Een zomeravond TV.

Gisteren een prachtige documentaire in Close-up van de Avro over Frida Kahlo, een Mexicaanse kunstenares uit de eerste helft van de vorige. Hier zie je haar in de armen van haar min. Daarna kon Zomergasten me niet bekoren, om half elf had ik het wel gezien. Presentator Joris Luyendijk en beeldend kunstenaar Van Lieshout konden twee uur lang geen emoties of enthousiasme bij me opwekken. Net als Piffin vond ik hen een saai stel. De films over de Russische graanoogst en over de trekpaarden waren bij mij natuurlijk wel in de roos.
Donderdag is op Nederland 1 om 16.05 een herhaling van Kahlo.

Embedded journalist.

Arnon Grunberg is met de Nederlandse troepen in Afghanistan. Gisteren zijn eerste artikel hierover in het NRC Handelsblad (Eliane moet Grunberg maar eens tekenen voordat de taliban hem pakt).
Sergeant Jordy heeft nu niet alleen kaas bij zich maar ook een kaasschaaf 'dan vreten mijn collega's niet alles direct op'. Vrienden en familie zullen hem veel kaas sturen. De kaas smelt daar, daarom eerst in de koelkast en dan met enkele flinke klappen in vorm slaan en schaven maar.
De krant plaatste bij het artikel van Grunberg deze prachtige foto van een jongetje dat zijn vader uitzwaait bij het vertrek in Eindhoven.

Taartjes.

Gisteren bezochten Piffin en ik het Groninger Museum. Ik houd van dat museum, Erica en ik hebben het vanaf het begin geregeld bezocht.
Heel belangrijk van een museum is het restaurant. Op de foto de taartjes: Piffin's chocoladetaart en mijn "Groninger Museum" taartje.
De beelden van Marc Quinn vormden de belangrijkste tentoonstelling, wij hoeven er niet voor terug maar er waren wel mooie bij. Een publiekstrekker leken de zeegezichten van Jan Cremer. Een mooie bestemming vonden wij om ze per kilo te verkopen. Per kilo olieverf zijn ze waarschijnlijk de duurste ooit, we willen records tegenwoordig. Verder waren er nog Anuschka Blommers en Niels met foto's, daar waren ook wel mooie bij.
Tijdens de lunch spraken we nog eens over haar ambities. We houden het op de exacte richting, dan blijft de astrofysica mogelijk. De kunst blijft in de familie, dat is bij Piffin heel duidelijk: 'als ik met wiskunde bezig ben is er in de kantlijn altijd een tekening, maar als ik teken is er geen wiskunde in de kantlijn'.

Guggenheim.

Het Deutsche Guggenheim Berlin had een tentoonstelling over Hilla Rebay. Rebay was de adviseuse van Solomon R. Guggenheim. Guggenheim is door haar geïnspireerd om abstracte kunst te gaan verzamelen. We hebben dus nogal wat aan haar te danken. In 1989 bezochten Erica en ik het beroemde museum in New York.
Het Guggenheim in Berlijn viel Piffin en mij een beetje tegen. Het was er te warm, te veel bezoekers en geen rolstoel.
Bij wat zoeken op internet vond ik deze foto die Man Ray maakte van Peggy Guggenheim. Peggy was een nicht van Solomon en is een beroemdheid in de kunstwereld. Haar faam is begonnen toen ze in de jaren twintig van de vorige eeuw naar Europa ging en actief werd in het wereldje van de avant-garde kunstenaars in Parijs. Ze kende en of had verhoudingen met alle belangrijke kunstenaars uit de eerste helft van de vorige eeuw. Dit is een beetje kort door de bocht, vergeef me. Aan het eind van haar leven had ze een geweldige kunstverzameling, die ze aan de Guggenheim- stichting heeft geschonken (?). Misschien weten Michiel en Eliane dat. Ik moet altijd oppassen als ik over kunst schrijf, die twee houden me niet alleen aan de teugels maar hebben ook een zweep staan als het over kunst gaat!

Berlijn.

Soll Lewitt in het Museum für Gegenwart.
Terug uit Berlijn. Om de hitte aan te kunnen hadden we bezoeken aan musea met airconditioning bedacht en gingen we drinken en eten op beroemde plaatsen met terrassen.
We lunchten of aten 's avonds laat bijvoorbeeld op of bij:
Unter den Linden, Hackesche Höfe, Kurfürstendamm, Gendarmenmarkt, Postdammer Platz enzovoort. We bezochten de Gemäldegalerie, het Kunstgewerbemuseum, het (Berlijnse)Guggenheim, Museum für Gegenwart, Neue Nationalgalerie. De East Side Gallery bleek een mooie benaming voor de muur, maar was zeker waard bezocht te worden.. Enkele beroemde gebouwen of plaatsen vielen af omdat bij aankomst bleek dat er rijen toeristen opgesteld stonden.
De Gemäldegalerie en het Museum für Gegenwart zijn voor respectievelijk de oude en moderne kunst overweldigend.

Onderweg in het Museum für Gegenwart.

Zorn en de Saedeleer.

Het Paleis voor Schone Kunsten wordt gerestaureerd. Het heeft tijdelijk een deel van haar collectie ondergebracht in de Leopold-kazerne waar deze week ook geschaakt werd.
Voor mij een mooie gelegenheid eerst even langs de kunst te gaan voordat ik achter het schaakbord moest.
Je kijkt de eerste keer welke schilderijen je nog eens wilt zien (maximaal 3) en gaat daar de volgende dagen weer naar toe. Je kunt dat gemakkelijk doen omdat in een beschaafd land de toegang gratis is.
Mijn favorieten waren deze keer Anders Zorn en Valerius de Saedeleer. Zorn schilderde in 1895 een aandoenlijk tafereel van de moeder die haar zoontje meeneemt in zee. Je ziet het jongetje bibberen voor de eerste keer in die enorme zee. Zijn billetjes samengeknepen van angst maar met moeder moet het lukken. Het schilderij heet dan ook 'Met moeder'.
De Saedeleer is een grootmeester van het landschap. Op een schitterende vlakke ondergrond legt de Saedeleer op de tiende millimeter nauwkeurig uiterst dunne draden of stipjes verf.
Heel anders dus dan de krachtige streken van Zorn. Dankzij deze twee grootmeesters kon ik de bloedhete speelzaal elke dag overleven!

Valerius de Saedeleer 1912.

Programma.

Zaterdag ging ik dus schaken in Gent en Piffin stortte zich met vriendinnen in de Gentse Feesten. Gisteren dook mijn kleindochter weer op en zijn we teruggereden naar Gorssel.
Schaken? Ja, van 13 tot 17 en van 19 tot 23 uur.
Spelers als ik mogen met zwart beginnen tegen een meester of grootmeester met een rating van 400 of 500 Elo punten meer. Je krijgt na je verlies dan 's avonds een speler met een lagere Elo en nadat je hebt gewonnen de volgende middag weer een veel sterkere, waarvan je dan weer verliest. Als je in dit Jo-Jo spelletje blijft kom je uit op 4 uit 9. Reken dit zelf maar uit. Ik ontregelde de Jo-Jo door tweemaal een remise tegen 2200 spelers te spelen. Het systeem nam daarna wraak zodat ik ook nu op 4 uit 9 uitkwam, met 2x winst, 3x verlies en 4x remise. Zelf vind ik het een reuze prestatie in een speelzaal van 35 graden Celsius!
Mijn dagprogramma:
Om acht uur een croissant, vers sinasappelsap en een koffie in de stad. Daarna in de Sint Baaf luisteren naar de Cello-suites van Bach (Pablo Casals of Yo-Yo Ma?, de priester wist het ook niet) en daarna nog even het Lam Gods zien. Bij het verlaten van de kathedraal genieten van de Vlaamse taal, zie foto.
Op naar de speelzaal in de Leopolds-kazerne en even naar die lieve vrouwen van de dependance van het Het Paleis van Schone dat in de kazerne is ondergebracht. Na twee dagen kenden zij me al en dat heeft voordelen. Ik mocht bijvoorbeeld op hun stoel zitten en zij stonden dan naast me!
Ik zal daar nog over vertellen.

Literatuur?

Mensje van Keulen heeft, naar mijn mening, met 'Alle dagen laat' een prachtig document over 1976 geschreven. Ze geeft haarscherpe beschrijvingen van bekenden uit de literaire wereld van die tijd. Voor mij is Van Keulens dagboek extra bijzonder omdat ik Hans Warren en Theo Sontrop, die geregeld in het boek voorkomen, persoonlijk heb gekend.
Een eenvoudige boekverkoopster (zo noemt zij zichzelf) uit Zutphen kan of wil Van Keulens werk niet tot literatuur rekenen. Elsbeth Etty deed dat in haar boekbespreking van 30 juni in het NRC Handelsblad heel duidelijk wel. Ook Bibeb was zeer enthousiast over het werk van Mensje van Keulen. Bibeb maakte in de tijd die van Keulen beschrijft spraakmakende interviews voor Vrij Nederland.
Er werd flink gezopen in het wereldje van Mensje. Op een nacht wordt het alcohol verbruik ook Mensje bijna fataal. Ze wordt door de politie klemgereden en moet mee voor een bloedtest. De overmaat aan alcohol heeft haar gelukkig niet belet een mooie inkijk bij de GGD in Leiden in 1976 te geven:
...
Daar stond in een schemerig kamertje een oude, wankele man op me te wachten. Met veel moeite kreeg hij de spuit uit de verpakking. Hij moest door een van agenten ondersteund worden om bij de tafel te komen waar ik mijn ontblote arm op steunde.
'De laatste keer', zei Dr.Jekyl, 'dat ik een vrouw bloed afnam, was Kerstmis 1974.'
Hij wilde het plekje bij de ader ontsmetten, maar beefde zo dat hij met het spul eerst mijn andere arm raakte.
'Dat lukt wel, hè dokter?' vroeg een agent
Vorige week was het bij iemand driemaal fout gegaan had hij me in de auto verteld, en die persoon was toen flauwgevallen.
De agent hield de dokter bij zijn elleboog en ja, het lukte, de naald schoot in mijn arm.
...
In 'Geheim Dagboek' beschrijft Hans Warren een bezoek van Mensje aan zijn huis in Kloetinge en nu las ik Mensjes beschrijving van dat bezoek in haar dagboek!

De Oldenburger.

O.Eerelman. Het Oldenburger paard.
Vorige week ontmoette ik de trotse eigenaars van een kampioensmerrie. Zij hadden een jaar of zes geleden op een veiling in Duitsland een Oldenburgerveulen gekocht. Toen hij stopte met bieden ging zij nog even door, daar zijn ze nu wel blij mee.

Brandrode.

Trouwe lezers met een goed geheugen zullen misschien denken 'daar is ie weer met z'n stier'. Ja, dat was juli vorig jaar, maar dat was zijn rechterzij! Piffin en ik fietsten vanmorgen, via de pontjes, naar Deventer. Alleen deze mooie stier is al reden genoeg om naar de stad te fietsen.

Basajev is dood.

Basajev is nu echt dood meldt het NRC Handelsblad van vandaag, de russen hebben zijn hoofd! De krant schrijft uitvoerig over de rebellenleider uit Tsjetsjenië . Links op de foto Sjamil(Sjirvani) Basajev en rechts Alexander Lebed. De foto is van 24 augustus 1996 aan het Tsejtsjeense front, Lebed was speciaal uit Moskou gekomen voor een poging het conflict vreedzaam op te lossen. Lebed was later kandidaat voor het presidentschap. Het is niet duidelijk of zijn vliegtuig is verongelukt of door tegenstanders is opgeblazen. Ik plaatste deze foto al eerder op mijn blog. Het is een van de mooiste schaakfoto's die ik heb. Met veel moeite heb ik hem van Associated Press gekregen

Tate Modern 3.

Nu decendant un escalier. No.2.
Ik kom nog even terug op Marcel Duchamp en de Guerrilla Girls. Op de fiets naar Deventer gisteren realiseerde ik me dat de stelling van de Guerrilla Girls ook voor Duchamp geldt.
Het schilderij van Duchamp dat ik het meest bewonder is dit schilderij. In de boeken die ik over Duchamp heb, heeft elke afbeelding van dit schilderij een andere kleur. Het origineel heb ik eenmaal, in Brussel, gezien. Dat is praktisch goudkleurig. Nu pluk ik maar een afbeelding van internet.
Een anekdote over dit schilderij.
Eind jaren zestig en begin jaren zeventig schreef ik een serie wiskunde boekjes ten behoeve van het LBO en MBO, voor uitgeverij Stam. Ter illustratie liet ik bij 'transformaties in het platte vlak' dit schilderij van Duchamp afdrukken. Op een vrijdagmiddag waren Erica en ik te gast bij Stam ter gelegenheid van de presentatie van het eerste boekje. Erica sloeg het boekje open bij deze cruciale illustratie en zag dat het schilderij 180 graden gedraaid was afgedrukt. Ik viel zowat van mijn stoel van ellende. De uitgever haalde twee volle glazen wijn, kwam bij ons zitten, en sprak voor mij de historische woorden: 'Willem, geloof me nou, dit ziet niemand.' Erica overtuigde me dat hij gelijk had en zei dat ik een naïeve man was. Beiden hadden gelijk.

Tate Modern 2.

Piffin was goed te pas in de expositiezaal van de Guerrilla Girls. De Guerrilla Girls is een groep anonieme kunstenaars, opgericht in 1984.
Misschien gaat hun stelling niet op voor de Tate Modern, maar dat is bijna onmogelijk te beoordelen. Bijvoorbeeld het zogenaamde Grote Glas van Marcel Duchamp dat u hieronder ziet. Is de bruid hier naakt? Zeker volgens Duchamp denk ik.

La Mariée mise à nu par ses célibataires, même.

Tate Modern.

Toen Piffin en ik het enorme gebouw van de Tate Modern binnengingen knapten we gelijk op. Londen leek die vijf dagen wel een oven. De Tate is airconditioned en het restaurant is uitstekend. Allereerst gingen we, na het restaurant dus, de combinatie Umberto Boccione - Roy Lichtenstein zien. Voordat we betrapt werden maakte Piffin nog net deze foto. Het bronzen beeld van Boccion is van 1913 'Unique Forms of Continuty in Space', het staat ook afgebeeld op de 20 cents Euromunt van Italië. Het schilderij van Lichtenstein heet 'Whaam!', twee kunstwerken in beweging dus.

Hollandse Meesters.

Zondagmorgen namen Lisa en Jeremy, Piffin en mij mee naar Dulwitch Picture Gallery.
Een beetje tot mijn verontwaardiging realiseerde ik me dat Erica en ik nog nooit in dat museum geweest waren. Ik geef wat het museum over zichzelf zegt en dat is niet overdreven!:

Dulwich Picture Gallery houses one of the world's most important collections of European old master paintings of the 1600s and 1700s.The collection is also one of the oldest in Great Britain, substantially put together in the years 1790 to 1795.

Jeremy maakte de foto. Piffin zit hier voor het schilderij 'Herders met koeien' van Albert Cuyp.
Het aantal Hollandse meesters in dit museum is ongelooflijk. Ze hangen hier in drie rijen boven elkaar alsof het niks is.

De drieling.

Wat deden Piffin en ik zoal in Londen? We bezochten tweemaal de Tate Modern op vrijdag en maandag, Jeremy onze gastheer moest die dagen werken en hij is ook geen liefhebber van moderne kunst. Zondagmorgen bezochten we Dulwich Picture Gallery met Lisa en Jeremy, 's middags waren we te gast op het straatfeest van Hall Drive. Piffin maakte deze foto. Je ziet de drieling van de buren van Jeremy. Links op de voorgrond Lisa met een van de twee meisjes, achter Lisa de moeder met het andere meisje en rechts een buurvrouw met het jongetje. De meisjes zijn eeneiig . Het jongetje is als eerste geboren en duidelijk groter.
Over de Tate Modern en Dulwitch Picture Gallery zal ik in de komende dagen vertellen, maar eerst moest de drieling op mijn blog.

Nieuw

Deventer is zo gek nog niet. In de Boxbergerweg vonden we wat Piffin zocht, voor mij een stoel en voor haar precies wat ze nodig had. Het resultaat zie je hier en natuurlijk vind ik het prachtig. Morgen vliegen we naar Jeremy en Lisa en die zullen het ook mooi vinden.

Etalage.

Foto Piffin.
We fietsten vandaag weer naar Deventer. Piffin had nog haarspullen nodig en ik overhemden. Praamstra had een etalage ingericht voor het nieuwe Gouden Boekje van Eliane.

Zeeuwse Boterbabbelaars.

Piffin en ik gaan vijf dagen naar Londen en als presentje voor Jeremy en Lisa zochten we Haagse Hopjes en Zeeuwse Boterbabbelaars . De hopjes bleken niet moeilijk maar voor de babbelaars kun je gemakkelijker in Zeeland terecht. Uiteindelijk vonden we de babbelaars in de snoepwinkel op de hoek van de Nieuwstraat in Deventer, tegenover de Vlaaienwinkel. Piffin maakte de foto bij het pontje in Deventer.

Hoge Veluwe.

Piffin maakte deze foto gistermiddag vanaf de fiets in het Otterlose Zand op de Hoge Veluwe. Erica en ik maakten 's zomers veel fietstochten op de Hoge Veluwe en vooral met Piffin en Otger in de zomervakantie. Picknicken en 'boompje verwisselen' stond bovenaan. Otger moest dikwijls huilen wanneer we het einde aankondigden.

Gouden Boekje.

Vanmorgen drie kleinkinderen van Gert en Jannie voorgelezen uit DE DRAAIMOLEN. Het tweede Gouden Boekje dat Eliane illustreerde. Het was een groot succes, de gebeurtenissen in het verhaal en de tekeningen werden uitvoerig besproken. Toch was er nog een probleem! Het jongetje (twee meisjes, drie en acht en een jongetje van vijf) wilde weten hoe Thijs de onderzeeboot instapt? Piffin en ik wisten hem daar geen bevredigend antwoord op geven. Wij hebben beloofd dat aan de moeder van Piffin te vragen, want die heeft de tekeningen gemaakt en moet het dus weten! Bij deze vraag ik haar dat dus.
Het eerste boekje dat Eliane voor de Gouden Boekjes van uitgeverij Rubinstein tekende is 'Het bed van Tim' dat ook een groot succes is. Haar tekeningen zijn ook nu weer prachtig.

De Hereford.

Gisteren met Piffin en haar vriendin Daphne naar het Pannenkoekenrestaurant De Carolinahoeve geweest.
De jonge dames duwden mijn rolstoel. Van de parkeerplaats naar het restaurant is een wandeling van circa 25 minuten, meisjes van 17 doen dat veel sneller.
De koeien bij de parkeerplaats zijn Herefords. Het ras komt tegenwoordig wereldwijd voor. Natuurmonumenten laat de Herefords zomer en winter buiten lopen. Volgens Marleen Felius heeft in 1671 Lord Scudamore Vlaamse en/of Hollandse stieren ingezet voor de fokkerij van zijn Herefords. Het is een sterk melk-vleesras, vroeger werden de grote mooie ossen van de Hereford als werkossen gebruikt.

Werkhanden.

Piffin had spierpijn gisteravond. Houtkappen, bloemen verplanten(foto) en verpotten enzovoort. Kenners denken misschien ja, ja, maar je hebt hout en hout. Een blok berk of een blok eikenhout? Wat Piffin kapt is een heel oude goudenregen. Het kernhout daarvan is donkerbruin en keihard.
Ik zit erbij en ik kijk ernaar. Zelf moet ik honderden kubieke meters gekapt hebben. Michiel en Thijlbert kunnen de bijl haast niet laten staan als ze hier zijn. Piffin bekende me dat het een heerlijke sport is waar je gemakkelijk aan verslaafd wordt. Het zit in de familie, het gaat goed hier!

Adèle.

Maria Altman heeft het portret van Adèle Bloch-Bauer van Gustav Klimt verkocht. 5 Februari schreef ik over dit schilderij. Voor ons goed nieuws, het wordt tentoongesteld in de Neue Galerie in New York. Maria Altman had als voorwaarde bij de verkoop dat het voor het publiek te zien moest zijn. De miljonair Robert Lauder heeft er 135 miljoen dollar voor betaald en daarmee is het 'het duurste schilderij ooit'. Ik ben altijd blij als miljonairs heel veel geld uitgeven aan kunst, ik denk dan 'hier worden weer geen wapens van gekocht'. Schilderijen als dit horen in musea en we mogen Lauder prijzen dat hij daarvoor zorgde.

Kievitsjong en tureluur.

Vanmorgen aan de westkant van de IJssel. Het kievitsjong liep de weg over. Piffin en ik maakten ons meer zorgen dan de ouders. We hebben gewacht tot de ouders begrepen waar het jong was. De tureluur hieronder was wel heel alert en Piffin mocht dichtbij komen zolang ze maar niet richting nest ging. Een mooie tocht vanmorgen, via de twee veerponten, naar Deventer. Foto's Piffin.

De tureluur.

Perelman.

Gisteren met het fiets- voetveer de IJssel overgestoken en naar Zutphen gefietst.
Daar zagen we de Paardetram, ja zonder 'n'. Het blijft moeilijk die taal, alleen Eliane weet het (bijna) altijd en daar doe ik mijn voordeel mee. Veel wetenswaardigs las ik weer in de wetenschapsbijlage van het NRC Handelsblad. Adele Goldberg bewijst nu dat Grammatica niet bestaat. Dat is een grote geruststelling voor mij, ik had altijd al een vermoeden dat er iets niet klopte en dat is nu bewezen.
De enige taal waar regels ook echt zijn en waar je dus ook op kunt vertrouwen is die van de wiskunde. Robert Dijkgraaf schreef daar gisteren een mooie column over. De geniale Russische wiskundige Perelman loste een van de zeven openstaande belangrijke wiskundige problemen op. Nu wilde de Amerikaanse miljardair Landon T. Clay hem de, door hemzelf ingestelde, prijs van een miljoen dollar graag uitbetalen. Clay had zich niet gerealiseerd dat voor een man als Perelman 'oplossing dus prijs dus aannemen' geen wiskundige formule is. Perelman lapt zulke onzin gewoon aan zijn laars. Nee, sterker nog hij stuurde de oplossing niet eens naar de daarvoor bevoegd geachte wiskundige instanties. Hij zette zijn oplossing gewoon op internet en gaat verder met belangrijker dingen dan prijzen! Zo zie je weer eens goed het verschil tussen gewone stervelingen en een geniaal mens.

De tuin.

Dankzij Piffin bloeit de tuin weer op. Dinsdag hebben we alle schelpen uit de omgeving opgekocht. Mijn kleindochter heeft 45 zakken van 25 kg ingeladen, uitgeladen en uitgestrooid. Aan de zuidkant van de tuin heeft ze het oerwoud open gekapt en gezaagd en 36 meter schelpenpad aangelegd, zie hieronder. Aan de noordkant hebben we de bloemenpracht hersteld zoals Erica die graag zag.

Schelpenpad.

The Mystery Man.

The Mystery Man met links van hem Eric tegenover Ruud.
Nog even over het weekend in Londen. Voor de zaterdag was er een schaaktoernooi georganiseerd. Toen Jeremy en ik om 10 uur aankwamen liep buiten een onbekende zwarte man. Ieder die mij kent weet dat ik wat eerder dan anderen mensen aanspreek, zo ook nu. Ik vroeg hem of hij een schaker was en voor het toernooi kwam en zei hem dat ik hem nog nooit bij Palace had gezien. Ja, inderdaad hij was hier voor het eerst en geen lid van een schaakclub en ook niet in het bezit van een rating. Voor de niet schakers: je rating is zoiets als je identiteit. Kun je als schaker zonder rating bestaan?
Daarom vroeg ik hem naar zijn naam die hij voor me opschreef: Dudiefa Dickson. We speelden zes ronden en na vijf ronden had hij alle partijen met gemak gewonnen. Voor de laatste ronde was hij zo vriendelijk het remiseaanbod van zijn tegenstander aan te nemen waardoor hij het toernooi ongedeeld won. Na de prijsuitreiking verdween hij weer in het onbekende. Niemand van Palace kende hem, ik heb nog zijn naam en zijn telefoon nummers. Zal ik hem uitnodigen voor de volgende Link in Deventer?

Vlucht TSC 338.

Kleindochter Piffin zou 07.40 op Schiphol aankomen. Op dat moment stond er een bericht op mijn monitor dat ze door het slechte weer vertraging had. Een nerveuze opa in Gorssel die hoopt dat pa en ma in Toronto kunnen slapen en dat zijn kleindochter in het vliegtuig dat ook kan. Gisteravond was er voor Toronto een tornadowaarschuwing van kracht! Nee, Piffins eerste zelfstandige vlucht gaat niet echt voorspoedig.

Weekend in Londen.

Ellie, foto Ruud.
Eliane onderhield mijn blog terwijl ik weg was. Dankjewel Eliane, ik ben gelijk gaan lezen in Wembley.
Zelf ben ik zeer verwend in een lang weekend in Londen, vrijdag heen en gisteren terug. Ruud en ik vlogen naar het vliegveld London City Airport en dat is ons zeer goed bevallen.
Jeremy, Lisa en de schaakclub Crystal Palace zijn grootmeesters in gastvrijheid en ik heb daar heerlijk van genoten.
Zaterdag en maandag schaken. Zondag bezochten we The Chinese State Circus. Geen gedoe met dieren maar onwaarschijnlijke acrobatiek van de mens zelf, echt een schitterende voorstelling. Vooraf was ik even te gast bij Peter Hodgson de opa van Ellie. Peter woont in East Molesey en is een tweelingbroer van David Hodgson, de voorzitter van Crystal Palace.
Ellie was zeer goed te pas, pakte mijn duim en dronk opgewekt verder. Haar vader is piloot en haar moeder een knappe geologe met als specialisme onderwater geologie een fraaie combinatie dus. Voor mij een goeie reden om Summertime voor Ellie te zingen, dat werd zeer gewaardeerd. "Knappe" staat hier in de dubbele betekenis van het woord.

wembley

Dit is fragment nummer 37 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Ik dacht dat ik met het vliegtuig zou gaan. Ik vond het spannend omdat ik naar de hoofdstad zou gaan en dat ik voor het eerst in mijn leven zou vliegen. Ik zou mijn land vanuit de lucht zien. De bergen, de rivieren, de huizen. Ik zou alles overzien als een vogel die vrij rondvliegt; alles wat ik achter zou laten. Maar we reden niet naar het vliegveld en ik ben niet met het vliegtuig gegaan. Ik ben met de vrachtauto naar Europa gekomen. Een grote vrachtwagen vol met kamelen.
We mochten op de cabine zitten. De chauffeurs waren Arabieren. Ze hebben gedurende de hele weg geen woord met ons gewisseld. Ze spraken alleen met de kamelen.
Na een dag gereden te hebben stopten we. We moesten naar beneden komen en tussen de kamelen kruipen. Ik hurkte tussen de kamelenpoep. Het rook naar zand en gedroogde bananenbladeren.
We reden stapvoets, stopten elke tien meter. Het was warmer tussen de kamelen dan op het dak, ook al zaten we in de schaduw. Wanneer de kameel boven je plaste, had je pech. Ik ben zelf als door een wonder gespaard gebleven, maar een Kigola van een jaar of zestien kreeg de volle lading.
Ik denk dat we een paar uur lang tussen de kamelen gezeten hebben. Toen stopte de vrachtwagen en mochten we weer bovenop de cabine plaatsnemen. De Kigola zat apart en volgens mij huilde hij, al is het mogelijk dat zijn ogen traanden door de zandwind.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Ik breek even in op Willems blog om Richard zijn boek te promoten, vindt Willem vast goed. (Eliane)

Dit is wat Richard zelf over zijn project zegt:

Wembley: Een pagina per pagina
Wembley, mijn derde roman, komt op 1 juni 2006 uit bij uitgeverij Querido. Ik heb het plan opgevat om het boek in zijn geheel online te publiceren. Niet in een stuk, maar in een paar honderd korte stukjes. De bedoeling is dat elk stukje op een ander weblog verschijnt, met een link naar het volgende stukje. Als je een weblog hebt, kun je meedoen. Het werkt heel eenvoudig. Geef je op en je krijgt een stuk van de tekst van het boek. Kopieer het en plak het op je eigen site. Om het hele boek online te krijgen hebben we 206 webloggers nodig, dus geef je op en geef het door.

Chess Link London Deventer.

Tomorrow I will join the 28th link between the Crystal Palace chess-club (London) and DSG Pallas of Deventer. My host in London will be my friend Jeremy. Jeremy was also a very good friend of Erica. It must have been about 25 years ago that Jeremy visited us in Gorssel for the first time. Five players of the chess-club Pallas will join the link. Erica took this picture of Jeremy in the Kröller-Müller Museum some 10 years ago.

Astrid Lindgren en Marit Törnqvist.

Marit Törnqvist won deze week het Gouden Penseel.
Als kind woonde Marit op een boerderij in het zuiden van Zweden. Haar Nederlandse moeder vertaalde de boeken van Astrid Lindgren. Lindgren kwam dikwijls bij haar ouders thuis. In een interview vertelde Marit het volgende verhaal uit haar jeugd.
Op een dag dat Marit met de buurkinderen in hun schuur gevaarlijke spelletjes aan het spelen was verscheen plotseling Astrid Lindgren. De kinderen klommen naar de nok in het dak (het hanenbalkje) en sprongen dan naar beneden in het hooi. Bij dit spel werden nog wel eens enkels verzwikt. Ik heb dit spel honderden malen gespeeld.
Met de binnenkomst van Lindgren dachten de kinderen dat hun spel afgelopen zou zijn. De, toen 65 jarige, wereldberoemde schrijfster klom echter naar de nok van de schuur en bleef die middag met de kinderen springen!
In het hooi springen vanaf het hanenbalkje is sinds het hooi in balen geperst wordt (of gerold) niet meer mogelijk. Het hooi moet los liggen en je valsnelheid moet zeker over een meter afgeremd kunnen worden.

Anna Karenina.

Greta Garbo en Fredric March.
In het NRC Handelsblad vroeg Frits Abrahams zich af welke film hij nog één keer wilde zien. Ik hoefde geen seconde na te denken, voor mij is dat Anna Karenina. Onmiddellijk zag ik Ingrid Bergman voor me, maar zij heeft Anna Karenina helemaal niet gespeeld. Bergman speelde Annastasia met Yul Brynner. De eerste verfilming van de beroemde roman van Tolstoj is met Greta Garbo en Fredric March uit 1935. De laatste keer dat ik Anna Karenina zag was met Helen McCrory en Kevin McKidd uit 2000. Daarin maakte McKidd als Vronsky meer indruk op mij dan McCrory. Ik las het boek van Tolstoj voor de eerste keer toen ik nog echt jong was, waarschijnlijk 17 of 18. Die passie, harstocht en lust, dat moest het echte leven zijn! Nu we het over Tolstoj hebben nog een anekdote:
In Geheim Dagboek schrijft Hans Warren over mijn moeder dat ze niet echt als een goede boerin bekend stond. Volgens Hans kwam dat omdat ze liever Tolstoj las dan koeien melkte!

Haar.

Om ook mij over haar nieuwste kapsel te informeren stuurde zij me gisteren foto's.
Ik wil ook niet het risico lopen haar niet meer te herkennen als ze over tien dagen in Nederland aankomt! Met een gerust hart en veel genoegen zie ik de komende twee maanden mijn kleindochter tegemoet!

De cassière.

In het NRC Handelsblad dit weekend het leven voor en achter de kassa.
Een beschrijving van het meisjesleven achter de kassa van de supermarkt. Eliane maakte er een mooie illustratie bij. De caissière is gewoonlijk geen columniste en dus weten wij, die van vóór de kassa, weinig over hen. Dankzij Laura van Zuylen (18) kennen wij nu wat van hun zielenroerselen, een leuk artikel.

Primeur.

Vandaag twee tekeningen van Eliane in de kranten.
Vanmorgen een illustratie in kleur in nrc.next en vanavond een potloodtekening in het boekenkatern. Morgen een illustratie in Leven @cetera van het NRC Handelsblad.
De twee tekeningen van vandaag zijn aanleiding geweest voor de introductie van een nieuw woord, namelijk 'peniskin'. Dit tot nu onbekende woord is bedacht op de redactie vanhet NRC handelsblad. Toen zij de tekening bij de boekbespreking van Elsbeth Etty zagen ontstond spontaan dit nieuwe ('onsmakelijke', volgens Michiel) woord. De redactie was overigens weer vol lof over Eliane's werk.

Euromunten.

Van onze plaatselijke dichter Nicolaas Veter kreeg ik een Italiaanse euromunt van 20 cent met deze afbeelding van een beeld van Umberto Boccioni. Nicolaas en ik vinden dat Italië de mooiste en Nederland en België de lelijkste euromunten uitgeven.
Wij hopen dat Nederland in de toekomst nog eens overgaat tot munten met afbeeldingen van de vele prachtige monumenten die wij bezitten. Bijvoorbeeld de Erasmusbrug, de Van Nellefabriek enzovoort.
Wij houden ons aanbevolen voor een mooie lijst van u. De mooiste zullen we opzenden naar het NRC Handelsblad voor een nationale wedstrijd, ook gaat er dan een smeekbrief naar de Nederlandsche Bank om Beatrix te vervangen door uw favorieten.

Anna Blaman.

Anna Blaman door Paul Ctroen.
Mijn krant had gisteren nog net wat ruimte gereserveerd voor kunst, dus even geen Rita.
In Rotterdam is Anna Blaman herontdekt. Burgemeester Ivo Opstelten sprak dinsdag over de belangrijke rol die Blaman voor Rotterdam heeft gehad in het culturele leven van de jaren veertig.
De schrijfster en dichter krijgt dit jaar nog een standbeeld in Rotterdam!
Waarom herinner ik me Anna Blaman zo goed? Mijn zuster Nel studeerde tussen 1947 en 1950 Nederlands. Broer Adrie en zijn vriend Hans Warren spraken dikwijls over poëzie, literatuur en schilderkunst. Misschien heb ik het wel aan Anna Blaman en Hans Warren te danken dat ik al vroeg wist wat lesbisch betekende?
Hier een gedicht dat ik als aankomende puber met rode koontjes las!

Vrouwen

Haar armen glad en blank in 't lome
van donker tule, veel parfum en lippen
van karmijnrood - ik zie de tippen
van haar borsten deinend gaan en komen.

Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken - diep en blank.

Haar benen lang en glad - zij lacht en ligt
loom achterover - ik zie hoe diep en ver de lijnen
van haar benen zijn en
denk eraan met afgewend gezicht.

Zij lacht me door de spiegel toe, en let
daarbij op het effect van haar geschminkte ogen
Wat denk je, zegt ze traag, heb ik de bogen
van mijn wenkbrauwen goed aangezet?

Anna Blaman

Vooralsnog.

Mijn broer Adrie in 1947. Het jongetje is mijn tweelingbroer Piet, de meisjes zijn nichtjes.
Nu in het weekend Rita Verdonk is losgebarsten neem ik geen risico meer over mijn verleden.
Wel wil ik met klem benadrukken dat de feiten al door Hans Warren in 1981 in GEHEIM DAGBOEK 1942-1944 ( Bert Bakker) gepubliceerd zijn.
Waar gaat het om? Hans Warren en mijn broer Adrie hebben in april 1944 voor de Duitse Wehrmacht gewerkt. Zowel Hans als mijn broer Adrie zijn inmiddels gestorven, maar ik erken toch op de hoogte hiervan geweest te zijn. Ik citeer uit genoemd dagboek:
'25 april - Het werken voor de Wehrmacht. Zover is het dan gekomen. JL. zaterdag werd ik om half zes uit mijn bed gehaald: 'Om zeven uur op 't dorp zijn, met een spa en een zaag.' Het bekende alternatief. Onderduiken kan ik niet. Me dood laten slaan wil ik niet. Dus de verstandigste weg kiezen, en verzaken aan mijn principe, gáán. Het was een schrale troost te merken dat letterlijk iedereen opgetrommeld was, ik zag er Willem , en al onze vrienden en kennissen (en in Goes hoorde ik, in 't weekend, dat ook daar iedereen gehoorzaamd had, de leraren van school incluis).'
Hans beschrijft daarna uitvoerig hoe en waar zij door de Duitsers tewerkgesteld werden. In de dagboeken van Hans staat de naam Willem voor mijn broer Adrie (geboren 28-11-1920). Hans Warren publiceerde zijn dagboeken in een tijd dat veel van diegenen die hij beschrijft nog leefden. Dat werd in het dorp Borssele niet door iedereen gewaardeerd, ondanks dat hij gefingeerde namen gebruikte.

Slechtvalken.

Een webcan op 127 meter hoogte die een familie slechtvalken dag en nacht volgt.
Het is te zien en horen op http//www.planet.nl/planet/show/id , gefascineerd blijf je kijken. Vanmorgen om halfnegen had ik geluk. Ik denk dat het pa was die voerde. Niet alle vier kunnen tegelijk gevoerd worden, dus een geweldig geschreeuw van de jongen die moesten wachten. Het vrouwtje van de slechtvalk is veel groter dan het mannetje daarom denk ik dat het pa was. De prooi die hij had meegebracht leek me een houtduif. Het is echt geweldig dat we dit zo vanuit onze stoel kunnen volgen, leve de techniek!

Melkkoeien.

Sinds koninginnedag is ons voetveer bij Gorssel weer open. Gisteren naar Deventer gefietst en veel grutto's en tureluurs gehoord, maar nauwelijks gezien. Langs de Bolwerksweg liepen de melkkoeien buiten, dat wordt zeldzamer. De koeien die je meestal buiten ziet zijn pinken, vaarzen of vleeskoeien. Hier dus nog een ouderwets Hollandslandschap.

Meikever.

Hij lag vanmorgen op zijn rug op de vloer. Zeker besta ik ook om zo'n insect redden. Toch blijft het voor mij een raadsel: die kevers op hun rug die dan niet meer overeind kunnen. Evolutionair gezien een vreselijk geklungel, toch?
Het grootste probleem voor de foto was om met mijn rechterhand de camera uit mijn linkerbroekzak te pakken.
Ja, het is een hij en het is mijn linkerduim. Dankzij de haarscherpe foto weten we dat het een mannetje is. Het mannetje heeft namelijk zeven bladen aan de voelsprieten en het vrouwtje zes.

Tegoed.

De foto op mijn blog 25 april was van vorig jaar. Piffin was toen net 16 geworden. Jullie hadden dus nog een recente foto tegoed. Hier een door haar zelf gemaakte foto in de spiegel.
Een prachtige foto van mijn prachtige kleindochter.

Philip Roth.

Een 'eenvoudige boekverkoopster' (zo noemt zij zichzelf) bracht vrijdag 'Alleman' van Philip Roth voor me mee. Ik vind het een geweldig boek.

Het eerste boek dat Erica en ik van Philip Roth lazen was Portnoy's klacht. Wij woonden nog maar net in Gorssel en verslonden dat boek. De laatste Roth die we beiden lazen was 'De menselijke smet' (The Human Stain).

Wat gebeurt er bij het lezen van een goed boek? Ik doe een gok: 'ik kruip in de huid van de hoofdpersoon en lees mezelf'. Bij Roth gaat dat gemakkelijk, hij is van mijn generatie (1933) en kijkt kennelijk op een manier naar de wereld die ik begrijp.

Eliane, die ook een fan van Roth is, heeft het soms moeilijker, zij kon The Human Stain (uit 2000) niet uitlezen. Ze kwam er niet doorheen en dat kan mijn veronderstelling wel eens helpen onderbouwen. Je moet toch wel wat affiniteit met de hoofdpersoon hebben om een boek te verslinden. Bij Roth is dat voor mij als man, en leeftijdgenoot, gemakkelijker dan voor Eliane, voor wie zo'n enorme hoeveelheid bejaardenseks wat teveel gevraagd was.

Nu ik Alleman lees vind ik het de hoogste tijd worden dat Philip Roth de Nobelprijs voor literatuur krijgt. Saul Bellow kreeg die in 1975, hij was toen 51 jaar oud. Roth is nu 73 en de Zweden moeten dus opschieten. Natuurlijk kreeg Bellow de Nobelprijs terecht, maar het kan niet zo zijn dat Bellow de prijs wel en Roth hem niet krijgt.

Het eerste boek dat ik van Saul Bellow las was 'Henderson de Regenkoning' en ook toen kroop ik weer in de huid van de hoofdpersoon. Eigenlijk geen kunst om van een boek te genieten als je het op mijn manier leest.

De 'eenvoudige boekverkoopster' bracht ook het laatste boek van Remco Campert mee, dat boek moet nog even wachten. Op doorreis van Zutphen naar haar huis blijft ze hier nogal eens eten. Ik ga ook dikwijls bij haar eten. Zij zegt niet te kunnen koken, ik zeg wel te kunnen koken. Toch eten we zowel bij haar als bij mij altijd heerlijk.