De redding.

De redding van de paarden afgelopen weekend was gisteren ook bij Pauw & Witteman. Een van de vrouwen van de reddingsoperatie was in de studio. Het fantastische van deze vrouw was dat ze zichzelf bleef en Pauw en Witteman geen invloed op haar hadden. Deze vrouw heeft het karakter van haar paard en andersom en daarom kon ze met haar vriendinnen en hun paarden dit kunststuk uitvoeren! Wat voor paarden reden die vrouwen? Zeer waarschijnlijk merries of ruinen met veel Groningsbloed. Hierboven een foto van de Groningerhengst Folkert. Het Groninger paard is het ideale paard voor operaties zoals we die wereldwijd dit weekend zagen, leve de TV.
Als je hierboven op "redding" klikt dan start media player en kun je een filmpje bekijken van de redding. Met dank aan Peter Meijboom voor het zenden van de URL.
Van mij mogen die meiden een standbeeld of tenminste een groepsschilderij van Peter!

Paarden.

Vanaf het begin van mijn weblog illustreer ik mijn tekst geregeld met schilderijen van paarden van Otto Eerelman (1839-1926).
Dit weekend stonden paarden volop in onze belangstelling. Voor mij een reden om weer met een Eerelman op mijn blog te komen. Dit schilderij is uit het Rijksmuseum. Ook hier zie je net als dit weekend op de TV dat een paard een kuddedier is. Weinig andere diersoorten zullen zich zo mak massaal laten geleiden.
Eerelman werd vooral bekend met zijn schilderijen van honden en paarden. Kortgeleden werd er nog een aquarel van hem met drie jonge hondjes in Deventer geveild voor 28.575 euro.
Met dank aan E.N. voor de artikelen over de hondjes.

Hoe was het?

Velen vragen me hoe het was in Canada. Vier mensen en een hond, ik bespreek ze kort:
Michiel: mannen met zware banen kunnen alleen overleven als ze ook een hobby hebben.
Ja, ik ben op de hoogte van de ontwikkelingen in de psychologie . Het basement is een complete werkplaats geworden en uitgerust met een zeer geavanceerde cirkelzaag. Het gaat heel goed met hem.
Eliane: heeft als illustratrice vele en interessante opdrachten, werkt heel hard. Gelukkig dwingt Orbit, en een uitgebreide kennissenkring haar niet alleen te tekenen. Het gaat heel goed met haar.
Piffin: doet na het behalen van haar middelbareschooldiploma het laatste jaar van Rosedale Heights School. Ze heeft het daar geweldig getroffen. Ik pluk wat van internet over haar school, zie hieronder. Ik mocht haar kamer of atelier (zie foto) bezoeken en dat mogen verder alleen wat vriendinnen. Het gaat heel goed met haar.
Otger: groeit en groeit. Heeft in het afgelopen jaar flinke vorderingen in het schaken gemaakt constateerde ik. Verder heeft hij Orbit, vriendjes en zijn computer. Het gaat heel goed met hem.
Orbit: blijkt de perfecte gezinshond. Let goed op iedereen. Het gaat heel goed met hem.

Over Rosedale Heights is heel veel op internet. Twee voorbeelden:
A leading institution in Toronto for each of the main arts, Rosedale Heights has garnered a reputation as a free spirit and fantastic learning environment. Their annual productions which include music, art, dance, theatre and musical theatre have been major success stories in their community and nation. The school was featured in a 2005 Macleans article as one of the best schools in Canada.[1] Rosedale Heights continues to be a rewarding and fun environment for students with both futures in the arts and in other fields.

Rosedale Heights School of the Arts is a unique secondary school located near Castle Frank station on Bloor Street. Rosedale Heights school combines a focus on academic courses and a curriculum that emphasises art, music, and drama..

'The Antipope', Max Ernst 1942.

In het NRC Handelsblad van gisteren een heel mooi artikel van Joost Zwagerman over Peggy Guggenheim, de mensen om haar heen en haar enorme kunstcollectie. Zwagerman heeft me een slechte nachtrust bezorgd, want nu wil ik naar Bonn. Als de Kunsthalle daar een rolstoel voor me heeft moet het met twee overnachtingen in een hotel een prachtige reis kunnen worden.
Zwagerman is een verademing als schrijver over kunst, hij heeft niet dat onaangename toontje van sommige beroeps kunstbeoordelaars. Erica en ik bezochten in 1989 in New York het Guggenheim en met kleindochter Piffin bezocht ik deze zomer het Guggenheim Berlin. Op mijn blog schreef ik 29 juli over Peggy Guggenheim en ook over Hilla von Rebay. Zwagerman gaat uitvoerig in op het kunsttijdperk van de eerste helft van de vorige eeuw en geeft veel wetenswaardigs. Nu mis ik wel heel erg Piffin om in Bonn met me rond te sjouwen en haar echte Duits te laten horen.

Femke of Marianne?

Ik deed mee aan de stemwijzer en kwam tot mijn verassing uit op de Partij voor de Dieren. Op zo'n 60% van Marianne kwam Femke pas. D66 zat als derde nog net in de plus, de rest in de min en helemaal als laatste en dus maximale "niet-partij" het CDA. Dat het voor mij zo erg is met Balkenende wist ik ook niet. Bij de vorige verkiezingen deden Erica en ik beide ook de stemwijzer en werd Femke bij ons ruimschoots nummer 1.

Wat nu, stemmen op wat ik politiek blijk te zijn of op wat ik dacht dat ik ben? Ik kies voor de eerste optie dus Marianne. Ik ben al jaren lid en donateur van Das en Boom, Varkens in Nood en Comité Anti Stierenvechten dus mijn geloofsbrieven moeten goed genoeg zijn voor Marianne.

Wat me wel doet twijfelen is al dat gedoe over halal. Als kind stond ik al voor de oorlog bij het slachten van het varken en van verdoven had men toen echt nog nooit gehoord. Jaren hield ik hier kippen en slachtte zelf de overtollige hanen ook heb ik op de boerderij thuis nog geleerd een konijn te slachten. Natuurlijk moet je alleen zonder verdoving slachten als je dat kan. Maar al dat afschuwelijks dat in ons land met dieren gebeurt zit niet bij een Halal slachter als het een vakman is. Het is jammer dat daar nu de aandacht naar uitgaat terwijl, bij wijze van spreken, om de hoek varkens en kippen worden gehouden en vervoerd op een manier waar je niet goed van wordt. Gelegaliseerd door het CDA onder de normen en waarden van Balkenende!
Update 28 okt., iemand die het veel beter zegt dan ik vindt je op onderstaand weblog:
http://anjameulenbelt.sp.nl/weblog/2006/10/28/een-muzelman-in-de-dierenpartij/

Schaaktoernooi

Jan Nagel in een eindspel.
Hoe ziet een schaaktoernooi er uit? Nou overal hetzelfde. In mijn geval spreek ik over voornamelijk ervaring in Wijk aan Zee, Hoogeveen, Gent, Arnhem en Apeldoorn. We zitten in rijen opgesteld, te dicht op elkaar en het is er te warm. Maar we voelen dat allemaal niet. We denken over Pxf6 (paard maal f6) en rekenen dat vijf keer of meer door. Eergisteren schreef ik over Jan Nagel die minstens zo verslaafd is als Carla, Ruud, Gerard en ik. Je komt Nagel altijd weer tegen. Deze foto is op het jaarlijkse snelschaaktoernooi in Dordrecht genomen maar het had net zo goed ergens anders kunnen zijn.

Dick Dolman.

Vanmorgen heeft oud kamervoorzitter Dick Dolman mijn plaats overgenomen. Ik heb me in overleg met mijn huisarts teruggetrokken. Ik was/ben te verkouden om te kunnen autorijden en, veel belangrijker, te schaken. Dolman is net als wij de laatste jaren in veel amateurtoernooien te zien. Vandaag was een slechte dag: Carla, Ruud, Gerard, (en Dick) verloren.
Met Dick Dolman sprak ik tot nu toe alleen over schaken. Wat me bij hem opviel is het, net als bij Jan Nagel die ook weer in 'onze groep' speelt, fanatisme waarmee hij elke partij speelt. Zelf heb ik altijd de neiging, zeker na de partij, om wat afstand te nemen en te relativeren. Dat lijkt bij deze politici niet het geval. Er spelen meer politici in het amateurschaak dus ik zal mijn onderzoek moeten uitbreiden. Twee is te weinig voor een conclusie.

Judit in Hoogeveen.

Morgen speelt ze in Hoogeveen en zie ik haar weer, Judit Polgar. Ik ben een hartstochtelijke fan van haar, de enige vrouwelijke schaakster die al jaren tot de wereldtop behoort. Als meisje van 11 jaar was ze al wereldberoemd.
In het Amateurtoernooi Groep1 ging het bijna spiegelbeeldig aan gisteren. Ruud en ik verloren, Gerard won en Carla speelde remise. Alles staat 's avonds al op internet:
www.essentchess.nl/
Eliane reageerde op mijn suggestie om blindenschaak te zien:
'Ja, ik wil wel weten hoe een blinde schaakt. Blind?'
Elke redelijk sterke schaker kan blind schaken. Hij heeft alleen geen bord met stukken voor zich. In de vorige eeuw speelde Aljechin wel tegen meer dan 30 sterke clubspelers blind.
Wereldwijd doen blinden aan schaakwedstrijden mee. Zij hebben dan een speciaal bord en een speciale klok voor zich en kunnen zo de zetten en de verbruikte tijd voelen.
Reken maar dat Judit blind kan schaken!

Essent Schaaktoernooi.

Vandaag was de eerste ronde van het Essent Schaaktoernooi in Hoogeveen.
Carla, Gerard, Ruud en ik spelen in het Amateurtoernooi groep 1.
Een jaarlijks terugkerend probleem is dat wij een rating hebben waarmee we in de eerste ronde tegen "veel zwakkere" spelers moeten spelen. Er wordt dan 'op papier' van ons verwacht dat we winnen omdat wij een veel hogere rating hebben. Ruud en ik slaagden voor ons examen, Gerard ontsnapte nog net aan een nederlaag: remise. Carla verloor, maar er was ook goed nieuws.
Mevrouw Lidy Paalman had een nieuwe blindengeleidehond. Haar vorige, een zwarte Labrador heeft ze moeten laten inslapen. Deze nieuwe, een blonde Labrador Retriever teef, is weer net zo'n goedzak en ik kreeg ook een lekker likje van haar. Ze ligt eventueel de hele speeltijd van vijf uur braaf onder Lidy's tafel, maar er moet ook eenmaal gegeten worden en dan wordt de stille speelzaal opgeschrikt door luid krakende hondenbrokken en hard gesmak. Daar word ik altijd vrolijk van. Lezers die willen weten hoe een blinde in een wedstrijd schaakt zijn hartelijk welkom. We hebben dit jaar een schitterende kroongroep: de vorige wereldkampioen Veselin Topalov (Bulgarije), de sterkste vrouwelijke schaakster ooit Judit Polgar (Hongarije), de sterkste Nederlander Ivan Sokolov en de huidige jeugdwereldkampioen Shakhryar Mamedyarov uit Azerbeidzhan.

Hoogeveen.

Vandaag begint het Essent Schaaktoernooi. Carla, Gerard , Ruud en ik spelen 's middags. Stef en Piet 's morgens. Gisteravond was er een goeie warming-up tegen een team uit Arnhem. We wonnen met 6,5 tegen 1,5.
Hier het eind van mijn partij, wit gaf op na 26...Td3-c3 (hij kan de toren niet slaan want dan geef ik mat op f1) 27.Tc1-d1,Tc3-c2.

Toronto.

De CN Tower, Canada's nationale toren.
Lezers die niets van techniek willen weten kunnen de eerste alinia overslaan!
'Bij biventriculaire ICD's ligt er naast de standaard-elektrode in de rechterhartkamer ook een elektrode tegen de linkerhartkamer aan (in de sinus coronarius). Bij patiënten met hartfalen en ongelijke pompinitiatie van de linker- en rechterharthelft kan met deze extra draad ervoor gezorgd worden dat de twee hartkamers weer tegelijk gaan pompen, waardoor ze efficiënter werken. Dit verbetert bij een deel van de patiënten de conditie en levensverwachting.'
Zo is het bij mij.
Vrijdag 13 oktober pleegde het douanepersoneel in Toronto er helaas een aanslag op. De eerste twee beambten hadden mij nog net verzekerd dat ik niet met een elektronische detector onderzocht zou worden. Op hun verzoek ging ik rechtop staan met mijn armen omhoog, ik keek omhoog en de wereld draaide onder me weg. Op dat moment zag ik dat er toch een handdetector op mijn borst, precies boven mijn ingebouwde beschermengel, gehouden werd. Ik riep nog 'no, no, no' en viel toen achterover terug in mijn rolstoel. Toen ik weer bijkwam realiseerde ik me dat mijn ICD zich van de klap had hersteld, weer werkte, en ik weer leefde.
Donderdag gaan we bij Hartfalenpoli hier in Deventer alles nog eens goed bekijken, mijn kastje uitlezen enzovoort. Ik denk dat ik er onbeschadigd vanaf gekomen ben.
Ik heb een heerlijke tijd bij mijn oudste zoon en zijn gezin gehad, de nieuwe huisgenoot Orbit is daar getuige van geweest!

Zielig zijn.

Donderdag dronken Eliane en ik in een koffiebar nog eenmaal een kop koffie voordat ik terug vloog naar Nederland. In Toronto mogen honden in restaurants, bars enz. niet mee naar binnen. Orbit moet in de auto wachten. Eliane en ik vinden dat natuurlijk ook heel erg, maar hij wrijft ons dat nog eens extra in 'kijk eens hoe zielig ik ben'. Hij is zojuist nog heerlijk uitgeweest op het strand van Lake Ontario maar kennelijk is dat nu al geen reden meer om niet dramatisch te kijken. Als het heel erg werd drukte hij zijn neus stevig tegen het raam om nog dichter bij te zijn.

De hemel.

Zoals ik gisteren beloofde ben ik me met mijn familie gaan bezighouden. Hofmeester is verdwenen en ik kreeg de kans om nog net een foto van Michiel te maken voordat de porch klaar was. Vandaag bezochten Michiel en ik de mooiste gereedschapswinkel die ik ooit zag: Lee Valley. Een soort hemel waar die vijftig maagden vervangen waren door veel verleidelijker zaken. Ja, we lieten ons verleiden!

Hofmeester in Canada.

De eerste dagen in Toronto bij mijn familie las ik Tirza, het nieuwe boek van Arnon Grunberg. Nu leef ik gelukkig weer in de normale wereld, kan schaken en dammen met Otger en rondkijken in Toronto. Grunberg heeft met Tirza echt een meesterwerk geschreven. In zijn column in het NRC Handelsblad schreef Anil Ramdas dat Hofmeester, de hoofdfiguur in Tirza, de wereldliteratuur zal bereiken. Ik denk dat hij gelijk heeft, ik krijg Hofmeester maar niet uit mijn hoofd. Volgende week donderdag vlieg ik terug en ik ga me nu echt met mijn familie bezighouden en dus ook met Canada.

Waarheidsvinding.

De tijd dat de patiënt de dokter maar wat kon vertellen is gelukkig voorbij. Toch wachtte ik vanmiddag in Zwolle nog even af. Al heel snel begon de technicus te pruttelen en te hummen.
Toen moest ik wel en vertelde dat ik inderdaad veel meer, en sneller moe, was de laatste tijd. Ja, hij zag het allemaal precies en wist beter dan ik wanneer en hoe.
Mijn inwendige computer is wat bijgesteld en ik heb een afspraak met Hartfalenpoli in Deventer gemaakt, maar eerst mag ik morgen naar Toronto.
Hartpatiënten zijn hier het beste af van allemaal geloof ik. Hartfalenpoli haalt internationale bekendheid en Dr.Tuininga kan mij vanaf nu ook in Deventer uitlezen.
Toch ben ik als bionische man alweer bijna verouderd! In Duitsland zou ik een poos geleden al via een satelliet opgeroepen zijn om langs te komen in het ziekenhuis. Misschien maak ik dat nog mee. Guidant, de fabrikant van mijn ICD-Pacemaker, werkt aan net zo'n systeem als de Duitsers (één fabrikant tot nu toe) nu al hebben. Wanneer dan mijn boezemfibrillaties erg uit het normale ritme lopen pakt de bijbehorende satelliet dat op en waarschuwt het ziekenhuis!

Otger en Orbit

Het is duidelijk dat deze hond zich volkomen op zijn gemak voelt. Woensdag als nieuw lid van de familie aangekomen en hier op zondag al helemaal gewend. Met open skype tot nu toe geen blaf gehoord. Duidelijk de ideale huisgenoot.

Le petit prince a dit.

Violette met haar moeder.
Als zomergast van de VPRO zou ik zeker enkele scène's uit de film 'Le petit prince a dit' laten zien. Donderdagavond zag ik het laatste halfuur van deze film samen met buurjongen Pierre op TV5. Ik kijk soms even of er iets op die zender voor hem is. Hij en mijn buurvrouw komen uit het Frans sprekende deel van België. Hier een recensie van internet:
'Le petit prince a dit van Christine Pascal. De tienjarige Violette leeft bij haar vader, een natuurwetenschapper, maar logeert ook regelmatig bij haar moeder die actrice is. Haar vader heeft een vriendin Lucie, die een beetje buiten de boot valt. Op een dag wordt er een tumor in Violette's hoofd ontdekt. Haar vader pakt haar onmiddellijk onder de scanner vandaan en vlucht met zijn dochter. De reis voert langs Lausanne, Milaan, Genua, de Provence. In deze laatste streek staat het vakantiehuis van de familie. Violette's moeder heeft intuïtief aangevoeld dat dit de eindbestemming van de reis zou zijn en is ze tegemoet gereisd. Er ontstaat een nieuwe band binnen de familie waar voor de buitenstaander geen plaats meer is.'
Prachtig spel, vooral de wanhoop van de vader onderga je haast zelf. Erica en ik zagen de film in de jaren negentig. Over de vriendin Lucie: vanaf het moment dat de vader begrijpt wat zijn dochtertje heeft bestaat Lucie niet meer voor hem. Heel goed laat de film zien dat zijn vriendin dat niet direct begrijpt, dat is iets anders dan buiten de boot vallen. Als de vader de moeder in het vakantiehuis weer tegenkomt, ontmoet hij een mens die even wanhopig is als hijzelf. Diezelfde onbegrensde wanhoop van de ander brengt hen weer bij elkaar. Heel mooi laat de film ook het volwassen worden van het kind zien. In enkele weken wordt het meisje een wijs mens dat haar dood onder ogen ziet. Twee herhalingen op TV5: dinsdag 26 sept. 14.30 uur en zondag 1 okt. 23.30.

Orbit.

Donderdag aanstaande maak ik kennis met Orbit. Hij is de eerste hond in huize Duvekot in Toronto. Orbit kwam in het hondenasiel als zwerfhond. Hij is eerst nog bij een bij een andere familie geweest, maar die mensen waren overdag niet thuis en daar werd hij ongelukkig van. Nu is hij weer gelukkig en doet zijn best een goede hond te zijn, hier zit hij naast Eliane en kijkt misschien of zij wel hard werkt? Zelf blijf ik twee weken bij hen, 11 oktober vlieg ik weer terug.

Een jaar.

Gisteren was het een jaar geladen dat Erica is overleden.
In restaurant 't Koetshuis van kasteel 'De Cannenburgh' hebben we dikwijls geluncht.
Ik had nu Lennerd uitgenodigd voor een etentje daar in Vaassen. Twee mannen die veel van haar hielden en minsten 15 jaar wekelijks een uur met haar zongen. Naast de pianobegeleiding zong Lennerd bij moeilijke stukken dikwijls Erica's of mijn partij mee.
Het was een heel mooie avond met Lennerd, zijn menu:

Griekse salade met rode ui, tomaat, fêta kaas en yoghurt mayonaise.
Atlantische tong filet op een bedje van zomer groente geserveerd met yoghurt-dille mayonaise.
Verse ananas met roomijs en een glaasje pi-a colada.
Koffie.

We hebben heerlijk gegeten, ik had hetzelfde hoofdgerecht.

De dijkgraaf.

Ineens is de dijkgraaf in het nieuws. De PvdA schijnt in haar verkiezingspamflet de dijkgraaf te willen afschaffen in Nederland.
De dijkgraaf van een waterschap is de voorzitter van de 'ingelanden'. De ingelanden zijn alle grondbezitters, pachters of erfberechtenden van grond binnen het waterschap.
De dijkgraaf van de 'calamiteuze' polder Borssele was, in het midden van de vorige eeuw, mijn grootvader Pieter Dekker. Hier op de foto met zijn dochter Adrie en zoon Frans, die gestorven is in een Jappenkamp op Java. Grootvader Dekker, de vader van mijn moeder, bezat de meeste grond in de polder en was daarom door de ingelanden als voorzitter gekozen. In 1945 of '46 benoemden de ingelanden van de polder mijn broer Adriaan Willem Duvekot (Adrie) als waterbouwkundige voor de polder Borssele. Mijn grootvader benoemde dus zijn kleinzoon. Adrie volgde daarmee Warren, de vader van Hans Warren, als waterbouwkundige op.
De polder Borssele was calamiteus omdat hij van de polders in Zuid-Beveland op de meest kritieke plaats ligt. Bij een zuidwesterstorm en springtij beukt het opkomende water van de Westerschelde allereerst met volle kracht op de zeedijk van Borssele. De calamitueze polders van Zeeland ontvingen een extra rijkssubsidie. De ingelanden vergaderden tweemaal per jaar, broer Adrie legde dan verantwoording af van de werkzaamheden in de polder en gaf aan wat er voor de veiligheid van Borssele nog gedaan moest worden. De ingelanden bogen zich dan over de benodigde financiën en ook over een eventuele belastingverhoging die zij zichzelf moesten opleggen. Misschien was het wel handig dat hun voorzitter ook voorzitter van de Raiffeisenbank (die samen met de Boerenleenbank later opging in de Rabobank) was? De vergaderingen vonden plaats in de 'directiekamer', in feite de rechtervleugel van het dijkhuis. Door de dijkverhogingen van de Zeeuwse eilanden na de watersnoodramp van '53 is helaas het dijkhuis gesloopt, ondanks dat de dijken van Borssele heel waren gebleven en de polder dus niet is ondergelopen.
Niet alleen de zeedijk, maar ook de waterhuishouding binnendijks en de wegen vielen onder verantwoordelijkheid van de waterbouwkundige ambtenaar. Hij is de baas van de 'kantonniers'. De meeste kantonniers waren seizoenarbeiders. Verschillende kantonniers werkten in de winter voor mijn broer en in de zomer voor mijn grootvader. Een kantonnier kan alles. Hij maakt de bazaltglooing voor de zeedijk, houdt de watergangen schoon en repareert het wegendek. Ingenieurs Weg- en Waterbouw en hun kantonniers werden in 1996 helaas nationaal bekend toen 23 van hen uit Noord-Holland een pleziertocht naar Texel maakten. De 53 jaar oude DC 3 sloeg op het wad te pletter en alle inzittenden kwamen om. De hele beroepsgroep rouwde.

Piffin.

Op zoek naar foto's van mijn grootvader vond ik vooral veel Piffin. Hier is ze in februari 1993 op het ijs van de Ameltervijver met Erica ( Piffin is van 22 april '89).
Een paar dagen later bij Erica op de fiets:
P: 'mijn tieten bibberen'
E: 'je hebt geeneens tietjes'
P: 'jawel, hele kleintjes'
P: 'Oma!, moet ik het jou nou drie keer zeggen!!'

DE PORCH.

Michiel brengt de porch in zijn originele vorm terug. Toen ik vorig jaar mee naar Toronto ging, was mijn eerste ervaring met Canada het zitten op de veranda en kennis maken met buren en voorbijgangers. Vanaf deze vernieuwde veranda zal ik dat heel graag nog eens doen. Michiel ontvangt nu al veel complimenten. De lof zal nog toenemen wanneer het hekwerk geverfd is in de oorspronkelijke blauwe kleur. Ik popel om daar weer handen te schudden, maar werd ik ook al gekust?
Dit hekwerk heeft een Victoriaans motief. Het is een van de motieven die toegepast werden. Het hek wordt in ‘de werkplaats’ (de kelder) eigenhandig gemaakt, er is o.a. daarvoor ook een gloednieuwe zaagmachine aangeschaft. Bij een economische ramp kan Michiel direct als timmerman aan het werk.

Bionischearm.

Claudia Mitchell.
Foto's van Jesse Sullivan en Claudia Mitchell gisteren in het NRC Handelsblad. Zij zijn de eerste mensen met volledig door de hersenen aangestuurde protheses. Bij Claudia haar linkerarm en bij Jesse beide armen.
De bionische armen van Jesse en Claudia zijn ontworpen door Dr.Todd Kuiken van het Neural Engineering Center for Artificial Limbs (NECAL):
How does it work?
NECAL uses nerve-muscle grafts in amputees to gain added control signals for an artificial arm. Doctors take nerves that used to go to the arm and move those nerves onto chest muscles. The nerves grow into the chest muscles, so when the patient thinks "close hand" a portion of his chest muscle contracts and electrodes that detect this muscle activity tell the computerized arm when to close the hand. Thus, the patient thinks "close hand" and his artificial hand closes.

Geweldig, van de stappen die de mensheid in zijn ontwikkeling heeft gemaakt is dit weer een hele grote vind ik.

Natascha Kampusch.

Jack Nicholson als McMurphy.
In het NRC Handelsblad staat vandaag een opmerkelijk intelligent artikel van Michiel Hegener: 'Natascha Kampusch opnieuw gekidnapt'.
Hegener wijst er ons op dat de psychiatrie zich meester van Natascha heeft gemaakt en vreest de gevolgen. Inderdaad, direct na haar ontsnapping heeft het leger van hulpverleners en psychiaters ons ingepeperd dat Natascha ernstig getraumatiseerd is. 'Nou ja, dat is misschien nu nog niet zo duidelijk (voor ons dan!) maar let maar eens op. Oh wat zal dit meisje getraumatiseerd blijken. Misschien heeft ze wel levenslang hulp nodig!'. Ik ben er van overtuigd dat Hegener gelijk heeft. Natascha overleefde haar jarenlange opsluiting door een gek. Ze kon haar ontvoerder makkelijk aan, maar het leger wat haar nu heeft ingesloten is niet te overwinnen. De meesterlijke film One Flew over the Cuckoo's Nest heeft ons dat laten zien.

Een vakantie in de Provence.

Victor Vasarely, Vega-Nor.
Gisteren heerlijk mosselen gegeten bij Heleen en Evert. Ze waren net terug van een vakantie in de Provence. Terwijl wij hier dagelijks enorme plensbuien moesten trotseren genoten zij van zon, natuur, kunst en cultuur in het zuiden van Frankrijk. Een grote hoeveelheid fraaie foto's illustreerde hun aantrekkelijke vakantieverhalen. Het was een reis met veel kunst en cultuur geworden. Vooral Victor Vasarely en Bernard Remusat hadden hun belangstelling getrokken. Vasarely (1906-1997) ken ik vrij goed, hij werd hier bekend in de jaren zestig door zijn op wiskundige figuren gebaseerde Op-Art. Remusat was voor mij een onbekende. Heleen en Evert bezochten Remusat in zijn atelier en kochten een drieluik. In hun woonkamer is al tien jaar lang een groot schilderij van Remusat te bewonderen. Remusat studeerde na zijn opleiding in Frankrijk vijf jaar aan de Rietveld Academie en spreekt dan ook uitstekend Nederlands.
Remusats inspiratie is vooral de prehistorische schilderkunst, zoals te vinden in de grotten van Zuid-Frankrijk en Spanje.

Etty over Lanoye.

Lanoye getekend door Eliane, gisteren in het NRC Handelsblad.
Elsbeth Etty laat in haar bespreking van 'Het derde huwelijk' van Tom Lanoye geen spaan heel van dat boek. Terecht stelt ze als recensent hoge eisen aan iedere auteur, bij Lanoye mist ze de geest van Kafka die maar niet uit de fles komt.
Woensdag schreef ook ik over Lanoye op mijn weblog. Ik mis de literatuurkennis van Etty en heb dan ook Lanoye niet naast Céline, Claus, Grunberg, Kafka en Marx (alfabetisch) gezet om een oordeel over hem te vellen.
Toch vind ik haar recensie prachtig. Trots ben ik dat zij mijn bijdrage aan haar recensie, namelijk de klauwhamer in Eliane's tekening, heel laat. Misschien heeft Lanoye de klauwhamer niet van bijvoorbeeld Roth, Vestdijk of De Vries gejat?

Klauwhamer.

Gistermorgen stond ik om negen uur in boekhandel Van Someren & Ten Bosch in Zutphen. Van het pas verschenen 'Het derde Huwelijk' van Tom Lanoye zou ik om twee uur een samenvatting geven aan Eliane. Nog nooit heb ik in een ochtend een roman van ruim 300 pagina's gelezen. Zeker las ik de jongensboeken van Stamperius (uitg. Kluitman, Alkmaar) achterelkaar uit, maar niet in een ochtend. In een soort roes ben ik na mijn verslag aan Eliane gaan fietsen. Het miezerde gelukkig zodat ik weer bij zinnen kwam en de vrouwelijke hoofdpersoon Tamara en ook dit 'moordwapen' uit mijn hersenen kon verwijderen. Wie vrijdag in de boekenbijlage van het NRC Handelsblad Eliane's tekening van Lanoye bekijkt zal het waarom van mijn foto begrijpen.

Open Schaakkampioenschap Arnhem

Met Stef, Koen en Morris speelde ik van vrijdagavond tot en met zondagmiddag in Arnhem. Onder de milde leiding van Stef deed dit Pallaskwartet zijn uiterste best om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Koen en Morris behaalden in de A-groep respectievelijk 3 en 2 1/2 . Stef en ik in de B-groep kwamen op 50% dus 3 uit 6. Zelden heb ik het moeilijk met verliezen, maar deze keer was dat gistermiddag wel het geval. Even was ik niet aanspreekbaar. Schakers kunnen hopelijk begrip voor me opbrengen aan de hand van dit diagram.
Met deze stelling zag ik de winst al gloren. De lopers op c3 en c2 vormen een geweldige dreiging en voor mij leek het verder een kwestie van techniek. Maar het ging anders. Freeke deed 20 ...,b5-b4 en zonder ook maar te kijken wat zijn bedoeling was sloeg ik de pion met 21. Pd5xb4,... Na zijn antwoord 21. ..., Pc6x b4? (met 21...,Dd8-b6! wint hij) kon ik direct winnen met 22. Dd1-d4!. Helaas speelde ik zonder nadenken a tempo 22.Lc3xb4,..?? zag wat er aan de hand was en gaf op. Ik verlies een stuk door 22. ...,Dd8-b6+. Van beide spelers dus een blunderfeest, maar van mij het ergst! Dit geeft weer eens aan hoe verwant schaken en boksen zijn, één moment van onoplettendheid en je bent KO!

Zingen.

Franz Schubert, Wilhelm August Rieder 1875.
Vanmorgen gezongen bij Lennerd. Dat is altijd een heerlijk begin van de dag. We begonnen met Schubert, vandaag uit Winterreisse van Wilhelm Müller Frülingstraum Ich träumte von bunten Blumen... en Gute Nacht Fremd bin ich eingezogen.... Idem van Müller uit Die Schöne Müllerin het lied Morgengruss Guten Morgen, schöne Müllerin! wo steckst du gleich das Köpfchen hin...
Lennerd leert me iedere keer weer beter de moeilijke overgangen te zingen. Echt de fout ingaan kan ook. Een poos terug neigde ik bij Leise flehen meine Lieder durch die Nacht zu dir (Ständchen) naar 'Schmieren'. Nee dat mocht natuurlijk niet, geen André Hazes!
Eigenlijk moet je, net als de echten, de tekst altijd uit het hoofd kennen. Je kunt je dan helemaal concentreren op de muziek. Nu moet ik letten op de tekst en tegelijk op de noten en de piano van Lennerd. Zingen is heerlijk, maar net als schaken verrekte moeilijk!
Van Brel zongen we La Tendresse, tot slot mocht ik me nog even uitleven met Lili Marleen:
Vor der Kaserne
vor dem groszen Tor
stand eine Laterne,
und steht sie noch davor,
so wolln wir uns wiedersehn,
bei der Laterne wolln wir stehn
wie einst, Lili Marleen.
.....................................
.....................................
Aus dem stillen Raume,
aus der Erde Grund
hebt mich wie im Traume
dein verliebter Mund.
Wenn sich dich die späten Nebel drehn,
werd ich bei der Laterne stehn
wie einst, Lili Marleen.
Dit zingt zo 'heerlijk weg' vijf coupletten en ik zie het allemaal voor me.

Meekrap terug in Zeeland.

Sinds de 15e eeuw werd in Zeeland, vanwege de goeie kleigronden, op grote schaal meekrap (Rubia tinctorum) geteeld. Dit omdat de wortel van de plant de kleurstof alizarine bevat. Eind 19e eeuw kwam een eind aan de teelt van meekrap omdat men een methode ontwikkelde om de kleurstof alizarine langs chemische weg te maken.
Nu er weer belangstelling is voor millieuvriendelijk geproduceerde kleding en de chemische industrie met argusogen wordt bezien krijgt de meekrapplant weer kansen.
Directeur Anco Sneep hoopt dat zijn pas opgerichte bedrijf Rubia Pigmenta Naturalis half september op volle kracht zal draaien.
De fabriek heeft onder anderen als klant de gordijnfabriek De Ploeg.
'Nergens krijg je nog zo'n dieprood als met de op meekrap gebaseerde kleurstof' zegt Sneep.
Akkerbouwer Jan de Wilde uit Sint-Maartensdijk wil wel meekrap blijven verbouwen als Rubia genoeg blijft betalen.
Mijn overgrootvader van moeders kant verbouwde wel meekrap. Zelf heb ik nooit een akker met meekrap gezien. De gewassen vlas en papaver die ook niet meer voorkomen in Zeeland heb ik nog wel bij mijn vader gezien. Ik weet zelfs nog dat er mannen 'van de overkant' (Zeeuws Vlaanderen) in de keuken zaten die het vlas kwamen kopen. Vlas werd 'van het land' verkocht omdat de koper op de akker de kwaliteit van het gewas beoordeelde.
Met dank aan Theo Tervijlen die me een artikel uit het Financieel Dagblad gaf over Rubia Pigmenta Naturalis.

Geslaagde Overval.

Botero, Familia.
Erica's demente broer is al lange tijd opgenomen in een verzorgingstehuis in Scheveningen.
Het lukte de laatste jaren alleen Erica en mij om hem mee te nemen uit het tehuis. Bij aankomst pakte Erica dan zijn jas, zette zijn hoed op en ik vertelde hem dat we met de auto naar (bijvoorbeeld) Kijkduin gingen en hem kwamen halen voor de lunch. Er werd niet gevraagd of hij dat wel wilde en heel bewust vermeden we elke vorm van overleg.
Met het tehuis en zijn mentor had ik nu afgesproken dat ik zou proberen onze "list" vandaag uit te voeren met zijn zoon Menno. Menno haalde mij van het Centraal Station en we bespraken nog eens ons scenario. We kwamen ook allebei zeer zelfbewust binnen en namen hem zonder probleem mee.
Eerst reden we over de Boulevard en toen naar de Posthoorn op de Korte Voorhout, het was prachtig weer en we aten op het terras. Een geweldig geslaagde overval, vooral omdat hij, meneer de Jager, in het tehuis bekend staat als de man die nooit iets wil.
Op de Lange Voorhout is een expositie van de grote beelden van Botero, en in het Paleis zijn schilderijen van hem te zien. Bij Familia dezelfde gezinssamenstelling als bij Erica als kind. De hond, de boxer Madsy, kreeg Erica als puppy toen ze twaalf werd.

Twee werkdagen.

In W-O richting.
Gisteren en vandaag werd er keihard in de tuin gewerkt. De nieuwe mevrouw van de thuiszorg is ook binnenshuis de zaak op orde aan het brengen. In welke richting ik ook kijk, het ziet er weer geweldig uit. Hierboven en onder het bewijs.

In N-Z richting.

Grigori Perelman.

De wereldvreemde en mensenschuwe Russische wiskundige Perelman is voor de journalisten zoek. Perelman, waar ik 11 juni over schreef, is nu wereldberoemd en ook de meest besproken geleerde van dit moment.
Van Perelman is bekend dat hij graag in de bossen vertoeft en daar paddestoelen zoekt. Op intenet duikt nu in verband met Perelman de "Paddestoelentheorie van de Russische ziel " op.
Zoon Thijlbert, die duizenden kilometers te voet in Rusland aflegde, werd nogal eens gevraagd wat hij in die onherbergzame streken deed. Spion van de KGB? Als hij dan vertelde dat ie op zoek was naar de Russische ziel werd er een feestje voor hem georganiseerd.
Het is de vraag of de slimste mens van dit moment (dit is niet van mij) Grigori Perelman de Russische ziel zal vinden.
Er zijn haast geen foto's van Perelman, deze stond gister in het NRC Handelsblad en is in 2003 genomen bij een lezing in New York. Perelman heeft met zijn weigering van de Fields Medal juist bereikt dat hij misschien wel de beroemdste wiskundige van deze eeuw werd. Zelfs Kamagurka kan niet meer om hem heen, zie hieronder.

NRC Handelsblad, 22-08-2006.

Schillen of triggeren.

Door Arnon Grunbergs artikel over zijn belevenissen in Afghanistan van vrijdag herinnerde ik me plotseling wat er gebeurde na de beschieting waar ik vorige week maandag over schreef. Bij mij dus niet het afpellen van de ui zoals Günther Grass deed, maar ineens de herinnering doordat iemand iets zegt.
Tot nu toe meende ik dat na het tweede salvo van de Spitfire (zie 14 augustus) ik naar ons huis rende en net op tijd kwam om de kelder te halen. Zo was het niet. Tweelingbroer Piet stond me bij de deur op te wachten. Op het moment dat ik binnen rende ratelden de mitrailleurs al boven ons huis. Mijn vader, met zijn stompje arm nog in het verband, en mijn moeder stonden in de gang. Mijn vader riep 'liggen' en Piet en ik lieten ons vallen. Moeder ging bovenop Piet liggen en mijn vader idem op mij. Ik zie nog Piets gezicht dat mij vanonder moeder aankeek en zijn linker arm die onder haar uitstak! We dachten waarschijnlijk hetzelfde, maar hebben nooit over dit voorval gesproken. Op de begrafenis van Piet vertelde ik dat hij ondanks die luchtaanval op me stond te wachten en de deur voor me openhield en dat we toen de kelder ingingen. Nee, dus niet de kelder maar de gang. Bedankt Arnon.

Een zondagmiddag in Overijssel.

Voordat ik Peter Meijboom in Raalte bezocht lunchte ik in het restaurant van Kasteel Nijenhuis. Drie soorten brood naar keuze, idem drie soorten kaas, ham en een glas wijn. Alles van prima kwaliteit voor 4 euro. Misschien een aanrader voor lezers die nooit buitenshuis eten? Er zijn mensen die entree moeten betalen, dus die geen museumkaart hebben. Hoe kan een gezond mens zonder museumkaart? In de museumwinkel kocht ik nog twee boeken over Voerman. Hier het schilderij 'Noppende paarden met distels' ca.1900.
Bij Peter maakte ik kennis met L, gezien mijn weblog van gisteren een aangename verrassing. Op het schilderij kijkt ze in 'De Haagse School' De collectie van het Gemeentemuseum Den Haag, 1988. We bekeken nog vele kunstboeken en vooral 'MARILYN MONROE IN ART' (ROGER TAYLOR, UK), waarin twee schilderijen van Peter zijn opgenomen. Het is een heel mooi uitgegeven boek. Bij mijn vertrek kreeg ik een presentje mee: 'geschift werk' een selectie uit door J.J.van den Ende samengestelde schaakstudies. Voor mij heel bijzonder want in 1950 speelde ik aan het tweede bord van Goes met zwart tegen Van den Ende. Het was een van mijn eerste externe wedstrijden. Onze tegenstanders waren met de boot uit Zierikzee gekomen. Van den Ende vroeg mij of hij met zijn eigen bord en stukken mocht spelen. Natuurlijk mocht dat, ik hield remise.

Gerard wint het OOGSK.

Foto Peter.
Het OOGSK is gisteren gewonnen door Gerard. U ziet hem hier terwijl hij nog nadenkt over zijn laatste zetten. Stephan is door de bladeren van de notenboom nog goed zichtbaar. Ruud ontbrak. Uit rancune stuurde hij ons een moeilijke stelling om optelossen. Gerard heeft toegezegd zich erover te buigen, ik geef hem de tijd tot het volgende OOGSK.
De uitslag:
1. Gerard 7, 2. Carla 6 1/2 , 3. Evert 5 1/2 , 4. Stephan 5, 5. Willem 3 1/2 , 6.Peter 2 1/2.
Na afloop las de plaatselijke dichter Nicolaas Veter voor uit zijn pas verschenen tweede boek.
Het borrelgesprek ging geruisloos over in de filosofie, Peter stuurde mij 's avonds een aansluitend verhaal. Lees hieronder dus verder en bekijk Peters laatste mooie schilderij.

Van de schilder, dichter en filosoof Peter Meijboom ontving ik gisteravond een beschrijving van een ontmoeting met een schaker. Peter en ik eindigden 's middags onderaan in het OOGSK en hij zal gedacht laat ik Willem troosten met iets anders. Dankjewel Peter. Hierboven een van Peters laatste schilderijen 'Portret van L', 2006. Aan dit schilderij werkt hij nog.

Een aardige schaker.

De klok loopt. Ik wacht nu tien minuten op mijn tegenstander.
Buiten hoor ik groot kabaal. Na enige tijd komt mij ter ore dat mijn tegenstander van zijn fiets gevallen is. Ik zet de klok stil en ga kijken.
"Niets aan de hand, ik bleef even hangen!" roept hij.
Toegeschoten omstanders zetten zijn fiets weg. Alleen de voorlamp is kapot. Intussen heeft de man aan het bord plaatsgenomen, maar vergeten zijn regenpak uit te trekken. Met een zware natte mouw doet hi j e4, en veegt daarbij vier pionnen en drie stukken om.
"J'adoube!" roept hij en zet alles weer terug. Alleen pion e4 ligt nu omgevallen op veld e3, maar dat ziet-ie niet meer, want hij is al op weg naar de garderobe om zijn regenpak op te hangen. Teruggerend gaat-ie zitten en hijgt nog wat na, ik heb inmiddels de pion weer op e4 gezet, en e5 geantwoord.
"Verdorie, wat een haast!" zegt hij, "door dat rotweer ben ik te laat, maar mijn bril was kapot en toen ik van huis vertrok, was de achterband leeg. Toen moest ik de fietspomp van de buurman lenen, maar die was niet thuis, en toen ben ik maar zijn schuurtje ingegaan, maar daar was het zo donker, en toen heb ik op een hark getrapt en nu is dus mijn bril kapot, maar nu gaan we schaken!"
Ik glimlach beleefd en na zijn 2.Pf3 doe ik Pc6. Na een tijdje aandachtig turen naar de
stelling slaat hij tot mijn verbijstering op e5. Het kost me niet veel bedenktijd om zijn paard van het bord te nemen. Daar schrikt hij zichtbaar van en heft de armen ten hemel. "Dat geef ik op!" roept hij lakoniek en glimlacht er toch bij. "Ja, dat komt ervan", zegt hij, "m'n bril is stuk
en nou zag ik niet dat e5 verdedigd stond!" Ik weet niet goed hoe ik daarop moet reageren en maak maar een babbeltje met hem. Hij blijkt professor in de filosofie te zijn, wat me niet verbaast. Nou weet ik zelf toevallig ook een beetje over filosofen, dus ik begin over Schopenhauers Die Welt als Wille und Vorstellung en zeg dat de grondgedachte (hoewel wat pessimistisch van aard) van dat werk me wel aanspreekt. "Allemaal onzin!" roept hij, "er is maar één filosoof en dat is Kant natuurlijk! Ah, Kant, denk ik, en begin meteen over das Ding an sich, en maak een voorzichtige vergelijking met de ideeénleer van Plato, wijs hem op eventuele overeenkomsten. Maar dat interesseert hem niet, hij praat slechts over het privéleven van Kant en met name over diens culinaire voorkeuren. Zo verwatert het gesprek enigszins, maar ik begin nog even over Sein und Zeit van Heidegger, de ultieme filosoof volgens vele vakbroeders. "Ja, Sein und Zeit", zegt hij, "Daarvan zijn vele interpretaties mogelijk. Bijvoorbeeld deze" (en hij kijkt op z'n horloge), "wij zijn hier, en het is tijd om naar huis te gaan."
"Weet u", fluistert hij mij in het oor als ik ook aanstalten maak om op te stappen, "de enige Dinge an sich zijn voor mij de schaakstukken, hoe die zijn en wat ze eigenlijk zijn, daar komen wij niet achter. We kunnen ze slechts waarnemen." Daar weet ik zo direkt niks op te zeggen, maar
als ik een uur later in mijn bed lig, heb ik het antwoord: "behalve als je bril stuk is."

Het OOGSK.

Morgen willen Carla, Evert, Gerard, Peter, Stephan en ik hier winnen. We spelen om het Omstreden Open Gorssels Schaak Kampioenschap, het OOGSK.
Bij het afscheid van het huis van Ton en Aaltje in Borger kreeg ik dit "schaakstuk", voor in de tuin. Gelukkig was Piffin er toen nog, zij kon het op de juiste plaats zetten. Het hoort wel bij een huis waarin om het OOGSK wordt gespeeld.

De Mark IX.

De Spitfire waarmee de RAF in 1944 op Zuid-Beveland vloog was de Mark IX.
Het vliegtuig was bewapend met twee 20-mm kanonnen en vier 0.303 inch (ruim 7 mm) mitrailleurs.
De aanval van een Spitfire ging in twee fasen. Kort voor het beoogde doel dook het toestel tot laag boven de bomen, de Duitse luchtafweer kon hem dan niet goed onder vuur nemen. Het eerste salvo van de mitrailleurs en kanonnen duurde circa drie seconden. De piloot trok dan snel op, keerde en dook weer omlaag voor het tweede salvo van drie of vier seconden. De munitie was daarmee op en de vliegenier moest zo snel mogelijk naar zijn basis terug.
De Spitfire had een vliegbereik van ongeveer 700 km.
In september 1944 werd de linkerarm (hij was links) van mijn vader bij zo'n aanval afgeschoten. Toen ik enkele dagen later de koeien moest voeren kwam er een aanval boven onze boerderij. Na het eerste salvo wilde ik naar de kelder in ons huis rennen. Net buiten de stal vloog een van de vliegtuigen recht op me af zoals op de foto. Ik dook in elkaar, hoorde het gieren van de kogels en een harde klap op de deur achter me. Het gat in de staldeur bewees dat in elkaar duiken heel nuttig kan zijn.
Als ik deze foto zie voel ik de angst van toen weer.

De Spitfire.

Duidelijk ben ik druk bezig met de voorbereiding van mijn praatje aanstaande woensdag over de slag om de Westerschelde. De Engelse Spitfire en de Duitse Messerschmitt (hieronder) spelen daar een belangrijke rol in. Op een zondagmiddag in de zomer van 1944 werd boven ons dorp in een ongelooflijk spannend luchtgevecht een Spitfire neergehaald door een Messerschmitt. De hele Borsselse bevolking stond te kijken. De Engelse piloot kon zijn toestel nog buiten het dorp trekken, het kwam neer op een wei van mijn vader. De Duitsers sloten alles direct af, gelukkig liepen er geen koeien. Het vliegtuig sloeg met de piloot de grond in. Toen we, veel later, weer de wei in mochten was er een enorme kuil weet ik nog.

De tegenstander van de Spitfire.

Gemeentemuseum Den Haag.

Ik ging gisteren naar den Haag voor Theo van Rysselberghe, maar ik kwam terug met Bernard Buffet.
Bij Van Rysselberghe vond ik twee schilderijen die me aanspraken, 'Een jongen voor een boerderij, 1982' en 'Jeanne en Maquerite Schobach,1984'.
Het museum maakt flink reclame met Van Rijsselberghe en ik had daardoor niet in de gaten dat er een grote tentoonstelling van Buffet was. Uiteindelijk was ik langer bij Buffet dan bij Van Rysselberghe en kocht ik ook alleen de catalogus van deze (volgens de catalogus) omstreden kunstenaar. Heel veel naakten, maar bij Buffet misschien wel evenveel mannen! De keus voor mijn blog is bij Buffet te groot, daarom 'gewoon' bloemen.

Yentl.

Mijn buurjongen Pierre komt geregeld even 'buurten', zijn hond Yentl volgt hem natuurlijk. Het zal duidelijk zijn dat Yentl geen gewone hond is. Ook Erica was zeer op hem gesteld en Yentl mag hier ook logeren als dat zo uitkomt.
De wikipedia geeft o.a. het volgende over hem:
'De whippet kan in enkele seconden een snelheid van 55 km/u bereiken. Hij is de enige windhond met een goede neus, die hij ook gebruikt om te jagen. De whippet is bovendien een ren- en gezinshond'.
Inderdaad is het een heel lieve gezinshond. Het liefst lag hij op de bank tussen Erica en mij in als we TV keken.

Darwinisme.

Vanavond op de voorpagina van mijn krant niet alleen verontrusting over het terrorisme, maar ook over het intellectualisme.
De grafiek spreekt voor zichzelf. De Amerikaanse onderzoekers vinden de teruggang van de evolutieleer in de VS zeer zorgelijk. Hun conclusie is dat de tijd dat wetenschap en technologie als onpartijdige brengers van vooruitgang werden gezien, voorbij is. Helaas zegt de plaats van Nederland in deze grafiek ook heel veel over ons zogenaamde kennisland. Die tijd is ook al lang voorbij. Nee, een Belgenmop kunnen we ons al lang niet meer permitteren. Over de radio hoorde ik dat al duizenden per jaar voor de betere cardiologie en oogheelkunde onze zuidelijke grens overtrekken!

Borssele.

Dit is de dorpskern van het dorp Borssele, niet te verwarren met de gemeente Borsele. De gemeente Borsele is eigenlijk wat wij vroeger noemden 'De zak van Zuid-Beveland' en omvat 15 dorpen. De dorpskern van Borssele, waar ik ben geboren, ziet er nog net zo uit als vroeger. Over dat vroeger ga ik aanstaande woensdag 16 augustus vertellen in de ouderensoos hier in Gorssel en wel in het bijzonder over 1940-'45. Naast mijn eigen herinneringen gebruik ik 'Geheim Dagboek' van Hans Warren uit die tijd. De foto is in de richting noord-zuid genomen. De inrichting van dit dorpsplein is kenmerkend voor de Zak van Zuid-Beveland, bijvoorbeeld het dorpsplein van Nisse is net als dit. Het bestaat uit de kerk, de vijver en het 'Viskot'. Het Viskot is de 'hangplek' van de ouderen.

Das en broekriem.

Piffin is terug in Toronto. Opa kan dus weer van vroeger vertellen. Het NRC Handelsblad plaatste deze zwemmende das op de achterpagina bij een artikel over Jaap Dirkmaat en de vereniging Das en Boom. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw werkte ik als vrijwilliger voor die vereniging. Een of tweemaal per week had ik dan nachtdienst van acht uur 's avonds tot acht uur 's morgens. De telefoon van Das en Boom werd dan doorgeschakeld op ons toestel.
Das en Boom moest 24 uur bereikbaar zijn voor dassen in nood. Dikwijls ging het om aangereden dassen, ik riep dan de dichtstbijzijnde medewerker van ons op. Eenmaal kreeg ik een telefoontje over een das bij Ommen die niet uit het water kon omdat de betonnen rand van de kade te hoog was. Ik zei dat ik de brandweer zou oproepen maar omdat het midden in de winter was vroeg ik mezelf af of het niet sneller kon. Een ingeving redde de das. Ik zei tegen de man aan de kade dat hij kon proberen of de das in zijn broekriem (mits hij die had) wilde bijten en waarschuwde hem het dier niet aan te raken en op afstand te blijven. Een das in nood is levensgevaarlijk. De das beet en liet zich zo uit het water trekken!

Een zomeravond TV.

Gisteren een prachtige documentaire in Close-up van de Avro over Frida Kahlo, een Mexicaanse kunstenares uit de eerste helft van de vorige. Hier zie je haar in de armen van haar min. Daarna kon Zomergasten me niet bekoren, om half elf had ik het wel gezien. Presentator Joris Luyendijk en beeldend kunstenaar Van Lieshout konden twee uur lang geen emoties of enthousiasme bij me opwekken. Net als Piffin vond ik hen een saai stel. De films over de Russische graanoogst en over de trekpaarden waren bij mij natuurlijk wel in de roos.
Donderdag is op Nederland 1 om 16.05 een herhaling van Kahlo.

Embedded journalist.

Arnon Grunberg is met de Nederlandse troepen in Afghanistan. Gisteren zijn eerste artikel hierover in het NRC Handelsblad (Eliane moet Grunberg maar eens tekenen voordat de taliban hem pakt).
Sergeant Jordy heeft nu niet alleen kaas bij zich maar ook een kaasschaaf 'dan vreten mijn collega's niet alles direct op'. Vrienden en familie zullen hem veel kaas sturen. De kaas smelt daar, daarom eerst in de koelkast en dan met enkele flinke klappen in vorm slaan en schaven maar.
De krant plaatste bij het artikel van Grunberg deze prachtige foto van een jongetje dat zijn vader uitzwaait bij het vertrek in Eindhoven.