Bomschuit. Beide namen komen veelvuldig op Internet voor maar Bomschuit is de juiste naam. De Bomschuiten waren tot in begin vorige eeuw de visserschepen op de Noord Hollandse- en Zuid Hollandse stranden. Overnaads gebouwde houten platbodems die in de winter hoog op de stranden tegen de duinen getrokken werden. Onder ‘bomschuiten’ vindt je bij Google prachtige oude foto’s en dramatische verhalen over de vele scheepsongevallen die het harde vissersleven met zich meebracht.
Ik heb nog niet kunnen achterhalen waar het woord bom in deze scheepsnaam vandaan komt.
Ook de ‘eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ attendeerde me op de naam Bomschuit. Ik ga er nu maar vanuit dat een boomschuit ‘geboomd’ kan worden. De verschillende vrienden en kennissen die naar de ‘eenvoudige…’ vragen doe ik namens haar de hartelijke groeten . Voorlopig moet ze, helaas, nog in Amsterdam blijven. Een grote troost voor ons hier in het Oosten is dat ze in Amsterdam heerlijk verzorgd wordt door haar dochter.

Op veel Fronten.

Tot nu toe heb ik veel succes met mijn idee voor een standbeeld van de fietsende jonge moeder met een kind achterop en naast haar de oudste op eigen fiets, eventueel de aller kleinste ook nog voorop.
De dorpsraad en de moeders, via de school geïnformeerd, zijn zeer enthousiast. Ook Gazelle zegt het een prachtig initiatief te vinden maar wil geen geld geven, bij Batavus heb ik nog een ijzer in het vuur en Sparta moet ik nog benaderen. De plaats voor het beeld hebben we ook al. Nu nog het geld en de kunstenaar.
Ook een moeilijke klus is de traplift. Straks komt de verantwoordelijke man van de Zorg (Gemeente Lochem) om mijn huiselijke situatie te beoordelen. Het lijkt erop (telefoongesprekken) dat zij mij naar beneden willen laten verhuizen. Voor mij is dat onaanvaardbaar en Michiel heeft zojuist de tegenargumenten op een rij gezet, dat kan hij heel goed. Ook moet ik vanavond schaken dus per zit de argumenten voor de volgende zet bedenken. Hopelijk kunnen mijn hersenen het allemaal aan. Het lijkt wel topsport hier.

De directeur.

Vorige week vrijdag vloog ik uit de bocht op de weg van de normen en waarden. Vanmorgen bood ik het slachtoffer daarvan, een jonge vrouw van de hulpverlening, mijn excuses aan.
De instelling die mij zes uren per week zorg biedt liet het afweten toen mijn hulp haar vakantie opnam.
De organisatie die kortgeleden nog werknemers ontsloeg in een bezuinigingsactie had nu niemand die bij mij kon invallen.
In het telefoongesprek met de coördinatrice luchtte ik mijn hart over deze maatschappelijke (wan)toestand. Waarom had ik mijn ongenoegen op het bordje van iemand op de werkvloer gelegd?
Natuurlijk realiseer ik me dat ik naar de directeur van de zorginstelling moet, echter koester ik mijn leven lang ook algemene normen en waarden. Een van die normen is dat ik een misdadiger geen hand wil geven. Voor mij is een man die als directeur 840 000 euro per jaar ‘steelt’ uit de overheidskas en op de werkvloer zijn taak verzuimd namelijk een misdadiger.
Zo brengen mijn eigen normen en waarden me in een onmogelijke spagaat. Wat nu?
N.B.De spin van gisteren is de huispin (de Tegenaria, en wel een mannetje daarvan). Zie het comment daarbij. Al tweemaal kreeg ik dezelfde dag nog antwoord op een vraag van mijn blog. Ook vandaag?

Welke soort?

Vanmorgen in de badkuip (klik op de foto). Razend snel, ik schat 2 m per seconde en (echt gemeten) 10 cm lang inclusief poten. Ik ben niet bang van spinnen en vind zo ook niet eng. Er zit wel een fout in mijn DNA die Erica al vroeg ontdekte: ik kan niet griezelen. De spin had dat vanmorgen snel in de gaten en was toen bereid op mijn rechterhand te gaan zitten en liet zich buiten het badkamerraampje zetten. Welke spin is dit? Ik dacht eerst de grijze huisspin, volgens de spinnensite is die echter ‘maar’ 6 cm lang. Het kan natuurlijk ook toevallig een reus onder de grijze huisspinnen zijn. Voor leden van de PvdD: ik heb natuurlijk die spinnen ook liever op mijn slaapkamer om de muggen te vangen maar dat laat de thuiszorgmevrouw echt niet toe!

Hollandse luchten.

‘De eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ kan voorlopig nog niet naar huis.
Van het ongeluk van maandag weet ze niets, zij was lang buiten bewustzijn. Haar dochter liet twee auto’s dwars op de trambaan parkeren in afwachting van de ambulance die haar naar het Lucas Andreas Ziekenhuis bracht. Uit een hersenscan bleek dat er geen bloeduitstorting onder de schedelwand is.
Zowel vrijdag als gisteren kon ik goed met haar spreken en ook weer lachen. Zij vertelde mij van Jacob Maris die een wandeling met een vriend maakte. De vriend wees Maris op de prachtige Hollandse wolkenlucht van dat moment. Maris: ‘ik maak ze mooier!’
Mijn gedachten bleven toch bij verkeersongelukken en ik vertelde haar van Rudy onze vorige huisarts. In de jaren zeventig reed ik omstreeks middernacht naar huis toen de auto voor me plotseling frontaal tegen een van de eikenbomen langs de weg reed. Ik haalde de man uit de auto omdat ik bang voor brand was en belde bij het dichtstbijzijnde huis aan voor hulp. Rudy was het eerst ter plekke. Tegen Rudy zei ik dat niet alleen de adem van de man maar ook de auto naar jenever stonk. Rudy keek me heel indringend aan en zei ‘daar weten wij niets van!’ Ik herinnerde mij dit verhaal omdat de politie in Amsterdam vroeg of zij gedronken had en ook dit ongeluk ’s avonds laat gebeurde.
Nou had ik al een grote bewondering voor Rudy, maar na deze wijze les steeg die nog eens flink. Rudy was/is (hij is nog kerngezond) het prototype van de ouderwetse huisarts. Een man die alle kwalen kent en ook midden in de nacht naast je bed stond en zeer geliefd was bij zijn patiënten.
Dit schilderij (op klikken) van een zogenaamde bomschuit op het strand van Scheveningen laat mooi zo een lage horizon met een hoge lucht zien waar de schilder bekend om was.
Wij besloten ons telefoongesprek met de les dat we de uitspraak 'daar weten wij niets van' nog dikwijls zullen kunnen gebruiken.

Tramrails.

Gerrit Dou ‘De kwakzalver’.

De ‘Eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ had maandag een ongeluk in Amsterdam. Zij kwam met haar fiets tussen de tramrails. Ze heeft een zware hersenschudding en is gelukkig in goede handen bij haar dochter Machteld in Amsterdam.
Gisteren heb ik haar bloemen gezonden met het bevel te genezen. Vandaag ondersteun ik haar genezing met dit schilderij(op klikken) van Gerrit Dou. Nee, inderdaad geen kwakzalver laten komen. Gerrit Dou ook uit Amsterdam en de eerste leerling van Rembrandt, ik hoop dat het haar goed doet. Ook denk ik dat ik haar namens mijn lezers (die mij vragen wie ze is) beterschap mag wensen.

Kruisspin en sociologie.

Om 9 uur was de kruisspin al klaar met haar kunstwerk (klik op de foto). Iedere morgen wordt het weer opnieuw gesponnen. Dit web is 40x50 cm en bevindt zich links van de voordeur. Bezoekers dus graag voorzichtig en vooral geen weidse gebaren bij de voordeur.Vanmorgen had ik geen tijd voor deze kleine kunstenaar.
Ik moest naar het ziekenhuis en kreeg een standje van de zuster die mijn INR apparatuur controleerde. Ik moet meer metingen gaan doen anders volgt er straf. Ze heeft gelijk en ik beloofde haar vanaf nu elke donderdag mijn INR te meten.
Vandaag en morgen loopt mijn sociologisch onderzoek nog. In september is mijn huishoudelijke hulp met vakantie. Mijn zorginstelling Sensire (of de gemeente?) moet nu voor vervanging ( 6 uur per week over twee dagen) zorgen. Joke en ik hebben vooraf hemel en aarde bewogen om dat duidelijk te maken. Bij de gemeente heb ik ook nog een spoedaanvraag lopen voor een traplift.
Uit ervaring wijs geworden verwacht ik geen reactie van de verantwoordelijken wanneer ik nu zelf niets meer doe, dus gewoon wacht tot zij hun wettelijke plicht doen. Ben benieuwd naar de uitslag, een week is natuurlijk wel kort voor een sociologisch onderzoek, maar ik ben ook maar een amateur.

Kruisspin.

Vierkanten.

Van Peter Müller ontvang ik per e-mail geregeld zijn laatste gedachtenspinsels. Maandag ontving ik een column over Otto van Rees:
'Een van de eerste Nederlandse dadaïsten, Otto van Rees, die voor W.O.1 rusteloos door Europa trok met vrouw + kind, werd in 1917 opgeroepen voor de militaire dienst. De commandant van zijn onderdeel organiseerde een schilderijententoonstelling van zijn manschappen. Hij had verf, kwasten en linnen uitgedeeld en het bevel 'schilderen' gegeven. Van Rees negeerde het bevel en maakte van wikkels van sigarettendoosjes en zilverpapier een collage. Dit kunstwerkje trok tussen de soldatenlandschapjes zozeer de aandacht dat hij bij de commandant werd geroepen, die hem vroeg wat dit voorstelde. Van Rees antwoordde: een danser. (Want dat was het, hij had gewoon een danser gemaakt.) De commandant zei dat hij gek was, en ontsloeg hem uit dienst. In maart 1917 kon hij zich alweer bij vrouw en kind in Zürich voegen. Oscar Wilde heeft gezegd 'art is quite useless', maar uit deze gebeurtenis blijkt dat hij ongelijk had.’

Onmiddellijk moest ik aan Michiel denken die ruim twintig jaar geleden niet voldeed aan de oproep voor de militaire dienstplicht. De psychiater vroeg wat zijn beroep was? ‘Schilder’. Wat schilderde hij dan? ‘Vierkanten’. Net als van Rees kon Michiel onmiddellijk naar huis. Saillant detail, Michiel had kort daarvoor de jaarlijkse prijs voor jonge kunstenaars van Beatrix gewonnen met een geel vierkant!

Op de foto Michiel vorige week tijdens de vakantie van de familie. Orbit voelt zich kennelijk veilig als de baas leest. Foto, Piffin.

Een cowboy in Hilversum.

Pampa.
Gister keek ik op het eind van de avond naar het laatste stukje van Zomergasten dat gepresenteerd werd door Paul de Leeuw. Ik ben allergisch voor die man, maar nu zapte ik voor het eerst niet onmiddellijk weg. De Leeuw’s laatste gast was een kledingontwerpster uit België. Zij liet een filmpje zien van een blond tweejarig engeltje dat voor het eerst van zijn leven zichzelf en zijn vader in een spiegel ziet. De Belgische vrouw vergeleek de manier waarop de filmer zijn camera hanteerde met de wijze van kijken van Botticelli.
De Leeuw vroeg aan de Belgische of Botticelli een schilder was. Waarschijnlijk zal een cowboy uit de Pampa van Zuid Amerika ook vragen of Rembrandt een schilder is, maar de Leeuw is televisiepresentator in Nederland. Hij stelde zijn vraag duidelijk niet om de kijker te informeren maar voor zichzelf.
Dankzij de Zomergastenfilm Être et avoir sliep ik later als een roos. Nu zag ik deze documentaire voor de derde maal, je waant je bijna twee uur lang in de hemel op aarde. Zullen we Georges Lopez maar tot de liefste en beste meester ooit benoemen?

Mijn schoondochter.

Mulisch met de zes auteurs die ter ere van zijn tachtigste verjaardag een novelle voor hem schreven. Van links naar rechts (klik op de tekening) Abdelkader Benali, Marcel Möring, Elsbeth Etty, Doeschka Meijsing, A.F. Th. van de Heijden en Jessica Durlacher.
Dit is de laatste karikatuur van Eliane voor de Nederlandse-literatuurpagina van het Boekenkatern van het NRC Handelsblad. In de afgelopen 20 maanden tekende Eliane 79 auteurs voor de krant Op haar webpagina
http://www.duvekot.ca/auteurs.php
kun je alle 79 auteurs zien en ook een kunstdruk van een tekening bestellen.
Eliane hield mij scherp met haar tekeningen, verschillende keren bracht de ‘eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ een spoedbestelling van een pas uitgekomen boek en las ik dat in een paar uur diagonaalsgewijs. Terwijl het hier al nacht was bracht ik dan aan Eliane in Toronto verslag uit zodat zij voor de deadline van haar tekening de auteur in verband met zijn of haar laatste boek kon brengen. Zo verscheen bijvoorbeeld Inez van Dullemen met een Adelaar boven haar hoofd die haar moeder in zijn klauwen heeft. Gelukkig blijft Eliane wel freelance voor het NRC Handelsblad werken.

Rhododendroncicade.

Leve Internet, gisteren vroeg ik wat voor insect Leuntje, Lennerd en ik ’s morgens zagen en ’s avonds kwam Riek in een comment al met de oplossing. Riek heeft met de rhododendroncicade het juiste insect denk ik, want tegenover Leuntjes tuin vindt je een rododendronoerwoud. Dankjewel Riek, ik moet me altijd inhouden om niet Riekje te schrijven omdat ik je alleen ken van dertig jaar geleden. Heel leuk om elkaar zo af en toe weer eens 'tegen te komen'.

Rode rozenkevertje?

Vanmorgen dronken Lennerd en ik koffie bij Leuntje. In de voortuin stond een prachtige rode roos, maar onze aandacht ging voornamelijk naar het ‘Rozenkevertje?’ We kennen het kevertje(?) alle drie niet. Op de linkertak zitten er drie en op de rechter twee. Het diertje is ongeveer een cm lange en een paar mm breed. Op beide vleugeltjes zit een rood streepje, zodat we het insect(?) dus ook het rode rozenkevertje kunnen noemen. Heel bijzonder is dat het uit het achterwerk geregeld een miniem straaltje vocht spuit. Wat is het? Hoe heet het?
Graag de oplossing op mijn comment. Foto Lennerd.

Stamcellenonderzoek.

Gisteren op de voorpagina van het NRC Handelsblad, onder de kop “Doorbraak stamcellenonderzoek”:
Ratten met een hartinfarct zijn ‘genezen’ door injectie van menselijke hartspiercellen die zijn opgekweekt uit embryonale stamcellen.
Voor mij een interessant artikel omdat het hartinfarcten betreft zoals ik er een in januari 2004 had. Bij ratten is het nu gelukt een door een hartinfarct getormenteerde hartspier te ‘genezen’.
De krant wijst op de pikante bijkomstigheid dat het onderzoek is verricht door Amerikaanse onderzoekers terwijl Bush faliekant tegen onderzoek met embryo’s is. Het probleem van Bush heb ik niet, maar mijn Partij van de Dieren is wel tegen onderzoek met proefdieren. Tegen Marianne en Esther zeg ik ‘Jede Konsekwenz führt zum Teufel’ en tegen Bush “jij bent een religieuze terrorist”.
Dat het onderzoek toch in de VS kon danken we aan …Arnold Schwarzenegger! Als gouverneur van Californië is hij een voorstander van embryonaal stamcelonderzoek. Hoe of wat dan ook over Schwarzenegger, hierover ben ik het helemaal met eens.

Vrouwen en wiskunde.

Al vele malen hebben, toch redelijk denkende, mensen gedacht dat we ‘er waren’. Een mooi voorbeeld van zo’n gedachtenfout ontstond begin vorige eeuw in het schaken toen Capablanca wereldkampioen werd. Capablanca leek onoverwinnelijk en men meende de dood van het schaken in zicht te krijgen.
Nadat de zwaartekrachtwetten van Newton voor het grote publiek begrijpelijk werden, waren er zelfs natuurkundigen die meenden dat we nu alles wisten. In ieder geval meenden velen dat nu op korte termijn alle geheimen van de natuur opgelost zouden worden. Niets is minder waar gebleken, het gebied wat we niet kennen blijkt veel groter dan onze verzamelde kennis.
De foto hierboven heeft een wereldwijd publiek bereikt door de prachtige documentaire van Simon Singh voor de BBC over Andrew Wiles. Mensen die tot dan toe meenden dat wiskunde iets vreselijks was werden diep bewogen door de tranen van Andre Wiles op de TV!
Vanmorgen vroeg ik me af wat ik nog graag zou meemaken m.b.t. de kennis van de wetenschap. Dat is een rehabilitatie van de geniale vrouwen uit de wiskunde vanaf de tijd van Pythagoras tot heden. Ik hoop op een ambitieuze wiskundestudente die voor een promotie kiest over haar vrouwelijke voorgangers.
Geen leuk onderwerp, integendeel een afschuwelijk stuk geschiedenis van de wiskunde. Bijvoorbeeld, Hypatia (Alexandrië van 370 tot 415) was een van de grootste wiskundigen van haar tijd is letterlijk afgeslacht. Een heel belangrijk promotieonderzoek en zeer omvangrijk want het gaat niet om enkele vrouwen. Ik hoop op uw dochter, kleindochter of vriendin!

Sergeant Massuro.

Zes Nederlandse auteurs hebben ter ere van Harry Mulisch 80ste verjaardag een novelle voor hem geschreven. Ze lieten zich daarvoor inspireren door een boek van Mulisch zelf. Het NRC Handelsblad bespreekt elke vrijdag het verjaardagscadeau van een van die zes en Eliane maakt daar de illustraties bij. Gisteren besprak Pieter Steinz de novelle ‘Wat gebeurde er met Cathy M?’ van Jessica Durlacher. Helaas worden de illustraties van Eliane hier in het oosten in zwart-wit gedrukt, daarom hier de echte. Sergeant Massuro was voor mij aanleiding om voor Eliane’s weblog het volgende comment te schrijven:

Jessica Durlacher heeft zich laten inspireren door Mulisch verhaal ‘Wat gebeurde er met sergeant Massuro?’. Dat verhaal over sergeant Massuro vind ik niet alleen het beste wat Mulisch heeft geschreven, maar ook een van de mooiste verhalen uit het Nederlands. Ik ben echter nou net die ene lezer in Nederland die over Massuro niet mag oordelen. Volkomen bevooroordeeld ben ik. Ik weigerde in de jaren vijftig dienst en kwam in militaire cellen en uiteindelijk in het “Oranje Hotel” in Scheveningen. De belangrijkste reden van mijn weigering was dat onze politionele acties volkomen verwerpelijk waren geweest en we ook absoluut niet in Nieuw-Guinea hoorden. Toen ik vrij kwam en Sergeant Massuro las werd dat verhaal als het ware de legitimatie van mijn dienstweigering. Massuro werd voor mij het bewijs van de waanzin van onze aanwezigheid in Nieuw-Guinea! Ja, ik ben en was dus echt bevooroordeeld.

Vredig?

Vanavond een fietstocht door de uiterwaarden hier vlakbij. Het lijkt zo vredig en inderdaad geen mens te bekennen en ook geen geluid van auto’s enz. Toch maakte ik deze foto onder een oorverdovend lawaai van de wilde ganzen die een mooie wei voor hun overnachting zochten en een paar klepperende ooievaars die nog boven de ganzen wilden uitkomen.
De laatste dagen ben ik bezig om van de zorgsector een traplift te krijgen of gedeeltelijk betaald te krijgen. Inmiddels heb ik er al drie gesprekken over gehad en de aanvraag is als spoedgeval op weg om beoordeeld te worden. Er zijn twee essentiële indicatiestellingen voor nodig 1. een medische, die geen problemen zal geven en 2. een beoordeling van het huis, door een ergotherapeut. Die laatste zou kunnen voorstellen dat ik maar helemaal beneden moet gaan wonen, in dat geval ga ik mijn uitgeleende 9mm revolver weer terughalen.
Het sterkste argument om haast met die lift te maken komt van Gerard, hij wees er op dat ze niet moeten wachten tot ik dood ben omdat zij dan een vééél hogere lift nodig hebben! Ja, medische specialisten weten van de hoed en de rand als het over de dood gaat. De ambtenaar vanmorgen zei dat dit het mooiste argument was dat hij ooit hoorde en zou dit aan zijn bazen voorleggen.
Oh ja, dat dunne randje water(klik op de foto) is de IJssel, daar varen soms flinke binnenvaartschepen als het ware door de weiden.

Het geheugen van een paard.

‘Cavalli al galoppo davanti al maro’ 1926-’27 van Giogio de Chirico. Het schilderij behoort tot de vaste collectie van het Kröller-Müller Museum en ik behoor tot de vaste bezoekers van dit kunstwerk. Leuk dat wij zonder moeite Italiaans lezen hè? Klik op het plaatje voor een vergroting.
Omdat ik ‘Brein en Branie’ lees wil ik een anekdote uit de jaren tachtig over het geheugen van paarden vertellen.
Ik wou wat papieren naar Pieter Vogel in Epse brengen en besloot dat samen met Kitty (ons paard) en Jozef (onze hond) te doen. Kort bij onze bestemming stond Kitty plotseling stokstijf stil. Ik gaf haar de vrije teugel zodat ze zelf kon constateren dat er geen gevaar dreigde, maar zij bleef erbij dat hier iets niet deugde. Dieren hebben net als kinderen een groot gevoel voor rechtvaardigheid, daarom steeg ik af en liepen we gezamenlijk door de gevarenzone. Ik vroeg Pieter of dat bushokje een paar honderd meter terug daar ook al twee jaar geleden stond, nee! Dat wist Kitty en ik excuseerde me bij haar

Twee films.

Twee prachtige films afgelopen week op TV gezien. Gisteravond van Zomergasten Babette’s feast en woensdag What’s eating Gilbert Grape? In de laatste film acteren Johnny Dep en Leonardo DiCaprio op een manier zoals alleen absolute grootmeesters dat kunnen. Erica en ik zagen beide films helaas maar eenmaal. Nu heb ik weer geen seconde gemist.
Van Zomergasten heb ik gisteren nog het meest genoten van de getoonde filmfragmenten, bravo Rinnooy Kan. Vooral de muziekfragmenten met Isaac Stern en Ricardo Chally waren betoverend. Op de foto een fragment uit Babette’s feast, waarin Deens en Frans gesproken wordt.

Wislawa en de Russische dame.

In het NRC Handelsblad van gisteren een interview van Margot Dijkgraaf met Wislawa Szymborska:

“Alle interviews die ik heb gegeven zijn mislukt”.
Van niets is ze zo moe geworden als van de Nobelprijs.
Ze nam haar secretaris onder anderen aan: “Omdat hij tijdens het kennismakingsgesprek, toen ik voortdurend werd gebeld, de telefoondraad doorknipte”.
In haar nieuwe bundel ‘Dubbele punt’ die binnenkort uitkomt, staat het volgende gedicht dat eigenlijk over haarzelf gaat:

De oude professor.

Zij verbieden mij koffie, wodka en sigaretten,
het meedragen van zware herinneringen of voorwerpen.
Ik moet doen of ik het niet hoor,
antwoordde hij.
…
Als het ’s avonds mooi weer is, kijk ik naar de hemel.
Ik blijf me verbazen.

Een prachtig gesprek van Dijkgraaf met Szymborska. Ik moest denken aan een van mijn lievelingsgedichten van Hans Lodeizen uit DE BUIGZAAMHEID VAN HET VERDRIET.

hoe lieflijk is de russische dame
en luister naar wat zij zegt:

ik ben maar een gewone dame
geen dame van het russische hof

ik heb lang aan slapeloosheid geleden
maar gelukkig is dat nu voorbij

mijn geliefkoosde voedsel is slakken
mijn geliefkoosde man een matroos

’s nachts kijk ik graag naar de sterren
en gelukkig gaan we nog dood

als de wereld één groot bed was
dan bleef ik er altijd in

hoe liefelijk is de russische dame
en luister naar wat zij zegt.

De verzamelde gedichten van Lodeizen kreeg ik voor een verjaardag van Erica. Ik verbaasde me toen hoe een jonge man die op zijn 26ste aan leukemie stierf zulke gedichten kon maken. Inmiddels begrijp ik dat wel.
Wislawa Szymborska en de Russische dame, twee bijzondere dames. Mooi!

Erica en haar halfbroer.

Maandag schreef ik uitvoerig over Erica en ook over haar veel oudere broer Wim.
Daarom een foto van Erica uit de tijd die zij in onderstaand gedicht beschrijft. Ook ontving ik een bijzonder aardige comment op dat blog van maandag van Ineke Goedhart uit Canada. Ze vraagt naar de Nederlandse vertaling van ‘improve’ we hebben daar verschillende woorden voor maar zij bedoelt ‘ verbeteren’ lijkt me.

De Koffer.

Wat is dat voor een koffer, Moe,
van bruin karton en reizensmoe,
van wie is dit en wat is Vught, waarom moet hij hiernaartoe?
Houd je mond.

Waarom stuurt mijn broer dit op
en waarom zijn sokken, trui en bovenop
een foto van hemzelf, met brede lach?
Komt hij naar huis? Mijn moeder zucht.
Hij leeft nog.

Ik kijk en staar met open mond
naar wat er uit de koffer komt.
Mijn moeder kampt met traan en snik, zijn kleine zusje, dat ben ik.
Ik erf zijn boek en schrijfgerei,
Zij houdt van hem meer dan van mij.
Niet waar!

Waarom huil je? Is het een ramp?
Mijn moeder streelt het kledingstuk,
mijn vader zwijgt, de kaarsvlam beeft.
Nu geeft hij van zijn armoe nog de zeep die hij niet nodig heeft,
in het concentratiekamp.

Vervolg Zomergasten.

Erica 17 augustus 2005 voor de fontein in Deventer.
De TV uitzending van zondagavond waar ik maandag over schreef blijft aan me hangen. Zo af en toe stromen de tranen als een waterval, geen geluid maar water in overvloed. Wat heeft me zondagavond zo getroffen? Thijlbert (in Alice Springs) liet het me gistermiddag ontdekken. Hij zat flarden van de VPRO uitzending te bekijken en vroeg me ‘wat heeft je dan zo geraakt?’. Ineens wist ik het, ik leg het uit. Iets wat mij toen en ook later dwars zat was de vraag waar konden we, na neurologie Deventer, nog heen? Neuroloog Ten Holter waar Erica en ik het heel goed mee konden vinden, sloot genoemde vrijdagmorgen het gesprek af met een afspraak voor een halfjaar later. Thuis realiseerde ik me de consequenties van die afspraak. Thijlbert en Kate gingen weer terug naar Australië. Ik kon de laatste weken Erica eigenlijk niet meer alleen laten omdat ze niet meer wist waar ik was en dan heel bang werd. Wanneer ik naar de supermarkt ging besprak ik dat met haar, stopte een briefje in haar hand en liet briefjes achter op tafel, op het aanrecht enz. Dit een halfjaar lang? Ten Holter moet geen besef hebben gehad van wat hij met ons afsprak. Zondagavond wist ik het ineens: die vrouw, daar had ik met Erica heen gemoeten. Als ik haar had gezien of gehoord zou ik alles gedaan hebben om met Erica ‘bij haar te geraken’! Dat is waarom ik huil. Ze had Erica niet kunnen genezen, maar mij zelfs kunnen uitleggen waarom ik de dingen dagelijks deed zoals ik het deed. Ik had dan geweten wat ik goed of fout deed. Dat schokte me zondag, ik dank Thijlbert, hij moest gisteren een poosje wachten op mijn antwoord omdat ik even niet kon praten.

Euler 3.

De huismuis, mus musculus
Nog even over Euler zoals ik zondag beloofde.
Wat ik eigenlijk deed is:
Een (1) euro laten groeien door hem tegen een rente van 100% voor een jaar uit te zetten en daarna de rente niet na dat jaar bij te schrijven maar al tussentijds. Door die tussentijdse bijschrijvingen op te voeren van 1 naar 12 en zo maar door tot oneindig veel keren, groeide die 1 euro tot e = 2,7182818284….
e is dus de limiet van de groei zoals we die afspraken. Door de tijdsduur tussen de bijschrijvingen tot 0 terug te brengen groeide die 1 euro tot e.
De wiskunde van nu is ondenkbaar zonder het getal e. Het berekenen van groeiprocessen de waarschijnlijkheidsrekening enzovoort, allemaal ondenkbaar zonder e.
Het getal e is essentieel bij zogenaamde exponentiële functies. Bijna dagelijks lezen we in de krant van de angst voor exponentiële groei van processen: toename van het aantal …, de vervuiling van het milieu, het smelten van … , de toename van kleine stofdeeltjes enz.
Een voorbeeld van een exponentiële functie:
We laten een aantal paren muizen los in een zeer grote kaasopslag en gaan bijvoorbeeld wekelijks kijken (meten). In het begin valt het wel mee, we zien de muizen gestaag in aantal toenemen en de afname van de hoeveelheid kaas is nauwelijks waarneembaar. In de natuur lopen dit soort processen niet goed af en zo ook hier. De muizenpopulatie groeit op een bepaalt moment razend hard, totdat we de eerste dode muis vinden die niet meer voldoende kaas kon bemachtigen. Als we de foksnelheid van de muizen kennen en de begintoestand (aantal paren muizen, hoeveelheid kaas, hoeveelheid benodigde kaas per muis enz.) is alles te berekenen.
Zoals het die muizen verging, voorspelde ook Thomas Malthus (1766 – 1834) de ondergang van de mensheid. Kennelijk is bij ons die “kaasberg” nog niet op.
Omdat ik (tot nu toe) geen kans zie bij Blogger formules te schrijven kan ik u niet lastig vallen met formules en moet u het met dit piepkleine beetje wiskunde doen.

Zomergasten & Euler 2.

Erica voorjaar 2005 op de Hoge Veluwe.
Uit gesprekken met Huub en Eliane heb ik begrepen dat ik mijn blog over Euler moet toelichten en vooral met betrekking tot het getal e. Thijlbert heeft me zojuist op ideeën gebracht om voor de “alfa ‘s” de natuurlijke logaritme begrijpelijke te maken en leuke toepassingen te geven. Dat ga ik morgenochtend doen. Nu ga ik met een fles Pinot Gris (al gekoeld) naar Janny Korenblik. We gaan praten over Zomergasten die we beiden zondagavond zagen. Vandaar nogmaals een foto van Erica en misschien moet ik morgen ook nog terugkomen op mijn blog van gisteren?

Zomergasten.

Erica een week voor haar dood.

Gisteravond zag ik Zomergasten van de VPRO, waar ik nogal aangeslagen van was. Ik ben Chrisine van Broeckhoven en Joris Luyendijk heel dankbaar voor deze TV uitzending en zond zojuist de hoogleraar een brief:

Geachte mevrouw Christine van Broeckhoven,

Gisteravond zag ik u in Zomergasten van de VPRO.
Ik hoop dat u mij wilt excuseren dat ik u vertel over mijn vrouw.
In maart 2005 veranderde mijn vrouw van het ene moment op het andere. Zij verloor de opslag van het korte termijngeheugen.
Ik zat achter de computer toen zij ontredderd uit de tuin kwam en mij zei dat ze niets meer wist van wat er zojuist gebeurd was. Onderzoeken, CT-scan, MRI-scan, lumbaalpunctie enz. lieten niets zien. Op vrijdagmorgen 16 september ’05 hadden we een voorlopig afsluitend gesprek met de neuroloog dr. Ten Holter waarbij mijn vrouw Erica perfect functioneerde en haar inbreng had. Mijn jongste zoon en zijn vrouw (zij waren uit Australië overgekomen) waren daarbij. Het verschrikkelijke voor mij was dat ik wist dat Erica straks thuis niets, maar dan ook echts niets meer van dit gesprek zou weten. De medici knikten wel van ja, maar eigenlijk geloofden ze me niet. Zoon Thijlbert en zijn vrouw vertrokken zondagmorgen 18 sept. en dinsdag 20 sept. om 19.30 uur was mijn vrouw Erica dood.
Mijn oudste zoon arriveerde ’s woensdagsmorgen vroeg uit Canada en heeft haar niet levend meer meegemaakt. Wij lieten obductie verrichten. Ik heb daar een verslag van, maar de patholoog anatoom, een vrouw, belde mij persoonlijk en zei letterlijk ‘meneer Duvekot ik heb dit nog nooit meegemaakt en zal dit ook nooit meer meemaken, een tsunami van leukocyten heeft het lichaam van uw vrouw overspoeld en haar organen gedood, het eerst de hersenen en als laatste het hart’.
Elke morgen op de rand van ons bed vertelde ik haar welke dag het was, wat we de laatste dagen hadden gedaan enz. Ik praatte haar de dag in. Om 13 uur belde onze oudste zoon haar, het was in Toronto dan 07 uur ’s morgens, hij sprak dan een uur met haar, ik ben hem daar eeuwig dankbaar voor. Dikwijls vond ik ’s morgens op allerlei plaatsen briefjes, die mij door merg en been gingen:

Ik ben zo bang.
Welke dag is het?
Zijn Thijlbert en Kate er?

De verschrikkelijke angst van Erica werd vooral veroorzaakt door het bestaan van haar veel oudere halfbroer Wim die volledig dement is, hij leeft nog. Ondanks dat alle onderzoeken uitwezen dat zij niet dement was, en de neuroloog haar dat verzekerde was er steeds weer die angst. Daarom had ik een enorme hekel aan zijn bestaan, niet aan hem als mens, want ik was en ben heel gesteld op hem. Nee, aan het bestaan van hem.
Wat ons overkwam werd door vrienden en kennissen niet begrepen. Zij verweten mij soms zelfs dat ik haar toestand opblies en erger maakte. Ze waren toch net op bezoek geweest en hadden met Erica prima kunnen praten? Ze geloofden mij niet wanneer ik hen vertelde dat Erica 5 min na hun bezoek daar niets meer van zou weten!
U, mevrouw Broeckhoven gelooft me niet alleen, maar weet het en begrijpt het.
Daarom deze brief, ik zocht zo iemand denk ik en zag u gisteravond!

Over de laatste maanden, maakte zij een gedicht:

Leden wij schipbreuk?
Een vlot draagt ons en als jij de vis vangt hijs ik het zeil

Gaan wij door de woestijn?
Jouw kruik lest onze dorst en mijn kleed geeft ons schaduw

Hangen wij boven het ravijn?
Jij omklemt het touw en ik reik naar de tak

Zo reizen wij, van snelweg naar bospad, van oceaan naar bergmeer
tot ik jouw benen word en jij mijn verstand, tot het rust.

Met vriendelijke groet,

Willem Duvekot

Leonhard Euler.

Als associatieve denker reis ik ’s nachts, wanneer ik niet kan slapen, langs onvoorspelbare wegen. Dikwijls brengen die reizen mij ook naar onderwerpen voor mijn weblog. De reis van vannacht ging als volgt:
1. Oogchirurg ( door een gesprek met Leuntje) – 2. blindheid – 3. Euler - 4. wiskunde - 5. het getal e als grondtal van de natuurlijke logaritme - 6. de financiële markten van nu.
Ik hoop niet dat alle alfa’s nou direct afhaken door het getal e, want ik wil ze juist laten zien dat ook zij dit getal gemakkelijk kunnen begrijpen. Ik loop nog even langs die weg van vannacht, op volgorde:
1. Oogchirurg weet u al.
2. Blindheid: Euler was vanaf zijn 47ste aan een oog blind en vanaf zijn 64ste geheel blind. De productie van zijn wiskundige werken ging ook door toen hij geheel blind was omdat een van zijn kleinkinderen schreef terwijl hij dicteerde.
3. Euler (1707-1783) is een van de grootste reuzen uit de wiskunde en tot nu toe de meest productieve. Het is nog steeds niet gelukt zijn hele oeuvre uit te geven, daar wordt hard aan gewerkt!
4. Wiskunde, u weet wat ik bedoel.
5. Het getal e als grondtal van de natuurlijke logaritme. Dat is heel leuk om uit te leggen. Ik begin bij ‘logaritme’: 10x10x10 = tien tot de derde = 1000. De wiskundige zegt nu 3 is de logaritme van 1000 (met grondtal 10). Dus is 6 de logaritme van 1000000 (met grondtal 10).
Het getal e danken we aan Euler, ik leg met behulp van geld uit wat e is.
Stel, u bent een schurk en leent 1 euro uit over een jaar tegen 100% rente. Aan het eind van het jaar krijgt u dus 2 euro van uw slachtoffer. Als schurk bent u nog niet tevreden en zegt tegen uw slachtoffer ‘die rente blijft 100%, maar ik ga de rente halfjaarlijks bijschrijven’ en rente op rente. Na een halfjaar hebt u dus 1,5 euro en over die 1,5 euro trekt u dus het resterende halfjaar ook weer 100%. Aan het eind van het jaar krijgt u 2,25 euro ( ja, rekenen moeten ze nu weer op de PABO leren).
Helaas het is u nog steeds niet genoeg en u laat de rente nu maandelijks bijschrijven! Uw slachtoffer moet dan aan het eind van het jaar 2,61303 euro terugbetalen. Als doortrapte schurk hebt u nu nog één weg om uw slachtoffer nog verder uit te knijpen: u laat de rente continu bijschrijven! Dan krijgt u aan het eind van het jaar 2,71828….euro terug voor de uitgeleende 1 euro. Dit bijzondere getal is het getal e.
6. Nu de banken niet genoeg geld meer hebben om de schurken geld te lenen (om uw hebben en houden op te kopen) weet u in ieder geval wat e is. U weet nu ook hoe u het maximum uit uitstaand geld kunt trekken.
Euler was een Zwitser en voor dat land is verdronken dus een postzegel daarvan.

Religie en cultuur.

Gerard Reve wist welke dieren katholiek waren, zover gaat mijn kennis niet. Dit is een Blaarkop op de Doorwerthse Heide.
In het NRC Handelsblad van gisteren staat een interressant interview met de hoogleraar Entzinger over religie en cultuur.
In mijn geboortedorp Borssele had je, voor de tweede wereldoorlog, Nederlands Hervormden, Gereformeerden en Oud-Gereformeerden voor Katholieken moest je naar ’s Heerenhoek vijf kilometer verderop. Geen geloof bestond op papier niet, zo werd ik dus ook gedoopt en zijn mijn tweelingbroer Piet en ik al vroeg in de kerk geweest. Toen Erica en ik in 1959 in het eerste torenflat in Delft trokken moesten we van de gemeente trouwen, ongehuwd kon niet. Al snel werd ik aangesproken door de NH-kerk op mijn gedoopt zijn en heb ik me op het stadhuis laten uitschrijven. De betreffende ambtenaar had daar wel lol in en vertelde me dat dit toch echt zeldzaam was.
Later heb ik op de MTS in Deventer gepleit om van leerlingen bij de aanmelding niet hun geloof te vermelden. Daar ging de school pas twintig jaar later toe over (met tegenzin) in verband met een verandering in de wet op privacy. Ik ken enkele families uit Bosnië Herzegovina die ik in ’95 via de schaakclub heb geholpen de A-status te krijgen. Inmiddels zijn dat Nederlanders en ze komen nooit in een moskee. Ze heten hier allochtonen en islamieten, tja we zijn hardleers.

Vooroordeel.

Vandaag is dit het ‘Kunstwerk van de dag’ van de Documenta in Kassel:
Donnerstag, 9. August: Auf der einen Seite Publikumsmagnet - auf der anderen Seite kontrovers diskutiert: Die Giraffe von Peter Friedl in der documenta-Halle. Die Giraffe starb in einem palästinensischen Zoo bei einem israelischen Angriff und wurde ausgestopft. Ist das nun Kunst? "Das ist so peinlich, dass ich heulen könnte", sagt der renommierte Kunstsammler Rolf Ricke dazu. [Rolf Ricke im Interview]
Erica en ik bezochten de Documenta in het jaar dat Rudi Fuchs de tentoonstelling inrichtte en Josf Beuys wereldberoemd werd of al was. Dat was in 1982, Michiel en Eliane waren er ook, klopt dit wel?
In ieder geval ligt de oorzaak van mijn blog van vandaag bij een bezoek afgelopen maandag van een financieel adviseur van de thuiszorg. Sinds kort stuurt het Centraal Administratie Kantoor mij rekeningen die de benaming “eigen bijdrage” veranderen in “donaties" aan de thuiszorg. Vandaar dat ik deskundige hulp opriep. Het bleek een grote man die niet bekend was in deze omgeving, maar des temeer in de papieren die ik hem voorlegde. Ik was blij verrast een echte deskundige te treffen, je weet het maar nooit. Ik kreeg een compliment voor mijn belastingspapieren en zal dit doorgeven aan mijn vorige buurvrouw Lotte die ze verzorgt.
Hij komt terug, maar niet volgende week want dan is hij in Kassel voor de Documenta. Ik zei hem dat ik me schaamde want dacht dat financieel deskundigen wel niet van moderne kunst zouden houden. Vreeslijk toch die vooroordelen! Ik hoop dat hij volgende week zal genieten.

Keurig en braaf.

Vanavond Poon volgens Marjoleine de Vos, ik moet nog een citroen halen en deze salie is al een week oud dus haal ik verse. Het recept van Marjoleine stond zaterdag in de NRC en ik ga dat eerst voor mezelf uitproberen dan kan ik het daarna gasten voorzetten. Jammer dat er hier in het oosten veel mannen en vrouwen zijn, die vroeger als kind geen of zelden vis op hun bordje kregen en al helemaal gaan schaaldieren. Gelukkig beseffen zij niet wat ze missen. Het aan de staart eten van een Hollandse Nieuwe is niet alleen zalig, het heeft ook iets sensueels en het laten binnenglijden van oesters met champagne durf ik hier niet eens te bespreken! Vanavond Poon, echt braaf dus.

Exel.

Gisteren met Janny en Hella naar het Singer in Laren geweest zoals ik meldde.
Na het museum leek alles mis te gaan, te druk, te vol, te warm, te luidruchtig, eigenlijk was er voor ons drieën geen plaats in het westen. Maar ook hier in het oosten bleek het te druk en te vol. Janny bracht redding door ons naar Exel te geleiden waar we een terras met schaduw en lekker eten vonden. Exel rijd ik jaarlijks eenmaal langs op weg naar mijn schapenboerin en nu blijkt er een prima restaurant te zijn en was er een jongetje die Benzy aaide en ons vertelde van de twee honden bij hem thuis.
De foto’s die ik in het Singer maakte kregen vanuit mijn rolstoel te veel perspectief. De schilderijen waren echt wel rechthoekig maar de foto’s zeker niet, daarom Sluijters Meisje met Pop uit de vaste collectie. Van Janny kreeg ik een boekenlegger met dit meisje.
Tenslotte naar Zomergasten gekeken. Tja, wat moet ik daar nou eens van zeggen? Het lukte Luyendijk niet de mens achter deze Palestijnse man te laten zien vind ik. Wat ik heb gezien is de man die “niet verantwoordelijk is!”. Hany Abu-Assad had wel een mooie film gekozen maar dat mag ook wel voor een filmregisseur.

Tweemaal Goud.

Peter won gisteren voor de tweede maal de eerste prijs, in de hoogste categorie, van ‘Kleurenpalet van de Achterhoek 2007’. Zondag 26 augustus is de prijsuitreiking van deze schildermanifestatie in de Burgerzaal in Zutphen., natuurlijk ga ik daar heen. Klik op de foto om de schilder beter te zien.
Vandaag nog meer kunst, met Janny en Hella naar het Singer Museum in Laren en daarna lunchen bij Graaf Floris in de haven van Muiden.
Gisteren vroeg ik me nog af of mijn tuin en ik zouden overleven, dat is gelukt. Vandaag ga ik dat gauw vieren met genoemde dames, want morgen komt de “gevreesde” tuinman weer!
Ik zal verslag uitbrengen.

Legale Man.

Vandaag komt na lange tijd mijn tuinman mij en mijn huis weer redden van de natuur. Vandaag gaat hij weer in de tegenaanval. Vandaag komt hij voor het eerst als erkende, legale Nederlander. Vandaag spreekt hij nog steeds mijn taal niet, de afspraak is via zijn dochter gemaakt die net als zijn vrouw en zonen wel mijn taal spreken.
Omdat hij tweemaal zo sterk is als gewone Nederlandse mannen en de helft van hun gewicht heeft en daardoor viermaal zo hard werkt, wordt het een zware dag voor mij. Als hij even ongeleid zijn gang gaat kunnen hele struiken of bomen verdwijnen. Met gebarentaal houd ik hem in bedwang. Deze foto, die ik zojuist maakte, toont duidelijk waar hij moet beginnen.
Klik op de foto voor meer duidelijkheid.

Zelfportret.

Eliane vroeg me of ik dit zelfportret van Hans Warren kende. Eliane twijfelde of Hans dit wel geschilderd heeft. Allereerst omdat het een heel moeilijke en ongebruikelijke hoek is om vanuit te schilderen en omdat het technisch goed is, het is een ook mooi portret.
Ronny Boogaart en Eric de Rooij namen dit portret op in hun artikel ‘Thuiskeer van een nalatenschap’, misschien kunnen zij er iets over zeggen?
Hans en mijn broer schilderden op het eind van hun HBS en daarna veel samen. Hans specialiseerde zich vooral in tekeningen van vogels en was daar ook zeer bekwaam in. Adrie hielp Hans dikwijls met teken- en schildertechniek.
Later ontdekte Adrie dat Hans niet altijd precies is geweest bij het signeren van tekeningen en dergelijke. Adrie zag zelfs in de Zeeuwse Bibliotheek werk van hemzelf waar Hans naam onder stond. Voor Adrie was dat geloof ik niet zo’n punt maar Jannie, mijn schoonzus, was woedend. Moet ik Jannie nu nog verontrusten met dit portret, ik beloofde het Eliane wel?
Voor meer en leukers over Hans en Adrie:http://www.zebi.nl/catalogi/collecties/warren