Op stap.

Vandaag ga ik naar Oegstgeest. Ton en Aaltje verhuisden in augustus van Borger naar Oestgeest, nu met Ern en Mijcke voor de eerste keer bij hen op bezoek.

Marianne en Esther zijn vandaag in Londen:
'Marianne Thieme en Esther Ouwehand, donderdag beëdigd als eerste parlementariërs ter wereld voor een Partij voor de Dieren (en als eerste volledig vrouwelijke fractie in het Nederlands parlement), zullen vandaag zondag 3 december de oprichting in Londen bijwonen van de Britse Partij voor de Dieren.
Na Duitsland, Frankrijk, België, Spanje, Canada en Australië waar inmiddels soortgelijke -nog niet in het parlement vertegenwoordigde- partijen zijn opgericht, zal ook Engeland onderdeel uitmaken van het wereldwijde beschavingsoffensief dat dieren via politieke belangenbehartiging letterlijk tot hun recht wil laten komen.
Voorzitter Jasmijn de Boo van de Britse Partij voor de Dieren, was in 2004 kandidaat voor de Nederlandse Partij voor de Dieren bij de verkiezingen voor het Europees Parlement'.
Overgenomen van de site van de PvdD.
Met die biggetjes zou ik wel lekker even willen 'neuzen'.

Broers en zusters.

Een Bultrugwalvis.
Grote walvissen hebben cellen in hun brein die tot nu toe uniek waren voor de mens en mensapen. Het gaat om 'spoelcellen' die een rol lijken te spelen bij sociale interactie en emoties.
Dit volgt uit hersenonderzoek van wetenschappers van de Mount Sinai School of Medicine in New York.
Hiermee blijken deze prachtige dieren, net als de primaten, onze broers en zusters. Graag heet ik hen hartelijk welkom in onze familie.
Helaas doen niet alle mensen dat. Noren, IJslanders, Japanners en wie niet allemaal bejagen deze dieren, zodat sommigen van hen dreigen uit te sterven.
Ik zal Marianne Thieme binnenkort schrijven nu heeft ze het nog erg druk met haar nieuwe baan. Ik heb verschillende flinke klussen voor haar, misschien moet ik maar lid worden van haar piepkleine clubje?

Coïncidentie.

Gisteravond met Janneke Rogaar naar de film MAYBE SWEDEN geweest. Regie van deze film: Margien Rogaar, een nichtje van Janneke. Een film met een ongewone invalshoek op het vluchtelingenprobleem in Europa. Een bijzondere film vind ik.
Vijf vrienden hebben een groot huis met grote tuin in het zuiden van Europa gehuurd. Hun heerlijke (lees)vakantie wordt wreed verstoord wanneer er op een avond een zwarte bootvluchteling in hun tuin ligt.
Een leuk moment vond ik toen in het begin van de film tussen de twee mannelijke hoofdrolspelers ruzie ontstond over de rol van Michel Houellebecq voor de moderne literatuur, in het bijzonder n.a.v. zijn roman Elementaire deeltjes, terwijl op dat moment in de zaal naast ons de film over die roman draaide!

Genieten.

Zojuist heb ik me ingeschreven voor acht maandagmiddagen astronomie van de HOVO in Utrecht. Een heerlijk programma, van 12 febr. t/m 2 april. Utrechtse (nog volop werkende) astronomen vertellen over hun huidige onderzoek. Even zonder prof.dr. enz.:
Hoyng over de magneetvelden van zon, aarde enz.
Rutten over het onderzoek met de Utrechtse telescoop op La Palma naar magnetische structuren op de zon.
Pols over de productie van zware elementen in sterren.
Vink over het einde van zware sterren door een supernova-explosie.
Achterberg over zijn onderzoek naar gammaflitsen bij het ontstaan van zwarte gaten.
Lamers over botsende melkwegstelsels.
Verbunt over zijn studie met behulp van röntgentelescopen naar de materie in het heelal.
Nou ja, jum jum ik word er nu al blij van.

Op het plaatje de resten van een supernova. De Wikipedia:
'Een supernova is het verschijnsel waarbij een ster op spectaculaire wijze explodeert: een supernova-uitbarsting is herkenbaar aan de enorme hoeveelheid licht die erbij wordt uitgestraald. De explosie is enorm. De ster vlamt op met de kracht van honderden miljoenen tot meer dan een miljard zonnen.'

Stephan.

Stephan won zaterdag in Emmen de b-groep van het
Open Seniorentoernooi NOORDELIJKE SCHAAKBOND.
Daarmee won hij een kilo zilver, een fantastische prijs! Gerard, Ruud en ik hadden het gevoel dat dit zilver ook op ons afstraalde. Dat kan natuurkundig niet want dit blok is gegarandeerd niet radioactief, wat je hieronder kunt zien. Het is niet zomaar gewoon zilver. Nee, het is voor 99,9 % zuiver zilver en het is ook niet zomaar 1 kilo. Het is 1000,- gram dat wil zeggen niet 1 gram meer of minder!
Deze prestatie straalt in ieder geval ook op het DSG Pallas af. Over de prestaties van Gerard, Ruud en mij in de a-groep heb ik niets te melden, wij proberen die te vergeten!

1 kilo zilver

Polonium.

We hebben de laatste dagen deze foto veel in het nieuws gezien. De rus en oud KGB agent Litvinenko stierf donderdagavond in een Londens ziekenhuis.
Het lijkt nu waarschijnlijk dat hij met polonium is omgebracht. Waarom zijn ze zo voorzichtig en hebben ze het lijk nog niet opengesneden? Nou, als het inderdaad Polonium is hebben ze wel uiterst deskundige mensen nodig. Over Polonium en Radium schreef ik in juni 2005 op mijn blog. Marie Curie kreeg in 1911 de Nobelprijs voor Chemie voor de ontdekking van deze twee materialen.
Op internet vond ik onder anderen:
'Polonium wordt in enkele laboratoria voor nucleair onderzoek bestudeerd. Dat vraagt om extra voorzorgsmaatregelen en extreme voorzichtigheid, vanwege de hoge radioactiviteit van de alpha deeltjes uit polonium.
Polonium-210 is aanwezig in sigarettenrook en het is de enige component daarin die kanker produceert in proefdieren door inademing; tumoren ontwikkelen zich al bij een blootstelling die vijf keer minder is dan die van de gemiddelde roker.'
Ik ben heel nieuwsgierig naar technische details. Hoe heeft de moordenaar, en in welke vorm, dit materiaal aangeboden aan Litvinenko?

Cadarache.

Tussen alle verkiezingsgedoe stond gisteren een onopvallend bericht in de krant: er zal in het Zuid Franse Cadarache nu definitief een kernfusiereactor gebouwd worden.
Het gaat om een gezamenlijk project van de EU, de VS, China, Rusland, India, Japan en Zuid-Korea.
De reactor in Cadarache is van het Tokamak principe waar ik in juni vorig jaar over schreef. Tot nu toe is dat de enige manier die de natuurkundigen bedachten om fusie in het groot te realiseren. Het bijzondere van dit project is dat eigenlijk niet zeker is of het gaat lukken. De technici zijn kennelijk zo overtuigend in hun optimisme dat de politici hen geloven en 10 miljard op tafel brengen. Vanaf 2016 moet blijken of de reactor werkt en rendabel kan worden. Die 10 miljard zal misschien wel 100 miljard worden.
Kernfusie is een totaal ander proces dan wat in onze "gewone" kernreactors gebeurd.
Het idee van de Tokamak is afkomstig van de Russische geleerden Igor Tamm en Andrej Sacharov die dit omstreeks 1950 ontwikkelden. Wanneer kernfusie echt blijkt te kunnen en de kosten kleiner zijn dan de opbrengst is het wereldenergieprobleem opgelost. Als je bedenkt wat er bij fusie gebeurt lijkt het iets onmogelijks, ik ben benieuwd. Het plaatje geeft de te bouwen centrale in Cadarache aan, het poppetje onderin geeft een idee van de grootte van de reactor.

Droom.

Eliane's tekening van Willem Brakman in het NRC Handelsblad heeft gevolgen gehad. Mijn droom over Brakman, die ik woensdag beschreef, is al door zijn biograaf aan de schrijver voorgelezen.
Ik veronderstelde dat mijn droom wel naar een psychiater kon, maar naar de schrijver zelf vind ik ook ruim voldoende eer.
Mijn verhaal over de bosuil zal ik naar Marianne Thieme zenden dan moet zij mij maar eens meenemen naar het Boekenbal. Kennelijk ben ik door de race van onze politici om dagelijks bekender te worden aangestoken! Help, waarschuw me voor ik verdrink.
Mijn voorspelling dat er een splitsing zal ontstaan tussen auteurs die wel en die nog niet door Eliane getekend zijn lijkt me steeds dichterbij te komen. Klik bovenaan op haar naam en oordeel zelf.

Theo

Ik gebruikte deze mand om hout bij de schuur weg te halen voor mijn houtkachel. Een sterke mand en vol net te dragen. Juist nu het guur weer is en ik de hele dag stook moet ik me behelpen met een boodschappen tas. Bij een hond ben jij de baas bij een kat is hij de baas. Theo is wel heel sympathiek hij groet als je langs komt, wil zelfs zijn kopje soms even optillen. Een meter afstand van de kachel dat is de ideale plek.

Nobelprijswinnaars.

Deze week twee alarmmeldingen over ons onderwijs in het NRC Handelsblad. Eerst een van de hoogleraar virologie Goudsmit en gister een van Renata Loll, hoogleraar Theoretische Natuurkunde.
Goudsmit wil rondom rondom Crutzen een instituut opbouwen dat wereldwijd intellect aantrekt om Nederland weer terug te brengen tot een kennisland zoals ons land dat eind 19de en begin vorige eeuw was. Loll wil ook zo'n instituut rondom Gerard 't Hooft, dus een instituut zoals het Duitse Max Planckinstituut.
Was er maar een politicus in een van onze politieke partijen die Goussmit en Loll begreep en hun ideeën ging realiseren. Die is er niet blijkt in dezelfde NRC, in de Wetenschapsbijlage ging Leo Prick op zoek om ons een stemadvies in verband met het onderwijs te kunnen geven. Hij schrijft tenslotte: 'Het spijt me, beste lezer, terwijl ik altijd zo positief ben, kom ik dus niet verder dan een negatief advies. Sterkte woensdag.'
Zelf had ik helaas die conclusie ook getrokken en daarom zal ik woensdag op Marianne stemmen. Mijn stem gaat deze keer naar wezens die geen enkele verantwoordelijkheid dragen voor de teloorgang van het onderwijs in dit land.

Marietje en de Bosuil.

Vannacht hield de bosuil me weer wakker, dat is een voorrecht van deze streek waar ik geweldig van geniet. De bosuil is een enorme opschepper, Marietje zou dat beaamd hebben.
Jarenlang hield ik kippen, voornamelijk de Noord Hollandse kriel. In de zomer in de ren en in de winter vrij in de tuin. Meestal een toompje van vijf kipjes en een haan. In de winter wilden mijn kipjes ook 's nachts niet in het hok, maar gingen in de berk ernaast. De haan het laagst om zijn kipjes te beschermen tegen rovers die de boom in zouden willen. Helemaal bovenin Marietje omdat zij de oudste was en het meeste wist en kon. Wanneer ik in de tuin de krant las kwam ze naast me of op schoot en las mee, dat kunnen maar weinig kippen.
Op een nacht was er plotseling een enorm lawaai in de berk. Natuurlijk was ik zeer snel ter plekke maar luid roepend werd Marietje door een bosuil afgevoerd. Ik sprak de overlevenden toe en zei hen dat het leven soms zwaar kan zijn en dat we moesten berusten in de natuur zoals die was.
Marietje deed dat niet, maar dat wist ik toen nog niet. Twee dagen later werd ik gebeld. 'Was ik die man die verstand van kippen had en of ik misschien een kip mistte?' Ik zei dat ik geen kip tekort kwam, maar dat ik er laatst wel een verloren had aan de bosuil. Er was sinds kort een kip in hun tuin en of ik toch eens wilde komen kijken en hen raad geven wat ze nu moesten doen en ze woonden maar een honderd meter van me af. Ik beloofde tegen de schemer te komen dan kon ik de kip ook eventueel pakken en meenemen. Ik ging, eerst kennis maken en luisteren naar twee lieve oude mensen die door de komst van een kip toch danig ontregeld bleken. Ik beloofde in ieder geval die kip mee te nemen en wij naar de tuin. Ja hoor, daar zat Marie die zich via een ladder door mij gewillig liet pakken.
We hebben toen binnen een reconstructie bedacht. De bosuil vloog met een veel te zware vracht zuidwaarts. De vracht, Marie dus, wurmde zich los en vloog oostwaarts tot in de tuin van deze aardige mensen. Marie wist het toen ook niet meer en liet zich verder vertoedelen door de lekkere hapjes die voor haar bij de Welkoop werden gehaald. Eenmaal weer thuis kreeg Marietje enorme praatjes ze kakelde de hele omgeving bij elkaar.
Het mannetje van de bosuil (vooral bij Geluid 2, hoort u het verschil) heeft een prachtige melodieuze stem het vrouwtje is een schreeuwlelijk.

Willem Brakman.

Vannacht droomde ik van Willem Brakman. Ik kan drie oorzaken voor een droom over hem bedenken. Erica en ik hebben hem in de jaren zestig goed gekend. Eliane moest hem deze week tekenen voor het NRC Handelsblad en gisteravond schaakte ik voor Pallas in een externe wedstrijd.
'Ik droomde dat ik Willem bij de muur van een kerk tegenkwam. Hij was op de vlucht. Ik bedacht dat ik het niet kon maken nu wraak op hem te nemen en hem dus echt moest helpen. Ik raadde hem aan de veerpont van Hoedekenskerke naar Terneuzen te nemen. Hij zou dan in "t land van Ulst" (het land van Hulst) een hotelletje kunnen nemen en daar wachten op een gelegenheid om naar Frankrijk te ontkomen.'
Genoemde veerpont is al zo'n vijftig jaar uit de vaart maar zo iets is in een droom natuurlijk niet aan de orde.
Met zo'n droom kun je nog eens bij een psychiater aankomen lijkt me. Vooral als de psychiater de roman 'Nazomer' van Brakman kent want de hoofdpersoon daarin erfde een huis in Hulst!
Waarom wraak? Willem wilde graag een keer tegen mij (een "echte" schaker) spelen. Bij de volgende visite aan de Brakmannen had ik mijn schaakklok meegenomen want ik wilde Willem wel in het gareel houden en ik vertrouwde hem ook niet helemaal. Wat bleek? Willem had die avond een jongeman van schaakclub Enschede gevraagd om hem te seconderen! Gelukkig kon ik kort na de opening remise forceren, aannemen of verliezen dat is in zo'n geval de keus. Erica en ik hadden wel meer redenen om Willem niet helemaal te vertrouwen maar ik ga geen roddelrubriek van mijn blog maken.
In het diagram hierboven speelde mijn tegenstander gisteravond met zwart 23...h6 waarna ik de partij won met 24.Pe6+ Txe6 25.Txe6 Pd8 26.Db4+ en zwart gaf op omdat ik een volle toren voorkom.

Historie.

Ik vroeg me eergisteren af waarom Eerelman en Quadekker in hun Paardenrassen het Friese paard niet hebben opgenomen.
In de tijd dat Eerelman en Quadekker hun kunstalbum maakten verkeerde het Friese ras op het diepste punt van haar bestaan. Op een gegeven moment waren er begin vorige eeuw nog maar drie dekhengsten in Nederland. Pas in de laatste decenia heeft het ras zich kunnen herstellen en is nu niet alleen zeer populair maar in binnen en buitenland een zeer goed en prachtig paard geworden.
Eerelman en Quadekker hebben zich met hun album gericht op de meest voorkomende rassen en dat was nu juist in hun tijd de Fries niet. Het ras is tweemaal bijna ten onder gegaan. Eerst eind 19de en begin 20ste eeuw en later in de jaren zestig en zeventig toen de mechanisatie in de landbouw wereldwijd het aantal paarden dramatisch verminderde. De eerste crisis had diverse oorzaken. Alleen de rijke boeren die 's zondags met hun vrouw in de sjees naar de kerk gingen konden zich nog een luxe paard veroorloven. De boeren hadden het in die tijd niet gemakkelijk en kozen liever een sterker en eenvoudiger paard bijvoorbeeld het Groninger paard of kruisingen daarvan. Een paard dat niet 'danste voor de ploeg'. Deze en waarschijnlijk nog andere oorzaken brachten het Friese paard dus tweemaal aan de rand van zijn bestaan, het heeft maar weinig gescheeld of het ras was uitgestorven.
Het Friese paard is het oudste ras van Europa en het enige oorspronkelijke Nederlandse paard. In de Middeleeuwen werd de Fries gefokt als rijpaard voor de ridders in hun zware harnassen.
De Fries zoals wij die nu kennen is veel slanker en altijd zwart. Dat is pas van de laatste tijd, vroeger kwamen meerdere kleuren voor.

VRIJHEID

In het NRC Handelsblad van zaterdag schrijft Jonathan Israel, hoogleraar moderne Europese geschiedenis, over geloof en de vrijheid van meningsuiting. Kunnen zeggen wat je wilt stelt hij boven kunnen geloven wat je wilt.
Centraal in zijn artikel staat Spinoza. Toen ik laatst over de Stemwijzer schreef en, toch een beetje tot mijn verrassing, het CDA er bij mij het meest negatief uitkwam had ik het wel bij het rechte eind blijkt nu.
Israel schrijft:
'Volgens Spinoza kon geen enkele religieuze organisatie een rechtschapen, loffelijke en gerechtvaardige organisatie zijn. Het zijn namelijk allemaal carrièrestructuren en politieke organisaties, en dus corrupte lichamen, zodat de religieuze doctrine in de praktijk niets anders is dan een werktuig om invloed te verkrijgen en een wapen om rivalen te verslaan. Alle kerken zijn er uiteindelijk, als ze de kans krijgen, op uit de onwetendheid en de lichtgelovigheid van de mensen uit te buiten om invloed en macht te vergaren.'
Vooral Balkenende en Donner hebben allebei in de afgelopen periode laten zien het niet met onze grootste filosoof eens te zijn. Ik griezel van die twee.

Paardenrassen.

Vorig weekend werd "De Redding" van de paarden in Friesland wereldnieuws en kon ik het filmpje van Omroep Friesland op mijn blog plaatsen. Ik schreef toen ook over het Groninger paard. Vandaag weer een Groninger hengst en ook weer een Eerelman, ik zal toelichten waarom. Begin vorige eeuw verscheen:

PAARDENRASSEN, KUNSTALBUM van EEN EN VEERTIG AFBEELDINGEN naar
SCHILDERIJEN VAN OTTO EERELMAN met BESCHRIJVINGEN door A.L.QUADEKKER
Chromolithographie van J.L.Goffart. Uitgaaf van Schillemans en Van Belkum te Zutphen.

De litho's zijn 45x60 cm. Bij voorintekening kostte dit album 975 gulden.
In 2003 verscheen bij het Veenkoloniaal Museum te Veendam een boek van dit album. Tot nu kon ik mijn Eerelmannen brengen dankzij een verzameling prentbriefkaarten die ik nog van mijn vader heb. De Eerelman hierboven heb ik gescand uit genoemd boek dat ik deze week kocht. In het album en dus ook in dit boek vinden we drie Nederlandse rassen, namelijk het Gelderse, Groningse en Zeeuwse paard en niet het Friese paard. Waarom niet? Wanneer ik het weet of een lezer mij een comment hierover stuurt kom ik ermee op mijn blog. Dankzij de uitgave van het museum van Veendam kan ik nu ook meer te weten komen over de paardenrassen eind 19de en begin 20ste eeuw, ik zal verslag doen.

Mijn jeugd.

Na de meisjes in de klederdracht van Zuid-Beveland, gisteren en eergisteren op mijn blog, dan nu het mooiste huis van dat schiereiland. Helaas is dit huis het slachtoffer geworden van de dijkverhogingen in Zeeland na de watersnoodramp van 1953, ondanks het feit dat de polder Borssele toen niet is ondergelopen. De foto is genomen van de kant van de Westerschelde in NO richting u ziet de voorkant van het huis.
In 1945 werd het huis als ambtswoning aan mijn oudste broer toegewezen. Mijn ouders, zusje en tweelingbroer en ik trokken bij hem in omdat onze boerderij tijdens de bevrijding volledig was verwoest. Wij hebben tot 1950 bij mijn broer ingewoond.
Ik heb in dit huis een geweldige tijd gehad. In de zomer zwom ik 's morgens voor schooltijd en 's avonds na schooltijd. Als het tij het toeliet zetten mijn tweelingbroer Piet en ik 's morgens vroeg onze twee palingfuiken uit en haalden s'avonds de buit binnen. De volgende dag werd er dan gebakken zeepaling gegeten!
Ik kreeg deze foto dinsdag van de oudste dochter van mijn zuster. In januari 2005 schreef ik ook vrij uitvoerig over het dijkhuis, het is interessant om de foto's van het huis te vergelijken.

's-Heerenhoek.

Een foto van de zusterschool uit 's-Heerenhoek. Dat dorp ligt 5 km van mijn geboortedorp Borssele. Borssele was protestant en 's-Heerenhoek katholiek. Deze aandoenlijke foto is uit het begin van de vorige eeuw. De meisjes hebben voor de foto hun zondagse bovenmuts op.
Dit is, net als gisteren van Nellie, de katholieke klederdracht van Zuid-Beveland.
Foto: 'De Zeeuwse streekdrachten 1800-2000'.

Zeeuwse klederdracht.

De achtjarige Nellie Schrieks op de Goese kermis in 1938.
Aan de gouden "stikken" zie je dat Nellie uit Zuid-Beveland komt. Haar bovenmuts laat zien dat ze katholiek is. Onder de binnenmuts droeg een katholiek meisje of vrouw ook nog een blauw mutsje, wat je op deze foto niet kan zien.
Op de lagere school in Borssele heb ik geen kinderen in klederdracht meer meegemaakt. In katholieke gemeenten en ook op Walcheren werd in 1940 nog wel door kinderen de authentieke klederdracht gedragen.
De foto komt uit het kortgeleden verschenen 'De Zeeuwse streekdrachten 1800-2000' dat ik gisteren kocht.
Ach die Nellie, aan haar mondje te zien lijkt het toch een beetje eng.

De redding.

De redding van de paarden afgelopen weekend was gisteren ook bij Pauw & Witteman. Een van de vrouwen van de reddingsoperatie was in de studio. Het fantastische van deze vrouw was dat ze zichzelf bleef en Pauw en Witteman geen invloed op haar hadden. Deze vrouw heeft het karakter van haar paard en andersom en daarom kon ze met haar vriendinnen en hun paarden dit kunststuk uitvoeren! Wat voor paarden reden die vrouwen? Zeer waarschijnlijk merries of ruinen met veel Groningsbloed. Hierboven een foto van de Groningerhengst Folkert. Het Groninger paard is het ideale paard voor operaties zoals we die wereldwijd dit weekend zagen, leve de TV.
Als je hierboven op "redding" klikt dan start media player en kun je een filmpje bekijken van de redding. Met dank aan Peter Meijboom voor het zenden van de URL.
Van mij mogen die meiden een standbeeld of tenminste een groepsschilderij van Peter!

Paarden.

Vanaf het begin van mijn weblog illustreer ik mijn tekst geregeld met schilderijen van paarden van Otto Eerelman (1839-1926).
Dit weekend stonden paarden volop in onze belangstelling. Voor mij een reden om weer met een Eerelman op mijn blog te komen. Dit schilderij is uit het Rijksmuseum. Ook hier zie je net als dit weekend op de TV dat een paard een kuddedier is. Weinig andere diersoorten zullen zich zo mak massaal laten geleiden.
Eerelman werd vooral bekend met zijn schilderijen van honden en paarden. Kortgeleden werd er nog een aquarel van hem met drie jonge hondjes in Deventer geveild voor 28.575 euro.
Met dank aan E.N. voor de artikelen over de hondjes.

Hoe was het?

Velen vragen me hoe het was in Canada. Vier mensen en een hond, ik bespreek ze kort:
Michiel: mannen met zware banen kunnen alleen overleven als ze ook een hobby hebben.
Ja, ik ben op de hoogte van de ontwikkelingen in de psychologie . Het basement is een complete werkplaats geworden en uitgerust met een zeer geavanceerde cirkelzaag. Het gaat heel goed met hem.
Eliane: heeft als illustratrice vele en interessante opdrachten, werkt heel hard. Gelukkig dwingt Orbit, en een uitgebreide kennissenkring haar niet alleen te tekenen. Het gaat heel goed met haar.
Piffin: doet na het behalen van haar middelbareschooldiploma het laatste jaar van Rosedale Heights School. Ze heeft het daar geweldig getroffen. Ik pluk wat van internet over haar school, zie hieronder. Ik mocht haar kamer of atelier (zie foto) bezoeken en dat mogen verder alleen wat vriendinnen. Het gaat heel goed met haar.
Otger: groeit en groeit. Heeft in het afgelopen jaar flinke vorderingen in het schaken gemaakt constateerde ik. Verder heeft hij Orbit, vriendjes en zijn computer. Het gaat heel goed met hem.
Orbit: blijkt de perfecte gezinshond. Let goed op iedereen. Het gaat heel goed met hem.

Over Rosedale Heights is heel veel op internet. Twee voorbeelden:
A leading institution in Toronto for each of the main arts, Rosedale Heights has garnered a reputation as a free spirit and fantastic learning environment. Their annual productions which include music, art, dance, theatre and musical theatre have been major success stories in their community and nation. The school was featured in a 2005 Macleans article as one of the best schools in Canada.[1] Rosedale Heights continues to be a rewarding and fun environment for students with both futures in the arts and in other fields.

Rosedale Heights School of the Arts is a unique secondary school located near Castle Frank station on Bloor Street. Rosedale Heights school combines a focus on academic courses and a curriculum that emphasises art, music, and drama..

'The Antipope', Max Ernst 1942.

In het NRC Handelsblad van gisteren een heel mooi artikel van Joost Zwagerman over Peggy Guggenheim, de mensen om haar heen en haar enorme kunstcollectie. Zwagerman heeft me een slechte nachtrust bezorgd, want nu wil ik naar Bonn. Als de Kunsthalle daar een rolstoel voor me heeft moet het met twee overnachtingen in een hotel een prachtige reis kunnen worden.
Zwagerman is een verademing als schrijver over kunst, hij heeft niet dat onaangename toontje van sommige beroeps kunstbeoordelaars. Erica en ik bezochten in 1989 in New York het Guggenheim en met kleindochter Piffin bezocht ik deze zomer het Guggenheim Berlin. Op mijn blog schreef ik 29 juli over Peggy Guggenheim en ook over Hilla von Rebay. Zwagerman gaat uitvoerig in op het kunsttijdperk van de eerste helft van de vorige eeuw en geeft veel wetenswaardigs. Nu mis ik wel heel erg Piffin om in Bonn met me rond te sjouwen en haar echte Duits te laten horen.

Femke of Marianne?

Ik deed mee aan de stemwijzer en kwam tot mijn verassing uit op de Partij voor de Dieren. Op zo'n 60% van Marianne kwam Femke pas. D66 zat als derde nog net in de plus, de rest in de min en helemaal als laatste en dus maximale "niet-partij" het CDA. Dat het voor mij zo erg is met Balkenende wist ik ook niet. Bij de vorige verkiezingen deden Erica en ik beide ook de stemwijzer en werd Femke bij ons ruimschoots nummer 1.

Wat nu, stemmen op wat ik politiek blijk te zijn of op wat ik dacht dat ik ben? Ik kies voor de eerste optie dus Marianne. Ik ben al jaren lid en donateur van Das en Boom, Varkens in Nood en Comité Anti Stierenvechten dus mijn geloofsbrieven moeten goed genoeg zijn voor Marianne.

Wat me wel doet twijfelen is al dat gedoe over halal. Als kind stond ik al voor de oorlog bij het slachten van het varken en van verdoven had men toen echt nog nooit gehoord. Jaren hield ik hier kippen en slachtte zelf de overtollige hanen ook heb ik op de boerderij thuis nog geleerd een konijn te slachten. Natuurlijk moet je alleen zonder verdoving slachten als je dat kan. Maar al dat afschuwelijks dat in ons land met dieren gebeurt zit niet bij een Halal slachter als het een vakman is. Het is jammer dat daar nu de aandacht naar uitgaat terwijl, bij wijze van spreken, om de hoek varkens en kippen worden gehouden en vervoerd op een manier waar je niet goed van wordt. Gelegaliseerd door het CDA onder de normen en waarden van Balkenende!
Update 28 okt., iemand die het veel beter zegt dan ik vindt je op onderstaand weblog:
http://anjameulenbelt.sp.nl/weblog/2006/10/28/een-muzelman-in-de-dierenpartij/

Schaaktoernooi

Jan Nagel in een eindspel.
Hoe ziet een schaaktoernooi er uit? Nou overal hetzelfde. In mijn geval spreek ik over voornamelijk ervaring in Wijk aan Zee, Hoogeveen, Gent, Arnhem en Apeldoorn. We zitten in rijen opgesteld, te dicht op elkaar en het is er te warm. Maar we voelen dat allemaal niet. We denken over Pxf6 (paard maal f6) en rekenen dat vijf keer of meer door. Eergisteren schreef ik over Jan Nagel die minstens zo verslaafd is als Carla, Ruud, Gerard en ik. Je komt Nagel altijd weer tegen. Deze foto is op het jaarlijkse snelschaaktoernooi in Dordrecht genomen maar het had net zo goed ergens anders kunnen zijn.

Dick Dolman.

Vanmorgen heeft oud kamervoorzitter Dick Dolman mijn plaats overgenomen. Ik heb me in overleg met mijn huisarts teruggetrokken. Ik was/ben te verkouden om te kunnen autorijden en, veel belangrijker, te schaken. Dolman is net als wij de laatste jaren in veel amateurtoernooien te zien. Vandaag was een slechte dag: Carla, Ruud, Gerard, (en Dick) verloren.
Met Dick Dolman sprak ik tot nu toe alleen over schaken. Wat me bij hem opviel is het, net als bij Jan Nagel die ook weer in 'onze groep' speelt, fanatisme waarmee hij elke partij speelt. Zelf heb ik altijd de neiging, zeker na de partij, om wat afstand te nemen en te relativeren. Dat lijkt bij deze politici niet het geval. Er spelen meer politici in het amateurschaak dus ik zal mijn onderzoek moeten uitbreiden. Twee is te weinig voor een conclusie.

Judit in Hoogeveen.

Morgen speelt ze in Hoogeveen en zie ik haar weer, Judit Polgar. Ik ben een hartstochtelijke fan van haar, de enige vrouwelijke schaakster die al jaren tot de wereldtop behoort. Als meisje van 11 jaar was ze al wereldberoemd.
In het Amateurtoernooi Groep1 ging het bijna spiegelbeeldig aan gisteren. Ruud en ik verloren, Gerard won en Carla speelde remise. Alles staat 's avonds al op internet:
www.essentchess.nl/
Eliane reageerde op mijn suggestie om blindenschaak te zien:
'Ja, ik wil wel weten hoe een blinde schaakt. Blind?'
Elke redelijk sterke schaker kan blind schaken. Hij heeft alleen geen bord met stukken voor zich. In de vorige eeuw speelde Aljechin wel tegen meer dan 30 sterke clubspelers blind.
Wereldwijd doen blinden aan schaakwedstrijden mee. Zij hebben dan een speciaal bord en een speciale klok voor zich en kunnen zo de zetten en de verbruikte tijd voelen.
Reken maar dat Judit blind kan schaken!

Essent Schaaktoernooi.

Vandaag was de eerste ronde van het Essent Schaaktoernooi in Hoogeveen.
Carla, Gerard, Ruud en ik spelen in het Amateurtoernooi groep 1.
Een jaarlijks terugkerend probleem is dat wij een rating hebben waarmee we in de eerste ronde tegen "veel zwakkere" spelers moeten spelen. Er wordt dan 'op papier' van ons verwacht dat we winnen omdat wij een veel hogere rating hebben. Ruud en ik slaagden voor ons examen, Gerard ontsnapte nog net aan een nederlaag: remise. Carla verloor, maar er was ook goed nieuws.
Mevrouw Lidy Paalman had een nieuwe blindengeleidehond. Haar vorige, een zwarte Labrador heeft ze moeten laten inslapen. Deze nieuwe, een blonde Labrador Retriever teef, is weer net zo'n goedzak en ik kreeg ook een lekker likje van haar. Ze ligt eventueel de hele speeltijd van vijf uur braaf onder Lidy's tafel, maar er moet ook eenmaal gegeten worden en dan wordt de stille speelzaal opgeschrikt door luid krakende hondenbrokken en hard gesmak. Daar word ik altijd vrolijk van. Lezers die willen weten hoe een blinde in een wedstrijd schaakt zijn hartelijk welkom. We hebben dit jaar een schitterende kroongroep: de vorige wereldkampioen Veselin Topalov (Bulgarije), de sterkste vrouwelijke schaakster ooit Judit Polgar (Hongarije), de sterkste Nederlander Ivan Sokolov en de huidige jeugdwereldkampioen Shakhryar Mamedyarov uit Azerbeidzhan.

Hoogeveen.

Vandaag begint het Essent Schaaktoernooi. Carla, Gerard , Ruud en ik spelen 's middags. Stef en Piet 's morgens. Gisteravond was er een goeie warming-up tegen een team uit Arnhem. We wonnen met 6,5 tegen 1,5.
Hier het eind van mijn partij, wit gaf op na 26...Td3-c3 (hij kan de toren niet slaan want dan geef ik mat op f1) 27.Tc1-d1,Tc3-c2.

Toronto.

De CN Tower, Canada's nationale toren.
Lezers die niets van techniek willen weten kunnen de eerste alinia overslaan!
'Bij biventriculaire ICD's ligt er naast de standaard-elektrode in de rechterhartkamer ook een elektrode tegen de linkerhartkamer aan (in de sinus coronarius). Bij patiënten met hartfalen en ongelijke pompinitiatie van de linker- en rechterharthelft kan met deze extra draad ervoor gezorgd worden dat de twee hartkamers weer tegelijk gaan pompen, waardoor ze efficiënter werken. Dit verbetert bij een deel van de patiënten de conditie en levensverwachting.'
Zo is het bij mij.
Vrijdag 13 oktober pleegde het douanepersoneel in Toronto er helaas een aanslag op. De eerste twee beambten hadden mij nog net verzekerd dat ik niet met een elektronische detector onderzocht zou worden. Op hun verzoek ging ik rechtop staan met mijn armen omhoog, ik keek omhoog en de wereld draaide onder me weg. Op dat moment zag ik dat er toch een handdetector op mijn borst, precies boven mijn ingebouwde beschermengel, gehouden werd. Ik riep nog 'no, no, no' en viel toen achterover terug in mijn rolstoel. Toen ik weer bijkwam realiseerde ik me dat mijn ICD zich van de klap had hersteld, weer werkte, en ik weer leefde.
Donderdag gaan we bij Hartfalenpoli hier in Deventer alles nog eens goed bekijken, mijn kastje uitlezen enzovoort. Ik denk dat ik er onbeschadigd vanaf gekomen ben.
Ik heb een heerlijke tijd bij mijn oudste zoon en zijn gezin gehad, de nieuwe huisgenoot Orbit is daar getuige van geweest!

Zielig zijn.

Donderdag dronken Eliane en ik in een koffiebar nog eenmaal een kop koffie voordat ik terug vloog naar Nederland. In Toronto mogen honden in restaurants, bars enz. niet mee naar binnen. Orbit moet in de auto wachten. Eliane en ik vinden dat natuurlijk ook heel erg, maar hij wrijft ons dat nog eens extra in 'kijk eens hoe zielig ik ben'. Hij is zojuist nog heerlijk uitgeweest op het strand van Lake Ontario maar kennelijk is dat nu al geen reden meer om niet dramatisch te kijken. Als het heel erg werd drukte hij zijn neus stevig tegen het raam om nog dichter bij te zijn.

De hemel.

Zoals ik gisteren beloofde ben ik me met mijn familie gaan bezighouden. Hofmeester is verdwenen en ik kreeg de kans om nog net een foto van Michiel te maken voordat de porch klaar was. Vandaag bezochten Michiel en ik de mooiste gereedschapswinkel die ik ooit zag: Lee Valley. Een soort hemel waar die vijftig maagden vervangen waren door veel verleidelijker zaken. Ja, we lieten ons verleiden!

Hofmeester in Canada.

De eerste dagen in Toronto bij mijn familie las ik Tirza, het nieuwe boek van Arnon Grunberg. Nu leef ik gelukkig weer in de normale wereld, kan schaken en dammen met Otger en rondkijken in Toronto. Grunberg heeft met Tirza echt een meesterwerk geschreven. In zijn column in het NRC Handelsblad schreef Anil Ramdas dat Hofmeester, de hoofdfiguur in Tirza, de wereldliteratuur zal bereiken. Ik denk dat hij gelijk heeft, ik krijg Hofmeester maar niet uit mijn hoofd. Volgende week donderdag vlieg ik terug en ik ga me nu echt met mijn familie bezighouden en dus ook met Canada.

Waarheidsvinding.

De tijd dat de patiënt de dokter maar wat kon vertellen is gelukkig voorbij. Toch wachtte ik vanmiddag in Zwolle nog even af. Al heel snel begon de technicus te pruttelen en te hummen.
Toen moest ik wel en vertelde dat ik inderdaad veel meer, en sneller moe, was de laatste tijd. Ja, hij zag het allemaal precies en wist beter dan ik wanneer en hoe.
Mijn inwendige computer is wat bijgesteld en ik heb een afspraak met Hartfalenpoli in Deventer gemaakt, maar eerst mag ik morgen naar Toronto.
Hartpatiënten zijn hier het beste af van allemaal geloof ik. Hartfalenpoli haalt internationale bekendheid en Dr.Tuininga kan mij vanaf nu ook in Deventer uitlezen.
Toch ben ik als bionische man alweer bijna verouderd! In Duitsland zou ik een poos geleden al via een satelliet opgeroepen zijn om langs te komen in het ziekenhuis. Misschien maak ik dat nog mee. Guidant, de fabrikant van mijn ICD-Pacemaker, werkt aan net zo'n systeem als de Duitsers (één fabrikant tot nu toe) nu al hebben. Wanneer dan mijn boezemfibrillaties erg uit het normale ritme lopen pakt de bijbehorende satelliet dat op en waarschuwt het ziekenhuis!

Otger en Orbit

Het is duidelijk dat deze hond zich volkomen op zijn gemak voelt. Woensdag als nieuw lid van de familie aangekomen en hier op zondag al helemaal gewend. Met open skype tot nu toe geen blaf gehoord. Duidelijk de ideale huisgenoot.

Le petit prince a dit.

Violette met haar moeder.
Als zomergast van de VPRO zou ik zeker enkele scène's uit de film 'Le petit prince a dit' laten zien. Donderdagavond zag ik het laatste halfuur van deze film samen met buurjongen Pierre op TV5. Ik kijk soms even of er iets op die zender voor hem is. Hij en mijn buurvrouw komen uit het Frans sprekende deel van België. Hier een recensie van internet:
'Le petit prince a dit van Christine Pascal. De tienjarige Violette leeft bij haar vader, een natuurwetenschapper, maar logeert ook regelmatig bij haar moeder die actrice is. Haar vader heeft een vriendin Lucie, die een beetje buiten de boot valt. Op een dag wordt er een tumor in Violette's hoofd ontdekt. Haar vader pakt haar onmiddellijk onder de scanner vandaan en vlucht met zijn dochter. De reis voert langs Lausanne, Milaan, Genua, de Provence. In deze laatste streek staat het vakantiehuis van de familie. Violette's moeder heeft intuïtief aangevoeld dat dit de eindbestemming van de reis zou zijn en is ze tegemoet gereisd. Er ontstaat een nieuwe band binnen de familie waar voor de buitenstaander geen plaats meer is.'
Prachtig spel, vooral de wanhoop van de vader onderga je haast zelf. Erica en ik zagen de film in de jaren negentig. Over de vriendin Lucie: vanaf het moment dat de vader begrijpt wat zijn dochtertje heeft bestaat Lucie niet meer voor hem. Heel goed laat de film zien dat zijn vriendin dat niet direct begrijpt, dat is iets anders dan buiten de boot vallen. Als de vader de moeder in het vakantiehuis weer tegenkomt, ontmoet hij een mens die even wanhopig is als hijzelf. Diezelfde onbegrensde wanhoop van de ander brengt hen weer bij elkaar. Heel mooi laat de film ook het volwassen worden van het kind zien. In enkele weken wordt het meisje een wijs mens dat haar dood onder ogen ziet. Twee herhalingen op TV5: dinsdag 26 sept. 14.30 uur en zondag 1 okt. 23.30.

Orbit.

Donderdag aanstaande maak ik kennis met Orbit. Hij is de eerste hond in huize Duvekot in Toronto. Orbit kwam in het hondenasiel als zwerfhond. Hij is eerst nog bij een bij een andere familie geweest, maar die mensen waren overdag niet thuis en daar werd hij ongelukkig van. Nu is hij weer gelukkig en doet zijn best een goede hond te zijn, hier zit hij naast Eliane en kijkt misschien of zij wel hard werkt? Zelf blijf ik twee weken bij hen, 11 oktober vlieg ik weer terug.

Een jaar.

Gisteren was het een jaar geladen dat Erica is overleden.
In restaurant 't Koetshuis van kasteel 'De Cannenburgh' hebben we dikwijls geluncht.
Ik had nu Lennerd uitgenodigd voor een etentje daar in Vaassen. Twee mannen die veel van haar hielden en minsten 15 jaar wekelijks een uur met haar zongen. Naast de pianobegeleiding zong Lennerd bij moeilijke stukken dikwijls Erica's of mijn partij mee.
Het was een heel mooie avond met Lennerd, zijn menu:

Griekse salade met rode ui, tomaat, fêta kaas en yoghurt mayonaise.
Atlantische tong filet op een bedje van zomer groente geserveerd met yoghurt-dille mayonaise.
Verse ananas met roomijs en een glaasje pi-a colada.
Koffie.

We hebben heerlijk gegeten, ik had hetzelfde hoofdgerecht.

De dijkgraaf.

Ineens is de dijkgraaf in het nieuws. De PvdA schijnt in haar verkiezingspamflet de dijkgraaf te willen afschaffen in Nederland.
De dijkgraaf van een waterschap is de voorzitter van de 'ingelanden'. De ingelanden zijn alle grondbezitters, pachters of erfberechtenden van grond binnen het waterschap.
De dijkgraaf van de 'calamiteuze' polder Borssele was, in het midden van de vorige eeuw, mijn grootvader Pieter Dekker. Hier op de foto met zijn dochter Adrie en zoon Frans, die gestorven is in een Jappenkamp op Java. Grootvader Dekker, de vader van mijn moeder, bezat de meeste grond in de polder en was daarom door de ingelanden als voorzitter gekozen. In 1945 of '46 benoemden de ingelanden van de polder mijn broer Adriaan Willem Duvekot (Adrie) als waterbouwkundige voor de polder Borssele. Mijn grootvader benoemde dus zijn kleinzoon. Adrie volgde daarmee Warren, de vader van Hans Warren, als waterbouwkundige op.
De polder Borssele was calamiteus omdat hij van de polders in Zuid-Beveland op de meest kritieke plaats ligt. Bij een zuidwesterstorm en springtij beukt het opkomende water van de Westerschelde allereerst met volle kracht op de zeedijk van Borssele. De calamitueze polders van Zeeland ontvingen een extra rijkssubsidie. De ingelanden vergaderden tweemaal per jaar, broer Adrie legde dan verantwoording af van de werkzaamheden in de polder en gaf aan wat er voor de veiligheid van Borssele nog gedaan moest worden. De ingelanden bogen zich dan over de benodigde financiën en ook over een eventuele belastingverhoging die zij zichzelf moesten opleggen. Misschien was het wel handig dat hun voorzitter ook voorzitter van de Raiffeisenbank (die samen met de Boerenleenbank later opging in de Rabobank) was? De vergaderingen vonden plaats in de 'directiekamer', in feite de rechtervleugel van het dijkhuis. Door de dijkverhogingen van de Zeeuwse eilanden na de watersnoodramp van '53 is helaas het dijkhuis gesloopt, ondanks dat de dijken van Borssele heel waren gebleven en de polder dus niet is ondergelopen.
Niet alleen de zeedijk, maar ook de waterhuishouding binnendijks en de wegen vielen onder verantwoordelijkheid van de waterbouwkundige ambtenaar. Hij is de baas van de 'kantonniers'. De meeste kantonniers waren seizoenarbeiders. Verschillende kantonniers werkten in de winter voor mijn broer en in de zomer voor mijn grootvader. Een kantonnier kan alles. Hij maakt de bazaltglooing voor de zeedijk, houdt de watergangen schoon en repareert het wegendek. Ingenieurs Weg- en Waterbouw en hun kantonniers werden in 1996 helaas nationaal bekend toen 23 van hen uit Noord-Holland een pleziertocht naar Texel maakten. De 53 jaar oude DC 3 sloeg op het wad te pletter en alle inzittenden kwamen om. De hele beroepsgroep rouwde.

Piffin.

Op zoek naar foto's van mijn grootvader vond ik vooral veel Piffin. Hier is ze in februari 1993 op het ijs van de Ameltervijver met Erica ( Piffin is van 22 april '89).
Een paar dagen later bij Erica op de fiets:
P: 'mijn tieten bibberen'
E: 'je hebt geeneens tietjes'
P: 'jawel, hele kleintjes'
P: 'Oma!, moet ik het jou nou drie keer zeggen!!'

DE PORCH.

Michiel brengt de porch in zijn originele vorm terug. Toen ik vorig jaar mee naar Toronto ging, was mijn eerste ervaring met Canada het zitten op de veranda en kennis maken met buren en voorbijgangers. Vanaf deze vernieuwde veranda zal ik dat heel graag nog eens doen. Michiel ontvangt nu al veel complimenten. De lof zal nog toenemen wanneer het hekwerk geverfd is in de oorspronkelijke blauwe kleur. Ik popel om daar weer handen te schudden, maar werd ik ook al gekust?
Dit hekwerk heeft een Victoriaans motief. Het is een van de motieven die toegepast werden. Het hek wordt in ‘de werkplaats’ (de kelder) eigenhandig gemaakt, er is o.a. daarvoor ook een gloednieuwe zaagmachine aangeschaft. Bij een economische ramp kan Michiel direct als timmerman aan het werk.

Bionischearm.

Claudia Mitchell.
Foto's van Jesse Sullivan en Claudia Mitchell gisteren in het NRC Handelsblad. Zij zijn de eerste mensen met volledig door de hersenen aangestuurde protheses. Bij Claudia haar linkerarm en bij Jesse beide armen.
De bionische armen van Jesse en Claudia zijn ontworpen door Dr.Todd Kuiken van het Neural Engineering Center for Artificial Limbs (NECAL):
How does it work?
NECAL uses nerve-muscle grafts in amputees to gain added control signals for an artificial arm. Doctors take nerves that used to go to the arm and move those nerves onto chest muscles. The nerves grow into the chest muscles, so when the patient thinks "close hand" a portion of his chest muscle contracts and electrodes that detect this muscle activity tell the computerized arm when to close the hand. Thus, the patient thinks "close hand" and his artificial hand closes.

Geweldig, van de stappen die de mensheid in zijn ontwikkeling heeft gemaakt is dit weer een hele grote vind ik.

Natascha Kampusch.

Jack Nicholson als McMurphy.
In het NRC Handelsblad staat vandaag een opmerkelijk intelligent artikel van Michiel Hegener: 'Natascha Kampusch opnieuw gekidnapt'.
Hegener wijst er ons op dat de psychiatrie zich meester van Natascha heeft gemaakt en vreest de gevolgen. Inderdaad, direct na haar ontsnapping heeft het leger van hulpverleners en psychiaters ons ingepeperd dat Natascha ernstig getraumatiseerd is. 'Nou ja, dat is misschien nu nog niet zo duidelijk (voor ons dan!) maar let maar eens op. Oh wat zal dit meisje getraumatiseerd blijken. Misschien heeft ze wel levenslang hulp nodig!'. Ik ben er van overtuigd dat Hegener gelijk heeft. Natascha overleefde haar jarenlange opsluiting door een gek. Ze kon haar ontvoerder makkelijk aan, maar het leger wat haar nu heeft ingesloten is niet te overwinnen. De meesterlijke film One Flew over the Cuckoo's Nest heeft ons dat laten zien.

Een vakantie in de Provence.

Victor Vasarely, Vega-Nor.
Gisteren heerlijk mosselen gegeten bij Heleen en Evert. Ze waren net terug van een vakantie in de Provence. Terwijl wij hier dagelijks enorme plensbuien moesten trotseren genoten zij van zon, natuur, kunst en cultuur in het zuiden van Frankrijk. Een grote hoeveelheid fraaie foto's illustreerde hun aantrekkelijke vakantieverhalen. Het was een reis met veel kunst en cultuur geworden. Vooral Victor Vasarely en Bernard Remusat hadden hun belangstelling getrokken. Vasarely (1906-1997) ken ik vrij goed, hij werd hier bekend in de jaren zestig door zijn op wiskundige figuren gebaseerde Op-Art. Remusat was voor mij een onbekende. Heleen en Evert bezochten Remusat in zijn atelier en kochten een drieluik. In hun woonkamer is al tien jaar lang een groot schilderij van Remusat te bewonderen. Remusat studeerde na zijn opleiding in Frankrijk vijf jaar aan de Rietveld Academie en spreekt dan ook uitstekend Nederlands.
Remusats inspiratie is vooral de prehistorische schilderkunst, zoals te vinden in de grotten van Zuid-Frankrijk en Spanje.

Etty over Lanoye.

Lanoye getekend door Eliane, gisteren in het NRC Handelsblad.
Elsbeth Etty laat in haar bespreking van 'Het derde huwelijk' van Tom Lanoye geen spaan heel van dat boek. Terecht stelt ze als recensent hoge eisen aan iedere auteur, bij Lanoye mist ze de geest van Kafka die maar niet uit de fles komt.
Woensdag schreef ook ik over Lanoye op mijn weblog. Ik mis de literatuurkennis van Etty en heb dan ook Lanoye niet naast Céline, Claus, Grunberg, Kafka en Marx (alfabetisch) gezet om een oordeel over hem te vellen.
Toch vind ik haar recensie prachtig. Trots ben ik dat zij mijn bijdrage aan haar recensie, namelijk de klauwhamer in Eliane's tekening, heel laat. Misschien heeft Lanoye de klauwhamer niet van bijvoorbeeld Roth, Vestdijk of De Vries gejat?

Klauwhamer.

Gistermorgen stond ik om negen uur in boekhandel Van Someren & Ten Bosch in Zutphen. Van het pas verschenen 'Het derde Huwelijk' van Tom Lanoye zou ik om twee uur een samenvatting geven aan Eliane. Nog nooit heb ik in een ochtend een roman van ruim 300 pagina's gelezen. Zeker las ik de jongensboeken van Stamperius (uitg. Kluitman, Alkmaar) achterelkaar uit, maar niet in een ochtend. In een soort roes ben ik na mijn verslag aan Eliane gaan fietsen. Het miezerde gelukkig zodat ik weer bij zinnen kwam en de vrouwelijke hoofdpersoon Tamara en ook dit 'moordwapen' uit mijn hersenen kon verwijderen. Wie vrijdag in de boekenbijlage van het NRC Handelsblad Eliane's tekening van Lanoye bekijkt zal het waarom van mijn foto begrijpen.

Open Schaakkampioenschap Arnhem

Met Stef, Koen en Morris speelde ik van vrijdagavond tot en met zondagmiddag in Arnhem. Onder de milde leiding van Stef deed dit Pallaskwartet zijn uiterste best om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Koen en Morris behaalden in de A-groep respectievelijk 3 en 2 1/2 . Stef en ik in de B-groep kwamen op 50% dus 3 uit 6. Zelden heb ik het moeilijk met verliezen, maar deze keer was dat gistermiddag wel het geval. Even was ik niet aanspreekbaar. Schakers kunnen hopelijk begrip voor me opbrengen aan de hand van dit diagram.
Met deze stelling zag ik de winst al gloren. De lopers op c3 en c2 vormen een geweldige dreiging en voor mij leek het verder een kwestie van techniek. Maar het ging anders. Freeke deed 20 ...,b5-b4 en zonder ook maar te kijken wat zijn bedoeling was sloeg ik de pion met 21. Pd5xb4,... Na zijn antwoord 21. ..., Pc6x b4? (met 21...,Dd8-b6! wint hij) kon ik direct winnen met 22. Dd1-d4!. Helaas speelde ik zonder nadenken a tempo 22.Lc3xb4,..?? zag wat er aan de hand was en gaf op. Ik verlies een stuk door 22. ...,Dd8-b6+. Van beide spelers dus een blunderfeest, maar van mij het ergst! Dit geeft weer eens aan hoe verwant schaken en boksen zijn, één moment van onoplettendheid en je bent KO!

Zingen.

Franz Schubert, Wilhelm August Rieder 1875.
Vanmorgen gezongen bij Lennerd. Dat is altijd een heerlijk begin van de dag. We begonnen met Schubert, vandaag uit Winterreisse van Wilhelm Müller Frülingstraum Ich träumte von bunten Blumen... en Gute Nacht Fremd bin ich eingezogen.... Idem van Müller uit Die Schöne Müllerin het lied Morgengruss Guten Morgen, schöne Müllerin! wo steckst du gleich das Köpfchen hin...
Lennerd leert me iedere keer weer beter de moeilijke overgangen te zingen. Echt de fout ingaan kan ook. Een poos terug neigde ik bij Leise flehen meine Lieder durch die Nacht zu dir (Ständchen) naar 'Schmieren'. Nee dat mocht natuurlijk niet, geen André Hazes!
Eigenlijk moet je, net als de echten, de tekst altijd uit het hoofd kennen. Je kunt je dan helemaal concentreren op de muziek. Nu moet ik letten op de tekst en tegelijk op de noten en de piano van Lennerd. Zingen is heerlijk, maar net als schaken verrekte moeilijk!
Van Brel zongen we La Tendresse, tot slot mocht ik me nog even uitleven met Lili Marleen:
Vor der Kaserne
vor dem groszen Tor
stand eine Laterne,
und steht sie noch davor,
so wolln wir uns wiedersehn,
bei der Laterne wolln wir stehn
wie einst, Lili Marleen.
.....................................
.....................................
Aus dem stillen Raume,
aus der Erde Grund
hebt mich wie im Traume
dein verliebter Mund.
Wenn sich dich die späten Nebel drehn,
werd ich bei der Laterne stehn
wie einst, Lili Marleen.
Dit zingt zo 'heerlijk weg' vijf coupletten en ik zie het allemaal voor me.

Meekrap terug in Zeeland.

Sinds de 15e eeuw werd in Zeeland, vanwege de goeie kleigronden, op grote schaal meekrap (Rubia tinctorum) geteeld. Dit omdat de wortel van de plant de kleurstof alizarine bevat. Eind 19e eeuw kwam een eind aan de teelt van meekrap omdat men een methode ontwikkelde om de kleurstof alizarine langs chemische weg te maken.
Nu er weer belangstelling is voor millieuvriendelijk geproduceerde kleding en de chemische industrie met argusogen wordt bezien krijgt de meekrapplant weer kansen.
Directeur Anco Sneep hoopt dat zijn pas opgerichte bedrijf Rubia Pigmenta Naturalis half september op volle kracht zal draaien.
De fabriek heeft onder anderen als klant de gordijnfabriek De Ploeg.
'Nergens krijg je nog zo'n dieprood als met de op meekrap gebaseerde kleurstof' zegt Sneep.
Akkerbouwer Jan de Wilde uit Sint-Maartensdijk wil wel meekrap blijven verbouwen als Rubia genoeg blijft betalen.
Mijn overgrootvader van moeders kant verbouwde wel meekrap. Zelf heb ik nooit een akker met meekrap gezien. De gewassen vlas en papaver die ook niet meer voorkomen in Zeeland heb ik nog wel bij mijn vader gezien. Ik weet zelfs nog dat er mannen 'van de overkant' (Zeeuws Vlaanderen) in de keuken zaten die het vlas kwamen kopen. Vlas werd 'van het land' verkocht omdat de koper op de akker de kwaliteit van het gewas beoordeelde.
Met dank aan Theo Tervijlen die me een artikel uit het Financieel Dagblad gaf over Rubia Pigmenta Naturalis.

Geslaagde Overval.

Botero, Familia.
Erica's demente broer is al lange tijd opgenomen in een verzorgingstehuis in Scheveningen.
Het lukte de laatste jaren alleen Erica en mij om hem mee te nemen uit het tehuis. Bij aankomst pakte Erica dan zijn jas, zette zijn hoed op en ik vertelde hem dat we met de auto naar (bijvoorbeeld) Kijkduin gingen en hem kwamen halen voor de lunch. Er werd niet gevraagd of hij dat wel wilde en heel bewust vermeden we elke vorm van overleg.
Met het tehuis en zijn mentor had ik nu afgesproken dat ik zou proberen onze "list" vandaag uit te voeren met zijn zoon Menno. Menno haalde mij van het Centraal Station en we bespraken nog eens ons scenario. We kwamen ook allebei zeer zelfbewust binnen en namen hem zonder probleem mee.
Eerst reden we over de Boulevard en toen naar de Posthoorn op de Korte Voorhout, het was prachtig weer en we aten op het terras. Een geweldig geslaagde overval, vooral omdat hij, meneer de Jager, in het tehuis bekend staat als de man die nooit iets wil.
Op de Lange Voorhout is een expositie van de grote beelden van Botero, en in het Paleis zijn schilderijen van hem te zien. Bij Familia dezelfde gezinssamenstelling als bij Erica als kind. De hond, de boxer Madsy, kreeg Erica als puppy toen ze twaalf werd.