De drieling.

Wat deden Piffin en ik zoal in Londen? We bezochten tweemaal de Tate Modern op vrijdag en maandag, Jeremy onze gastheer moest die dagen werken en hij is ook geen liefhebber van moderne kunst. Zondagmorgen bezochten we Dulwich Picture Gallery met Lisa en Jeremy, 's middags waren we te gast op het straatfeest van Hall Drive. Piffin maakte deze foto. Je ziet de drieling van de buren van Jeremy. Links op de voorgrond Lisa met een van de twee meisjes, achter Lisa de moeder met het andere meisje en rechts een buurvrouw met het jongetje. De meisjes zijn eeneiig . Het jongetje is als eerste geboren en duidelijk groter.
Over de Tate Modern en Dulwitch Picture Gallery zal ik in de komende dagen vertellen, maar eerst moest de drieling op mijn blog.

Nieuw

Deventer is zo gek nog niet. In de Boxbergerweg vonden we wat Piffin zocht, voor mij een stoel en voor haar precies wat ze nodig had. Het resultaat zie je hier en natuurlijk vind ik het prachtig. Morgen vliegen we naar Jeremy en Lisa en die zullen het ook mooi vinden.

Etalage.

Foto Piffin.
We fietsten vandaag weer naar Deventer. Piffin had nog haarspullen nodig en ik overhemden. Praamstra had een etalage ingericht voor het nieuwe Gouden Boekje van Eliane.

Zeeuwse Boterbabbelaars.

Piffin en ik gaan vijf dagen naar Londen en als presentje voor Jeremy en Lisa zochten we Haagse Hopjes en Zeeuwse Boterbabbelaars . De hopjes bleken niet moeilijk maar voor de babbelaars kun je gemakkelijker in Zeeland terecht. Uiteindelijk vonden we de babbelaars in de snoepwinkel op de hoek van de Nieuwstraat in Deventer, tegenover de Vlaaienwinkel. Piffin maakte de foto bij het pontje in Deventer.

Hoge Veluwe.

Piffin maakte deze foto gistermiddag vanaf de fiets in het Otterlose Zand op de Hoge Veluwe. Erica en ik maakten 's zomers veel fietstochten op de Hoge Veluwe en vooral met Piffin en Otger in de zomervakantie. Picknicken en 'boompje verwisselen' stond bovenaan. Otger moest dikwijls huilen wanneer we het einde aankondigden.

Gouden Boekje.

Vanmorgen drie kleinkinderen van Gert en Jannie voorgelezen uit DE DRAAIMOLEN. Het tweede Gouden Boekje dat Eliane illustreerde. Het was een groot succes, de gebeurtenissen in het verhaal en de tekeningen werden uitvoerig besproken. Toch was er nog een probleem! Het jongetje (twee meisjes, drie en acht en een jongetje van vijf) wilde weten hoe Thijs de onderzeeboot instapt? Piffin en ik wisten hem daar geen bevredigend antwoord op geven. Wij hebben beloofd dat aan de moeder van Piffin te vragen, want die heeft de tekeningen gemaakt en moet het dus weten! Bij deze vraag ik haar dat dus.
Het eerste boekje dat Eliane voor de Gouden Boekjes van uitgeverij Rubinstein tekende is 'Het bed van Tim' dat ook een groot succes is. Haar tekeningen zijn ook nu weer prachtig.

De Hereford.

Gisteren met Piffin en haar vriendin Daphne naar het Pannenkoekenrestaurant De Carolinahoeve geweest.
De jonge dames duwden mijn rolstoel. Van de parkeerplaats naar het restaurant is een wandeling van circa 25 minuten, meisjes van 17 doen dat veel sneller.
De koeien bij de parkeerplaats zijn Herefords. Het ras komt tegenwoordig wereldwijd voor. Natuurmonumenten laat de Herefords zomer en winter buiten lopen. Volgens Marleen Felius heeft in 1671 Lord Scudamore Vlaamse en/of Hollandse stieren ingezet voor de fokkerij van zijn Herefords. Het is een sterk melk-vleesras, vroeger werden de grote mooie ossen van de Hereford als werkossen gebruikt.

Werkhanden.

Piffin had spierpijn gisteravond. Houtkappen, bloemen verplanten(foto) en verpotten enzovoort. Kenners denken misschien ja, ja, maar je hebt hout en hout. Een blok berk of een blok eikenhout? Wat Piffin kapt is een heel oude goudenregen. Het kernhout daarvan is donkerbruin en keihard.
Ik zit erbij en ik kijk ernaar. Zelf moet ik honderden kubieke meters gekapt hebben. Michiel en Thijlbert kunnen de bijl haast niet laten staan als ze hier zijn. Piffin bekende me dat het een heerlijke sport is waar je gemakkelijk aan verslaafd wordt. Het zit in de familie, het gaat goed hier!

Adèle.

Maria Altman heeft het portret van Adèle Bloch-Bauer van Gustav Klimt verkocht. 5 Februari schreef ik over dit schilderij. Voor ons goed nieuws, het wordt tentoongesteld in de Neue Galerie in New York. Maria Altman had als voorwaarde bij de verkoop dat het voor het publiek te zien moest zijn. De miljonair Robert Lauder heeft er 135 miljoen dollar voor betaald en daarmee is het 'het duurste schilderij ooit'. Ik ben altijd blij als miljonairs heel veel geld uitgeven aan kunst, ik denk dan 'hier worden weer geen wapens van gekocht'. Schilderijen als dit horen in musea en we mogen Lauder prijzen dat hij daarvoor zorgde.

Kievitsjong en tureluur.

Vanmorgen aan de westkant van de IJssel. Het kievitsjong liep de weg over. Piffin en ik maakten ons meer zorgen dan de ouders. We hebben gewacht tot de ouders begrepen waar het jong was. De tureluur hieronder was wel heel alert en Piffin mocht dichtbij komen zolang ze maar niet richting nest ging. Een mooie tocht vanmorgen, via de twee veerponten, naar Deventer. Foto's Piffin.

De tureluur.

Perelman.

Gisteren met het fiets- voetveer de IJssel overgestoken en naar Zutphen gefietst.
Daar zagen we de Paardetram, ja zonder 'n'. Het blijft moeilijk die taal, alleen Eliane weet het (bijna) altijd en daar doe ik mijn voordeel mee. Veel wetenswaardigs las ik weer in de wetenschapsbijlage van het NRC Handelsblad. Adele Goldberg bewijst nu dat Grammatica niet bestaat. Dat is een grote geruststelling voor mij, ik had altijd al een vermoeden dat er iets niet klopte en dat is nu bewezen.
De enige taal waar regels ook echt zijn en waar je dus ook op kunt vertrouwen is die van de wiskunde. Robert Dijkgraaf schreef daar gisteren een mooie column over. De geniale Russische wiskundige Perelman loste een van de zeven openstaande belangrijke wiskundige problemen op. Nu wilde de Amerikaanse miljardair Landon T. Clay hem de, door hemzelf ingestelde, prijs van een miljoen dollar graag uitbetalen. Clay had zich niet gerealiseerd dat voor een man als Perelman 'oplossing dus prijs dus aannemen' geen wiskundige formule is. Perelman lapt zulke onzin gewoon aan zijn laars. Nee, sterker nog hij stuurde de oplossing niet eens naar de daarvoor bevoegd geachte wiskundige instanties. Hij zette zijn oplossing gewoon op internet en gaat verder met belangrijker dingen dan prijzen! Zo zie je weer eens goed het verschil tussen gewone stervelingen en een geniaal mens.

De tuin.

Dankzij Piffin bloeit de tuin weer op. Dinsdag hebben we alle schelpen uit de omgeving opgekocht. Mijn kleindochter heeft 45 zakken van 25 kg ingeladen, uitgeladen en uitgestrooid. Aan de zuidkant van de tuin heeft ze het oerwoud open gekapt en gezaagd en 36 meter schelpenpad aangelegd, zie hieronder. Aan de noordkant hebben we de bloemenpracht hersteld zoals Erica die graag zag.

Schelpenpad.

The Mystery Man.

The Mystery Man met links van hem Eric tegenover Ruud.
Nog even over het weekend in Londen. Voor de zaterdag was er een schaaktoernooi georganiseerd. Toen Jeremy en ik om 10 uur aankwamen liep buiten een onbekende zwarte man. Ieder die mij kent weet dat ik wat eerder dan anderen mensen aanspreek, zo ook nu. Ik vroeg hem of hij een schaker was en voor het toernooi kwam en zei hem dat ik hem nog nooit bij Palace had gezien. Ja, inderdaad hij was hier voor het eerst en geen lid van een schaakclub en ook niet in het bezit van een rating. Voor de niet schakers: je rating is zoiets als je identiteit. Kun je als schaker zonder rating bestaan?
Daarom vroeg ik hem naar zijn naam die hij voor me opschreef: Dudiefa Dickson. We speelden zes ronden en na vijf ronden had hij alle partijen met gemak gewonnen. Voor de laatste ronde was hij zo vriendelijk het remiseaanbod van zijn tegenstander aan te nemen waardoor hij het toernooi ongedeeld won. Na de prijsuitreiking verdween hij weer in het onbekende. Niemand van Palace kende hem, ik heb nog zijn naam en zijn telefoon nummers. Zal ik hem uitnodigen voor de volgende Link in Deventer?

Vlucht TSC 338.

Kleindochter Piffin zou 07.40 op Schiphol aankomen. Op dat moment stond er een bericht op mijn monitor dat ze door het slechte weer vertraging had. Een nerveuze opa in Gorssel die hoopt dat pa en ma in Toronto kunnen slapen en dat zijn kleindochter in het vliegtuig dat ook kan. Gisteravond was er voor Toronto een tornadowaarschuwing van kracht! Nee, Piffins eerste zelfstandige vlucht gaat niet echt voorspoedig.

Weekend in Londen.

Ellie, foto Ruud.
Eliane onderhield mijn blog terwijl ik weg was. Dankjewel Eliane, ik ben gelijk gaan lezen in Wembley.
Zelf ben ik zeer verwend in een lang weekend in Londen, vrijdag heen en gisteren terug. Ruud en ik vlogen naar het vliegveld London City Airport en dat is ons zeer goed bevallen.
Jeremy, Lisa en de schaakclub Crystal Palace zijn grootmeesters in gastvrijheid en ik heb daar heerlijk van genoten.
Zaterdag en maandag schaken. Zondag bezochten we The Chinese State Circus. Geen gedoe met dieren maar onwaarschijnlijke acrobatiek van de mens zelf, echt een schitterende voorstelling. Vooraf was ik even te gast bij Peter Hodgson de opa van Ellie. Peter woont in East Molesey en is een tweelingbroer van David Hodgson, de voorzitter van Crystal Palace.
Ellie was zeer goed te pas, pakte mijn duim en dronk opgewekt verder. Haar vader is piloot en haar moeder een knappe geologe met als specialisme onderwater geologie een fraaie combinatie dus. Voor mij een goeie reden om Summertime voor Ellie te zingen, dat werd zeer gewaardeerd. "Knappe" staat hier in de dubbele betekenis van het woord.

wembley

Dit is fragment nummer 37 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Ik dacht dat ik met het vliegtuig zou gaan. Ik vond het spannend omdat ik naar de hoofdstad zou gaan en dat ik voor het eerst in mijn leven zou vliegen. Ik zou mijn land vanuit de lucht zien. De bergen, de rivieren, de huizen. Ik zou alles overzien als een vogel die vrij rondvliegt; alles wat ik achter zou laten. Maar we reden niet naar het vliegveld en ik ben niet met het vliegtuig gegaan. Ik ben met de vrachtauto naar Europa gekomen. Een grote vrachtwagen vol met kamelen.
We mochten op de cabine zitten. De chauffeurs waren Arabieren. Ze hebben gedurende de hele weg geen woord met ons gewisseld. Ze spraken alleen met de kamelen.
Na een dag gereden te hebben stopten we. We moesten naar beneden komen en tussen de kamelen kruipen. Ik hurkte tussen de kamelenpoep. Het rook naar zand en gedroogde bananenbladeren.
We reden stapvoets, stopten elke tien meter. Het was warmer tussen de kamelen dan op het dak, ook al zaten we in de schaduw. Wanneer de kameel boven je plaste, had je pech. Ik ben zelf als door een wonder gespaard gebleven, maar een Kigola van een jaar of zestien kreeg de volle lading.
Ik denk dat we een paar uur lang tussen de kamelen gezeten hebben. Toen stopte de vrachtwagen en mochten we weer bovenop de cabine plaatsnemen. De Kigola zat apart en volgens mij huilde hij, al is het mogelijk dat zijn ogen traanden door de zandwind.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Ik breek even in op Willems blog om Richard zijn boek te promoten, vindt Willem vast goed. (Eliane)

Dit is wat Richard zelf over zijn project zegt:

Wembley: Een pagina per pagina
Wembley, mijn derde roman, komt op 1 juni 2006 uit bij uitgeverij Querido. Ik heb het plan opgevat om het boek in zijn geheel online te publiceren. Niet in een stuk, maar in een paar honderd korte stukjes. De bedoeling is dat elk stukje op een ander weblog verschijnt, met een link naar het volgende stukje. Als je een weblog hebt, kun je meedoen. Het werkt heel eenvoudig. Geef je op en je krijgt een stuk van de tekst van het boek. Kopieer het en plak het op je eigen site. Om het hele boek online te krijgen hebben we 206 webloggers nodig, dus geef je op en geef het door.

Chess Link London Deventer.

Tomorrow I will join the 28th link between the Crystal Palace chess-club (London) and DSG Pallas of Deventer. My host in London will be my friend Jeremy. Jeremy was also a very good friend of Erica. It must have been about 25 years ago that Jeremy visited us in Gorssel for the first time. Five players of the chess-club Pallas will join the link. Erica took this picture of Jeremy in the Kröller-Müller Museum some 10 years ago.

Astrid Lindgren en Marit Törnqvist.

Marit Törnqvist won deze week het Gouden Penseel.
Als kind woonde Marit op een boerderij in het zuiden van Zweden. Haar Nederlandse moeder vertaalde de boeken van Astrid Lindgren. Lindgren kwam dikwijls bij haar ouders thuis. In een interview vertelde Marit het volgende verhaal uit haar jeugd.
Op een dag dat Marit met de buurkinderen in hun schuur gevaarlijke spelletjes aan het spelen was verscheen plotseling Astrid Lindgren. De kinderen klommen naar de nok in het dak (het hanenbalkje) en sprongen dan naar beneden in het hooi. Bij dit spel werden nog wel eens enkels verzwikt. Ik heb dit spel honderden malen gespeeld.
Met de binnenkomst van Lindgren dachten de kinderen dat hun spel afgelopen zou zijn. De, toen 65 jarige, wereldberoemde schrijfster klom echter naar de nok van de schuur en bleef die middag met de kinderen springen!
In het hooi springen vanaf het hanenbalkje is sinds het hooi in balen geperst wordt (of gerold) niet meer mogelijk. Het hooi moet los liggen en je valsnelheid moet zeker over een meter afgeremd kunnen worden.

Anna Karenina.

Greta Garbo en Fredric March.
In het NRC Handelsblad vroeg Frits Abrahams zich af welke film hij nog één keer wilde zien. Ik hoefde geen seconde na te denken, voor mij is dat Anna Karenina. Onmiddellijk zag ik Ingrid Bergman voor me, maar zij heeft Anna Karenina helemaal niet gespeeld. Bergman speelde Annastasia met Yul Brynner. De eerste verfilming van de beroemde roman van Tolstoj is met Greta Garbo en Fredric March uit 1935. De laatste keer dat ik Anna Karenina zag was met Helen McCrory en Kevin McKidd uit 2000. Daarin maakte McKidd als Vronsky meer indruk op mij dan McCrory. Ik las het boek van Tolstoj voor de eerste keer toen ik nog echt jong was, waarschijnlijk 17 of 18. Die passie, harstocht en lust, dat moest het echte leven zijn! Nu we het over Tolstoj hebben nog een anekdote:
In Geheim Dagboek schrijft Hans Warren over mijn moeder dat ze niet echt als een goede boerin bekend stond. Volgens Hans kwam dat omdat ze liever Tolstoj las dan koeien melkte!

Haar.

Om ook mij over haar nieuwste kapsel te informeren stuurde zij me gisteren foto's.
Ik wil ook niet het risico lopen haar niet meer te herkennen als ze over tien dagen in Nederland aankomt! Met een gerust hart en veel genoegen zie ik de komende twee maanden mijn kleindochter tegemoet!

De cassière.

In het NRC Handelsblad dit weekend het leven voor en achter de kassa.
Een beschrijving van het meisjesleven achter de kassa van de supermarkt. Eliane maakte er een mooie illustratie bij. De caissière is gewoonlijk geen columniste en dus weten wij, die van vóór de kassa, weinig over hen. Dankzij Laura van Zuylen (18) kennen wij nu wat van hun zielenroerselen, een leuk artikel.

Primeur.

Vandaag twee tekeningen van Eliane in de kranten.
Vanmorgen een illustratie in kleur in nrc.next en vanavond een potloodtekening in het boekenkatern. Morgen een illustratie in Leven @cetera van het NRC Handelsblad.
De twee tekeningen van vandaag zijn aanleiding geweest voor de introductie van een nieuw woord, namelijk 'peniskin'. Dit tot nu onbekende woord is bedacht op de redactie vanhet NRC handelsblad. Toen zij de tekening bij de boekbespreking van Elsbeth Etty zagen ontstond spontaan dit nieuwe ('onsmakelijke', volgens Michiel) woord. De redactie was overigens weer vol lof over Eliane's werk.

Euromunten.

Van onze plaatselijke dichter Nicolaas Veter kreeg ik een Italiaanse euromunt van 20 cent met deze afbeelding van een beeld van Umberto Boccioni. Nicolaas en ik vinden dat Italië de mooiste en Nederland en België de lelijkste euromunten uitgeven.
Wij hopen dat Nederland in de toekomst nog eens overgaat tot munten met afbeeldingen van de vele prachtige monumenten die wij bezitten. Bijvoorbeeld de Erasmusbrug, de Van Nellefabriek enzovoort.
Wij houden ons aanbevolen voor een mooie lijst van u. De mooiste zullen we opzenden naar het NRC Handelsblad voor een nationale wedstrijd, ook gaat er dan een smeekbrief naar de Nederlandsche Bank om Beatrix te vervangen door uw favorieten.

Anna Blaman.

Anna Blaman door Paul Ctroen.
Mijn krant had gisteren nog net wat ruimte gereserveerd voor kunst, dus even geen Rita.
In Rotterdam is Anna Blaman herontdekt. Burgemeester Ivo Opstelten sprak dinsdag over de belangrijke rol die Blaman voor Rotterdam heeft gehad in het culturele leven van de jaren veertig.
De schrijfster en dichter krijgt dit jaar nog een standbeeld in Rotterdam!
Waarom herinner ik me Anna Blaman zo goed? Mijn zuster Nel studeerde tussen 1947 en 1950 Nederlands. Broer Adrie en zijn vriend Hans Warren spraken dikwijls over poëzie, literatuur en schilderkunst. Misschien heb ik het wel aan Anna Blaman en Hans Warren te danken dat ik al vroeg wist wat lesbisch betekende?
Hier een gedicht dat ik als aankomende puber met rode koontjes las!

Vrouwen

Haar armen glad en blank in 't lome
van donker tule, veel parfum en lippen
van karmijnrood - ik zie de tippen
van haar borsten deinend gaan en komen.

Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken - diep en blank.

Haar benen lang en glad - zij lacht en ligt
loom achterover - ik zie hoe diep en ver de lijnen
van haar benen zijn en
denk eraan met afgewend gezicht.

Zij lacht me door de spiegel toe, en let
daarbij op het effect van haar geschminkte ogen
Wat denk je, zegt ze traag, heb ik de bogen
van mijn wenkbrauwen goed aangezet?

Anna Blaman

Vooralsnog.

Mijn broer Adrie in 1947. Het jongetje is mijn tweelingbroer Piet, de meisjes zijn nichtjes.
Nu in het weekend Rita Verdonk is losgebarsten neem ik geen risico meer over mijn verleden.
Wel wil ik met klem benadrukken dat de feiten al door Hans Warren in 1981 in GEHEIM DAGBOEK 1942-1944 ( Bert Bakker) gepubliceerd zijn.
Waar gaat het om? Hans Warren en mijn broer Adrie hebben in april 1944 voor de Duitse Wehrmacht gewerkt. Zowel Hans als mijn broer Adrie zijn inmiddels gestorven, maar ik erken toch op de hoogte hiervan geweest te zijn. Ik citeer uit genoemd dagboek:
'25 april - Het werken voor de Wehrmacht. Zover is het dan gekomen. JL. zaterdag werd ik om half zes uit mijn bed gehaald: 'Om zeven uur op 't dorp zijn, met een spa en een zaag.' Het bekende alternatief. Onderduiken kan ik niet. Me dood laten slaan wil ik niet. Dus de verstandigste weg kiezen, en verzaken aan mijn principe, gáán. Het was een schrale troost te merken dat letterlijk iedereen opgetrommeld was, ik zag er Willem , en al onze vrienden en kennissen (en in Goes hoorde ik, in 't weekend, dat ook daar iedereen gehoorzaamd had, de leraren van school incluis).'
Hans beschrijft daarna uitvoerig hoe en waar zij door de Duitsers tewerkgesteld werden. In de dagboeken van Hans staat de naam Willem voor mijn broer Adrie (geboren 28-11-1920). Hans Warren publiceerde zijn dagboeken in een tijd dat veel van diegenen die hij beschrijft nog leefden. Dat werd in het dorp Borssele niet door iedereen gewaardeerd, ondanks dat hij gefingeerde namen gebruikte.

Slechtvalken.

Een webcan op 127 meter hoogte die een familie slechtvalken dag en nacht volgt.
Het is te zien en horen op http//www.planet.nl/planet/show/id , gefascineerd blijf je kijken. Vanmorgen om halfnegen had ik geluk. Ik denk dat het pa was die voerde. Niet alle vier kunnen tegelijk gevoerd worden, dus een geweldig geschreeuw van de jongen die moesten wachten. Het vrouwtje van de slechtvalk is veel groter dan het mannetje daarom denk ik dat het pa was. De prooi die hij had meegebracht leek me een houtduif. Het is echt geweldig dat we dit zo vanuit onze stoel kunnen volgen, leve de techniek!

Melkkoeien.

Sinds koninginnedag is ons voetveer bij Gorssel weer open. Gisteren naar Deventer gefietst en veel grutto's en tureluurs gehoord, maar nauwelijks gezien. Langs de Bolwerksweg liepen de melkkoeien buiten, dat wordt zeldzamer. De koeien die je meestal buiten ziet zijn pinken, vaarzen of vleeskoeien. Hier dus nog een ouderwets Hollandslandschap.

Meikever.

Hij lag vanmorgen op zijn rug op de vloer. Zeker besta ik ook om zo'n insect redden. Toch blijft het voor mij een raadsel: die kevers op hun rug die dan niet meer overeind kunnen. Evolutionair gezien een vreselijk geklungel, toch?
Het grootste probleem voor de foto was om met mijn rechterhand de camera uit mijn linkerbroekzak te pakken.
Ja, het is een hij en het is mijn linkerduim. Dankzij de haarscherpe foto weten we dat het een mannetje is. Het mannetje heeft namelijk zeven bladen aan de voelsprieten en het vrouwtje zes.

Tegoed.

De foto op mijn blog 25 april was van vorig jaar. Piffin was toen net 16 geworden. Jullie hadden dus nog een recente foto tegoed. Hier een door haar zelf gemaakte foto in de spiegel.
Een prachtige foto van mijn prachtige kleindochter.

Philip Roth.

Een 'eenvoudige boekverkoopster' (zo noemt zij zichzelf) bracht vrijdag 'Alleman' van Philip Roth voor me mee. Ik vind het een geweldig boek.

Het eerste boek dat Erica en ik van Philip Roth lazen was Portnoy's klacht. Wij woonden nog maar net in Gorssel en verslonden dat boek. De laatste Roth die we beiden lazen was 'De menselijke smet' (The Human Stain).

Wat gebeurt er bij het lezen van een goed boek? Ik doe een gok: 'ik kruip in de huid van de hoofdpersoon en lees mezelf'. Bij Roth gaat dat gemakkelijk, hij is van mijn generatie (1933) en kijkt kennelijk op een manier naar de wereld die ik begrijp.

Eliane, die ook een fan van Roth is, heeft het soms moeilijker, zij kon The Human Stain (uit 2000) niet uitlezen. Ze kwam er niet doorheen en dat kan mijn veronderstelling wel eens helpen onderbouwen. Je moet toch wel wat affiniteit met de hoofdpersoon hebben om een boek te verslinden. Bij Roth is dat voor mij als man, en leeftijdgenoot, gemakkelijker dan voor Eliane, voor wie zo'n enorme hoeveelheid bejaardenseks wat teveel gevraagd was.

Nu ik Alleman lees vind ik het de hoogste tijd worden dat Philip Roth de Nobelprijs voor literatuur krijgt. Saul Bellow kreeg die in 1975, hij was toen 51 jaar oud. Roth is nu 73 en de Zweden moeten dus opschieten. Natuurlijk kreeg Bellow de Nobelprijs terecht, maar het kan niet zo zijn dat Bellow de prijs wel en Roth hem niet krijgt.

Het eerste boek dat ik van Saul Bellow las was 'Henderson de Regenkoning' en ook toen kroop ik weer in de huid van de hoofdpersoon. Eigenlijk geen kunst om van een boek te genieten als je het op mijn manier leest.

De 'eenvoudige boekverkoopster' bracht ook het laatste boek van Remco Campert mee, dat boek moet nog even wachten. Op doorreis van Zutphen naar haar huis blijft ze hier nogal eens eten. Ik ga ook dikwijls bij haar eten. Zij zegt niet te kunnen koken, ik zeg wel te kunnen koken. Toch eten we zowel bij haar als bij mij altijd heerlijk.

Tanja en Björn.

Vanmiddag vond ik een fel rood ballonnetje met een wit glinsterend lintje en dit hartje in de tuin.Volgens Eliane zijn ze net getrouwd en hebben een huis in Oosterhout gekocht . Eliane Googelde "bjorn en tanja" met als resultaat:

'Woonpark Oosterhout
Wij, Bjorn en Tanja, hebben een woning gekocht kavelnr 446, Type aranchio, Ritorno! bewoners kavelnr 447 kennen Wij al. We zijn Erg benieuwd wie er naast ... www.woonpark-oosterhout.nl

De website van het woonpark werkt nu niet. Ik Googelde "Tanja & Björn" en kreeg een ander resultaat. Toch maar de Gemeente Oosterhout mailen dat Tanja en Björn hun ballontje bij mij kunnen afhalen?

Bewijs.

Vrijdag 28 april schreef ik dat de Pinksterbloem voorkomt in bossen, graslanden en moerassen. Een foto van mijn grasveldje bewees voor een derde de juistheid van deze bewering. Nu ik de Pinksterbloem in het vijvertje van mijn tuin ontdekte, kan ik in ieder geval de boeken gelijk geven want bomen staan hier ook veel.
Het was deze week angstwekkend stil op mijn weblog. Dankzij een nieuwe harde schijf en hulp van Michiel en B@ttum Computers werkt alles weer en lijkt de wereld weer normaal voor mij. Afschuwelijk die dagen zonder computer, alles is anders. Paardrijden zonder paard, fietsen zonder fiets, leven zonder computer, ik kan dat echt niet hoor!

Vive la République!

Onder de kreet 'Vive la République' trok ik vandaag, op koninginnedag, deze excellente witte wijn open. Ik kreeg deze fles laatst van Aaltje en moest beloven die in mijn eentje te drinken, want te velen weten echt niet wat ze naar binnen slokken en dat zou bij deze wijn een doodzonde zijn. Helaas moet ik Aaltje gelijk geven. Gisteren heb ik bij traiteur Rog in Deventer, een oudleerling van me, een heel lekker hapje gekocht. Wat vreselijk arm zijn de mensen die geen vis en schaaldieren lusten of kunnen eten. Wat een geluk heb ik gehad dat Erica van lekker eten hield en een mooie wijn waardeerde. Afgelopen dinsdag zag ik een geweldig programma van Wouter Klootwijk over mosselen en oesters. Klootwijk aan Zee(RVU), het water liep me in de mond. Proost!

Pinksterbloemen.

Pinksterbloemen komen volgens de boeken voor in bossen, graslanden en moerassen. Dankzij Erica ook in onze tuin. Op fietstochten nam ze in de uiterwaarden dikwijls een plantje mee en nu staan er elk jaar meer in onze tuin Deze foto nam ik zojuist om 18 uur, het is weer koud en de zon achter de wolken, maar de pinksterbloemen trekken zich daar niets van aan. De pinksterbloem bloeit het mooist een maand voor Pinksteren.

Thijlbert

Gisteren had ik een gesprek via Skype, tegelijk met Thijlbert in Alice Springs en Michiel en Eliane in Toronto. Zeer bijzonder en ik dank de computerindustrie. Vanmorgen vond ik deze elektronischebrief in de computer, Erica en ik ontvingen hem 3 dagen voor mijn verjaardag in 2000.

Ik heb vijf dagen lang een gedeelte van de Chinese muur gevolgd, van Yulin tot halverwege Heshan, een afstand van ongeveer 35 kilometer. Ook al is er voor degene die gewoon
de woestijn in loopt in eerste instantie niets te zien behalve zandduinen en struikgewas, de richting waarin de muur loopt is gemakkelijk te vinden door de ruines van de
wachttorens te volgen. Dan blijken er lemen kammen als drakenstaarten uit het zand omhoog te rijzen, ten zuiden van de muur zijn de resten van forten te herkennen en onder
de wachttorens ligt rommel, enorme zwarte bakstenen (gelijk aan de Ming-stenen van de stadsmuur hier in Xi'an), scherven van aardewerk en glas. Men gebruikt de kant-en-
klare lemen torens als grafheuvels voor de doden. Dat verklaart de rommel onderaan; men offert voedsel en drank uit aardewerken schalen en flessen.

Op dag twee waait er een stofstorm die het uitzicht verkort en mij noopt een uit Nederland meegebracht stofmasker te dragen. Vriendelijke dorpsbewoners geven mij water. De muur
is grotendeels bedolven door zandduinen.

Dertig kilometer buiten de industriestad Yulin trekt bij noordenwind de smog weg, de zon schijnt feller, het uitzicht is weidser. De plaatselijke bevolking knot de bomen en de struiken die in de woestijn groeien en oogst de tenen. Ik haal water uit irrigatiekanalen en riviertjes.
Een gedeelte van de muur wordt gebruikt als weg, ik word langzaam ingehaald door een driewieler-pickup-truck. 's Morgens blijkt mijn watervoorraad vast te zitten in de fles, stijf bevroren. Stom! Ik had het in een pannetje moeten bewaren. Tijdens de wandeling rennen regelmatig hazen door het landschap.

's Nachts waait het af en toe en op de morgen van 5 januari verwacht ik dat het geritsel op de tent zand zal zijn van een tweede stofstorm. Maar nee, het heeft gesneeuwd! Het landschap lijkt ineens veranderd van onherbergzaam in sprookjesachtig. Sneeuw dient voor de afwas om water te sparen. Ik verlaat de muur en wandel door een schitterend winters landschaap door een twintig meter diepe canyon met grotwoningen. Kinderen spelen op het ijs, een jager hoopt een haas te betrappen. Een scherpe lemen naald rijst als een eiland omhoog. Ik zie een keurig geveegd pad steil omhoog kronkelen, vlechtwerk van wilgen-of iepentenen en een televisieantenne. Er wonen mensen in deze naald.

Keurig tijdens lunchtijd kom ik in een groter dorp en bestel een flinke maaltijd van obergine/ei, bosui/varkensvlees, gestoomde broodjes en rijst. Dezelfde dag lig ik al in de slaapbus naar Xi'an.

Plan voor de komende dagen:
Morgen 7-1 met de trein naar Guangzhou (Canton),
aankomst 8-1.
8-1 Of 9-1 met de veerpont naar Aomen (Macao),
aankomst de zelfde dag.

Hartelijke groeten, Thijlbert.

Opa van

22 April 1989 werden Erica en ik oma en opa. Ik was alleen thuis en om 06.30 belde haar kersverse vader. Ik werd compleet high. Kennelijk ziet het lichaam kans om op heel enerverende momenten stoffen aan te maken die de hersenen denken nodig te hebben. De foto is van haar zestiende verjaardag. Zaterdag werd ze zeventien, volgens haar de beste verjaardag tot nu toe. Ouders en broer waren vertrokken en ze gaf een meidenfeest voor haar vriendinnen. Eind volgende maand komt ze bij me logeren. Ik ben al aan het oefenen om nu niet high te worden of hooguit beperkt high.

Familieberichten, vervolg

In de familieberichten van woensdag leek het leven, afgezien van het teloorgaan van mijn grootvaders kapitaal, zo slecht nog niet. Nu moet ik echter over nog meer tegenslagen van de familie vertellen.
Mijn oom Willem Adriaan, hier op de foto, kreeg in het leger tuberculose, en werd onmiddellijk ontslagen. Duizenden is dat overkomen, zo gauw TBC geconstateerd werd kreeg een militair ontslag. De overheid kon in die tijd zelf nog bepalen wat goed en slecht was.
Mijn oom kwam weer bij zijn ouders in Goes, besmette ook hen en alle drie stierven.
In de Haarlemmermeerpolder ontkwamen mijn ouders aan de toen nog dodelijke tuberkelbacil. Van de tak van mijn grootvader zijn mijn zonen Michiel en Thijlbert, mijn kleinzoon Otger en ik nog de (mannelijke) genendragers. Het voortbestaan van deze (mannelijke) familielijn zal hoogstwaarschijnlijk nu van Otger afhangen!

Familieberichten.

In de negentiende eeuw besloten drie ondernemende broers Duvekot het eiland Walcheren te verlaten en de wijde wereld in te trekken. In Goes, op het schiereiland Zuid-Beveland, startten zij met een stalhouderij, een graanhandel en een kruidenierszaak. Alle drie bedrijven kwamen tot grote bloei. Mijn grootvader (van de stalhouderij) kocht Russische obligaties en verloor daarmee in 1917 zijn kapitaal.
In de tweede helft van de negentiende eeuw, werd vooral op het platteland, dikwijls belegd in Russische spoorweg- en staatsobligaties. Die werden aanbevolen als een veilige investering, wat inderdaad gedurende meer dan een halve eeuw het geval is geweest. Maar na de Russische revolutie van 1917 kelderden deze effecten snel in waarde.
Mijn grootouders Willem Adriaan Duvekot en zijn vrouw Mientje Mol waren beiden zeer welgesteld toen ze elkaar leerde kennen. Toen Mientje voor de eerste keer met de Tilbury werd opgehaald door grootvader om kennis te gaan maken met mijn overgrootouders en familie had ze zich met het mooiste goud, zilver enzovoort behangen dat ze had. Ze moest goed voor de dag komen en zeker niet onderdoen voor haar aanstaande familie. Volgens mijn vader heeft ze die slag om de rijkste sieraden met voorsprong gewonnen.
Willem en Mientje hadden twee zonen, de oudste (Willem Adriaan, mijn naamgenoot) werd na zijn studie in Delft officier. De jongste, mijn vader, begon als jonge boer op een pachtboerderij in de Haarlemmermeerpolder. Helaas weet ik niet precies hoe lang mijn ouders daar gewoond hebben. In ieder geval woonden zij al een poos in Borssele toen mijn tweelingbroer Piet en ik in 1935 werden geboren. Mijn oudste broer Adrie (1920) is in de Haarlemmermeer geboren.
Zonen van de andere twee broers van mijn grootvader trokken naar Zuid Afrika en Zuid Amerika. Het is dus niet echt verwonderlijk dat mijn zonen in Canada en Australië wonen.

De Bazel.

In de afgelopen week zou je gaan denken dat Gerard Reve de ontdekker van het katholicisme was. Ik bedoel dan het katholicisme als jus voor het dagelijks bestaan. Nee, toen ik 28 maart in het Gemeentemuseum Den Haag was maakte ik deze foto. Het is de eerste bureaustoel van De Bazel (1869-1923). Architect De Bazel werkte van 1889 tot 1895 voor het architectenbureau Cuypers. Hij maakte deze stoel in1894. De stoel kreeg de naam 'Egyptische Stoel met Katholieke Trekken'! De stoel is van eikenhout en leer.

Pasen 1959.

Pasen 1959 ging ik met Erica naar Borssele om voor het eerst mijn moeder te bezoeken. Een zeer belangrijke dag, beviel Erica mijn moeder en andersom?
Om de omstandigheden optimaal te maken had ik geen Morris Minor, maar een Ford Taunus (veel duurder) gehuurd. Ik had een kamer aan de Amsterdamse Veerkade en de garage was om de hoek aan het Spui. In de Ford zouden we 's middags met mijn moeder een ritje door de 'Zak van Zuid-Beveland' kunnen maken wat zij zeer op prijs zou stellen.
Half negen 's morgens was ik met de auto aan de Laan van Nieuw Oost-Indië 260 . Ik zette de auto recht voor het tuinhekje belde aan en daar was ze, in haar mooiste jurk. Ik hield het portier voor mijn 'koningin' open en ja, ik zou haar 's avonds weer veilig thuis brengen.
Die paasdag werd een groot succes, alles verliep zoals ik vurig had gehoopt. De foto is van die dag, genomen in de wei tegenover het huis van mijn moeder. Het paard is van de familie Van de Velde, waar ik 19 maart over schreef.
Het was voor Erica de eerste keer in een wei met koeien en paarden. Voor de foto moest ze even alleen staan, dat is duidelijk aan haar houding te zien.

Vrienden.

Vrienden in Borgen namen gisteren de definitieve beslissing hun huis te verkopen. Het staat nu bij Funda op internet te koop. Erica en ik hebben hier vele, vele malen gelogeerd en heerlijke dagen met onze "oudste" vrienden meegemaakt. We leerden elkaar in 1959 kennen in het eerste hoge flatgebouw (10 verdiepingen) van Delft. Michiel en Thijlbert zijn daar geboren, Bieslandsekade 168. Voor Ton en Aaltje gisteren dus een grote beslissing, bij mij roept het een 'mer à boire' aan herinneringen op.
Voor Ton en Aaltje is de cirkel rond. Begonnen in een torenflat in Delft en straks in een appartement in een flatgebouw in de randstad!

De bosuil.

Vannacht werd hier weer intensief gejaagd door de Bosuil. Duidelijk zijn er nog geen jongen. Lessen voor de jonkies in effectief jagen is het mooiste wat je kunt meemaken vooral bij volle maan. Nu ik geen kippen meer heb en dus geen kippenvoer en dus geen muizen is de jacht in de tuin hier afgenomen. De Bosuil komt in meerdere kleurslagen voor. De uilen hier zijn grijzig. Wat ik zo wonderlijk vind is dat ze er zo bij krijsen. Als mens denk je 'laat ik nou stil zijn, dan horen die muizen me niet', maar nee hoor luid roepend komen ze aanvliegen. Buizerds doen dat ook, gelukkig maar want daardoor kunnen wij ze zo goed zien.

Isaac Babel

Eerelman, Russische halfbloed.
Michiel kreeg gisteren voor zijn verjaardag "The Collected Stories of Isaac Babel" cadeau en Eliane plaatste een schitterende foto van Babel(1894-1940) op haar blog. Ik gok dat het paard op die foto een Russische halfbloed is, vandaar deze Eerelman. Op zoek naar het boek van Babel dat Erica kocht, en in een van onze boekenkasten staat, vond ik de herinneringen van Konstantin Paustovskij. Paustovskij(1892-1968) schrijft over dezelfde tijd als Babel en ook in zijn boeken lees je de afschuwelijke geschiedenis van Rusland van de eerste helft van de vorige eeuw. Stalin liet Babel door Beria vermoorden. Paustovsky heeft, wonder boven wonder, alles overleefd.

Max Ernst.

Vanavond naar mijn schaakclub DSG Pallas, daarom een schaakfoto.
De Duitse kunstenaar Max Ernst (1891-1976) ontwierp deze schaakstukken voor een tentoonstelling in 1944 in New York . Hij woonde in het begin van de vorige eeuw in de kunstenaarswijk Montparnasse van Parijs. Hij schonk dit bord en stukken aan zijn vriend Marcel Duchamp, waar ik 23 maart op mijn blog over schreef.

De uiterwaarden.

Vanmiddag om vijf uur in Gorssel. Meestal bereikt het water hier in de uiterwaarden 10 tot 14 dagen later zijn hoogste stand dan in Duitsland . Het zal dus nog wel wat stijgen.

DE WAARHEID.

April blijkt de maand van de filosofie en het thema is 'De Waarheid'. Ik weet dit weer eens uit het NRC handelsblad. Wat zou ik zonder die krant moeten?
Vanmorgen probeerde ik dus over de filosofie van 'de waarheid' na te denken. Een grote hulp daarbij was het boekje 'De verdwaalde collectie' van Lien Heyting, waarin zij schrijft over de schilder Kazimir Malewitsch en zijn werk. Heyting trok me uit de modder, ik was al een paar dagen in een rothumeur. Door Lien Heyting of Malewitsch werd ik weer vrolijk, ging koffie zetten, en lachte tegen Theo.
Dat rothumeur begon zaterdag toen ik een zwaar beledigende brief ontving, zo ondervond ik dat tenminste. Niet alleen beledigend voor mij ook voor de nagedachtenis aan Erica, daardoor kwam die brief extra hard aan. Wanneer de schrijver niet de bedoeling heeft gehad te beledigen is het een heel domme man. Gelukkig kon ik er niet alleen met Michiel en Eliane goed over praten, maar ook met vrienden. Ik ben natuurlijk ook een verwende man. De mensen zijn altijd heel aardig en lief tegen me. Ik heb geen ervaring met belediging, botheid, domheid en smerigheid. Malewitsch heeft helaas in zijn leven wel veel ellende meegemaakt. De hele Russische revolutie, de opkomst van het communisme enzovoort.
Malewitsch leefde van 1879 tot 1935. Malewitsch is de uitvinder van het suprematisme, ik zie geen kans even uit te leggen wat dat is. Hierboven ziet u dat het kunsttijdschrift DE STIJL in 1922 op de voorpagina een afbeelding bracht van 'Zwart vierkant'. Zwart vierkant is een van de beroemdste schilderijen van de abstracte kunst. Als ik nu even heel kort door de bocht mag: Malewitsch dacht met 'Zwart vierkant' de absolute waarheid van de kunst gevonden te hebben. Nu begrijpt u dus mijn stukje van vandaag!

Carel.

Carel komt de laatste tijd weer eten. Op het moment van de foto zaten er drie katten te eten. Theo binnen en Zwartje en Carel buiten, omdat ik maar twee bakjes heb eet Carel van een bordje.

Naar Parijs?

Het NRC Handelsblad drukte gisteren deze beroemde Odalisk af (in kleur 30x17cm). Janneke Wesseling bespreekt de tentoonstelling over Ingres die nu in het Louvre is te zien.
Ik ben een beetje allergisch voor besprekingen van kunsttentoonstellingen. Zeker zijn er kunsthistorici die heel mooi en goed over kunst kunnen spreken. Waarschijnlijk speelt mijn boerenverstand me parten. Voor dat boerenverstand is er maar een criterium: 'wat vind ik van dit schilderij?' Wel ben ik blij dat de krant die besprekingen geeft en ik zo te weten kom wat er allemaal te doen is. Dus toch: dankjewel Janneke.
Een prachtige tentoonstelling, helaas maar tot 15 mei. Misschien biedt de NS iets aan?
Tip: blijf even doorklikken. Klik na tentoonstelling op Enter the exhibition en daarna weer op bv. 1806-1824 enz.