Geschiedenis.

Het Gelderse Paard, naar Otto Eerelman.
Dat ik dinsdag zo enthousiast over Suzanne en Carla schreef zullen sommigen misschien wel afgedaan hebben met ‘daar hebben we Willem weer over dieren’. Vanmorgen zocht ik mijn gelijk in de geschiedenis.
Allereerst dit schilderij van Eerelman (1839-1926), naast de merrie van Eerelman kun je zo Suzanne en Carla zetten. De kleur en de witte bles, ze zouden zusjes kunnen zijn. De geschiedenis van deze bijzondere paarden gaat echter veel verder terug dan Eerelman.
In de zestiende eeuw was het Gelderse Paard buiten ons land al zo beroemd dat Karel V in 1532 de uitvoer van dit paard verbood omdat hij bang was dat de tophengsten en merries naar elders zouden verdwijnen. Ruim honderd jaar geleden schreef Quadekker in “Paardenrassen naar Otto Eerelman” over het Gelderse Paard: ‘Gelderland neemt onder de paardenfokkende provinciën een zeer voorname plaats in, en onder de inlandsche paarden is er bijna geen enkel dat in vroeger jaren zulk een goede reputatie had.’
Het Gelderse paard werd en wordt zowel onder het zadel als voor de koets zeer hoog gewaardeerd. We hebben het aan een klein aantal fokkers met gevoel voor historie, paardennormen en -waarden te danken dat een ras als de Gelderlander nog bestaat.

Twee Eeuwen.

In de krant lees ik over Nederland, Europa, het Koninkrijk en het Water.
Ter relativering van al die noodkreten geef ik de lezer een mooie foto van de grootste waterval van Europa in de Rijn en de kijk van iemand van 200 jaar geleden op het een en ander.

AAN DE RIJN
Zo rust dan eind’lijk ’t ruwe Noorden
Van hageljacht en stormgeloei,
En rolt de Rijn weer langs zijn boorden,
Ontslagen van de winterboei.
Zijn waat’ren drenken de oude zomen,
En ’t landvolk, spelende aan zijn vloed,
Brengt vader Rijn de lentegroet,
Als grootvorst van Europa’s stromen,
Die van de Alpentop gedaald,
De stranden kust of scheurt de dijken,
De wereld splitst in koninkrijken,
En ’t vorst’lijk rechtsgebied bepaalt.

Borger 1784-1820.
’Kent ge Borger niet, Borger van het Rijntje? Ook een dichter en geen kleintje!’

Eilanden.

Donderdag was ik op de trombosedienst voor controle van mijn metingen van de INR-waarde van mijn bloed. Ik vroeg hen met het opstellen van mijn medicijnkalender rekening te houden met mijn operatie van 7 juni: ‘natuurlijk, goed dat u het zegt’.
Gisteren ontving ik die kalender en nee hoor, geen rekening gehouden met m'n operatie. Normaal heeft telefoneren geen zin want je krijgt ook na 20 min te horen dat alle medewerkers bezet zijn. Uit ervaring weet ik dat dit niet waar is! Omdat zij weten dat ik dat weet hebben zij (ik was toen echt boos) mij een nummer gegeven waarmee je direct een zuster krijgt, zo ook gisteren. Ik zei haar dat ik die kalender niet zo erg vond maar dat 10 dagen vooraf stoppen (opdracht van de vaatchirurg) met het antistollingsmiddel fernprocoumon me nogal lang leek en of dat met mijn cardioloog was besproken. Uit een gesprek met de anesthesist wist ik dat ik er geen overleg was geweest tussen de vaatchirurg en mijn cardioloog, maar zo bot wilde ik het niet zeggen. Deze zuster kende haar pappenheimers en raadde mij aan zelf mijn cardioloog te bellen. Mijn cardioloog was wel blij met mijn interventie en maakte van de 10 dagen er 5 en Hartfalenpoli ging contact opnemen met vaatchirurgie.
Nee, ik verwijt niemand iets. Het poldermodel als ultieme overlegstructuur is natuurlijk een onding. Het eilandmodel is helemaal verschrikkelijk. Een ideale oplossing was dus gisteren een gratis bootje te huren en tussen twee eilandjes te gaan varen. Maar als je nou niet durft of kunt varen??

Gelderse merries, vrije varkens en schakers.

Onderweg, van links naar rechts: Herman, Suzanne, Carla, onze Koetsier en Jan.
Dinsdag 14.30, zojuist Jeremy naar de trein gebracht. Hij vliegt terug naar zijn Lisa in Londen. Deze 29ste Link tussen Palace en Pallas is mijns inziens zeer geslaagd, tot en met de laatste dag. Gistermorgen Bronkhorst, ’s middags een Huifkartocht in de bossen rond Vorden en ’s avonds een afscheidsfeest bij Eric en zijn vrouw Pilar. Pilar is niet alleen een schat maar maakt ook heerlijk eten. De huifkartocht was voor mij extra attractief vanwege de twee prachtige Gelderse merries. Toen de boeren na de tweede wereldoorlog overgingen op tractoren dreigden de originele Nederlandse paardenrassen uit te sterven. De paardensport koos voor het zogenaamde WPN, Warmbloed Paard Nederland. Het WPN is een mix van alle rassen en zeer doelmatig voor de paardensport. Persoonlijk houd ik veel meer van de diversiteit van de verschillende rassen en de verschillende karakters van die rassen. Met mijn voorkeur schoot ik gisteren bij onze koetsier natuurlijk midden in de roos.
Hieronder foto's van Suzanne en Carla en van vier ‘vrije varkens’ op een biologische boerderij onderweg.

Suzanne en Carla.

Vier Vrije Varkentjes.

Cultouristical Trip

Bronkhorst.
Gisteren hadden we een onderlinge schaakwedstrijd tussen alle Palace- en Pallasspelers.
Marck won, Jeremy werd tweede en Francis derde met 8 uit twaalf. Zelf was ik , ook met 8 uit 12, zeer tevreden vooral door een mooie winst op Mark.
Vandaag staat een rondleiding door Bronkhorst op het programma met een lunch in De Gouden Leeuw, daarna een huifkarrentocht in Vorden.

Een schaaktoernooi.

Zondagmorgenvroeg. Gisteren deden alle deelnemers aan de 29ste schaaklink tussen de clubs Pallas (Deventer) en Palace (Londen) mee in het ‘1ste MET Deventer Rapid Chess Championship’. Zeven ronden Zwitsers (een toernooi formule) met 20 min.pppp. Na 3 ronden een uitstekende lunch.
Het was een sterk bezet toernooi, zeer goed georganiseerd met een prettige sfeer en deelnemers uit alle windstreken en van alle leeftijden. Hier kon je, om met Ruud te spreken, weer eens door ‘zo’n jongetje of meidje’ van ‘het bord gezet worden’. Dat overkwam Ruud zelf in de eerste ronde, ‘het meidje’ kwam uit Amsterdam en nadat Ruud slechter uit de opening was gekomen werd hij zeer hardhandig van het bord gezet! Ruud: ‘en dan moet je haar daarna ook nog complimenteren met haar uitstekende spel!’. ‘Het jongetje’ zat tussen de partijen door veel bij zijn vader op schoot en kwam uit Groningen. Ik sprak even met de vader en vroeg of hij Nederlands sprak, nee ik kon kiezen tussen Engels, Servisch of Russisch. Hij verontschuldigde zich daarvoor, dat kwam omdat hij voor zijn werk aan de Universiteit Groningen altijd alleen maar Engels sprak en eigenlijk nooit met het Nederlands in aanraking kwam. Het leek een bijzonder aardige en lieve man en hij zal ook zeker meerdere paspoorten bezitten.
Van alle Palace- en Pallasspelers hadden Jeremy, Jan en ik de hoogste score met 3,5 uit 7. Op de foto zie je links Jan en rechts Jeremy die onderling remise speelden.

Schaakt de Duivel?

Zaterdagmorgen 8 uur.
Voor het ontbijt met Jeremy eerst de prachtige tekening van Eliane op mijn blog. Eliane’s tekening stond gisteren in het NRC Handelsblad bij de boekbespreking van Gerrit Krols nieuwste roman ‘Duivelskennis’.
Jeremy en ik spelen met de anderen deelnemers aan de 29ste schaaklink tussen Londen en Deventer vandaag in een Rapidtoernooi, 7 partijen van 25 min per persoon per partij. Dat wordt minstens van 10 tot 17 uur achter het bord.
Theo is weer helemaal de oude, veel gegeten en lange verhalen tegen Jeremy en mij, echt weer aan het "ouwe hoeren"! Sorry voor deze, voor mij, ongebruikelijke uitdrukking.

Theo 08 uur.

Let op: dit is vrijdagmorgen 25 mei 08 uur. Datum en tijd die boven mijn blog staat is de tijd van plaatsing die de computer van Blogger in de VS aangeeft. Dit blijkt veel misverstanden bij mijn lezers te geven.
Gisteren stond hij ineens in de keuken. Ja, hij wilde ook wel proberen te eten het bleef bij een likje en even proeven. Zojuist om 8 uur ging het voluit: Gourmet een Variatie Menu met Tong Zeevis rijst en groenten. Ja, hier zouden veel mensen dol gelukkig mee zijn dat weet ik ook wel, zo zit onze wereld in elkaar en je hoort mij niet klagen. Theo weet gelukkig van niets en kletst weer als van ouds.
NB de Zeeman-ramen waar ik over schreef bestaan nog en zijn te zien in de hal van het Oortgebouw in Leiden.

Uitgebloeid?

Mijn mooiste rododendron raakt uitgebloeid, dat is geen probleem. Hij staat volledig in de schaduw en heeft mooi en lang gebloeid. Erica kocht hem zomer 2005 omdat we op deze schaduwplek iets vrolijks wilden.
Wel een probleem zie je op de achtergrond, daar ligt Theo op zijn lievelingsplek. Het gras is daar helemaal plat. Nu blijft hij liggen en heeft al drie dagen niet gegeten. Soms is hij even weg, vanmorgen heb ik een poosje met hem gepraat en geaaid. Hij is oud en ik denk dat hij dood gaat, hij zal minstens 17 jaar zijn. Ik ga met Theo niet meer naar een dierenarts sjouwen, ik moet er niet aan denken.

Een zondagmiddag.

Niet ziek maar gelukkig wel veel ‘ziekenbezoek’. Dat is de balans van de zondagmiddag van gisteren. Prachtige rozen van Janny en Hella heerlijke zelf gebakken muffins van Leuntje en zo voort. Na een Pinot Gris uit de Elzas vond de ‘eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’een mooie wijn van de oevers van de Loire in mijn kelder(tje). Niets mocht ik doen, het is verbijsterend hoe de algemene hoofdwet van Cruijff hier geregeld overheerst. Toegegeven, ik ben zeker niet mobiel maar als dat nadeel in zoveel voordeel wordt omgezet zou je het niet kunnen lopen haast gaan simuleren, toch?
Ja, ik weet nog wie er waren: Janny, Hella, Lennerd, Leuntje, Miep en Wil. Het leuke is dat ze vooraf belden om te informeren of er dan toch geen ‘anderen’ waren, dat kon ik niet garanderen. Toch de gok maar gewaagd en komen en dan elkaar heel leuk vinden, veel vertellen en toosten en zingen! Vijf vrouwen en één man, dat is een getalsverhouding naar mijn hart.

Tweede Gouden Eeuw.

Eliane had donderdag Harm Kamerlingh Onnes op haar blog. Met die naam bracht ze mij midden in onze tweede Gouden Eeuw: de tijd dat het hier Nobelprijzen in de wetenschap regende.
Harm Kamerlingh Onnes was een neef van Heike Kamerling Onnes, in 1922 maakte hij de Zeeman-ramen. Deze ramen gaan over de ontdekking van het Zeeman-effect. Bij het Zeeman effect moet je denken aan verschillende reuzen uit de Nederlandse geschiedenis en wel vooral Van der Waals, Zeeman, Lorentz en Heike Kamerlingh Onnes. Aan onder andere deze vier danken we een enorme vooruitgang van de natuurkunde.
De Zeeman-ramen:
Op het bovenste raam kijkt Zeeman door een spectroscoop naar natrium licht uitgezonden door verhit keukenzout.
Het middelste raam toont Lorentz die het Zeeman-effect verklaarde en wiskundig bewees.
In het onderste raam is Zeeman op zoek naar, de door Lorentz voorspelde, polarisatie van de natriumlijnen.
Bestaan deze gebrandschilderde ramen nog? Harm Kamerlingh had zich aangesloten bij De Stijl en de invloed van Bram van der Leck is wel duidelijk bij dit kunstwerk.

Cassiopeia en Andromeda.

De Cassiopeia uit de sterrenatlas van Hevelius, 1690.
Vanmorgen las ik in het NRC Handelsblad de uitslag van de wedstrijd ‘Rondkijken in een schilderij’die de krant een poos geleden uitschreef. Helaas heb ik die wedstrijd gemist. Natuurlijk vroeg ik mezelf af welk schilderij ik had gekozen en wist ook direct het antwoord. Graag had ik in 1629 in het atelier in Leiden van Rembrandt willen rondlopen toen hij het schilderij van Andromeda maakte waar ik 25 november 2005 over schreef. Hoe krijgt een 23 jarige jongen zijn model zover om als in een SM spelletje vastgeketend aan ‘een rots’ te gaan hangen. Het is geen meisje van zijn leeftijd, die hebben misschien geweigerd? Het zal een beroepsmodel zijn geweest. Het model moet zich wel in een zeer ongemakkelijke houding staande houden. Rembrandt trouwde in 1634 met Saskia van Uylenburgh die in 1642 stierf, daarna kwamen Geertje Dircx en Hendrikje Stoffels. In 1629 was Rembrandt al beroemd en had hij als leermeester leerlingen.
In 2005 schreef ik op 23 november over de Andromedanevel naar aanleiding van mijn lievelingsgedichtje van Erica.
Met Andromeda heb ik een praktisch onbeperkt onderwerp te pakken. Daarom maar een plaatje van Cassiopeia, de moeder van Andromeda, waar alle ellende mee begonnen is. Cassiopeia vond dat ze de mooiste was zelfs nog mooier dan de dochters van de zeegod Nereus. Nereus zond een monster om Andromeda op te eten. Cepheus, de vader van Andromeda, moest zijn dochter op een rots aan zee binden. Cepheus deed dat, maar juist toen het monster uit zee opdook was daar onze held Perseus. Ze staan allemaal als sterrenbeeld aan de hemel.

Erica in Paradiso.

Foto van Erica, Kate en Thijbert ongeveer een week voor haar dood in september 2005.
Vanmorgen aan het aanrecht voor een ontbijt dacht ik aan Melly Uyldert. Ergens in de beginjaren tachtig was Erica uitgenodigd om in Paradiso, aan de Prins Hendrikkade in Amsterdam een lezing/workshop van Melly Uyldert bij te wonen. Uyldert is een kruidenvrouw en zoals Irene met bomen spreekt zo doet zij dat met kruiden.
Ik bracht Erica met de auto en we spraken af dat ik het ochtendgedeelte van elf tot halfeen mee zou maken om daarna te beslissen of we de middag ook mee wilden maken. Uyldert opende met een beschouwing van de menselijke soort. Ze begon met de vrouw, waar ik als enige man in het gezelschap van begreep dat het een goddelijk wezen was/is. Toen kwam de man aan bod, Uyldert schetste een zeer minderwaardige diersoort. Ze illustreerde dat o.a. met het eetgedrag van de alleenstaande man: hij gaat naar een viskraam en koopt daar gebakken vis. Thuis gekomen vouwt hij op het aanrecht de krantenverpakking open, ‘vreet ’ zittend op een keukenkruk zijn maaltijd en veegt dan zijn mond aan zijn mouwen af. Koken kan dit wezen niet, hij weet niet eens wat groente is laat staan kruiden.
Uyldert was nog lang niet klaar met de man toen Erica opstond en zei niets zinnigs meer van de spreekster te verwachtten als dit het beeld was dat Uyldert van de man had. Ze zei nog wel tegen het gezelschap dat haar zonen en man waarschijnlijk beter en lekkerder kookten dan veel vrouwen. In doodse stilte verlieten we de zaal nog voor half twaalf en hadden een heerlijke dag in Amsterdam.
Waarom dacht ik nou vanmorgen aan genoemde heks? Omdat ik zelf aan het aanrecht op een kruk mijn ontbijt maakte en geen fut meer had om naar de kamer te gaan. Wel had ik keukenpapier om mijn mond af te vegen.

Tukjes.

Vandaag de eerste hele dag thuis weer thuis. Heerlijk, maar het valt ook tegen. Ben minder mobiel dan ik had gehoopt. Met hulp van buurvrouw Miep wel de noodzakelijke dingen gedaan. Ik krijg op korte termijn een persoonlijk alarmsysteem om m’n nek zodat ik aan de bel kan trekken wanneer ik bijvoorbeeld ergens ten val kom en daar niet meer weg kan zonder hulp.
Driemaal op een dag een poos op bed liggen vindt Theo veel te veel. Door luid te spinnen, te mauwen en toilet te maken maakt hij mijn tukje onmogelijk. Dit is natuurlijk vooral zo scheef omdat juist hij ten aanzien van tukjes, en tijd van uitvoering, geen enkele beperking kent. Het ontbreekt hem volkomen aan enig relativeringsvermogen! Vanuit mijn bed kon ik gelukkig het bewijs vastleggen.

hiep hiep hoera!

Vanaf morgen zal Willem weer zelf bloggen! De chirurg in opleiding Dr. Olmen en de vaatchirurg Dr. Elsman hebben het bloed gezond verklaard! Hoera! En lopen gaat ook weer, de bloeduitstorting is geslonken. Namens Willem bedankt voor de wijn, de broodjes, de taartjes, de boeken, de liefde en de aandacht. En wat zal Theo blij zijn.

medelijden

Heb geen medelijden met mij. Misschien zijn de hersenen het criterium. Bij mij lijken die in orde en daarom heb ik niets aan medelijden. Met de deuren open had ik vannacht wel medelijden met de vrouw op de belendende kamer. "Zuster, zuster, waar ben je dan?" "Ik ben er al, hier op de kamer." "Zuster, ik kan je niet zien." "Nee, het is nacht." "Nacht? Is het nacht?" "Ja, het is nacht." "Zuster, geef me dan een hand."

Plaatje: Hyman Bloom, Amerikaans expressionist, geboren 1913, Letland.

De Voorlezer

Willem heeft me zijn weblogstukje van vandaag telefonisch gedicteerd:

Het boek De Voorlezer van Bernhard Schlink dat de eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen voor me meebracht is het indringendste boek over de holocaust dat ik ken. Schlink begint met een prachtige beschrijving van de relatie van een vijftienjarige Duitse scholier met de meer dan tweemaal zo oude Hanna. Deze vrouw verdwijnt plotseling uit zijn leven en keert dan daarin terug wanneer hij als rechtenstudent de processen tegen de kampbewakers uit de tweede wereldoorlog volgt. Hanna zit dan als beklaagde in de rechtszaal. Voor mij brengt Schlink vooral ook de vreemde tijd terug die ik als jongen tussen de volwassenen, allen met een oorlogsverleden, beleefde. Schlink neemt je onontkoombaar mee in het leven van de scholier, student en volwassene, tot en met de dood van Hanna. Zijn liefde voor Hanna, spijt, schuld, woede en onzekerheid, ik onderging het allemaal zelf ook.

En ik had ook nog beloofd dat ik Willems telefoonnummer nog eens zou melden, bel hem gerust: 0570 675 286

brood

Het gaat wat beter, zegt Willem. Hij heeft goede pijnstillers. De dokter zou eens vragen of er een fysiotherapeut is om hem te helpen met lopen. Hij loopt wel, naar de wc en de douche, maar hij moet zijn linkerbeen met de hand vooruit zetten en dat is natuurlijk geen doen. Nu de klacht van de dag. Het warme eten in het ziekenhuis is uitstekend, zegt Willem. Maar de broodmaaltijden zijn vreselijk. Niet te vreten. En het is nog oneerlijk ook, op de eerste verdieping loopt een proef met beter eten, omdat er een nieuw ziekenhuis in aanbouw is, en er bedacht moet worden hoe ze het eten daar gaan regelen. Willems kamergenoot komt van de eerste verdieping, en die heeft verteld over het heerlijke brood, de bijzondere gerechten en de liflafjes. Die gaan op de vijfde verdieping allemaal aan hun neus voorbij. Dus als er nog iemand bij Willem op bezoek gaat dit weekend, hij heeft vreselijk zin in een lekker knapperig broodje.

zijde

Goed nieuws van het boekenfront, het geweeklaag heeft geholpen. Overmand door schuldgevoel heeft de eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen twee erg on-vanbrederoodse romans meegrebracht. Een paar lekkere steamy novels voor de eenzame ziekenhuisuren. De voorlezer van Bernhard Schlink, en Zijde van Alessandro Baricco. Heel toevallig zag ik gisteren de trailer van de verfilming van dat boek, een sfeervolle woordeloze trailer, kijk zelf maar. En dan de medische update: na een nieuwe echo zijn de dokters toch van mening dat het geen gezwollen lymfeklier is, die zo'n zeer doet in Willems lies, maar een bloeduitstorting. Een bijverschijnsel van de klonteroplossers die hij toegediend kreeg. Relatief normaal dus misschien zelfs, wie weet. Maar daarom niet minder vervelend. Willems bloed is flinterdun nu, het stroomt uit elk prikgaatje. En zo kan hij natuurlijk niet naar huis.

tuttebellige truttigheid

Vandaag begon niet goed. Willem kreeg erge pijn in zijn lies en verdween voor onderzoek terwijl hij met Michiel aan de telefoon zat. Iedereen was bang dat hij weer iets engs had, maar het lijkt gelukkig mee te vallen. Volgens de dokters heeft hij een gezwollen lymfeklier die een zenuw afklemt. Maar weer aan de pijnstillers dus, en wachten tot het over gaat. En aan de wijn, binnengesmokkeld door het vele bezoek. En Willem is alweer bewonderenswaardig vrolijk. Het enige waar hij echt dood- en doodziek van wordt is het enige boek dat hij heeft. "Barsten" van Desanne van Brederode. Tuttebellige truttigheid noemt hij het. Uit pure ergernis blijft hij doorlezen. Hij vroeg me ter illustratie deze zin te citeren: "Een fietstochtje, picknick op een romantisch ongerept plekje, een borrel op een druk terras, let maar eens op; zomerliefhebbers hebben vaak een schraal innerlijk leven en weinig fantasie." Wie o wie kan Willem verlossen van Desanne? Wie brengt hem een fatsoenlijk boek?

telefoon

Willem vroeg mij -Eliane- om zijn telefoonnummer op dit weblog te zetten. Het toestel staat naast zijn bed, dus ga gerust uw gang: 0570 675 286. Verder is er nog niet veel nieuws, maar hij mag in de loop van deze week wel naar huis. Als het medicijn dat hij nu krijgt morgen is afgebouwd, mag hij weer aan zijn eigen vertrouwde bloedverdunner, en als hij dan na een paar keer prikken stabiel blijkt mag hij naar huis. De HH dokters kunnen zijn operatie pas plannen als ze terug zijn van een congres.

Marcel Duchamp en Man Ray

Willem is even uit de running, en nu neem ik, Michiel, dus even de honneurs waar. Dit is een productiefoto van de Canadese film Madame Tutli-Putli. Je ziet hier Marcel Duchamp en Man Ray die in het bagagerek van de trein boven het hoofd van Madame Tutli-Putli een partij schaak spelen. De film is voorlopig nog niet in Nederland te zien, het is de Canadese inzending voor het filmfestival in Cannes, komende week.

Willem in het ziekenhuis

Willem heeft mij - Eliane, schoondochter- gevraagd om hier even te vertellen dat hij in het Deventer ziekenhuis ligt. Hij heeft aneurysma's in beide knieen, en hij moet worden geopereerd. Een aneurysma is een plaatselijke uitzetting van een slagader. Hij heeft het weekend op de intensive care doorgebracht waar hij een medicijn kreeg dat het stolsel heeft opgelost dat hem veel pijn bezorgde. Dat medicijn heeft goed gewerkt, Willem ligt nu op een gewone afdeling en is weer helemaal vrolijk. Hij weet alleen nog niet of hij in het ziekenhuis moet blijven tot hij geopereerd kan worden. Als er meer nieuws is zal ik dat hier melden. En als iemand beter kan uitleggen wat hem mankeert, doe dat gerust in de comments.

U kunt mij ook altijd bellen of mailen.

Fietstocht.

De veerpont bij Gorssel vaart alweer een week. Vanmiddag mijn favoriete fietstocht gereden. Hier met de Dommerholt oversteken naar de westkant, langs de IJssel noordwaarts en bij de Welle in Deventer weer met het stadspontje over naar de oostkant. Van Gelderland naar Overijssel. In Deventer duwt altijd een medepassagier mijn fiets tegen de helling op naar de kade. Bovenaan staat hij of zij dan te wachten tot ik ook boven ben, altijd ben ik weer ontroerd te zien hoe blij zij zijn dat voor me te doen.

Tot tussen de tanden.

Vandaag het jaarlijkse seniorentoernooi in Velp. Peter maakte deze actiefoto van Gerard en mij. Veel van de deelnemers ken je langzamerhand wel, binnenkort komen we elkaar weer tegen in Oosterbeek en daarna in Dieren. Met de man tegenover me had ik eenmaal een aanvaring omdat hij meende dat ik zijn remiseaanbod niet snel genoeg aannam, hij was in tijdnood. Deze keer bleef het sportief, ik won. In de A-groep scoorden Gerard en ik 50% (3 uit 6). Ruud had een slechte dag en kreeg de troostprijs. De B-groep won Peter met overmacht (5 uit 6), Stef speelde ook prima en werd met 4,5 uit 6 gedeeld tweede.
Gelukkig is er altijd wel wat, ook vandaag. In een van mijn partijen was ik in tijdnood en in een geheide remisestand zeker door de klok gegaan, maar ik kreeg een remiseaanbod en we gaven elkaar een hand. Het publiek: Peter, Ruud en een man uit de Balkan (volgens Peter) protesteerde luid. Mijn tegenstander zou een te hoog 'sportiviteitsgehalte' bezitten.
De 'Balkanman' demonstreerde de zetten om mij door de klok te jagen. Hij doet zijn zetten door de stukken tussen zijn tanden te nemen want hij mist beide armen, een bijzonder aardige man en we hebben flink gelachen.

Godin of duivel?

De notenboom loopt uit, maar eerst wil hij bloeien. Dit jaar gaat hij er hard tegenaan. Enorme trossen van de mannelijke bloemen (de katjes) waar de kleine vrouwelijke met hun 2 stampers bij in het niet vallen. Op mijn foto van 8.30 uur, is de vrouwelijke bloem goed te zien.

Voor Erica en voor mij was (en is nog voor mij) de notenboom bijna een heilige boom. De grote bladeren beschermen je tegen de zon, de noten zorgen voor heen en weer lopende eekhoorns en ondanks de ijver van die diertjes staat er elk najaar nog een mand met noten van het vorige jaar die niet opging. De geur van de boom jaagt vliegen en muggen weg, kortom een superboom. Iedereen was en is altijd jaloers, en bij een lekkere maaltijd en een mooie fles wijn waan je je onder deze boom god in Frankrijk.
Totdat ik de vader van Taric ontmoette. Taric vertelde mij dat zijn vader me waarschuwde en dat de boom heel slecht voor mijn gezondheid is en ik er zeker niet onder moet eten. Hij wilde de boom wel voor me omzagen en dan had ik ook nog extra brandhout (dat prachtige notenhout!). Ik heb Taric zijn vader laten bezweren dat dit nooit mocht gebeuren.
Bij Wikipedia vond ik zojuist waarschijnlijk het geheim van Tarics vader:
‘In de Griekse mythologie wordt Carya door de God Dionysos in een notenboom veranderd. De notenboom staat daarom voor het symbool van de wijsheid. Karyatiden zijn vrouwenbeelden van notenhout in de vorm van kolommen van de tempel van Arthemis Karyatis.
Onder het christendom werd de okkernoot een boom van de duivel en symboliseerde macht en wellust. Men geloofde dat je ernstig ziek kon worden als je onder de boom in slaap viel’.

De krant maakt het goed.

Vorig weekend was ik woedend op “mijn krant” maar dit weekend maakte de redactie, met Birgit Donker voorop, weer alles goed. Birgit beantwoordde in de rubriek ‘De lezer schrijft, de krant antwoordt’ mijn brief over de foto van de stierenvechter uitvoerig. Drie ingezonden brieven van prominente leden van de Partij voor de Dieren en een uitvoerig artikel in de Wetenschapsbijlage over de onvolkomenheden van dierproeven.
Tenslotte kreeg ik, als oude republikein, nog een toetje op pagina 54 met het artikel “Hoe de Oranjes Brabant ‘stalinistich’ platbrandden”. In dit artikel wordt beschreven hoe Willem van Oranje en later Maurits de techniek van de verschroeide-aarde, plundering, verkrachting en uithongering toepasten . Leo Adriaensen hoopt dit jaar op dit onderwerp te promoveren. Geen lieverdjes die voorouders van het feestvarken van vandaag.

Lelijk, lelijker, lelijkst.

Eliane vroeg op haar weblog naar beelden in de eigen gemeente. In Gorssel staat voor het gemeentehuis dit lelijkste beeld van Gelderland. Weet iemand een lelijker? Het stelt de ‘Marke Palen’ voor die vroeger de begrenzing van de Marke aangaven. De kortste paal is tevens een zonnewijzer die het grootste deel van de dag in de schaduw van de, ook foeilelijke, aanbouw van het mooie oude gemeentehuis ligt!
Het beeld is van Willem Jonker die wel ook mooie dingen heeft gemaakt. Hij werd als siersmid heel bekend door het hek dat hij voor het Paleis Het Loo smeedde.

Kijk eens, zonder riem!

Bensy's eerste logeerdag.
Omdat ik geen persconferenties kan geven, zoals een bekende advocaat, schrijf ik brieven. Dit is al de tweede deze week aan het NRC Handelsblad.

Maarten Huygen schreef zaterdag in deze krant dat ik als lid van de Partij van de Dieren:
1. Het leven van een muis boven dat van een mens stel.
2. Dat, als het aan mij ligt, Peter Streng nooit meer van zijn ernstige ziekte zal genezen.
3. Ik de ontwikkeling van goede medicijnen tegenwerk.
Tenslotte probeert Huygen om de Partij van de Dieren van terreur tegen de biowetenschappen te beschuldigen.
Hoe kan ik me tegen deze beschuldigingen verweren?
Punt drie is extra pijnlijk voor mij omdat ik na drie vormen van kanker, heupoperaties en als ernstig hartpatiënt mijn leven dank aan de wetenschap en haar medicijnen. Toch hoop ik, evenals Marianne Thieme, dat op termijn de wetenschap betere methoden voor het testen van medicijnen zal vinden dan het uitproberen op dieren. Afgezien van het dierenleed is het testen op dieren erg primitief en blijft de kans dat de mens anders reageert dan het dier. Wel behoort Huygen te weten dat sinds de jaren vijftig en zestig het testen op dieren 80 tot 90% is afgenomen. Dit dankzij statistische technieken en zeker ook door druk van dierenbeschermers om betere testmethoden te ontwikkelen.
Ik hoop dat Maarten Huygen en het NRC Handelsblad kans zien een reëlere kijk op de medische wetenschap en de Partij van de Dieren te ontwikkelen dan uit genoemd artikel blijkt.
Willem Duvekot, Gorssel.

Piffin 22-04-1989.

De Stier en Orion.

Zondag werd Piffin 18 jaar. Astrologisch is april een belangrijke maand voor de familie in Toronto. Michiel en Eliane zijn respectievelijk de 8ste en 18de jarig en Piffin de 22ste . De ouders beiden in het sterrenbeeld Ram en de dochter in de Stier. Astrologen kunnen daar hun hart aan ophalen. Ongelovigen als ik kunnen vooral in de wintermaanden hun hart ophalen aan het prachtige sterrenbeeld Stier. Je moet het sterrenbeeld Stier bekijken zoals Flammarion het tekende: in combinatie met Orion. De helderste ster van de Stier is Aldebaran dat is zijn (met bloeddoorlopen) linkeroog. Aan de hemel is dat ook een rode ster! De stier maakt zich vreselijk kwaad op de hem bedreigende jager Orion. Hij wil namelijk de Pleiaden (aan de hemel rechtsboven hem) beschermen. De helderste ster van Orion is Betelgeuze op zijn rechterschouder, daardoor kan de Stier Orion’s knuppel goed in de gaten houden!
We hebben het nog zo slecht niet: overdag omlaag kijken naar de bloemen en ’s nachts omhoog naar de sterren. Veel plezier!

Het NRC Handelsblad.

Ik ben woedend op mijn krant. Heb zojuist onderstaande brief aan de redactie gezonden. Op de foto een stier van het ras 'Texas Longhorn'.

Zaterdag maakte ‘mijn krant’die ik al meer dan 50 jaar lees, een ruimte van 25x17 cm op de voorpagina vrij voor een kleurenfoto van Julian Lopez.
Lopez heeft als beroep het martelen van stieren tot de dood erop volgt. De redactie koos een foto waarop het slachtoffer van Lopez niet te zien is, de lansen in rug en hals van het dier zouden inderdaad niet alle abonnees bekoren.
Onze voorouders creëerden meer dan 2000 jaar geleden de mythe van Zeus en Europa, een ode aan de kracht en schoonheid van dit dier. U plaatst een foto van een afschuwelijke man die deze dieren doodmartelt, waarom?
Willem Duvekot, Gorssel.

Stoere vrouwen.

Ellen de Bruin schreef het boek ‘Dutch Women Don’t Get Depressed’. Eliane maakte voor het NRC Handelsblad van gisteren de passende illustratie. Het boek lijkt een, als ik de bespreking erven begrijp, een sociologische beschrijving van de Nederlandse vrouw zoals zij zich de laatste eeuwen heeft gemanifesteerd. Ellen de Bruin heeft veel research gedaan voor dit boek, het blijken stoere vrouwen. De fietstas van de stoere Hollandse vrouw van Eliane is echt. Die heb ik vorig jaar voor Eliane hier in Gorssel gekocht! Rechts van Eliane's illustratie zie je twee vlekjes: dat is een pootafdruk van Theo, sorry Eliane.

Naar Zee.

Gisteren naar Haarlem en de Zee. We waren met vier personen: BENSY, Hella, Janny en ik. Bensy gaf onmiddellijk noodsignalen af wanneer iemand van de groep zich te ver verwijderde, het beste is alle vier zo dicht mogelijk bij elkaar.
Het werd een prachtige reis: na het Frans Hals Museum door de duinen van Kennemerland (foto) naar zee en een heerlijke lunch op een beschut terras waar Bensy de wacht hield en wij weer zorgden dat zij geen andere honden kon aanvallen!
Woensdag komt dit dametje een dag bij mij logeren.

Schaken.

Op deze bijzondere schaakfoto speelt Judit Polgar als klein meisje blind tegen de toenmalige president van de wereldschaakbond Florensio Compamanes. De uitslag van de partij kan je op het gezicht van “Compa” al zien!
Vrijdagavond werd het OOGSK gewonnen door Ruud met 7,5 uit 11. Die 11 partijen betroffen 6 partijen van 7 min. per persoon per partij en 5 partijen van 5 min. pppp.
Gerard werd door Ruud verlost van de zware druk van het juk van het Gorssels Schaak Kampioenschap. Ruud heeft geen hinder van dit juk omdat hij dat al eerder droeg.
Carla werd tweede met 6,5 gevolgd door Gerard 6, Willem 5,5, Evert 4,5 en Stephan 3,5.
Peter speelde alleen de 7 min. partijen en valt daarmee buiten de statistiek.

Schaken moet.

Het werd tijd voor schaak op mijn blog zei een Lochemse schaakvriend gisteravond. Het diagram geeft een van de beroemdste zetten tot nu toe. Topalov-Shirov, Linares 1998. Shirov deed hier 47…, Lh3! En won na 48.gxh3 Kf5 49.Kf2 Ke4 50.Lxf6 d4 51.Le7 Kd3 52.Lc5 Kc4 53.Le7 Kb3 en Topalov gaf op.
Ons team won gisteren met 5,5-2,5 van Epe. Carla, Ruud, Jan, Willem W en ik wonnen, Henk speelde remise, Gerard en Stephan verloren.

Zelfs Holleeder.

Een appelboom en de camelia staan vanmorgen uitbundig te stralen, goede voortekens. Vanavond schaak ik voor Pallas en morgenavond verspelen we hier het Omstreden Open Gorssels Schaak Kampioenschap (het OOGSK). Zaterdag met Janny en Hella naar het Frans Hals Museum in Haarlem, druk de komende dagen.
Marjoleine de Vos schreef maandag in haar column over de Gezondheidszorg en in het bijzonder over het onvermogen om de patiënt centraal te stellen. Ik zond haar mijn visie als ‘ervaringsdeskundige’. Vanmorgen ontving ik een lieve en instemmende e-mail van haar: Marjoleine en ik zijn het eens zelfs over Holleeder!

BENSY

Vandaag in Huize Janny aangekomen. Bensy is een kruising van een Jack Rusell en een Langharige Teckel. Elf foto’s gemaakt allemaal op en in Janny’s scootmobiel, daar wil ze het liefst zijn. Op alle andere foto’s kijkt ze naar Janny dus een prima hond. Hella en mij kent ze nu ook, maar alleen als er verder niemand is wil ze mij aankijken. Volgende week woensdag komt ze een dagje bij me logeren en kan ze kennis maken met Theo, die kan prima met honden overweg.

Het Been.

Omstreeks 1 uur gistermiddag begon dit been te tintelen en van mijn heup tot mijn tenen pijn te doen. Het leek kramp maar dan niet de kramp die je wel eens in je kuitspier hebt, nee kramp over het hele been die niet verdween met wrijven of masseren. Na een uur kramp waarbij ik niet wist waar ik mezelf eens even kon achterlaten, belde ik Leon. Hij regelde kennelijk iets met zijn spreekuur en was er in vijf minuten. Elian belde vanuit Toronto mijn buren Hanny en Wim die nog voor Leon binnenstapten.
Niets van de bekende ziekten te bekennen. Leon besloot tot mijn genoegen voor de morfinespuit , dan konden we later zonder pijn verder praten en hij zijn spreekuur afmaken. Toen de pijn begon af te nemen begon ik ziek te worden. Niet alleen van de kleinste beweging werd ik duizelig en misselijk, nee zelfs van iets zeggen. Alles wat er over te geven was ging eruit, meer kon niet maar wilde wel. Dat lichaam leek wel zonder verstand en was het ook, ik weet niet wat ik zonder al die geweldige hulp had gemoeten. Nu werd er beneden een bed ingericht en vanmorgen om vijf uur was ik weer de oude, Michiel was nog niet naar bed (23 uur daar) en straks komen Leon , Hanny en Wim. Zij zullen me niet herkennen!

Song Circle

Gister in de Kapel aan de Enkweg in Voorst. Een prachtig concert van de Song Circle.
Staand op de rug gezien de organisator D.Heijerman en van links naar rechts de uitvoerenden: Elizabeth Mucha (piano), Vera Lansink (sopraan), Nicoline Bovens (mezzo-sopraan), Joost van der Linden (tenor) en Mitchell Sandler (bas).
Onbekende (voor mij althans) composities van Hahn, Schuman, Röntgen, Fauré, Saint-Saëns, Rossini, Ibert, Viardot en Montsalvatge.
Wat ik het mooist vond weet ik niet, wel wat ik het leukst vond: van Rossini ‘Il Carnevale di Venezia’. Dat was het laatste stuk voor de pauze en ze brachten dat gezamenlijk met een bruisende energie.
Na afloop hebben Leuntje en Lennerd bij mij gegeten: Lamsoor, Zeekraal, Frites en Panga. Voor Leuntje de eerste keer dat ze Lamsoor at, beide gasten zeiden dat het heel lekker was (zou ik ook gezegd hebben).
Na negen uur zaten we nog buiten van Venus en de vleermuizen te genieten. We hebben de huidige moraal van de, vooral jonge, Nederlander besproken. Lennerd en ik bleken een wat milder oordeel, over het vele bloot, te hebben dan Leuntje.

Groenten uit de Zee.

Morgenmiddag neemt Leuntje Lennerd en mij mee naar een concert van 'Vrienden van het lied'. Het programma is me nog onbekend. Het gaat altijd om opkomend talent dat een extra kans krijgt zich te tonen.
Na afloop wil ik Leuntje en Lennerd op een bordje Lamsoor en Zeekraal tracteren. Gorssel heeft in de Hoofdstraat een groentenwinkel (Wezenberg) waar Deventer en Zutphen jaloers op kunnen zijn.

De wereld.

Kom net van mijn kapster vandaan. Het lukt bijna altijd om door dezelfde kapster geknipt te worden. We bespreken natuurlijk het hele wereldgebeuren, dat hoor je bij de kapper te doen is ook ons beider mening. Vandaag Marianne Thieme besproken. Maar, wat is er toch aan de hand (?), ook zij is kortgeleden gedoopt! Nee, niet tot zevendedag adventist, maar tot de hervormde kerk

ZONDEVAL

Al die bijbelse onzin leidde in ieder geval tot prachtige kunst, maar waar leidt de zondeval van Marianne Thieme toe? Ze is vandaag, gelukkig na Sol Lewitt, voorpaginanieuws in het NRC Handelsblad.

Boom der kennis. De vruchten van de 'boom der kennis' in het paradijs waren verboden voor Adam en Eva. Wie van de vruchten van deze boom at, kreeg inzicht in goed en kwaad. Eva en Adam namen van deze vruchten en ze verloren hun onschuld; zij werden zich ervan bewust dat ze naakt waren. Links op de achtergrond is te zien hoe God (in een wolk) ze deze boom aanwijst. De slang, het slimste dier in het paradijs, bewoog Eva ertoe om toch een vrucht van de boom te proeven. Eva, op haar beurt, verleidde Adam om ook een hapje te nemen. Dit was de eerste zonde tegen God die de mensen begingen: de zondeval. Toen God merkte wat ze gedaan hadden stuurde hij Adam en Eva uit het paradijs. Cornelis van Haarlem schilderde dit meer dan levensgrote stuk in 1592 in opdracht van het stadsbestuur van Haarlem.

Pasen.

Melkkoeien in de wei wordt steeds zeldzamer en daarom ging ik vanmorgen op verkenning uit. Rond Gorssel vond ik nog twee boeren die hun melkkoeien tweemaal daags de wei insturen. Meestal zijn het vleeskoeien of pinken wat je in de wei ziet, maar voor melkkoeien moet de boer wat moeite doen. De boer van deze koeien heeft de melkstal grenzend aan de wei dus voor hem is het voordeliger ze in de wei te doen.

Het Heelal en Utrecht.

De acht maandagmiddagen in Utrecht openden mijn ogen niet alleen voor de huidige ontwikkelingen in de sterrenkunde. Opvallend was bij alle acht professoren hun trots dat ze in Utrecht werkten. Allen hadden lange tijd ook aan universiteiten in Amerika gewerkt en/of gestudeerd.
Wat is dat met Utrecht?
Buys Ballot richtte in Utrecht het Fysisch Laboratorium op, daar kwam later de Sterrenwacht Sonnenborgh uit voort. Inmiddels heet het Sterrenkundig Instituut Utrecht.
Door achtereen Ornstein, Minnaert en De Jager, werd Utrecht in de vorige eeuw wereldberoemd. Verbunt kon het maandag niet laten ons er op te wijzen dat zijn collega’s, wereldwijd, niet alleen Utrecht kennen maar er ook met ontzag over spreken ook over het huidige onderzoek daar. Die buitenlandse collega’s denken soms dat Verbunts landgenoten trots op hun Utrechtse astronomen zijn, dan moet hij uitleggen dat wij ons hier beperken tot Theo van Gogh, Johan Cruijff, Rita Verdonk en één paspoort.
Het plaatje is een Artist’s impression van de XMM-Newton. Een sateliet waar Utrecht veel aan heeft bijgedragen:

XMM-Newton is detecting more X-ray sources than any previous satellite and is helping to solve many cosmic mysteries of the violent Universe, from what happens in and around black holes to the formation of galaxies in the early Universe. It is designed and built to return data for at least a decade.
It is the biggest science satellite ever built in Europe. Its telescope mirrors are the most sensitive ever developed in the world, and with its sensitive detectors, it sees much more than any previous X-ray satellite.

Gezondheid.

Al jaren pers ik 5 sinasappelen voor mijn ontbijt. Allereerst omdat ik dat heerlijk vind maar ook omdat ik een groot wantrouwen tegen het slikken van pillen heb en pillen niet lekker zijn. Zelden ben ik verkouden en al jaren heb ik geen griep. Ook las ik dat het de vraag is of mijn oude lichaam vitaminepillen wel opneemt. Omdat ik het lekker vind en me er prima bij voel denk ik dat het gezond is. Met de zes medicijnpillen slik ik al genoeg lijkt me. Zijn die vijf oranjeballen wel gezond?
Dat was even een probleem vanmorgen op Hartfalenpoli voor Pieta en Diane. Bij alle controles slaag ik met mooie cijfers, maar het kaliumgehalte in mijn bloed is meestal net aan de grens. De spironolacton (een medicijn) kan dat gehalte ook verhogen daarom hebben we dat al laten vervallen in januari. Vanmorgen had ik toch eigenlijk wel teveel kalium vonden de dames en onderwierpen mij aan een kruisverhoor over mijn eten. Oh maar dat is het, die sinasappelen!
Vrijdag nog maar eens bloed prikken. Durven die dames, die altijd bijzonder lief voor me zijn, sinasappelen verbieden?

Melkwegstelsels.

Vanmiddag tweemaal college over de astrofysica gehad. Eerst prof Lamers over botsende melkwegstelsels en toen prof. Verbunt over de problemen van de Energievraag en idem over de Massavraag in ons heelal.
De foto toont de Draaikolknevel (M51). Je ziet twee melkwegstelsel na een botsing. Ook wij, onze melkweg dus, hebben ‘kortgeleden’ (130 000 jaar) nog een botsing gehad met een melkwegstelsel, namelijk met de kleine Magelhaense wolk. Trouwens onze naaste buur, de Andromedanevel komt met een snelheid van bijna een miljoen km per uur op ons af voor een innige ontmoeting. Tegen de tijd van die botsing is er al lang geen leven meer op aarde dus maak u geen zorgen. In de komende weken zal ik zeker nog terugkomen op de, inmiddels afgelopen, acht college’s over Astrofysica.

Partijcongres 2.

Gisteren op het Partijcongres in de pauze 10 minuten met Marianne gesproken, zie mijn vorige blog. Met de zin “Je moet accepteren dat de evolutiegedachte niet neutraal is” bedoelt Marianne: je moet je realiseren dat er mensen zijn die de evolutietheorie ontkennen. Tja, dat is nog al wat anders dan er staat! Daar hebben wij dan ook 10 min. over gesproken.
In ieder geval werd duidelijk dat zij bij het formuleren van deze zin heel andere gedachten had, dan de gedachten die deze zin bij mij opwekte. Ik zal om misverstanden te voorkomen alsnog mijn vorige blog naar het ‘Wetenschappelijk Bureau ’ van de partij opsturen. Ja, dat Bureau bestaat en dat heb ik gisteren ontdekt.
Eliane zegt dat ze onmiddellijk begreep wat Marianne bedoelde, maar Peter Meijboom denkt daar anders over. Peter in een e-mail aan mij:
‘…, want deze zin is (voor mij althans) VOLKOMEN ONBEGRIJPELIJK!!! DAT WIL ZEGGEN: IK HEB GEEN IDEE WAT ERMEE BEDOELD WORDT! wat betekent hier "neutraal"? en wat is de relatie met de vorige zin hierboven? ik heb het idee dat ze iets anders bedoelt, maar ongelukkig formuleert, zodat het een onbegrijpelijke zin wordt’.
Ongelukkig formuleerde, daar houd ik het op.
De foto heb ik van blog2punt0, daar vindt je meer van dit moois.