Sunday, January 14, 2007

Schaakclub Lochem.


Jaarlijks begint Schaakclub Lochem het nieuwe jaar met een feestje en dan nodigen zij ook mij uit. Kees Beers weet altijd prachtige locaties te vinden. Vandaag was dat het Noorse jachthuis ‘De Kleine Haar' dat Prins Hendrik cadeau kreeg van de Noorse koning.
In de jaren tachtig heeft mijn school, de MTS-Deventer, het toen erg verwaarloosde gebouw grondig gerenoveerd. Een cadeau van de school aan de gemeente Gorssel.
Programma:
Ontvangst met koffie en cake.
Vijf partijen snelschaak van 5 min per persoon per partij.
Uitgebreide warme maaltijd met wijn en bier.
Drie partijen rapid van 25 min per partij per persoon.
Einde met live pianomuziek, alcoholische dranken en prijsuitreiking.
Een heerlijke dag, bedankt Kees.

Saturday, January 13, 2007

Dapper bloemetje.


‘Ja, ik heb je elke dag wel gezien schat, maar vanmorgen pas kon ik je fotograferen’.
Er zijn ook krokussen en sneeuwklokjes in mijn tuin, dat is echter meer ‘natuurlijk’. Dit dappere goudsbloemetje trotseert al de hele week de regen en de storm en eigenlijk ook de natuur.

Friday, January 12, 2007

Vakantiedagen.


Hierboven mijn reddingsploeg. Van linksboven met de klok mee: Metoprolosuccinaat retart 50 mg, Enalaprilmaleaat 5 mg, Spironolacton 12½ mg, Bumetanide 1 mg, Fenprocoumon 3 mg, Pravastine Na 40 mg.
Dank ik hen dagelijks? Nee, helaas ben ik de laatste tijd een beetje op hen aan het kankeren. De eerste vier neem ik ’s morgens in en de laatste twee ’s avonds. Altijd al was ik ’s morgens een beetje misselijk van dit ‘ontbijt’. De laatste tijd duurt die misselijkheid tot het eind van de middag. De schuldige (schuldigen?) moet zich onder de eerste drie bevinden.
Vanmorgen besloot ik tot een dagje vrijaf, een vakantiedagje zonder pillen.
Het effect was verbluffend. Allereerst bij Lennerd. In het laatste deel van 'Der Lindenbaum' gaat het stormen ( ja, daarom natuurlijk vandaag in ons programma) en dan komt er een heerlijk stukje bariton: …(Ko)…pfe…ich…wen……de…te…mich nicht.
Na Ko omlaag en dan aan het eind met nicht nog eens omlaag. Zonder dat Lennerd van mijn dagje vakantie wist kreeg ik een compliment voor dit baritondeel. Nu denk ik dat ik vanmorgen heel gemakkelijk zong (ook in de hoge tonen) door de afwezigheid van de reddingsploeg! De euforie zette zich gelukkig door, de winkel van Wezenberg (kwaliteitsgroente en fruit) en de slager kregen bezoek van een oude man die op jacht was naar lekker eten. Reken maar dat ik hier achter de computer de heerlijkste geuren van beneden ruik. Ik zal hartfalenpoli in Deventer dit “ziekteverslag” toezenden, want 21 januari ben ik daar voor controle. Zij kunnen zich dan voorbereiden op mijn hamvraag: ‘op hoeveel vakantiedagen heb ik recht?’.

Bekende persoonlijkheid.


De ‘Eenvoudige Boekverkoopster uit Zutphen’ wordt steeds bekender. Dat blijkt uit verschillende reacties op mijn blog. Omdat zij vanwege haar beroep ook geregeld in het openbaar te zien is, heb ik besloten een recente foto van haar vrij te geven. Daardoor krijg ik zelf de unieke kans naast een bekende Nederlander te staan, dat is mooi meegenomen!
Foto: Jeremy Lynn, 01-01-2007.

Wednesday, January 10, 2007

Een verjaardag.


Voor mijn verjaardag gisteren kreeg ik veel aandacht van veel lieve vrienden en vriendinnen.
Twee bijzondere boeken kreeg ik waar ik nu simultaan in lees en kijk. Van Heleen en Evert ‘Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. De geheimen van het geheugen.’ De schrijver Draaisma is hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie en het boek leest als een spannende roman. Het tweede boek kreeg ik van ‘een eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’, die ’s avonds met vriendin Marian hier kwam eten. Dat boek ‘Jean-Louis Pisuisse’ is geschreven door dochter Jenny Pisuisse. Prachtige foto’s uit het verleden.
Voor het geheugen van de lezer: Pissuisse wordt gezien als de ‘Vader van het Nederlandse cabaret’. In 1927 werd hij met zijn vrouw Jenny Gilliams op het Rembrandtplein in Amsterdam doodgeschoten door de ex-minnaar van Gilliams. Jenny was toen 7 jaar. Ik beschouw het als een eer dat zij mij hier noemt en groet.
Vandaag op uitnodiging van Janny en Hella een heerlijk diner van de kerk ‘gekregen’(5 euro). Een echt heerlijk driegangen diner met koffie en bonbons van de kerk voor een oude atheïst van 72!

Tuesday, January 09, 2007

Wils Party


25 Jaar Joppe. Wils Party. ‘06/'07
‘Een eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ gaf met Oud en Nieuw een groot feest. Jeremy, Lisa en ik behoorden ook tot de vele gasten. Vanmorgen ontving ik van Jeremy veel fraaie foto’s van die nacht. Enkele gasten verzorgden professioneel vuurwerk.
Wil komt hier vanavond met een vriendin eten. De foto past mooi op mijn verjaardag vandaag!

Monday, January 08, 2007

Erica, zomer 1989.


Erica en ik hebben minstens vijftien jaar lang wekelijks van Lennerd Oosthoek zangles gehad. Elke week leerden we iets beter zingen. Hersenonderzoekers vertellen ons nu dat we met de juiste begeleiding of training onbeperkt kunnen blijven leren. Dat klopt want iedere vrijdagmorgen vijlt Lennerd ergens een hobbeltje weg en zing ik weer iets beter. Van die hersens kan ik begrijpen maar dat mijn stem ook vooruit gaat is haast niet te geloven.
Zo’n vrijdagmorgen gaat als volgt, we beginnen met 'Morgengruss' van Schubert. Dat is mijn lievelingslied uit ‘Die schöne Müllerin’ van Wilhelm Müller daar zijn prachtige vertolkingen van. Een lied als dit moet gezongen worden door een bas of bariton, een echte mannelijke stem, bijvoorbeeld Thomas Quasthoff.
Tot slot mag ik aan het eind van de les een uitsmijter kiezen. Meestal is dat ‘Lili Marleen’, ‘Non je ne regrette rien’ of ‘La vie en rose’. We, Lennerd zingt altijd mee, kunnen dan heerlijk uit volle borst zingen.
Afgelopen vrijdag was emotioneel, voor het eerst zong ik weer ‘Wanderers Nachtlied’. Lennerd en ik zongen dat lied bij de crematie van Erica op 26 oktober 2005. Ik kon dat lied toen zingen dankzij Lennerd. In dat crematorium bij die piano vormden we twee mannen die allebei veel van Erica hielden dat gaf mij toen de steun die ik nodig had.
Waarschijnlijk zijn Erica en ik bij Lennerd begonnen omstreeks de tijd van deze foto.

Sunday, January 07, 2007

Emancipatie.

Gisteren schreef ik over het prachtige schaak- toernooi in Arnhem waar ik speelde.Vannacht dacht ik over de emancipatie die het schaken in een eeuw heeft doorgemaakt. Op de foto een schaakklok uit de negentiende eeuw en een moderne elektronische, de laatste is ook al 12 jaar oud. Een nog grotere verandering dan de schaakklok onderging het schaken zelf. Toen ik in 1958 lid van de Delftse Schaakclub DSC wilde worden werd mij vriendelijk verzocht eerst een bezoek te brengen aan de voorzitter. In het statige herenhuis aan een van mooie grachten is het woord ‘ballotage’ niet genoemd, maar de bedoeling was duidelijk. Een jaar later hoefden nieuwe leden niet meer bij de voorzitter op de thee.
Het schaken in Delft was net als in alle andere clubs een levensgevaarlijke sport. In 1950 maakte ik kennis met de schaakclub in Goes en werd bijna onwel van het tekort aan zuurstof. Het was er blauw van de rook en als er een nooduitgang was geweest zou je die niet hebben kunnen zien door die dichte rook.
In Goes waren geen vrouwen en kinderen, ik was als vijftienjarige de jongste van de club. In Delft kwam in 1960 Jan Timman als negenjarige met zijn oudere broer en zusjes mee. Vrouwen waren zeldzaam bij het schaken.
Wie gisteren in Arnhem was zag een totaal andere wereld dan ik hierboven beschreef. Kinderen, vrouwen en mannen in alle leeftijden. Een uitstekende accommodatie, prima invalidentoilet enzovoort. De jongste ‘schakers’ verdenk ik ervan dat ze nog niet konden lezen of schrijven! Voor die kleinsten was er gelukkig een knuffel van pa of ma of een aai over hun bol door hun trainer na elke partij. Een enorme vooruitgang dus en een mooie toekomst voor het schaken. Het schaken is sinds circa tien jaar in Nederland rookvrij.

Saturday, January 06, 2007

Mooiste Toernooi.


Met 15 clubgenoten speelde ik vandaag in het OlympusToernooi van schaakclub De Toren in Arnhem. Meer dan 250 deelnemers, van de Nederlandse kampioenen Sergey Tiviakov en Zhaogin Peng tot ratingloze huisschakers. Echt een fantastisch toernooi. Het mooiste waren de tientallen jeugdspelers. In de laatste ronde werd Stef door een negenjarig jongetje 'van het bord geveegd' en hiervoor treft Stef geen blaam want het blonde knulletje speelde geweldig. Hij kon nog niet stilzitten, zag alles om zich en keek ook nog zo af en toe naar de stand op het bord. Kinderen van, ik schat, zes jaar tot volwaardige jeugdspelers maar ook ouden zoals ik. In de eerste klasse behaalden Ruud en Jan 4 en ik 3 uit zeven. Op de foto Quirine van De Toren. Tussen de zeven ronden was het speeltijd voor de kleintjes, helaas heb ik daar geen filmpje van.

Thursday, January 04, 2007

De 'drukte'voorbij


Wat was dat dan wel, die ‘drukte’? Onzin natuurlijk, als er meer dan twee dingen op een dag gebeuren denk ik al dat het druk is.
De tweede kerstdag had ik ‘De singles’ te eten. Op initiatief van Erica zijn we daar vijf jaar geleden mee begonnen. Vorig en dit jaar heb ik de traditie voortgezet. Het is altijd een geweldig feest geworden. Erica en ik waren dan het enige ‘stel’ en de anderen waren ‘single'. Vorig jaar had ik Jeremy en Lisa en negen echte singles aan tafel, dit jaar waren alle elf alleenstaand. Een flinke tafel hier maar elf is het maximum.
Nu had ik met Oud en Nieuw Jeremy en Lisa op bezoek. Jeremy heb ik meer dan 25 jaar geleden leren kennen door het schaken, hij studeerde toen nog rechten. Doorklikken op zijn naam laat zien dat hij een flinke praktijk in Londen heeft.
Jeremy had voor Erica veel ontzag en zij was dan ook gevrijwaard van zijn geintjes. Anderen zijn dat niet. Voordat hij en Lisa dinsdag vertrokken had hij voor de verkoper van de Pelikaan (van de heerlijke koffie in Zutphen) weer een geintje. Ik ken die man goed en zei hem dat Jeremy alleen tegen de rechter de waarheid spreekt maar verder alleen grapjes maakt. Jeremy kreeg daarna dan ook prachtig Lik op Stuk. Bij het afrekenen voelde de verkoper aan de tien eurobiljetten, hield ze tegen het licht en vroeg (in uitstekend engels) aan Jeremy of hij ze zelf afdrukte of dat door vriendjes liet doen. Heel even wist Jeremy niet wat hij moest zeggen! Lisa en ik genoten!

Monday, January 01, 2007

Zeehondbaby.



Na een voorjaarstorm in april 1948 fietsten mijn tweelingbroer Piet en ik 's morgens vroeg naar school, tot we iemand vreselijk hoorden huilen.
We vonden een huilende zeehondbaby midden op de basaltglooing van de dijk, een van ons fietste zo hard mogelijk terug naar het dijkhuis om alarm te slaan de ander bleef bij het zeehondje. Het huilen van een zeehondbaby is onweerstaanbaar het lijkt net het geluid van een mensenbaby. Bij navraag bij rijkswaterstaat en de dierentuin in Breda zei men ons dat een (zogend) jong dat in een storm zijn moeder verliest ten dode is opgeschreven. Lenie 't Hart en haar opvangcentrum bestond toen nog lang niet. De dierentuin in Breda beloofde dat ze op korte termijn het zeehondje zouden halen en toch proberen hem aansluiting te geven met de andere zeehonden.
Tot die tijd werd voor het jong een plaats gemaakt in de keet van de kantonniers. Minstens driemaal per dag kreeg het de fles en het diertje huilde hartverscheurend als je weer wegging. Iedereen wilde deze aandoenlijke baby wel voeden! Eenmaal zou ik met de baby gaan zwemmen. Het arme diertje was zo bang mij kwijt te raken dat het dicht tegen mij aan bleef en geen seconde het contact met me verloor. Het water was nog wel erg koud herinner ik me. Het zeehondje is ruim een week bij ons geweest. Uiteindelijk is het in Breda gestorven omdat ze er niet in slaagden hem vis te leren eten. Op de foto een jong van de grijze zeehond, precie zo een als in het verhaal.

Thursday, December 28, 2006

Nederland in 2006.


Ilja Leonard Pfeijffer geeft in het NRC Handelsblad van gisteren een terugblik op 2006 en in het bijzonder op onze samenleving. Ik citeer zinnen die mij aanspraken.
'Nederland is in 2006 een kleinburgerlijk, provinciaals, xenofoob land geworden.
Intussen staat de wijde wereld in brand.
Behalve die ene keer, in het slotdebat ven de campagne, toen Femke Halsema de premier boos kreeg door erop te wijzen dat hij zijn mond moet houden over normen en waarden als hij blijft liegen over Irak, bestond er geen buitenland in de politiek.
Maar de oorlog tegen terrorisme is geen reactie op terrorisme, maar de oorzaak ervan.
Nederland stuurt Hans van Baalen. "Om steun te betuigen aan premier Olmert en het Israëlische volk",...
Hans van Baalen is de vleesgeworden nostalgie naar de Tiendaagse Veldtocht.
De kiezers zien haar als minister van Buitenlanders Uitzetten. Dat is wat zij is, niets meer en niets minder en dat is de reden dat zij een historisch aantal voorkeurstemmen heeft gekregen.
De winnaars waren de SP, de ChristenUnie, de anti-islam-partij van Geert Wilders en in mindere mate het CDA... . Wat deze partijen gemeen hebben is hun diepe geworteldheid in de provincie, in Oss, in de bible belt, in Limburg en op het katholieke en christelijke platteland. Wat deze partijen gemeen hebben, is hun conservatief provinciaals gedachtengoed.
De grote verliezers waren de partijen die representatief zijn voor vrijzinnigheid, tolerantie en cultureel liberalisme'.
Tenslotte nog iets van mijzelf:
Intussen rouwt men wereldwijd om een man die vanwege geweld, drugs, en wapenbezit in de gevangenis kwam. Deze man mishandelde zelfs zijn vrouw. Enkele jaren geleden werd een sportheld bejubeld die zijn vrouw vermoordde. Popmuziek en sport rechtvaardigen kennelijk grof geweld. Dat wisten we al van het voetbal. Mannen die hun vrouw mishandelen of zelfs vermoorden behoren niet vereerd te worden.
Eliane tekende Pfeijffer in oktober voor het boekenkatern van de NRC.

Tuesday, December 26, 2006

Erica.



De foto is van juni 1989. Piffin is hier ongeveer twee maanden oud. Begin juli gingen we naar de VS. In een 7cm dik schrift van Erica over die reis vond ik zojuist deze twee documenten:

http://www.duvekot.ca/Willem/police.html

http://www.duvekot.ca/Willem/consulaat.html


Geloof het of niet, ik wist hier niets van. Erica hield van onze reizen altijd een soort dagboek bij met veel foto's, die gingen als ze klaar waren de kast in. Nu ik hier achter de computer zit realiseer ik me vooral hoe zij in noodsituaties buitengewoon effectief kon optreden, kennelijk niet alleen tijdens de overval, waar ik al eerder over schreef. Ze hield bij wat er gebeurde en schreef dat op. De datum van het politierapport is 8 juli. In haar schrift vind ik: ' 9/7 Heerlijk ontbeten (een eindje verderop) met wafels en aardbeien (Willem) en sinasappelsap, lekkere koffie! Dan afgehaald door de "police" rondgereden, foto's gemaakt. Het was net een uitje'!

Monday, December 25, 2006

VERMOEDENS.



De wiskundigen Pierre de Fermat (1601-1665) en Henri Poincaré (1854-1912) spraken tijdens hun leven een 'vermoeden' uit dat ze niet bewezen. Beiden zijn inmiddels zeer bekend dankzij respectievelijk Andrew Wiles en Grigori Perelman. Wiles bewees dat Fermats vermoeden juist was en Perelman bewees dat Poincaré' s vermoeden juist was.
Door de documentaire die de BBC over Wiles maakte werd wiskunde ook bij het grote publiek even heel populair. Het tijdschrift 'Science' heeft nu Perelmans bewijs als de belangrijkste ontdekking van 2006 uitgeroepen.
Alleen de wiskunde heeft een eigen unieke taal die elke wiskundige, van welke nationaliteit ook, kan lezen. Ook is het in geen enkele andere wetenschap mogelijk wereldberoemd te worden door een 'vermoeden' uit te spreken!
Wat doen die sterappels nou? Die moeten het vermoeden van Poincaré toelichten. We kunnen om die driedimensionale appel een tweedimensionaal plastic aanbrengen, 'sealen' dus. Er mogen geen gaten in dat plastic ontstaan en het plastic mag alleen de appel raken, dus zeker niet ergens zichzelf. Wiskundig: we hebben met een tweedimensionaal lichaam een driedimensionaal lichaam omsloten. Poincaré nu vermoedde dat het mogelijk moet zijn met een driedimensionaal lichaam een vierdimensionaal lichaam in te pakken. Sterker nog: en zo voort! De 'enzovoorts' lichamen bleken gemakkelijk te bewijzen, maar de drie en vier dimensies waren in de afgelopen honderd jaar niet te kraken. Perelman heeft dat nu gedaan en de afgelopen drie jaar hebben topwiskundigen hun hersens gepijnigd om hem te begrijpen. Dat is nu gelukt en daarom steekt Science de vlag voor hem uit. Helaas is de wereldvreemde Perelman al een poos onvindbaar.
De sterappel was Erica's lieveling, met kerst lagen ze onder de kerstboom. Natuurlijk uit eigen tuin.

Sunday, December 24, 2006

Zelfreflectie.



Nooit had ik gedacht dat mijn blog nog eens iets over voetballen zou brengen. Zelfs ik, een notoire niet-voetballiefhebber, kan er niet meer omheen. In het journaal gaf deze week Marco van Basten zijn collega voetbaltrainer Van Gaal de raad om zichzelf eens zelfreflectie op te leggen.
Ik werd met een schok bij de les betrokken en vele vooroordelen van mij over voetballers smolten als sneeuw voor de zon. Mijn zelfreflectie is me nu al enkele dagen aan het achtervolgen en bereikte vanmorgen bij het lezen van het NRC Handelsblad een hoogtepunt. In 'Opinie en Debat' schrijft de Noorse sociaal-antropoloog Eriksen een beschouwing over onze moderne levenswijze. Hij concludeert dat we te snel leven. Wat mij het meest intrigeerde in zijn artikel: ten opzichte van begin vorige eeuw spreken we tweemaal zo snel! Zeker kan ik al lange tijd mensen, vooral op de TV, niet verstaan omdat ze erg snel spreken. Sommige interviewers en mensen als Rutte, Bos, Balkenende, Van Gaal(!) enz. ratelen zo snel en veel dat ik afhaak. Ik dacht dat het aan mijn leeftijd lag maar misschien kan ik nu toch 'nog even mee'.
Nu Erica is overleden heb ik een zee van tijd. Bij vrienden en kennissen zie ik dagelijks de bewijzen van Eriksens ideeën. Een mooi voorbeeld deed zich deze week nog voor. Bij een bezoek werd ik opengedaan door de gastvrouw terwijl zij tegelijkertijd een gesprek voerde via haar mobieltje. In gebarentaal wees zij mij een stoel. Misschien is over tien jaar de mobiele telefoon ingebouwd, ergens als chip achter het oor? Ik pleitte me later thuis natuurlijk direct vrij van dit soort gedragingen, maar werd onmiddellijk door mijn zelfreflectie teruggefloten.
Sinds de computer aan me vast is gegroeid schaak ik bij ICC (Internet Chess Club ). Meestal kies ik voor mijn favoriete 'Bullet Games', daarin speel ik dan wel de traagste versie: 10 sec begintijd en 4 sec. per zet. Carla bijvoorbeeld is dat alweer veel te langzaam, zij speelt 1 minuut per speler per partij, een partij kan dan maximaal 2 minuten duren. Mijn partijen lopen nog wel eens uit tot 4 of 5 minuten als ik kans zie binnen die 4 sec. per zet te blijven. Nee, Eriksen heeft het ook over mij. Dankjewel Marco!

Saturday, December 23, 2006

Wereldpremière.



In Wolvega is in november voor het eerst het 'Remco Heite Schaaktoernooi' gehouden. Onze clubgenoot Jan Veldman speelde mee in het open toernooi en was zeer enthousiast over deze schaakmanifestatie in Wolvega.
Wereldnieuws werd dit toernooi omdat de eerste prijs een echt paard was en wel een draver. Een paard dus, dat met de juiste verzorging en training, op de baan geld kan opbrengen. Om deze prijs ook daadwerkelijk te kunnen uitreiken moest het ministerie van landbouw allerlei vergunningen verlenen en heeft Veerman persoonlijk Wolvega bezocht om de juridische problemen op te lossen en belangrijke handen te schudden.
Misschien kon het eigenlijk alleen omdat Loek van Wely het toernooi won? Loek is niet alleen de sterkste Nederlandse schaker maar ook precies de man die, dankzij zijn vrouw (!), een paard aankan. Het paard kwam dan ook bij de Van Wely's in een gespreid bedje. Wei, stal, voer, de trailer, Vrouwe Van Wely had overal voor gezorgd! Fantastisch toch?
Ik denk dat dit in de geschiedenis van het schaken het eerste toernooi was met als hoofdprijs een echt paard!

Wednesday, December 20, 2006


Eliane stuurde me de meest recente foto van Otger met zijn verjaarsdagscadeau goed zichtbaar.

Een geluksdag.



Gisteren werd mijn kleinzoon Otger 13 jaar. Een geluksdag met 's avonds pannenkoeken. Een enveloppe met geld en van mij een automatisch, mechanisch horloge. Dat bleek precies het goeie cadeau en het kwam ook nog juist gisteren aan. Vrijdagavond is het feest voor de vrienden. Op de foto zie je Otger met Orbit dit was in oktober. Het kon gisteren allemaal niet op. Otger wil graag naar een middelbare school met een speciaal programma, met extra wiskunde en techniek. Hij heeft daar echter een aanbeveling van zijn huidige school voor nodig. Op een schaal van een tot en met vijf kreeg hij uitsluitend vieren en vijven, dus dik in orde.
Ook juist gisteren stond in het NRC Handelsblad een ingezonden brief van mij:

Verdriet en schaamte over zorginstelling.
In Opinie en Debat van 16 december schreef Herman Vuijsje een haast te juist artikel over onze zorginstellingen. Het liet me verdrietig en met plaatsvervangende schaamte achter. Als cliënt van zo'n organisatie wil ik graag aantonen hoe goed Vuijsje de toestand beschrijft.
In juni 2005 vroegen mijn vrouw ik bij zorginstelling S hulp aan. Twee dames van S bezochten ons in de week daarna. Beiden concludeerden onze aanvraag als dringend nodig en in de volgende week zou de hulp starten. Door de toestand van mijn vrouw daarna heb ik in de maanden daarop geen kans meer gezien contact met S, waar we niets meer van hoorden of zagen, op te nemen. In september overleed mijn vrouw, in oktober belde ik S en zei het volgende:
'In juni hebben mijn vouw en ik hulp aangevraagd, inmiddels is mijn vrouw overleden. Mijn vraag is: wachten jullie nu tot ik ook dood ben of kan ik vòòr die tijd hulp krijgen?' Het werd even doodstil. Binnen een uur kwam er iemand langs met een formulier voor een handtekening. De volgende dag kwam de hulp.
Was of ben ik blij? Nee, door de herinneringen zit ik nu te huilen achter mijn computer.
Willem Duvekot, Gorssel.

Monday, December 18, 2006

Vera Menchik.



Het wereldkampioenschap voor vrouwen werd in 1927 ingesteld door de FIDE, de Fédération Internationale des Échec, als een toernooi naast de Schaakolympiade. Vera Menchik won dat toernooi en ook de volgende toernooien in 1930, 1931, 1933, 1935, 1937 en 1939. Zij was regerend wereldkampioene toen ze in juni 1944 omkwam tijdens een Duitse luchtaanval op Londen.
Een aardige anekdote met betrekking tot Vera is de "Menchikclub". De internatioanale mannelijke wereldtoppers die een partij van haar verloren werden door hun collega's tot lid van deze club benoemd. Euwe was ook lid van deze club!
Op mijn vorige blog schreef ik over Duchamp en dacht aan zijn partij tegen Vera uit het Internationale toernooi van 1929 in Parijs. Vera kwam na een fout in het middenspel zogoed als verloren te staan. Toen kwam ze echter op stoom, ze was bekend om haar eindspeltechniek. Vanuit het onderstaande diagram ging de partij als volgt verder:
27.Tc4 Tad8 28.Te1 Txd4 29.Txc6 Td2 30.g3 Tf8 31.f4 Th8 32.h4 Tb8 33.b3 Txa2 34.Texe6 Txb3 35.Txg6+ Kf7 36.Tb6 Td3 37.Tbd6 Tb3 remise.

Marcel Duchamp - Vera Menchik 1929.

Saturday, December 16, 2006

Reuzen.


De Franse afvaardiging naar de Schaakolympiade van Folkstone 1933.
Staand: Duchamp en Voisin. Zittend: Kahn, Aljechin en Betbeber.
Gerard vroeg zich af waarom ik ter nagedachtenis van de vorige week overleden schaker Bronstein niets over hem op mijn blog had. Van Peter ontving ik een uitnodiging om samen een 'schaakblog' te beginnen.
David Ionovitch Bronstein (1924-2006) was inderdaad een van de schaakreuzen uit de vorige eeuw, vanaf ca. 1948 behoorde hij zeker decennia lang tot de wereldtop.
Peter en Gerard behoren beiden tot die piepkleine groep intellectuelen die we in ons land zo broodnodig hebben. Hun kennis overlapt ook nog eens de geschiedenis van het schaken, wie ben ik dan om daar nog iets aan toe te voegen?
Toch zal ik hier een poging wagen en ik hoop op een comment van hen bij dit blog.
De oorzaak van mijn schrijven is een artikel van Arnold Heumakers in het boekenkatern van de NRC gisteren. Heumakers schrijft over de Amerikaanse dichter Williams. In zijn autobiografie vertelt Williams over een ontmoeting met Marcel Duchamp. Duchamp werd als kunstenaar wereldberoemd na de 'Armory Show' van 1913 in New York. Naast het artikel van Hooimakers een grote foto van mijn favoriete schilderij 'Nude Decending a Staircase' uit 1912 van Duchamp (nee Carla, zie eerst dat schilderij hieronder voor je mij weer als 'vrouwengek' uitlacht).
Duchamp was een absolute Reus in de (moderne) kunst in de vorige eeuw. Hij was echter ook een van de sterkste schakers van Frankrijk tussen 1925 en 1935. Duchamps vriend Man Ray (ook een Reus onder de kunstenaars) schreef over Duchamps fascinatie voor het schaakspel en naar aanleiding van zijn eerste huwelijk van 1927:
'Duchamp spent most of the one week they lived together studying chess problems, and his bride, in desperate retaliation, got up one night when he was asleep and glued the chess pieces to the board. They were divorced three months later'!
Binnenkort zal ik over Duchamp en Vera Menchik schrijven. Menchik was de sterkste vrouwelijke schaker ter wereld in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Zij kwam om in 1944 bij een bombardement van de Duitsers op Londen.
N.B. Carla is Carla Bruinenberg en jarenlang een Reuzin in de Nederlandse schaakwereld van de vorige eeuw. Driemaal kampioene van Nederland en ontelbare malen kampioen van Deventer en het DSG Pallas.

'Naakt een trap afdalend' Duchamp 1912.

Friday, December 15, 2006

Ardèche 1966.


Dit is op hèt natuurristen terrein aan de Ardeche halverwege Vallon-Pont-d'Arc en Pont-Saint-d'Esprit. De laatste kilometers waren voor Engelse auto's (lage bodems) niet bereikbaar. Vanaf het parkeerterrein liep een pad het ravijn van de Ardèche in. De bagage ging in een grote mand aan een kabelbaan omlaag. Na een halfuur lopen was je beneden en kon je je melden bij monsieur Boudou, de absolute heerser over het terrein.
Een breed strand van 100 beter, stenen of zand, dan de rivier en aan de overkant een steile onherbergzame helling van 200 m omhoog met wilde geiten. Vele jaren hebben we daar onze hele zomervakanties doorgebracht, ook tot groot genoegen van de kinderen.
Hier zie je Thijlbert die toen 11 maanden was.

Monday, December 11, 2006

Beschaving.


Zaterdagavond gingen Lennerd en ik naar de film 'The Wind that Shakes the Barley'.
De film gaat over de Ierse onafhankelijkheidsstrijd van 1920-1921 en won in Cannes dit jaar de Gouden Palm. Op Lennerd en mij maakte de film ook een grote indruk.
Omdat ik een associatieve denker ben vergeleek ik de mannen van het Ierse verzet met de Papoea mannen.
Tot voor kort, ongeveer honderd jaar geleden, leefden de mensen van Nieuw Guinea geïsoleerd en bleven zij gespaard van onze 'beschaving'.
De mannen van onze 'beschaving' vechten en vochten over de hele wereld. De redenen voor dat vechten waren nationalisme, godsdienstwaanzin, een of andere obscure ideologie, macht, geld enzovoort. De tegenpartij werd massaal afgeslacht, duizenden zelfs miljoenen werden gedood. Deze vorm van vechten is nog aan de orde van de dag.
De Papoea mannen vochten om een vrouw of om een varken, de tegenstander werd gedood. Dat ging om en om met een voor beide partijen goed te voorziene frequentie, eeuwen lang.
In 1956 was ik het niet eens met onze bemoeienis met Nieuw Guinea en kwam daardoor in de gevangenis. Als Papoea had ik, zeker weten, natuurlijk wel om een vrouw of een varken gevochten!

Sunday, December 10, 2006

VRIJE KLEDING.


Donderdag stond bij de ingang van Super de Boer een man met de 'daklozenkrant'. Voor mij de eerste keer dat ik dat in Gorssel zag. Op vier pagina's prachtige foto's van Rokus van den Bout van mannen van de Dani stam uit Irian Jaya. Aanleiding voor de foto's met tekst was dat de Indonesische regering weer toestaat dat de mannen hun oorspronkelijke 'kleding' dragen. Enkele weken terug las ik in het NRC Handelsblad dat Amerikaanse onderzoekers de Papoea's tot de intelligentste mensensoort had uitgeroepen. Het criterium bij het onderzoek was geweest welke mensen onder de meest wisselende en moeilijke omstandigheden kans zagen te overleven. Dat bleken de Papoea's. De vier in het Straat Magazine van de daklozen zijn prachtige voorbeelden van deze mensen.

Saturday, December 09, 2006

De overwinning van de dassen.


Een vereniging die zichzelf opheft als de klus geklaard is! Daar kunnen velen een voorbeeld aan nemen. Al die jaren was ik lid en tot ca 1998 heb ik een of tweemaal per week de telefoondienst 's nachts gedaan. Ik schreef daar 8 augustus over op mijn blog. Nu Jaap Dirkmaat de zaak sluit ben ik inderdaad een beetje trots, het blijkt nuttig geweest. In die eerste jaren, voordat er dassentunnels en dergelijke waren, was het heel frustrerend als je op een nacht twee of drie doodgereden dassen had. Waar doe ik het voor, dacht ik dan.

Thursday, December 07, 2006

Tiddles in de Kabeljauw.


Gisteren ontving ik voor het eerst na Erica's overlijden weer de Poezenkrant, dat is echt de meest onwaarschijnlijke, gekke en kostelijke krant in het Nederlands taalgebied. Pagina 1: 'De Poezenkrant. Onregelmatig sinds 1974. Abonnementen worden afgeraden en kosten 10 euro voor drie nummers.'
Dit No 52 gaat alleen over "Felix-katten" dus zwart-wit katten zoals Theo (zie hieronder). Vele foto's strijden om een plaatsje. Ik kies deze twee uit de Daily Mirror van 20 april 1967 omdat ik moest denken aan Maarten 't Hart die zich zaterdag in het NRC Handelsblad druk maakte over het bijbelverhaal van Jonas. TIDDLES kwam ongeschonden terug na zijn onderzoek van het inwendige van deze kabeljauw. De foto's komen uit het archief van Spaarnestad en zijn genomen in de haven van Broadstairs in Kent.

Theo vandaag om 10 uur. Heel onhandig voor mij, zo op de trap! Ik stook de houtkachel weer en die staat precies onder de trap, vandaar.

Tuesday, December 05, 2006

Mug in het Oranje Hotel.


De gewone steekmug, Aedes punctor.
Ja, er is een verband tussen de Gevangenis in Scheveningen en de PvdD. Zondag in Oegstgeest wezen mijn vrienden me daarop en vonden het belangrijk genoeg voor mijn weblog.
Ons gesprek ging over de twee journalisten van de Telegraaf die vorige week bijna dagelijks het nieuws haalden, maar ook over het wel of niet doden van dieren naar aanleiding van mijn lidmaatschap van de PvdD. In ieder geval was het doodslaan van een mug natuurlijk toegestaan.
Toen herinnerde ik me de mug in mijn cel in Scheveningen. In het voorjaar van 1957 zat ik daar de laatste twee maanden van mijn gevangenschap als dienstweigeraar uit. Ik schreef daar in december 2005 over op mijn blog.
Op een dag werd ik gestoken door een mug en zag ik haar op mijn arm zitten. In een flits realiseerde ik me dat dit, naast mij, het enige levende wezen in mijn cel was. In de dagen daarna ben ik nog wel eens gestoken en toen zeker met mijn instemming. Deze vrouwtjesmug (de mannetjes steken niet) was als het ware mijn maatje!
Ik zal dit opsturen naar Marianne en Esther.

Monday, December 04, 2006

Serendipiteit.


Mijn hulp in de huishouding, die ik door de zorgverlener Sensire voor 3,9 uur per week krijg toegewezen, is afkomstig uit de Oekraïne. Aan het eind van die 3,9 uur vroeg ze naar de frequentie voor het verwijderen van 'spinragen'. Oude, tot spinrag vervallen, webben moeten natuurlijk weggehaald worden, maar webben met levende spinnen wil ik behouden, ze vangen muggen, vliegen en wat al niet. Als kersvers lid van de partij van de dieren kwam ik dus direct in de problemen.
Voor iemand die nog niet lang in ons land woont schrijft Svetlana trouwens verbluffend goed Nederlands. Dankzij haar 'spinragen' dook ik daarna het woordenboek in en vond ik iets wat ik niet wist. Via spinrag kwam ik bij spinsbek en pinsbek.
Pinsbek(spinbek) is een goudkleurige legering van koper en zink en is vernoemd naar de uitvinder Chr. Pinchbeck (overleden in Londen in1732). Wij kennen messing als dè legering van koper en zink, het wordt dikwijls geelkoper genoemd. Nu werden er al eeuwenlang legeringen van zink gemaakt, voordat we in ons (technisch achterlijke) Europa voor het eerst zink konden maken en dat was pas na Pinchbeck.
Dank Svetlana voor mijn kennismaking met Pinchbek en pinsbek. Een schitterend staaltje van SERENDIPITEIT, ik zocht naar spinrag en vond pinsbek!
Op het plaatje een kruisspin, familie : Araneidae (Wielwebspinnen).
Vele spinnen heb ik naar buiten gebracht na hulpkreten van Erica, vooral die grote kruisspinnen (dat zijn de vrouwtjes, de mannetjes zijn veel kleiner) waren griezels voor haar.
Zijn vrouwen echt banger voor spinnen dan mannen?

Saturday, December 02, 2006

Op stap.


Vandaag ga ik naar Oegstgeest. Ton en Aaltje verhuisden in augustus van Borger naar Oestgeest, nu met Ern en Mijcke voor de eerste keer bij hen op bezoek.

Marianne en Esther zijn vandaag in Londen:
'Marianne Thieme en Esther Ouwehand, donderdag beëdigd als eerste parlementariërs ter wereld voor een Partij voor de Dieren (en als eerste volledig vrouwelijke fractie in het Nederlands parlement), zullen vandaag zondag 3 december de oprichting in Londen bijwonen van de Britse Partij voor de Dieren.
Na Duitsland, Frankrijk, België, Spanje, Canada en Australië waar inmiddels soortgelijke -nog niet in het parlement vertegenwoordigde- partijen zijn opgericht, zal ook Engeland onderdeel uitmaken van het wereldwijde beschavingsoffensief dat dieren via politieke belangenbehartiging letterlijk tot hun recht wil laten komen.
Voorzitter Jasmijn de Boo van de Britse Partij voor de Dieren, was in 2004 kandidaat voor de Nederlandse Partij voor de Dieren bij de verkiezingen voor het Europees Parlement'.
Overgenomen van de site van de PvdD.
Met die biggetjes zou ik wel lekker even willen 'neuzen'.

Broers en zusters.


Een Bultrugwalvis.
Grote walvissen hebben cellen in hun brein die tot nu toe uniek waren voor de mens en mensapen. Het gaat om 'spoelcellen' die een rol lijken te spelen bij sociale interactie en emoties.
Dit volgt uit hersenonderzoek van wetenschappers van de Mount Sinai School of Medicine in New York.
Hiermee blijken deze prachtige dieren, net als de primaten, onze broers en zusters. Graag heet ik hen hartelijk welkom in onze familie.
Helaas doen niet alle mensen dat. Noren, IJslanders, Japanners en wie niet allemaal bejagen deze dieren, zodat sommigen van hen dreigen uit te sterven.
Ik zal Marianne Thieme binnenkort schrijven nu heeft ze het nog erg druk met haar nieuwe baan. Ik heb verschillende flinke klussen voor haar, misschien moet ik maar lid worden van haar piepkleine clubje?

Thursday, November 30, 2006

Coïncidentie.



Gisteravond met Janneke Rogaar naar de film MAYBE SWEDEN geweest. Regie van deze film: Margien Rogaar, een nichtje van Janneke. Een film met een ongewone invalshoek op het vluchtelingenprobleem in Europa. Een bijzondere film vind ik.
Vijf vrienden hebben een groot huis met grote tuin in het zuiden van Europa gehuurd. Hun heerlijke (lees)vakantie wordt wreed verstoord wanneer er op een avond een zwarte bootvluchteling in hun tuin ligt.
Een leuk moment vond ik toen in het begin van de film tussen de twee mannelijke hoofdrolspelers ruzie ontstond over de rol van Michel Houellebecq voor de moderne literatuur, in het bijzonder n.a.v. zijn roman Elementaire deeltjes, terwijl op dat moment in de zaal naast ons de film over die roman draaide!

Wednesday, November 29, 2006

Genieten.



Zojuist heb ik me ingeschreven voor acht maandagmiddagen astronomie van de HOVO in Utrecht. Een heerlijk programma, van 12 febr. t/m 2 april. Utrechtse (nog volop werkende) astronomen vertellen over hun huidige onderzoek. Even zonder prof.dr. enz.:
Hoyng over de magneetvelden van zon, aarde enz.
Rutten over het onderzoek met de Utrechtse telescoop op La Palma naar magnetische structuren op de zon.
Pols over de productie van zware elementen in sterren.
Vink over het einde van zware sterren door een supernova-explosie.
Achterberg over zijn onderzoek naar gammaflitsen bij het ontstaan van zwarte gaten.
Lamers over botsende melkwegstelsels.
Verbunt over zijn studie met behulp van röntgentelescopen naar de materie in het heelal.
Nou ja, jum jum ik word er nu al blij van.

Op het plaatje de resten van een supernova. De Wikipedia:
'Een supernova is het verschijnsel waarbij een ster op spectaculaire wijze explodeert: een supernova-uitbarsting is herkenbaar aan de enorme hoeveelheid licht die erbij wordt uitgestraald. De explosie is enorm. De ster vlamt op met de kracht van honderden miljoenen tot meer dan een miljard zonnen.'

Monday, November 27, 2006

Stephan.


Stephan won zaterdag in Emmen de b-groep van het
Open Seniorentoernooi NOORDELIJKE SCHAAKBOND.
Daarmee won hij een kilo zilver, een fantastische prijs! Gerard, Ruud en ik hadden het gevoel dat dit zilver ook op ons afstraalde. Dat kan natuurkundig niet want dit blok is gegarandeerd niet radioactief, wat je hieronder kunt zien. Het is niet zomaar gewoon zilver. Nee, het is voor 99,9 % zuiver zilver en het is ook niet zomaar 1 kilo. Het is 1000,- gram dat wil zeggen niet 1 gram meer of minder!
Deze prestatie straalt in ieder geval ook op het DSG Pallas af. Over de prestaties van Gerard, Ruud en mij in de a-groep heb ik niets te melden, wij proberen die te vergeten!

1 kilo zilver

Friday, November 24, 2006

Polonium.


We hebben de laatste dagen deze foto veel in het nieuws gezien. De rus en oud KGB agent Litvinenko stierf donderdagavond in een Londens ziekenhuis.
Het lijkt nu waarschijnlijk dat hij met polonium is omgebracht. Waarom zijn ze zo voorzichtig en hebben ze het lijk nog niet opengesneden? Nou, als het inderdaad Polonium is hebben ze wel uiterst deskundige mensen nodig. Over Polonium en Radium schreef ik in juni 2005 op mijn blog. Marie Curie kreeg in 1911 de Nobelprijs voor Chemie voor de ontdekking van deze twee materialen.
Op internet vond ik onder anderen:
'Polonium wordt in enkele laboratoria voor nucleair onderzoek bestudeerd. Dat vraagt om extra voorzorgsmaatregelen en extreme voorzichtigheid, vanwege de hoge radioactiviteit van de alpha deeltjes uit polonium.
Polonium-210 is aanwezig in sigarettenrook en het is de enige component daarin die kanker produceert in proefdieren door inademing; tumoren ontwikkelen zich al bij een blootstelling die vijf keer minder is dan die van de gemiddelde roker.'
Ik ben heel nieuwsgierig naar technische details. Hoe heeft de moordenaar, en in welke vorm, dit materiaal aangeboden aan Litvinenko?

Thursday, November 23, 2006

Cadarache.



Tussen alle verkiezingsgedoe stond gisteren een onopvallend bericht in de krant: er zal in het Zuid Franse Cadarache nu definitief een kernfusiereactor gebouwd worden.
Het gaat om een gezamenlijk project van de EU, de VS, China, Rusland, India, Japan en Zuid-Korea.
De reactor in Cadarache is van het Tokamak principe waar ik in juni vorig jaar over schreef. Tot nu toe is dat de enige manier die de natuurkundigen bedachten om fusie in het groot te realiseren. Het bijzondere van dit project is dat eigenlijk niet zeker is of het gaat lukken. De technici zijn kennelijk zo overtuigend in hun optimisme dat de politici hen geloven en 10 miljard op tafel brengen. Vanaf 2016 moet blijken of de reactor werkt en rendabel kan worden. Die 10 miljard zal misschien wel 100 miljard worden.
Kernfusie is een totaal ander proces dan wat in onze "gewone" kernreactors gebeurd.
Het idee van de Tokamak is afkomstig van de Russische geleerden Igor Tamm en Andrej Sacharov die dit omstreeks 1950 ontwikkelden. Wanneer kernfusie echt blijkt te kunnen en de kosten kleiner zijn dan de opbrengst is het wereldenergieprobleem opgelost. Als je bedenkt wat er bij fusie gebeurt lijkt het iets onmogelijks, ik ben benieuwd. Het plaatje geeft de te bouwen centrale in Cadarache aan, het poppetje onderin geeft een idee van de grootte van de reactor.

Tuesday, November 21, 2006

Droom.


Eliane's tekening van Willem Brakman in het NRC Handelsblad heeft gevolgen gehad. Mijn droom over Brakman, die ik woensdag beschreef, is al door zijn biograaf aan de schrijver voorgelezen.
Ik veronderstelde dat mijn droom wel naar een psychiater kon, maar naar de schrijver zelf vind ik ook ruim voldoende eer.
Mijn verhaal over de bosuil zal ik naar Marianne Thieme zenden dan moet zij mij maar eens meenemen naar het Boekenbal. Kennelijk ben ik door de race van onze politici om dagelijks bekender te worden aangestoken! Help, waarschuw me voor ik verdrink.
Mijn voorspelling dat er een splitsing zal ontstaan tussen auteurs die wel en die nog niet door Eliane getekend zijn lijkt me steeds dichterbij te komen. Klik bovenaan op haar naam en oordeel zelf.

Monday, November 20, 2006

Theo


Ik gebruikte deze mand om hout bij de schuur weg te halen voor mijn houtkachel. Een sterke mand en vol net te dragen. Juist nu het guur weer is en ik de hele dag stook moet ik me behelpen met een boodschappen tas. Bij een hond ben jij de baas bij een kat is hij de baas. Theo is wel heel sympathiek hij groet als je langs komt, wil zelfs zijn kopje soms even optillen. Een meter afstand van de kachel dat is de ideale plek.

Sunday, November 19, 2006

Nobelprijswinnaars.


Deze week twee alarmmeldingen over ons onderwijs in het NRC Handelsblad. Eerst een van de hoogleraar virologie Goudsmit en gister een van Renata Loll, hoogleraar Theoretische Natuurkunde.
Goudsmit wil rondom rondom Crutzen een instituut opbouwen dat wereldwijd intellect aantrekt om Nederland weer terug te brengen tot een kennisland zoals ons land dat eind 19de en begin vorige eeuw was. Loll wil ook zo'n instituut rondom Gerard 't Hooft, dus een instituut zoals het Duitse Max Planckinstituut.
Was er maar een politicus in een van onze politieke partijen die Goussmit en Loll begreep en hun ideeën ging realiseren. Die is er niet blijkt in dezelfde NRC, in de Wetenschapsbijlage ging Leo Prick op zoek om ons een stemadvies in verband met het onderwijs te kunnen geven. Hij schrijft tenslotte: 'Het spijt me, beste lezer, terwijl ik altijd zo positief ben, kom ik dus niet verder dan een negatief advies. Sterkte woensdag.'
Zelf had ik helaas die conclusie ook getrokken en daarom zal ik woensdag op Marianne stemmen. Mijn stem gaat deze keer naar wezens die geen enkele verantwoordelijkheid dragen voor de teloorgang van het onderwijs in dit land.

Thursday, November 16, 2006

Marietje en de Bosuil.


Vannacht hield de bosuil me weer wakker, dat is een voorrecht van deze streek waar ik geweldig van geniet. De bosuil is een enorme opschepper, Marietje zou dat beaamd hebben.
Jarenlang hield ik kippen, voornamelijk de Noord Hollandse kriel. In de zomer in de ren en in de winter vrij in de tuin. Meestal een toompje van vijf kipjes en een haan. In de winter wilden mijn kipjes ook 's nachts niet in het hok, maar gingen in de berk ernaast. De haan het laagst om zijn kipjes te beschermen tegen rovers die de boom in zouden willen. Helemaal bovenin Marietje omdat zij de oudste was en het meeste wist en kon. Wanneer ik in de tuin de krant las kwam ze naast me of op schoot en las mee, dat kunnen maar weinig kippen.
Op een nacht was er plotseling een enorm lawaai in de berk. Natuurlijk was ik zeer snel ter plekke maar luid roepend werd Marietje door een bosuil afgevoerd. Ik sprak de overlevenden toe en zei hen dat het leven soms zwaar kan zijn en dat we moesten berusten in de natuur zoals die was.
Marietje deed dat niet, maar dat wist ik toen nog niet. Twee dagen later werd ik gebeld. 'Was ik die man die verstand van kippen had en of ik misschien een kip mistte?' Ik zei dat ik geen kip tekort kwam, maar dat ik er laatst wel een verloren had aan de bosuil. Er was sinds kort een kip in hun tuin en of ik toch eens wilde komen kijken en hen raad geven wat ze nu moesten doen en ze woonden maar een honderd meter van me af. Ik beloofde tegen de schemer te komen dan kon ik de kip ook eventueel pakken en meenemen. Ik ging, eerst kennis maken en luisteren naar twee lieve oude mensen die door de komst van een kip toch danig ontregeld bleken. Ik beloofde in ieder geval die kip mee te nemen en wij naar de tuin. Ja hoor, daar zat Marie die zich via een ladder door mij gewillig liet pakken.
We hebben toen binnen een reconstructie bedacht. De bosuil vloog met een veel te zware vracht zuidwaarts. De vracht, Marie dus, wurmde zich los en vloog oostwaarts tot in de tuin van deze aardige mensen. Marie wist het toen ook niet meer en liet zich verder vertoedelen door de lekkere hapjes die voor haar bij de Welkoop werden gehaald. Eenmaal weer thuis kreeg Marietje enorme praatjes ze kakelde de hele omgeving bij elkaar.
Het mannetje van de bosuil (vooral bij Geluid 2, hoort u het verschil) heeft een prachtige melodieuze stem het vrouwtje is een schreeuwlelijk.

Wednesday, November 15, 2006

Willem Brakman.


Vannacht droomde ik van Willem Brakman. Ik kan drie oorzaken voor een droom over hem bedenken. Erica en ik hebben hem in de jaren zestig goed gekend. Eliane moest hem deze week tekenen voor het NRC Handelsblad en gisteravond schaakte ik voor Pallas in een externe wedstrijd.
'Ik droomde dat ik Willem bij de muur van een kerk tegenkwam. Hij was op de vlucht. Ik bedacht dat ik het niet kon maken nu wraak op hem te nemen en hem dus echt moest helpen. Ik raadde hem aan de veerpont van Hoedekenskerke naar Terneuzen te nemen. Hij zou dan in "t land van Ulst" (het land van Hulst) een hotelletje kunnen nemen en daar wachten op een gelegenheid om naar Frankrijk te ontkomen.'
Genoemde veerpont is al zo'n vijftig jaar uit de vaart maar zo iets is in een droom natuurlijk niet aan de orde.
Met zo'n droom kun je nog eens bij een psychiater aankomen lijkt me. Vooral als de psychiater de roman 'Nazomer' van Brakman kent want de hoofdpersoon daarin erfde een huis in Hulst!
Waarom wraak? Willem wilde graag een keer tegen mij (een "echte" schaker) spelen. Bij de volgende visite aan de Brakmannen had ik mijn schaakklok meegenomen want ik wilde Willem wel in het gareel houden en ik vertrouwde hem ook niet helemaal. Wat bleek? Willem had die avond een jongeman van schaakclub Enschede gevraagd om hem te seconderen! Gelukkig kon ik kort na de opening remise forceren, aannemen of verliezen dat is in zo'n geval de keus. Erica en ik hadden wel meer redenen om Willem niet helemaal te vertrouwen maar ik ga geen roddelrubriek van mijn blog maken.
In het diagram hierboven speelde mijn tegenstander gisteravond met zwart 23...h6 waarna ik de partij won met 24.Pe6+ Txe6 25.Txe6 Pd8 26.Db4+ en zwart gaf op omdat ik een volle toren voorkom.

Tuesday, November 14, 2006

Historie.


Ik vroeg me eergisteren af waarom Eerelman en Quadekker in hun Paardenrassen het Friese paard niet hebben opgenomen.
In de tijd dat Eerelman en Quadekker hun kunstalbum maakten verkeerde het Friese ras op het diepste punt van haar bestaan. Op een gegeven moment waren er begin vorige eeuw nog maar drie dekhengsten in Nederland. Pas in de laatste decenia heeft het ras zich kunnen herstellen en is nu niet alleen zeer populair maar in binnen en buitenland een zeer goed en prachtig paard geworden.
Eerelman en Quadekker hebben zich met hun album gericht op de meest voorkomende rassen en dat was nu juist in hun tijd de Fries niet. Het ras is tweemaal bijna ten onder gegaan. Eerst eind 19de en begin 20ste eeuw en later in de jaren zestig en zeventig toen de mechanisatie in de landbouw wereldwijd het aantal paarden dramatisch verminderde. De eerste crisis had diverse oorzaken. Alleen de rijke boeren die 's zondags met hun vrouw in de sjees naar de kerk gingen konden zich nog een luxe paard veroorloven. De boeren hadden het in die tijd niet gemakkelijk en kozen liever een sterker en eenvoudiger paard bijvoorbeeld het Groninger paard of kruisingen daarvan. Een paard dat niet 'danste voor de ploeg'. Deze en waarschijnlijk nog andere oorzaken brachten het Friese paard dus tweemaal aan de rand van zijn bestaan, het heeft maar weinig gescheeld of het ras was uitgestorven.
Het Friese paard is het oudste ras van Europa en het enige oorspronkelijke Nederlandse paard. In de Middeleeuwen werd de Fries gefokt als rijpaard voor de ridders in hun zware harnassen.
De Fries zoals wij die nu kennen is veel slanker en altijd zwart. Dat is pas van de laatste tijd, vroeger kwamen meerdere kleuren voor.

Monday, November 13, 2006

VRIJHEID


In het NRC Handelsblad van zaterdag schrijft Jonathan Israel, hoogleraar moderne Europese geschiedenis, over geloof en de vrijheid van meningsuiting. Kunnen zeggen wat je wilt stelt hij boven kunnen geloven wat je wilt.
Centraal in zijn artikel staat Spinoza. Toen ik laatst over de Stemwijzer schreef en, toch een beetje tot mijn verrassing, het CDA er bij mij het meest negatief uitkwam had ik het wel bij het rechte eind blijkt nu.
Israel schrijft:
'Volgens Spinoza kon geen enkele religieuze organisatie een rechtschapen, loffelijke en gerechtvaardige organisatie zijn. Het zijn namelijk allemaal carrièrestructuren en politieke organisaties, en dus corrupte lichamen, zodat de religieuze doctrine in de praktijk niets anders is dan een werktuig om invloed te verkrijgen en een wapen om rivalen te verslaan. Alle kerken zijn er uiteindelijk, als ze de kans krijgen, op uit de onwetendheid en de lichtgelovigheid van de mensen uit te buiten om invloed en macht te vergaren.'
Vooral Balkenende en Donner hebben allebei in de afgelopen periode laten zien het niet met onze grootste filosoof eens te zijn. Ik griezel van die twee.

Sunday, November 12, 2006

Paardenrassen.


Vorig weekend werd "De Redding" van de paarden in Friesland wereldnieuws en kon ik het filmpje van Omroep Friesland op mijn blog plaatsen. Ik schreef toen ook over het Groninger paard. Vandaag weer een Groninger hengst en ook weer een Eerelman, ik zal toelichten waarom. Begin vorige eeuw verscheen:

PAARDENRASSEN, KUNSTALBUM van EEN EN VEERTIG AFBEELDINGEN naar
SCHILDERIJEN VAN OTTO EERELMAN met BESCHRIJVINGEN door A.L.QUADEKKER
Chromolithographie van J.L.Goffart. Uitgaaf van Schillemans en Van Belkum te Zutphen.

De litho's zijn 45x60 cm. Bij voorintekening kostte dit album 975 gulden.
In 2003 verscheen bij het Veenkoloniaal Museum te Veendam een boek van dit album. Tot nu kon ik mijn Eerelmannen brengen dankzij een verzameling prentbriefkaarten die ik nog van mijn vader heb. De Eerelman hierboven heb ik gescand uit genoemd boek dat ik deze week kocht. In het album en dus ook in dit boek vinden we drie Nederlandse rassen, namelijk het Gelderse, Groningse en Zeeuwse paard en niet het Friese paard. Waarom niet? Wanneer ik het weet of een lezer mij een comment hierover stuurt kom ik ermee op mijn blog. Dankzij de uitgave van het museum van Veendam kan ik nu ook meer te weten komen over de paardenrassen eind 19de en begin 20ste eeuw, ik zal verslag doen.

Friday, November 10, 2006

Mijn jeugd.


Na de meisjes in de klederdracht van Zuid-Beveland, gisteren en eergisteren op mijn blog, dan nu het mooiste huis van dat schiereiland. Helaas is dit huis het slachtoffer geworden van de dijkverhogingen in Zeeland na de watersnoodramp van 1953, ondanks het feit dat de polder Borssele toen niet is ondergelopen. De foto is genomen van de kant van de Westerschelde in NO richting u ziet de voorkant van het huis.
In 1945 werd het huis als ambtswoning aan mijn oudste broer toegewezen. Mijn ouders, zusje en tweelingbroer en ik trokken bij hem in omdat onze boerderij tijdens de bevrijding volledig was verwoest. Wij hebben tot 1950 bij mijn broer ingewoond.
Ik heb in dit huis een geweldige tijd gehad. In de zomer zwom ik 's morgens voor schooltijd en 's avonds na schooltijd. Als het tij het toeliet zetten mijn tweelingbroer Piet en ik 's morgens vroeg onze twee palingfuiken uit en haalden s'avonds de buit binnen. De volgende dag werd er dan gebakken zeepaling gegeten!
Ik kreeg deze foto dinsdag van de oudste dochter van mijn zuster. In januari 2005 schreef ik ook vrij uitvoerig over het dijkhuis, het is interessant om de foto's van het huis te vergelijken.

Thursday, November 09, 2006

's-Heerenhoek.



Een foto van de zusterschool uit 's-Heerenhoek. Dat dorp ligt 5 km van mijn geboortedorp Borssele. Borssele was protestant en 's-Heerenhoek katholiek. Deze aandoenlijke foto is uit het begin van de vorige eeuw. De meisjes hebben voor de foto hun zondagse bovenmuts op.
Dit is, net als gisteren van Nellie, de katholieke klederdracht van Zuid-Beveland.
Foto: 'De Zeeuwse streekdrachten 1800-2000'.

Wednesday, November 08, 2006

Zeeuwse klederdracht.


De achtjarige Nellie Schrieks op de Goese kermis in 1938.
Aan de gouden "stikken" zie je dat Nellie uit Zuid-Beveland komt. Haar bovenmuts laat zien dat ze katholiek is. Onder de binnenmuts droeg een katholiek meisje of vrouw ook nog een blauw mutsje, wat je op deze foto niet kan zien.
Op de lagere school in Borssele heb ik geen kinderen in klederdracht meer meegemaakt. In katholieke gemeenten en ook op Walcheren werd in 1940 nog wel door kinderen de authentieke klederdracht gedragen.
De foto komt uit het kortgeleden verschenen 'De Zeeuwse streekdrachten 1800-2000' dat ik gisteren kocht.
Ach die Nellie, aan haar mondje te zien lijkt het toch een beetje eng.

Tuesday, November 07, 2006

De redding.


De redding van de paarden afgelopen weekend was gisteren ook bij Pauw & Witteman. Een van de vrouwen van de reddingsoperatie was in de studio. Het fantastische van deze vrouw was dat ze zichzelf bleef en Pauw en Witteman geen invloed op haar hadden. Deze vrouw heeft het karakter van haar paard en andersom en daarom kon ze met haar vriendinnen en hun paarden dit kunststuk uitvoeren! Wat voor paarden reden die vrouwen? Zeer waarschijnlijk merries of ruinen met veel Groningsbloed. Hierboven een foto van de Groningerhengst Folkert. Het Groninger paard is het ideale paard voor operaties zoals we die wereldwijd dit weekend zagen, leve de TV.
Als je hierboven op "redding" klikt dan start media player en kun je een filmpje bekijken van de redding. Met dank aan Peter Meijboom voor het zenden van de URL.
Van mij mogen die meiden een standbeeld of tenminste een groepsschilderij van Peter!