Le petit prince a dit.

Violette met haar moeder.
Als zomergast van de VPRO zou ik zeker enkele scène's uit de film 'Le petit prince a dit' laten zien. Donderdagavond zag ik het laatste halfuur van deze film samen met buurjongen Pierre op TV5. Ik kijk soms even of er iets op die zender voor hem is. Hij en mijn buurvrouw komen uit het Frans sprekende deel van België. Hier een recensie van internet:
'Le petit prince a dit van Christine Pascal. De tienjarige Violette leeft bij haar vader, een natuurwetenschapper, maar logeert ook regelmatig bij haar moeder die actrice is. Haar vader heeft een vriendin Lucie, die een beetje buiten de boot valt. Op een dag wordt er een tumor in Violette's hoofd ontdekt. Haar vader pakt haar onmiddellijk onder de scanner vandaan en vlucht met zijn dochter. De reis voert langs Lausanne, Milaan, Genua, de Provence. In deze laatste streek staat het vakantiehuis van de familie. Violette's moeder heeft intuïtief aangevoeld dat dit de eindbestemming van de reis zou zijn en is ze tegemoet gereisd. Er ontstaat een nieuwe band binnen de familie waar voor de buitenstaander geen plaats meer is.'
Prachtig spel, vooral de wanhoop van de vader onderga je haast zelf. Erica en ik zagen de film in de jaren negentig. Over de vriendin Lucie: vanaf het moment dat de vader begrijpt wat zijn dochtertje heeft bestaat Lucie niet meer voor hem. Heel goed laat de film zien dat zijn vriendin dat niet direct begrijpt, dat is iets anders dan buiten de boot vallen. Als de vader de moeder in het vakantiehuis weer tegenkomt, ontmoet hij een mens die even wanhopig is als hijzelf. Diezelfde onbegrensde wanhoop van de ander brengt hen weer bij elkaar. Heel mooi laat de film ook het volwassen worden van het kind zien. In enkele weken wordt het meisje een wijs mens dat haar dood onder ogen ziet. Twee herhalingen op TV5: dinsdag 26 sept. 14.30 uur en zondag 1 okt. 23.30.

Orbit.

Donderdag aanstaande maak ik kennis met Orbit. Hij is de eerste hond in huize Duvekot in Toronto. Orbit kwam in het hondenasiel als zwerfhond. Hij is eerst nog bij een bij een andere familie geweest, maar die mensen waren overdag niet thuis en daar werd hij ongelukkig van. Nu is hij weer gelukkig en doet zijn best een goede hond te zijn, hier zit hij naast Eliane en kijkt misschien of zij wel hard werkt? Zelf blijf ik twee weken bij hen, 11 oktober vlieg ik weer terug.

Een jaar.

Gisteren was het een jaar geladen dat Erica is overleden.
In restaurant 't Koetshuis van kasteel 'De Cannenburgh' hebben we dikwijls geluncht.
Ik had nu Lennerd uitgenodigd voor een etentje daar in Vaassen. Twee mannen die veel van haar hielden en minsten 15 jaar wekelijks een uur met haar zongen. Naast de pianobegeleiding zong Lennerd bij moeilijke stukken dikwijls Erica's of mijn partij mee.
Het was een heel mooie avond met Lennerd, zijn menu:

Griekse salade met rode ui, tomaat, fêta kaas en yoghurt mayonaise.
Atlantische tong filet op een bedje van zomer groente geserveerd met yoghurt-dille mayonaise.
Verse ananas met roomijs en een glaasje pi-a colada.
Koffie.

We hebben heerlijk gegeten, ik had hetzelfde hoofdgerecht.

De dijkgraaf.

Ineens is de dijkgraaf in het nieuws. De PvdA schijnt in haar verkiezingspamflet de dijkgraaf te willen afschaffen in Nederland.
De dijkgraaf van een waterschap is de voorzitter van de 'ingelanden'. De ingelanden zijn alle grondbezitters, pachters of erfberechtenden van grond binnen het waterschap.
De dijkgraaf van de 'calamiteuze' polder Borssele was, in het midden van de vorige eeuw, mijn grootvader Pieter Dekker. Hier op de foto met zijn dochter Adrie en zoon Frans, die gestorven is in een Jappenkamp op Java. Grootvader Dekker, de vader van mijn moeder, bezat de meeste grond in de polder en was daarom door de ingelanden als voorzitter gekozen. In 1945 of '46 benoemden de ingelanden van de polder mijn broer Adriaan Willem Duvekot (Adrie) als waterbouwkundige voor de polder Borssele. Mijn grootvader benoemde dus zijn kleinzoon. Adrie volgde daarmee Warren, de vader van Hans Warren, als waterbouwkundige op.
De polder Borssele was calamiteus omdat hij van de polders in Zuid-Beveland op de meest kritieke plaats ligt. Bij een zuidwesterstorm en springtij beukt het opkomende water van de Westerschelde allereerst met volle kracht op de zeedijk van Borssele. De calamitueze polders van Zeeland ontvingen een extra rijkssubsidie. De ingelanden vergaderden tweemaal per jaar, broer Adrie legde dan verantwoording af van de werkzaamheden in de polder en gaf aan wat er voor de veiligheid van Borssele nog gedaan moest worden. De ingelanden bogen zich dan over de benodigde financiën en ook over een eventuele belastingverhoging die zij zichzelf moesten opleggen. Misschien was het wel handig dat hun voorzitter ook voorzitter van de Raiffeisenbank (die samen met de Boerenleenbank later opging in de Rabobank) was? De vergaderingen vonden plaats in de 'directiekamer', in feite de rechtervleugel van het dijkhuis. Door de dijkverhogingen van de Zeeuwse eilanden na de watersnoodramp van '53 is helaas het dijkhuis gesloopt, ondanks dat de dijken van Borssele heel waren gebleven en de polder dus niet is ondergelopen.
Niet alleen de zeedijk, maar ook de waterhuishouding binnendijks en de wegen vielen onder verantwoordelijkheid van de waterbouwkundige ambtenaar. Hij is de baas van de 'kantonniers'. De meeste kantonniers waren seizoenarbeiders. Verschillende kantonniers werkten in de winter voor mijn broer en in de zomer voor mijn grootvader. Een kantonnier kan alles. Hij maakt de bazaltglooing voor de zeedijk, houdt de watergangen schoon en repareert het wegendek. Ingenieurs Weg- en Waterbouw en hun kantonniers werden in 1996 helaas nationaal bekend toen 23 van hen uit Noord-Holland een pleziertocht naar Texel maakten. De 53 jaar oude DC 3 sloeg op het wad te pletter en alle inzittenden kwamen om. De hele beroepsgroep rouwde.

Piffin.

Op zoek naar foto's van mijn grootvader vond ik vooral veel Piffin. Hier is ze in februari 1993 op het ijs van de Ameltervijver met Erica ( Piffin is van 22 april '89).
Een paar dagen later bij Erica op de fiets:
P: 'mijn tieten bibberen'
E: 'je hebt geeneens tietjes'
P: 'jawel, hele kleintjes'
P: 'Oma!, moet ik het jou nou drie keer zeggen!!'

DE PORCH.

Michiel brengt de porch in zijn originele vorm terug. Toen ik vorig jaar mee naar Toronto ging, was mijn eerste ervaring met Canada het zitten op de veranda en kennis maken met buren en voorbijgangers. Vanaf deze vernieuwde veranda zal ik dat heel graag nog eens doen. Michiel ontvangt nu al veel complimenten. De lof zal nog toenemen wanneer het hekwerk geverfd is in de oorspronkelijke blauwe kleur. Ik popel om daar weer handen te schudden, maar werd ik ook al gekust?
Dit hekwerk heeft een Victoriaans motief. Het is een van de motieven die toegepast werden. Het hek wordt in ‘de werkplaats’ (de kelder) eigenhandig gemaakt, er is o.a. daarvoor ook een gloednieuwe zaagmachine aangeschaft. Bij een economische ramp kan Michiel direct als timmerman aan het werk.

Bionischearm.

Claudia Mitchell.
Foto's van Jesse Sullivan en Claudia Mitchell gisteren in het NRC Handelsblad. Zij zijn de eerste mensen met volledig door de hersenen aangestuurde protheses. Bij Claudia haar linkerarm en bij Jesse beide armen.
De bionische armen van Jesse en Claudia zijn ontworpen door Dr.Todd Kuiken van het Neural Engineering Center for Artificial Limbs (NECAL):
How does it work?
NECAL uses nerve-muscle grafts in amputees to gain added control signals for an artificial arm. Doctors take nerves that used to go to the arm and move those nerves onto chest muscles. The nerves grow into the chest muscles, so when the patient thinks "close hand" a portion of his chest muscle contracts and electrodes that detect this muscle activity tell the computerized arm when to close the hand. Thus, the patient thinks "close hand" and his artificial hand closes.

Geweldig, van de stappen die de mensheid in zijn ontwikkeling heeft gemaakt is dit weer een hele grote vind ik.

Natascha Kampusch.

Jack Nicholson als McMurphy.
In het NRC Handelsblad staat vandaag een opmerkelijk intelligent artikel van Michiel Hegener: 'Natascha Kampusch opnieuw gekidnapt'.
Hegener wijst er ons op dat de psychiatrie zich meester van Natascha heeft gemaakt en vreest de gevolgen. Inderdaad, direct na haar ontsnapping heeft het leger van hulpverleners en psychiaters ons ingepeperd dat Natascha ernstig getraumatiseerd is. 'Nou ja, dat is misschien nu nog niet zo duidelijk (voor ons dan!) maar let maar eens op. Oh wat zal dit meisje getraumatiseerd blijken. Misschien heeft ze wel levenslang hulp nodig!'. Ik ben er van overtuigd dat Hegener gelijk heeft. Natascha overleefde haar jarenlange opsluiting door een gek. Ze kon haar ontvoerder makkelijk aan, maar het leger wat haar nu heeft ingesloten is niet te overwinnen. De meesterlijke film One Flew over the Cuckoo's Nest heeft ons dat laten zien.

Een vakantie in de Provence.

Victor Vasarely, Vega-Nor.
Gisteren heerlijk mosselen gegeten bij Heleen en Evert. Ze waren net terug van een vakantie in de Provence. Terwijl wij hier dagelijks enorme plensbuien moesten trotseren genoten zij van zon, natuur, kunst en cultuur in het zuiden van Frankrijk. Een grote hoeveelheid fraaie foto's illustreerde hun aantrekkelijke vakantieverhalen. Het was een reis met veel kunst en cultuur geworden. Vooral Victor Vasarely en Bernard Remusat hadden hun belangstelling getrokken. Vasarely (1906-1997) ken ik vrij goed, hij werd hier bekend in de jaren zestig door zijn op wiskundige figuren gebaseerde Op-Art. Remusat was voor mij een onbekende. Heleen en Evert bezochten Remusat in zijn atelier en kochten een drieluik. In hun woonkamer is al tien jaar lang een groot schilderij van Remusat te bewonderen. Remusat studeerde na zijn opleiding in Frankrijk vijf jaar aan de Rietveld Academie en spreekt dan ook uitstekend Nederlands.
Remusats inspiratie is vooral de prehistorische schilderkunst, zoals te vinden in de grotten van Zuid-Frankrijk en Spanje.

Etty over Lanoye.

Lanoye getekend door Eliane, gisteren in het NRC Handelsblad.
Elsbeth Etty laat in haar bespreking van 'Het derde huwelijk' van Tom Lanoye geen spaan heel van dat boek. Terecht stelt ze als recensent hoge eisen aan iedere auteur, bij Lanoye mist ze de geest van Kafka die maar niet uit de fles komt.
Woensdag schreef ook ik over Lanoye op mijn weblog. Ik mis de literatuurkennis van Etty en heb dan ook Lanoye niet naast Céline, Claus, Grunberg, Kafka en Marx (alfabetisch) gezet om een oordeel over hem te vellen.
Toch vind ik haar recensie prachtig. Trots ben ik dat zij mijn bijdrage aan haar recensie, namelijk de klauwhamer in Eliane's tekening, heel laat. Misschien heeft Lanoye de klauwhamer niet van bijvoorbeeld Roth, Vestdijk of De Vries gejat?

Klauwhamer.

Gistermorgen stond ik om negen uur in boekhandel Van Someren & Ten Bosch in Zutphen. Van het pas verschenen 'Het derde Huwelijk' van Tom Lanoye zou ik om twee uur een samenvatting geven aan Eliane. Nog nooit heb ik in een ochtend een roman van ruim 300 pagina's gelezen. Zeker las ik de jongensboeken van Stamperius (uitg. Kluitman, Alkmaar) achterelkaar uit, maar niet in een ochtend. In een soort roes ben ik na mijn verslag aan Eliane gaan fietsen. Het miezerde gelukkig zodat ik weer bij zinnen kwam en de vrouwelijke hoofdpersoon Tamara en ook dit 'moordwapen' uit mijn hersenen kon verwijderen. Wie vrijdag in de boekenbijlage van het NRC Handelsblad Eliane's tekening van Lanoye bekijkt zal het waarom van mijn foto begrijpen.

Open Schaakkampioenschap Arnhem

Met Stef, Koen en Morris speelde ik van vrijdagavond tot en met zondagmiddag in Arnhem. Onder de milde leiding van Stef deed dit Pallaskwartet zijn uiterste best om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Koen en Morris behaalden in de A-groep respectievelijk 3 en 2 1/2 . Stef en ik in de B-groep kwamen op 50% dus 3 uit 6. Zelden heb ik het moeilijk met verliezen, maar deze keer was dat gistermiddag wel het geval. Even was ik niet aanspreekbaar. Schakers kunnen hopelijk begrip voor me opbrengen aan de hand van dit diagram.
Met deze stelling zag ik de winst al gloren. De lopers op c3 en c2 vormen een geweldige dreiging en voor mij leek het verder een kwestie van techniek. Maar het ging anders. Freeke deed 20 ...,b5-b4 en zonder ook maar te kijken wat zijn bedoeling was sloeg ik de pion met 21. Pd5xb4,... Na zijn antwoord 21. ..., Pc6x b4? (met 21...,Dd8-b6! wint hij) kon ik direct winnen met 22. Dd1-d4!. Helaas speelde ik zonder nadenken a tempo 22.Lc3xb4,..?? zag wat er aan de hand was en gaf op. Ik verlies een stuk door 22. ...,Dd8-b6+. Van beide spelers dus een blunderfeest, maar van mij het ergst! Dit geeft weer eens aan hoe verwant schaken en boksen zijn, één moment van onoplettendheid en je bent KO!

Zingen.

Franz Schubert, Wilhelm August Rieder 1875.
Vanmorgen gezongen bij Lennerd. Dat is altijd een heerlijk begin van de dag. We begonnen met Schubert, vandaag uit Winterreisse van Wilhelm Müller Frülingstraum Ich träumte von bunten Blumen... en Gute Nacht Fremd bin ich eingezogen.... Idem van Müller uit Die Schöne Müllerin het lied Morgengruss Guten Morgen, schöne Müllerin! wo steckst du gleich das Köpfchen hin...
Lennerd leert me iedere keer weer beter de moeilijke overgangen te zingen. Echt de fout ingaan kan ook. Een poos terug neigde ik bij Leise flehen meine Lieder durch die Nacht zu dir (Ständchen) naar 'Schmieren'. Nee dat mocht natuurlijk niet, geen André Hazes!
Eigenlijk moet je, net als de echten, de tekst altijd uit het hoofd kennen. Je kunt je dan helemaal concentreren op de muziek. Nu moet ik letten op de tekst en tegelijk op de noten en de piano van Lennerd. Zingen is heerlijk, maar net als schaken verrekte moeilijk!
Van Brel zongen we La Tendresse, tot slot mocht ik me nog even uitleven met Lili Marleen:
Vor der Kaserne
vor dem groszen Tor
stand eine Laterne,
und steht sie noch davor,
so wolln wir uns wiedersehn,
bei der Laterne wolln wir stehn
wie einst, Lili Marleen.
.....................................
.....................................
Aus dem stillen Raume,
aus der Erde Grund
hebt mich wie im Traume
dein verliebter Mund.
Wenn sich dich die späten Nebel drehn,
werd ich bei der Laterne stehn
wie einst, Lili Marleen.
Dit zingt zo 'heerlijk weg' vijf coupletten en ik zie het allemaal voor me.

Meekrap terug in Zeeland.

Sinds de 15e eeuw werd in Zeeland, vanwege de goeie kleigronden, op grote schaal meekrap (Rubia tinctorum) geteeld. Dit omdat de wortel van de plant de kleurstof alizarine bevat. Eind 19e eeuw kwam een eind aan de teelt van meekrap omdat men een methode ontwikkelde om de kleurstof alizarine langs chemische weg te maken.
Nu er weer belangstelling is voor millieuvriendelijk geproduceerde kleding en de chemische industrie met argusogen wordt bezien krijgt de meekrapplant weer kansen.
Directeur Anco Sneep hoopt dat zijn pas opgerichte bedrijf Rubia Pigmenta Naturalis half september op volle kracht zal draaien.
De fabriek heeft onder anderen als klant de gordijnfabriek De Ploeg.
'Nergens krijg je nog zo'n dieprood als met de op meekrap gebaseerde kleurstof' zegt Sneep.
Akkerbouwer Jan de Wilde uit Sint-Maartensdijk wil wel meekrap blijven verbouwen als Rubia genoeg blijft betalen.
Mijn overgrootvader van moeders kant verbouwde wel meekrap. Zelf heb ik nooit een akker met meekrap gezien. De gewassen vlas en papaver die ook niet meer voorkomen in Zeeland heb ik nog wel bij mijn vader gezien. Ik weet zelfs nog dat er mannen 'van de overkant' (Zeeuws Vlaanderen) in de keuken zaten die het vlas kwamen kopen. Vlas werd 'van het land' verkocht omdat de koper op de akker de kwaliteit van het gewas beoordeelde.
Met dank aan Theo Tervijlen die me een artikel uit het Financieel Dagblad gaf over Rubia Pigmenta Naturalis.

Geslaagde Overval.

Botero, Familia.
Erica's demente broer is al lange tijd opgenomen in een verzorgingstehuis in Scheveningen.
Het lukte de laatste jaren alleen Erica en mij om hem mee te nemen uit het tehuis. Bij aankomst pakte Erica dan zijn jas, zette zijn hoed op en ik vertelde hem dat we met de auto naar (bijvoorbeeld) Kijkduin gingen en hem kwamen halen voor de lunch. Er werd niet gevraagd of hij dat wel wilde en heel bewust vermeden we elke vorm van overleg.
Met het tehuis en zijn mentor had ik nu afgesproken dat ik zou proberen onze "list" vandaag uit te voeren met zijn zoon Menno. Menno haalde mij van het Centraal Station en we bespraken nog eens ons scenario. We kwamen ook allebei zeer zelfbewust binnen en namen hem zonder probleem mee.
Eerst reden we over de Boulevard en toen naar de Posthoorn op de Korte Voorhout, het was prachtig weer en we aten op het terras. Een geweldig geslaagde overval, vooral omdat hij, meneer de Jager, in het tehuis bekend staat als de man die nooit iets wil.
Op de Lange Voorhout is een expositie van de grote beelden van Botero, en in het Paleis zijn schilderijen van hem te zien. Bij Familia dezelfde gezinssamenstelling als bij Erica als kind. De hond, de boxer Madsy, kreeg Erica als puppy toen ze twaalf werd.

Twee werkdagen.

In W-O richting.
Gisteren en vandaag werd er keihard in de tuin gewerkt. De nieuwe mevrouw van de thuiszorg is ook binnenshuis de zaak op orde aan het brengen. In welke richting ik ook kijk, het ziet er weer geweldig uit. Hierboven en onder het bewijs.

In N-Z richting.

Grigori Perelman.

De wereldvreemde en mensenschuwe Russische wiskundige Perelman is voor de journalisten zoek. Perelman, waar ik 11 juni over schreef, is nu wereldberoemd en ook de meest besproken geleerde van dit moment.
Van Perelman is bekend dat hij graag in de bossen vertoeft en daar paddestoelen zoekt. Op intenet duikt nu in verband met Perelman de "Paddestoelentheorie van de Russische ziel " op.
Zoon Thijlbert, die duizenden kilometers te voet in Rusland aflegde, werd nogal eens gevraagd wat hij in die onherbergzame streken deed. Spion van de KGB? Als hij dan vertelde dat ie op zoek was naar de Russische ziel werd er een feestje voor hem georganiseerd.
Het is de vraag of de slimste mens van dit moment (dit is niet van mij) Grigori Perelman de Russische ziel zal vinden.
Er zijn haast geen foto's van Perelman, deze stond gister in het NRC Handelsblad en is in 2003 genomen bij een lezing in New York. Perelman heeft met zijn weigering van de Fields Medal juist bereikt dat hij misschien wel de beroemdste wiskundige van deze eeuw werd. Zelfs Kamagurka kan niet meer om hem heen, zie hieronder.

NRC Handelsblad, 22-08-2006.

Schillen of triggeren.

Door Arnon Grunbergs artikel over zijn belevenissen in Afghanistan van vrijdag herinnerde ik me plotseling wat er gebeurde na de beschieting waar ik vorige week maandag over schreef. Bij mij dus niet het afpellen van de ui zoals Günther Grass deed, maar ineens de herinnering doordat iemand iets zegt.
Tot nu toe meende ik dat na het tweede salvo van de Spitfire (zie 14 augustus) ik naar ons huis rende en net op tijd kwam om de kelder te halen. Zo was het niet. Tweelingbroer Piet stond me bij de deur op te wachten. Op het moment dat ik binnen rende ratelden de mitrailleurs al boven ons huis. Mijn vader, met zijn stompje arm nog in het verband, en mijn moeder stonden in de gang. Mijn vader riep 'liggen' en Piet en ik lieten ons vallen. Moeder ging bovenop Piet liggen en mijn vader idem op mij. Ik zie nog Piets gezicht dat mij vanonder moeder aankeek en zijn linker arm die onder haar uitstak! We dachten waarschijnlijk hetzelfde, maar hebben nooit over dit voorval gesproken. Op de begrafenis van Piet vertelde ik dat hij ondanks die luchtaanval op me stond te wachten en de deur voor me openhield en dat we toen de kelder ingingen. Nee, dus niet de kelder maar de gang. Bedankt Arnon.

Een zondagmiddag in Overijssel.

Voordat ik Peter Meijboom in Raalte bezocht lunchte ik in het restaurant van Kasteel Nijenhuis. Drie soorten brood naar keuze, idem drie soorten kaas, ham en een glas wijn. Alles van prima kwaliteit voor 4 euro. Misschien een aanrader voor lezers die nooit buitenshuis eten? Er zijn mensen die entree moeten betalen, dus die geen museumkaart hebben. Hoe kan een gezond mens zonder museumkaart? In de museumwinkel kocht ik nog twee boeken over Voerman. Hier het schilderij 'Noppende paarden met distels' ca.1900.
Bij Peter maakte ik kennis met L, gezien mijn weblog van gisteren een aangename verrassing. Op het schilderij kijkt ze in 'De Haagse School' De collectie van het Gemeentemuseum Den Haag, 1988. We bekeken nog vele kunstboeken en vooral 'MARILYN MONROE IN ART' (ROGER TAYLOR, UK), waarin twee schilderijen van Peter zijn opgenomen. Het is een heel mooi uitgegeven boek. Bij mijn vertrek kreeg ik een presentje mee: 'geschift werk' een selectie uit door J.J.van den Ende samengestelde schaakstudies. Voor mij heel bijzonder want in 1950 speelde ik aan het tweede bord van Goes met zwart tegen Van den Ende. Het was een van mijn eerste externe wedstrijden. Onze tegenstanders waren met de boot uit Zierikzee gekomen. Van den Ende vroeg mij of hij met zijn eigen bord en stukken mocht spelen. Natuurlijk mocht dat, ik hield remise.

Gerard wint het OOGSK.

Foto Peter.
Het OOGSK is gisteren gewonnen door Gerard. U ziet hem hier terwijl hij nog nadenkt over zijn laatste zetten. Stephan is door de bladeren van de notenboom nog goed zichtbaar. Ruud ontbrak. Uit rancune stuurde hij ons een moeilijke stelling om optelossen. Gerard heeft toegezegd zich erover te buigen, ik geef hem de tijd tot het volgende OOGSK.
De uitslag:
1. Gerard 7, 2. Carla 6 1/2 , 3. Evert 5 1/2 , 4. Stephan 5, 5. Willem 3 1/2 , 6.Peter 2 1/2.
Na afloop las de plaatselijke dichter Nicolaas Veter voor uit zijn pas verschenen tweede boek.
Het borrelgesprek ging geruisloos over in de filosofie, Peter stuurde mij 's avonds een aansluitend verhaal. Lees hieronder dus verder en bekijk Peters laatste mooie schilderij.

Van de schilder, dichter en filosoof Peter Meijboom ontving ik gisteravond een beschrijving van een ontmoeting met een schaker. Peter en ik eindigden 's middags onderaan in het OOGSK en hij zal gedacht laat ik Willem troosten met iets anders. Dankjewel Peter. Hierboven een van Peters laatste schilderijen 'Portret van L', 2006. Aan dit schilderij werkt hij nog.

Een aardige schaker.

De klok loopt. Ik wacht nu tien minuten op mijn tegenstander.
Buiten hoor ik groot kabaal. Na enige tijd komt mij ter ore dat mijn tegenstander van zijn fiets gevallen is. Ik zet de klok stil en ga kijken.
"Niets aan de hand, ik bleef even hangen!" roept hij.
Toegeschoten omstanders zetten zijn fiets weg. Alleen de voorlamp is kapot. Intussen heeft de man aan het bord plaatsgenomen, maar vergeten zijn regenpak uit te trekken. Met een zware natte mouw doet hi j e4, en veegt daarbij vier pionnen en drie stukken om.
"J'adoube!" roept hij en zet alles weer terug. Alleen pion e4 ligt nu omgevallen op veld e3, maar dat ziet-ie niet meer, want hij is al op weg naar de garderobe om zijn regenpak op te hangen. Teruggerend gaat-ie zitten en hijgt nog wat na, ik heb inmiddels de pion weer op e4 gezet, en e5 geantwoord.
"Verdorie, wat een haast!" zegt hij, "door dat rotweer ben ik te laat, maar mijn bril was kapot en toen ik van huis vertrok, was de achterband leeg. Toen moest ik de fietspomp van de buurman lenen, maar die was niet thuis, en toen ben ik maar zijn schuurtje ingegaan, maar daar was het zo donker, en toen heb ik op een hark getrapt en nu is dus mijn bril kapot, maar nu gaan we schaken!"
Ik glimlach beleefd en na zijn 2.Pf3 doe ik Pc6. Na een tijdje aandachtig turen naar de
stelling slaat hij tot mijn verbijstering op e5. Het kost me niet veel bedenktijd om zijn paard van het bord te nemen. Daar schrikt hij zichtbaar van en heft de armen ten hemel. "Dat geef ik op!" roept hij lakoniek en glimlacht er toch bij. "Ja, dat komt ervan", zegt hij, "m'n bril is stuk
en nou zag ik niet dat e5 verdedigd stond!" Ik weet niet goed hoe ik daarop moet reageren en maak maar een babbeltje met hem. Hij blijkt professor in de filosofie te zijn, wat me niet verbaast. Nou weet ik zelf toevallig ook een beetje over filosofen, dus ik begin over Schopenhauers Die Welt als Wille und Vorstellung en zeg dat de grondgedachte (hoewel wat pessimistisch van aard) van dat werk me wel aanspreekt. "Allemaal onzin!" roept hij, "er is maar één filosoof en dat is Kant natuurlijk! Ah, Kant, denk ik, en begin meteen over das Ding an sich, en maak een voorzichtige vergelijking met de ideeénleer van Plato, wijs hem op eventuele overeenkomsten. Maar dat interesseert hem niet, hij praat slechts over het privéleven van Kant en met name over diens culinaire voorkeuren. Zo verwatert het gesprek enigszins, maar ik begin nog even over Sein und Zeit van Heidegger, de ultieme filosoof volgens vele vakbroeders. "Ja, Sein und Zeit", zegt hij, "Daarvan zijn vele interpretaties mogelijk. Bijvoorbeeld deze" (en hij kijkt op z'n horloge), "wij zijn hier, en het is tijd om naar huis te gaan."
"Weet u", fluistert hij mij in het oor als ik ook aanstalten maak om op te stappen, "de enige Dinge an sich zijn voor mij de schaakstukken, hoe die zijn en wat ze eigenlijk zijn, daar komen wij niet achter. We kunnen ze slechts waarnemen." Daar weet ik zo direkt niks op te zeggen, maar
als ik een uur later in mijn bed lig, heb ik het antwoord: "behalve als je bril stuk is."

Het OOGSK.

Morgen willen Carla, Evert, Gerard, Peter, Stephan en ik hier winnen. We spelen om het Omstreden Open Gorssels Schaak Kampioenschap, het OOGSK.
Bij het afscheid van het huis van Ton en Aaltje in Borger kreeg ik dit "schaakstuk", voor in de tuin. Gelukkig was Piffin er toen nog, zij kon het op de juiste plaats zetten. Het hoort wel bij een huis waarin om het OOGSK wordt gespeeld.

De Mark IX.

De Spitfire waarmee de RAF in 1944 op Zuid-Beveland vloog was de Mark IX.
Het vliegtuig was bewapend met twee 20-mm kanonnen en vier 0.303 inch (ruim 7 mm) mitrailleurs.
De aanval van een Spitfire ging in twee fasen. Kort voor het beoogde doel dook het toestel tot laag boven de bomen, de Duitse luchtafweer kon hem dan niet goed onder vuur nemen. Het eerste salvo van de mitrailleurs en kanonnen duurde circa drie seconden. De piloot trok dan snel op, keerde en dook weer omlaag voor het tweede salvo van drie of vier seconden. De munitie was daarmee op en de vliegenier moest zo snel mogelijk naar zijn basis terug.
De Spitfire had een vliegbereik van ongeveer 700 km.
In september 1944 werd de linkerarm (hij was links) van mijn vader bij zo'n aanval afgeschoten. Toen ik enkele dagen later de koeien moest voeren kwam er een aanval boven onze boerderij. Na het eerste salvo wilde ik naar de kelder in ons huis rennen. Net buiten de stal vloog een van de vliegtuigen recht op me af zoals op de foto. Ik dook in elkaar, hoorde het gieren van de kogels en een harde klap op de deur achter me. Het gat in de staldeur bewees dat in elkaar duiken heel nuttig kan zijn.
Als ik deze foto zie voel ik de angst van toen weer.

De Spitfire.

Duidelijk ben ik druk bezig met de voorbereiding van mijn praatje aanstaande woensdag over de slag om de Westerschelde. De Engelse Spitfire en de Duitse Messerschmitt (hieronder) spelen daar een belangrijke rol in. Op een zondagmiddag in de zomer van 1944 werd boven ons dorp in een ongelooflijk spannend luchtgevecht een Spitfire neergehaald door een Messerschmitt. De hele Borsselse bevolking stond te kijken. De Engelse piloot kon zijn toestel nog buiten het dorp trekken, het kwam neer op een wei van mijn vader. De Duitsers sloten alles direct af, gelukkig liepen er geen koeien. Het vliegtuig sloeg met de piloot de grond in. Toen we, veel later, weer de wei in mochten was er een enorme kuil weet ik nog.

De tegenstander van de Spitfire.

Gemeentemuseum Den Haag.

Ik ging gisteren naar den Haag voor Theo van Rysselberghe, maar ik kwam terug met Bernard Buffet.
Bij Van Rysselberghe vond ik twee schilderijen die me aanspraken, 'Een jongen voor een boerderij, 1982' en 'Jeanne en Maquerite Schobach,1984'.
Het museum maakt flink reclame met Van Rijsselberghe en ik had daardoor niet in de gaten dat er een grote tentoonstelling van Buffet was. Uiteindelijk was ik langer bij Buffet dan bij Van Rysselberghe en kocht ik ook alleen de catalogus van deze (volgens de catalogus) omstreden kunstenaar. Heel veel naakten, maar bij Buffet misschien wel evenveel mannen! De keus voor mijn blog is bij Buffet te groot, daarom 'gewoon' bloemen.

Yentl.

Mijn buurjongen Pierre komt geregeld even 'buurten', zijn hond Yentl volgt hem natuurlijk. Het zal duidelijk zijn dat Yentl geen gewone hond is. Ook Erica was zeer op hem gesteld en Yentl mag hier ook logeren als dat zo uitkomt.
De wikipedia geeft o.a. het volgende over hem:
'De whippet kan in enkele seconden een snelheid van 55 km/u bereiken. Hij is de enige windhond met een goede neus, die hij ook gebruikt om te jagen. De whippet is bovendien een ren- en gezinshond'.
Inderdaad is het een heel lieve gezinshond. Het liefst lag hij op de bank tussen Erica en mij in als we TV keken.

Darwinisme.

Vanavond op de voorpagina van mijn krant niet alleen verontrusting over het terrorisme, maar ook over het intellectualisme.
De grafiek spreekt voor zichzelf. De Amerikaanse onderzoekers vinden de teruggang van de evolutieleer in de VS zeer zorgelijk. Hun conclusie is dat de tijd dat wetenschap en technologie als onpartijdige brengers van vooruitgang werden gezien, voorbij is. Helaas zegt de plaats van Nederland in deze grafiek ook heel veel over ons zogenaamde kennisland. Die tijd is ook al lang voorbij. Nee, een Belgenmop kunnen we ons al lang niet meer permitteren. Over de radio hoorde ik dat al duizenden per jaar voor de betere cardiologie en oogheelkunde onze zuidelijke grens overtrekken!

Borssele.

Dit is de dorpskern van het dorp Borssele, niet te verwarren met de gemeente Borsele. De gemeente Borsele is eigenlijk wat wij vroeger noemden 'De zak van Zuid-Beveland' en omvat 15 dorpen. De dorpskern van Borssele, waar ik ben geboren, ziet er nog net zo uit als vroeger. Over dat vroeger ga ik aanstaande woensdag 16 augustus vertellen in de ouderensoos hier in Gorssel en wel in het bijzonder over 1940-'45. Naast mijn eigen herinneringen gebruik ik 'Geheim Dagboek' van Hans Warren uit die tijd. De foto is in de richting noord-zuid genomen. De inrichting van dit dorpsplein is kenmerkend voor de Zak van Zuid-Beveland, bijvoorbeeld het dorpsplein van Nisse is net als dit. Het bestaat uit de kerk, de vijver en het 'Viskot'. Het Viskot is de 'hangplek' van de ouderen.

Das en broekriem.

Piffin is terug in Toronto. Opa kan dus weer van vroeger vertellen. Het NRC Handelsblad plaatste deze zwemmende das op de achterpagina bij een artikel over Jaap Dirkmaat en de vereniging Das en Boom. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw werkte ik als vrijwilliger voor die vereniging. Een of tweemaal per week had ik dan nachtdienst van acht uur 's avonds tot acht uur 's morgens. De telefoon van Das en Boom werd dan doorgeschakeld op ons toestel.
Das en Boom moest 24 uur bereikbaar zijn voor dassen in nood. Dikwijls ging het om aangereden dassen, ik riep dan de dichtstbijzijnde medewerker van ons op. Eenmaal kreeg ik een telefoontje over een das bij Ommen die niet uit het water kon omdat de betonnen rand van de kade te hoog was. Ik zei dat ik de brandweer zou oproepen maar omdat het midden in de winter was vroeg ik mezelf af of het niet sneller kon. Een ingeving redde de das. Ik zei tegen de man aan de kade dat hij kon proberen of de das in zijn broekriem (mits hij die had) wilde bijten en waarschuwde hem het dier niet aan te raken en op afstand te blijven. Een das in nood is levensgevaarlijk. De das beet en liet zich zo uit het water trekken!

Een zomeravond TV.

Gisteren een prachtige documentaire in Close-up van de Avro over Frida Kahlo, een Mexicaanse kunstenares uit de eerste helft van de vorige. Hier zie je haar in de armen van haar min. Daarna kon Zomergasten me niet bekoren, om half elf had ik het wel gezien. Presentator Joris Luyendijk en beeldend kunstenaar Van Lieshout konden twee uur lang geen emoties of enthousiasme bij me opwekken. Net als Piffin vond ik hen een saai stel. De films over de Russische graanoogst en over de trekpaarden waren bij mij natuurlijk wel in de roos.
Donderdag is op Nederland 1 om 16.05 een herhaling van Kahlo.

Embedded journalist.

Arnon Grunberg is met de Nederlandse troepen in Afghanistan. Gisteren zijn eerste artikel hierover in het NRC Handelsblad (Eliane moet Grunberg maar eens tekenen voordat de taliban hem pakt).
Sergeant Jordy heeft nu niet alleen kaas bij zich maar ook een kaasschaaf 'dan vreten mijn collega's niet alles direct op'. Vrienden en familie zullen hem veel kaas sturen. De kaas smelt daar, daarom eerst in de koelkast en dan met enkele flinke klappen in vorm slaan en schaven maar.
De krant plaatste bij het artikel van Grunberg deze prachtige foto van een jongetje dat zijn vader uitzwaait bij het vertrek in Eindhoven.

Taartjes.

Gisteren bezochten Piffin en ik het Groninger Museum. Ik houd van dat museum, Erica en ik hebben het vanaf het begin geregeld bezocht.
Heel belangrijk van een museum is het restaurant. Op de foto de taartjes: Piffin's chocoladetaart en mijn "Groninger Museum" taartje.
De beelden van Marc Quinn vormden de belangrijkste tentoonstelling, wij hoeven er niet voor terug maar er waren wel mooie bij. Een publiekstrekker leken de zeegezichten van Jan Cremer. Een mooie bestemming vonden wij om ze per kilo te verkopen. Per kilo olieverf zijn ze waarschijnlijk de duurste ooit, we willen records tegenwoordig. Verder waren er nog Anuschka Blommers en Niels met foto's, daar waren ook wel mooie bij.
Tijdens de lunch spraken we nog eens over haar ambities. We houden het op de exacte richting, dan blijft de astrofysica mogelijk. De kunst blijft in de familie, dat is bij Piffin heel duidelijk: 'als ik met wiskunde bezig ben is er in de kantlijn altijd een tekening, maar als ik teken is er geen wiskunde in de kantlijn'.

Guggenheim.

Het Deutsche Guggenheim Berlin had een tentoonstelling over Hilla Rebay. Rebay was de adviseuse van Solomon R. Guggenheim. Guggenheim is door haar geïnspireerd om abstracte kunst te gaan verzamelen. We hebben dus nogal wat aan haar te danken. In 1989 bezochten Erica en ik het beroemde museum in New York.
Het Guggenheim in Berlijn viel Piffin en mij een beetje tegen. Het was er te warm, te veel bezoekers en geen rolstoel.
Bij wat zoeken op internet vond ik deze foto die Man Ray maakte van Peggy Guggenheim. Peggy was een nicht van Solomon en is een beroemdheid in de kunstwereld. Haar faam is begonnen toen ze in de jaren twintig van de vorige eeuw naar Europa ging en actief werd in het wereldje van de avant-garde kunstenaars in Parijs. Ze kende en of had verhoudingen met alle belangrijke kunstenaars uit de eerste helft van de vorige eeuw. Dit is een beetje kort door de bocht, vergeef me. Aan het eind van haar leven had ze een geweldige kunstverzameling, die ze aan de Guggenheim- stichting heeft geschonken (?). Misschien weten Michiel en Eliane dat. Ik moet altijd oppassen als ik over kunst schrijf, die twee houden me niet alleen aan de teugels maar hebben ook een zweep staan als het over kunst gaat!

Berlijn.

Soll Lewitt in het Museum für Gegenwart.
Terug uit Berlijn. Om de hitte aan te kunnen hadden we bezoeken aan musea met airconditioning bedacht en gingen we drinken en eten op beroemde plaatsen met terrassen.
We lunchten of aten 's avonds laat bijvoorbeeld op of bij:
Unter den Linden, Hackesche Höfe, Kurfürstendamm, Gendarmenmarkt, Postdammer Platz enzovoort. We bezochten de Gemäldegalerie, het Kunstgewerbemuseum, het (Berlijnse)Guggenheim, Museum für Gegenwart, Neue Nationalgalerie. De East Side Gallery bleek een mooie benaming voor de muur, maar was zeker waard bezocht te worden.. Enkele beroemde gebouwen of plaatsen vielen af omdat bij aankomst bleek dat er rijen toeristen opgesteld stonden.
De Gemäldegalerie en het Museum für Gegenwart zijn voor respectievelijk de oude en moderne kunst overweldigend.

Onderweg in het Museum für Gegenwart.

Zorn en de Saedeleer.

Het Paleis voor Schone Kunsten wordt gerestaureerd. Het heeft tijdelijk een deel van haar collectie ondergebracht in de Leopold-kazerne waar deze week ook geschaakt werd.
Voor mij een mooie gelegenheid eerst even langs de kunst te gaan voordat ik achter het schaakbord moest.
Je kijkt de eerste keer welke schilderijen je nog eens wilt zien (maximaal 3) en gaat daar de volgende dagen weer naar toe. Je kunt dat gemakkelijk doen omdat in een beschaafd land de toegang gratis is.
Mijn favorieten waren deze keer Anders Zorn en Valerius de Saedeleer. Zorn schilderde in 1895 een aandoenlijk tafereel van de moeder die haar zoontje meeneemt in zee. Je ziet het jongetje bibberen voor de eerste keer in die enorme zee. Zijn billetjes samengeknepen van angst maar met moeder moet het lukken. Het schilderij heet dan ook 'Met moeder'.
De Saedeleer is een grootmeester van het landschap. Op een schitterende vlakke ondergrond legt de Saedeleer op de tiende millimeter nauwkeurig uiterst dunne draden of stipjes verf.
Heel anders dus dan de krachtige streken van Zorn. Dankzij deze twee grootmeesters kon ik de bloedhete speelzaal elke dag overleven!

Valerius de Saedeleer 1912.

Programma.

Zaterdag ging ik dus schaken in Gent en Piffin stortte zich met vriendinnen in de Gentse Feesten. Gisteren dook mijn kleindochter weer op en zijn we teruggereden naar Gorssel.
Schaken? Ja, van 13 tot 17 en van 19 tot 23 uur.
Spelers als ik mogen met zwart beginnen tegen een meester of grootmeester met een rating van 400 of 500 Elo punten meer. Je krijgt na je verlies dan 's avonds een speler met een lagere Elo en nadat je hebt gewonnen de volgende middag weer een veel sterkere, waarvan je dan weer verliest. Als je in dit Jo-Jo spelletje blijft kom je uit op 4 uit 9. Reken dit zelf maar uit. Ik ontregelde de Jo-Jo door tweemaal een remise tegen 2200 spelers te spelen. Het systeem nam daarna wraak zodat ik ook nu op 4 uit 9 uitkwam, met 2x winst, 3x verlies en 4x remise. Zelf vind ik het een reuze prestatie in een speelzaal van 35 graden Celsius!
Mijn dagprogramma:
Om acht uur een croissant, vers sinasappelsap en een koffie in de stad. Daarna in de Sint Baaf luisteren naar de Cello-suites van Bach (Pablo Casals of Yo-Yo Ma?, de priester wist het ook niet) en daarna nog even het Lam Gods zien. Bij het verlaten van de kathedraal genieten van de Vlaamse taal, zie foto.
Op naar de speelzaal in de Leopolds-kazerne en even naar die lieve vrouwen van de dependance van het Het Paleis van Schone dat in de kazerne is ondergebracht. Na twee dagen kenden zij me al en dat heeft voordelen. Ik mocht bijvoorbeeld op hun stoel zitten en zij stonden dan naast me!
Ik zal daar nog over vertellen.

Literatuur?

Mensje van Keulen heeft, naar mijn mening, met 'Alle dagen laat' een prachtig document over 1976 geschreven. Ze geeft haarscherpe beschrijvingen van bekenden uit de literaire wereld van die tijd. Voor mij is Van Keulens dagboek extra bijzonder omdat ik Hans Warren en Theo Sontrop, die geregeld in het boek voorkomen, persoonlijk heb gekend.
Een eenvoudige boekverkoopster (zo noemt zij zichzelf) uit Zutphen kan of wil Van Keulens werk niet tot literatuur rekenen. Elsbeth Etty deed dat in haar boekbespreking van 30 juni in het NRC Handelsblad heel duidelijk wel. Ook Bibeb was zeer enthousiast over het werk van Mensje van Keulen. Bibeb maakte in de tijd die van Keulen beschrijft spraakmakende interviews voor Vrij Nederland.
Er werd flink gezopen in het wereldje van Mensje. Op een nacht wordt het alcohol verbruik ook Mensje bijna fataal. Ze wordt door de politie klemgereden en moet mee voor een bloedtest. De overmaat aan alcohol heeft haar gelukkig niet belet een mooie inkijk bij de GGD in Leiden in 1976 te geven:
...
Daar stond in een schemerig kamertje een oude, wankele man op me te wachten. Met veel moeite kreeg hij de spuit uit de verpakking. Hij moest door een van agenten ondersteund worden om bij de tafel te komen waar ik mijn ontblote arm op steunde.
'De laatste keer', zei Dr.Jekyl, 'dat ik een vrouw bloed afnam, was Kerstmis 1974.'
Hij wilde het plekje bij de ader ontsmetten, maar beefde zo dat hij met het spul eerst mijn andere arm raakte.
'Dat lukt wel, hè dokter?' vroeg een agent
Vorige week was het bij iemand driemaal fout gegaan had hij me in de auto verteld, en die persoon was toen flauwgevallen.
De agent hield de dokter bij zijn elleboog en ja, het lukte, de naald schoot in mijn arm.
...
In 'Geheim Dagboek' beschrijft Hans Warren een bezoek van Mensje aan zijn huis in Kloetinge en nu las ik Mensjes beschrijving van dat bezoek in haar dagboek!

De Oldenburger.

O.Eerelman. Het Oldenburger paard.
Vorige week ontmoette ik de trotse eigenaars van een kampioensmerrie. Zij hadden een jaar of zes geleden op een veiling in Duitsland een Oldenburgerveulen gekocht. Toen hij stopte met bieden ging zij nog even door, daar zijn ze nu wel blij mee.

Brandrode.

Trouwe lezers met een goed geheugen zullen misschien denken 'daar is ie weer met z'n stier'. Ja, dat was juli vorig jaar, maar dat was zijn rechterzij! Piffin en ik fietsten vanmorgen, via de pontjes, naar Deventer. Alleen deze mooie stier is al reden genoeg om naar de stad te fietsen.

Basajev is dood.

Basajev is nu echt dood meldt het NRC Handelsblad van vandaag, de russen hebben zijn hoofd! De krant schrijft uitvoerig over de rebellenleider uit Tsjetsjenië . Links op de foto Sjamil(Sjirvani) Basajev en rechts Alexander Lebed. De foto is van 24 augustus 1996 aan het Tsejtsjeense front, Lebed was speciaal uit Moskou gekomen voor een poging het conflict vreedzaam op te lossen. Lebed was later kandidaat voor het presidentschap. Het is niet duidelijk of zijn vliegtuig is verongelukt of door tegenstanders is opgeblazen. Ik plaatste deze foto al eerder op mijn blog. Het is een van de mooiste schaakfoto's die ik heb. Met veel moeite heb ik hem van Associated Press gekregen

Tate Modern 3.

Nu decendant un escalier. No.2.
Ik kom nog even terug op Marcel Duchamp en de Guerrilla Girls. Op de fiets naar Deventer gisteren realiseerde ik me dat de stelling van de Guerrilla Girls ook voor Duchamp geldt.
Het schilderij van Duchamp dat ik het meest bewonder is dit schilderij. In de boeken die ik over Duchamp heb, heeft elke afbeelding van dit schilderij een andere kleur. Het origineel heb ik eenmaal, in Brussel, gezien. Dat is praktisch goudkleurig. Nu pluk ik maar een afbeelding van internet.
Een anekdote over dit schilderij.
Eind jaren zestig en begin jaren zeventig schreef ik een serie wiskunde boekjes ten behoeve van het LBO en MBO, voor uitgeverij Stam. Ter illustratie liet ik bij 'transformaties in het platte vlak' dit schilderij van Duchamp afdrukken. Op een vrijdagmiddag waren Erica en ik te gast bij Stam ter gelegenheid van de presentatie van het eerste boekje. Erica sloeg het boekje open bij deze cruciale illustratie en zag dat het schilderij 180 graden gedraaid was afgedrukt. Ik viel zowat van mijn stoel van ellende. De uitgever haalde twee volle glazen wijn, kwam bij ons zitten, en sprak voor mij de historische woorden: 'Willem, geloof me nou, dit ziet niemand.' Erica overtuigde me dat hij gelijk had en zei dat ik een naïeve man was. Beiden hadden gelijk.

Tate Modern 2.

Piffin was goed te pas in de expositiezaal van de Guerrilla Girls. De Guerrilla Girls is een groep anonieme kunstenaars, opgericht in 1984.
Misschien gaat hun stelling niet op voor de Tate Modern, maar dat is bijna onmogelijk te beoordelen. Bijvoorbeeld het zogenaamde Grote Glas van Marcel Duchamp dat u hieronder ziet. Is de bruid hier naakt? Zeker volgens Duchamp denk ik.

La Mariée mise à nu par ses célibataires, même.

Tate Modern.

Toen Piffin en ik het enorme gebouw van de Tate Modern binnengingen knapten we gelijk op. Londen leek die vijf dagen wel een oven. De Tate is airconditioned en het restaurant is uitstekend. Allereerst gingen we, na het restaurant dus, de combinatie Umberto Boccione - Roy Lichtenstein zien. Voordat we betrapt werden maakte Piffin nog net deze foto. Het bronzen beeld van Boccion is van 1913 'Unique Forms of Continuty in Space', het staat ook afgebeeld op de 20 cents Euromunt van Italië. Het schilderij van Lichtenstein heet 'Whaam!', twee kunstwerken in beweging dus.

Hollandse Meesters.

Zondagmorgen namen Lisa en Jeremy, Piffin en mij mee naar Dulwitch Picture Gallery.
Een beetje tot mijn verontwaardiging realiseerde ik me dat Erica en ik nog nooit in dat museum geweest waren. Ik geef wat het museum over zichzelf zegt en dat is niet overdreven!:

Dulwich Picture Gallery houses one of the world's most important collections of European old master paintings of the 1600s and 1700s.The collection is also one of the oldest in Great Britain, substantially put together in the years 1790 to 1795.

Jeremy maakte de foto. Piffin zit hier voor het schilderij 'Herders met koeien' van Albert Cuyp.
Het aantal Hollandse meesters in dit museum is ongelooflijk. Ze hangen hier in drie rijen boven elkaar alsof het niks is.