Erica als verpleegster, zomervakantie 1958 in Engeland. Het liefst werkte ze op de mannenzalen want daar werd ze dan ook héél, héél enthousiast ontvangen. 8 Juni 1959 trouwden we in den Haag, we woonden toen al samen in het eerste torenflat van Delft, Bieslandsekade 168. We kregen die flat van de gemeente onder de belofte dat we binnen twee maanden zouden trouwen. Vanuit de kamer konden we de schepen op de Nieuwe Waterweg zien varen.

Vandaag is de crematie van Erica. Voor het herinneringsboek wordt heel veel gebracht. Het mooiste vind ik deze tekening van de twee kleine meisjes van no.7 hier in de straat. Erica wuift naar hen en , heel belangrijk, onze kat Theo is er ook.

Oudste zoon Michiel trok kortgeleden, met Eliane en de kinderen, in hun eerste eigen huis in Toronto. In de weekends wordt er hard gewerkt. Zaterdag was de kelder aan de beurt, een mooie gietijzeren vuurmand en een echte mummie kwamen tevoorschijn. De gemummificeerde rat is 22 cm lang, zonder staart natuurlijk. Wanneer ik als kind de schuur inging was ik heel bang van deze grote ratten. Er was dan wel weinig geluid voor nodig om ze weg te jagen, maar toch?

Namen

Eerelman: Het Andalusische paard.
Gisteren weer eens geschaakt voor de interne competitie van Pallas. Twee paarden en een Raadsheer (mooi ouderwets woord voor de Loper) deden het werk voor me. Een goeie reden voor een mooie Eerelman op mijn blog. Het schaakpaard en de loper zijn ook interessant vanwege hun naamgeving. Achter de naam geef ik tussen haakjes de notatie die de schaker op zijn notatieformulier gebruikt
Het Paard(P):
Knight(N) in het Engels, Cavalier(C) in het Frans, Springer(S) in het Duits, KOHb(K) in het Russisch, Caballo(C) in het Spaans.
De Loper(L):
Bishop(B) in het Engels, Fou(F) in het Frans, Läufer(L) in het Duits, CIIOH in het Russisch, Alfil(A) in het Spaans.
De tweede letter in het Russisch voor Loper is niet helemaal correct, ik mis die op mijn computer. Alleen al deze namen zijn voldoende voor een verhaal over de geschiedenis van het schaakspel, misschien komt het daar nog eens van.

Slot DE NIJENBEEK

Buitenlandse vrienden laten we op onze fietstochten in ieder geval altijd De Nijenbeek zien. Zo ook schoondochter Kate. Het kasteel is gebouwd in de dertiende eeuw en op Internet kun je er alles over vinden, bijvoorbeeld:
http://www.absofacts.com/kastelen/data/nijenbeek.shtml
Dit is de duurste foto, tot nu toe, van mijn blog. Hij kostte mij mijn mooie nieuwe korte broek, een prikkeldraadwond van bijna 15 cm en gratis nog twee flinke tikken van de hoogspanning van de boer. Maar toen kon ik de foto maken en dankzij Thijlbert weer veilig terug komen.

Aboriginalkunst.

Dit schilderij is van Jorna Napurrurla Nelson . Jorna Nelson is haar oorspronkelijke naam, Napurrurla geeft haar status als kunstenares aan. Het is gemaakt in het centrum Warlukurlangu. De voorstelling geeft de oorsprong van het leven op aarde weer. Drie waterputten waaruit een enorme boom groeide en met zijn wortels de aardschollen optilde, dat zie je aan de zwarte randen. De gekleurde ringen stellen de wortels voor. Deze twee cadeau's van Kate en Thijlbert geven een mooi beeld van de oorspronkelijke kunst van de Aboriginals en de moderne richting.

Gisteren brachten Thijlbert en Kate twee schilderijen uit Alice Springs mee. Deze komt uit het kunstcentrum Titjikala. De kunstenares is Marie Shilling.

Nieuw koeienras.

Salerskoe met kalf.
Gisteren was er op de TV nieuws over de koe Er wordt een nieuw koeienras geïntroduceerd in Nederland en wij mogen daar een naam voor bedenken. Het gaat om een kruising tussen de Nederlandse Brandroden en de Franse Salers.
Over de Brandroden heb ik op mijn blog uitvoerig geschreven en bijna over de Salers. Er is namelijk ook een kruising van de Salers met de Texan Longhorn, waar ik wel al over schreef.
Ik ben dus zeer nieuwsgierig.
De Salers leefde tot het midden van de vorige eeuw op het Massif Central tussen de 600 en 3000 meter. Een hard bergras dus, dat zeer populair werd toen het eenmaal "ontdekt"was.
Ik schreef dat de Brandroden als ras overleefden dankzij de inspanningen van één vrouw, de Salers overleefde waarschijnlijk door de inspanningen van één man. Marleen Felius schrijft in "Rundvee-rassen van de wereld"dat we de Salers te danken hebben aan het werk van Tyssandier d'Escous in de 19e eeuw. Van hem is ook de naam Salers. Het zal duidelijk zijn dat men hier zocht naar een sober hard ras dat buiten goed kan overleven. Het zal in ieder geval een mooie koe worden met prachtige hoorns verwacht ik. De illustraties zijn uit het genoemde boek van Felius. Zie verder:http://www.dierennieuws.nl/nw/art/200508/nw34882.htm

Kruising van de Salers met de Texan Longhorn.

Droge benen.

O.Eerelman. Amerikaansche harddraver.

Prachtige droge benen heeft dit paard. Eerelman heeft daar duidelijk zijn best op gedaan. Zelf was ik in Zwolle voor mijn halfjaarlijkse controle. Eerst de technicus voor het uitlezen van mijn ICD en het testen van mijn pacemaker. Daarna cardioloog Elvan, een bijzonder aardige man (wat is dat toch dat ik altijd alleen aardige mensen tegenkom in die medische wereld?).
Elvan wees me op ook mijn "mooie"droge benen en vroeg zich af ik niet te droog was (uitdrogen dus). Hij schrapte gelijk een van de drie plaspillen en dat doet me plezier want dan heb ik niet altijd meer zo'n hevige dorst. Voor hij verdere maatregelen ging nemen vroeg ik hem geen slapende honden wakker te maken, want ik heb nou eenmaal altijd boezem fibrillaties en een nogal lage bloeddruk (vandaag 80 over 50) maar het gaat toch heel goed met me. Hij keek me eens onderuit aan, knipoogde en "deal"! Wegwezen en over een halfjaar terugkomen! Mijn nieuwe computer met de biventriculaire aansturing is geweldig en die heb ik aan Elvan te danken.

Gekke Koeienziekte.

In Gorssel en omstreken heerst de gekke koeienziekte. Niet bij de koeien, maar bij de mensen. Deze koe staat voor de basisschool. Naast de gemeentelijke welpomp ligt een koe, je kunt daar op zitten. Voor vele winkels staat of ligt een koe of een kalf. Bij de VVV schijn je de "koe-route" te kunnen halen, voor een gezellig dagje fietsen. Het spijt me, ik vind deze kunststofkoeien maar niks. Een mooie koe moet voor mij in ieder geval horens hebben. Ik zou de koe-route moeten fietsen om te weten of er ook een stier te vinden is, maar dat gaat me te ver. Het is net zoiets als Katja Schuurman in Zomergasten. Conny doet maar, maar van mij mag zij niet verwachten dat ik Katja kan uitzitten.

Herfst

De weermannen en vrouwen mogen dan nu via de TV en radio de zomer aankondigen, wij weten wel beter. Gisteren ontdekte Erica deze Vliegenzwam of Aminata muscaria in onze tuin. Een diameter van 19 cm en kennelijk lekker, wie zit daar 's nachts van te knabbelen?
In "Herfst"en "Paddenstoelen"verteld Jac.P.Thijsse uitgebreid over de vliegenzwam. In beide boeken een mooie illustratie van Voerman jr. natuurlijk. Nee als de paddenstoelen komen wordt het herfst. Je kunt dat ook zien bij ons groente winkeltje in het dorp, gisteren waren de Hanekammen (Cantharellus cibarius) al de helft in prijs gedaald. Thijsse wijst erop dat we de Hanekam of Dooierzwam niet moeten verwisselen met de valse dooierzwam want die is minder lekker.

Hanekam, Voerman jr.

Vriendschap

Terwijl Erica bloemen kocht voor Wendelmoet Langerak, had ik een gesprek met de papegaai.We kennen elkaar al jaren en het was hoog tijd om weer eens bij te praten.
Wendelmoet is de dochter van onze vrienden van De Kiefskamp in Vorden. Ze is beeldend kunstenaar en tot en met 11 september is er werk van haar op De Kiefskamp te zien.

Erica op De Kiefskamp.

Naar het Museum, les 3.

Zoals de gelovige door zijn neuronen geregeld naar de kerk, moskee, synagoge of ander spiritueel centrum gedreven wordt, zo zijn Erica en ik altijd in musea terecht gekomen.Volgt de gelovige de signalen van zijn genen niet, dan wacht hem/haar de hel, daar hoeven we ons geen illusie's over te maken. Alleen de katholieke man kan ontkomen, hij kan 's zondags als zijn vrouw de kerk ingaat tegenover die kerk in het café zijn vrienden opzoeken. Deze grillige speling van de natuur kan de wetenschap tot nu toe niet verklaren.
Erica en ik hadden geen keus, tegenover het museum vonden wij geen katholiek café. Wij hebben het museum dan ook altijd als een café bezocht! In Frankrijk is dat geen probleem, daar is de toegang op zondag gratis en het museumrestaurant is van een kwaliteit die alleen ook in België mogelijk is.
Het Stedelijk Museum Amsterdam is (was!) een museum dat Erica en ik altijd bezochten wanneer we naar Amsterdam gingen. Eerst koffie en appeltaart in het Stedelijk en dan met de kinderen naar een Tinquely, zo'n fantastische machine had altijd een knop die alles in beweging zette, prachtig. Daarna in ieder geval naar de Beanery van Kienholz en dan nog even de trap op naar "Who's afraid of red, yellow and blue" en als het tentoongesteld was ook "Cathedra". Beide schilderijen van Barnett Newman, in het bezit van het Stedelijk, behoorden tot de mooiste kunstwerken die ik kende.
Geschiedenis is de laatste jaren weer helemaal "in". Voor mezelf hanteer ik voor het Stedelijk de indeling: 1.het tijdperk voor Goldreyer en 2. het tijdperk na Goldreyer. Je zou de naam van de Amerikaanse "restaurateur"( beter = misdadiger) ook kunnen vervangen door de naam Wim Beeren (directeur van 1985 tot '92). Ons "leven met het Stedelijk" is door Goldreyer/Beeren grondig veranderd. Ik plaats twee plaatjes uit tijdperk 2. Het in eigenbeheer mooi gerestaureerde Cathedra en een fraaie machine van de Zwitserse kunstenaar Tinquely.

Tinquely, Brunnen (Basel).

De boekentrap.

Toen ik laatst oud collega Jan Kappers vertelde dat wij niet meer bij onze boeken konden, zei hij "ik kom wel een keer langs". Hij kwam langs met een duimstok, bekeek de toestand en wist genoeg. Een poosje daarna bracht hij deze prachtige boekentrap. Jan is een "vierkante"man, wat dat is leerden wij in 1971. Wij kwamen in Gorssel wonen en Jan woonde daar al. Ook toen kwam hij even langs, in de tuin ontbrak nog een vijver vond hij. Niet zo'n plastic ding waar de kinderen doorheen prikken, maar een met een rand waar ze op konden zitten en dan een meter diep zodat de vissen de winter kunnen overleven. "Ben je zaterdag thuis?" Ja dat was ik, en die zaterdagavond hadden wij deze betonnen vijver, waar we nog dagelijks plezier aan beleven.
Het geel van de trap is "giallo di napoli" wat Michiel ons aanraadde voor de tafels beneden. De kleur van de tafels zie je nu dus boven terug in de boekentrap. De railing heb ik gemaakt van 22 mm stalen verwarmingsbuis (Gamma). De stalen haken waarmee de trap aan de railing hangt zijn gemaakt door Van Berkel in Harfsen.
De drie klokjes op de foto geven, van links naar rechts, de tijd in Toronto(Michiel), Gorssel en Alice Springs(Thijlbert) aan. De boekenkast bestaat ook bij ons uit verticale en horizontale planken, alleen het dak staat onder 45 graden. Als je ziet wat de camera, vanuit de lens, op een paar meter afstand er van moet maken, begrijpen we weer de problemen van de kunstenaars van vroeger met het perspectief.

Michiel en Thijlbert in 1971.

Een lawaaischopper.

Vannacht werd het etensbakje van onze "buitenkat" grondig geïnspecteerd. Nou wil ik best wakker gemaakt worden door zo'n kleine Erinaceus europaeus, maar dan mag ik toch wel een fotootje? Nou eigenlijk niet, als een Mini-Citroën DS kwam hij omhoog en ging er vandoor. Aan de hand van de stenen ter plekke meet ie ongeveer 14 cm, een jonkie dus.
Als de buren mij een proces willen aandoen wegens nachtelijke overlast, heb ik toch maar mooi een daderprofiel, hoewel hij zelf niet voor de rechter hoeft. De laatste dierenprocessen waren in de zestiende eeuw. Varkens werden in die tijd het meest berecht, omdat ze in verband zouden staan met de duivel. Vooral zwarte varkens stonden hierdoor vaak terecht in curieuze dierenprocessen.

Onze buitenkat.

Naar het museum. Les 2.

Museum Hombroich.
Bij uitgeverij Keesing verscheen in 1938 het boekje "Hoe men NIET moet schaken"van S.Landau, met een voorwoord van Euwe. Ideale lectuur voor de wachtkamer en de trein, binnenzakformaat en het leest als een roman. Landau is ongewenst toehoorder van de piano-oefeningen van het zoontje van zijn bovenbuurman. Het probleem is dat het bij het buurjongetje ontbreekt aan het noodzakelijke inzicht zijn fouten te verbeteren. Landau (ex- kampioen van Nederland) wijst ons schakers op onze steeds weer terugkomende fouten. Zo maken ook sommige museumbezoekers steeds weer dezelfde fouten. Daarom vandaag les 2.
Het absolute ultieme FOUTE museumbezoek zagen Erica en ik in 1991 of '92 onder onze ogen gebeuren, zonder dat we konden ingrijpen. Lieve, intelligente Amerikaanse vrienden logeerden bij ons. Iedere dag hadden wij zeer aantrekkelijke programma's, van Museum Hombroich bij Neuss tot het Groninger Museum en van Schokland tot Giethoorn.
Toch ontbrak er nog iets leek het hun: De Nachtwacht. Daar konden wij in voorzien, wij prezen hun keuze van de grote Rembrandt, maar ik moest hen toch wijzen op mogelijke tegenslag: Amsterdam, augustus, Rijksmuseum en dan de Nachtwacht je hebt dan de hele wereld in je nek. Toen ik ook nog probeerde te vertellen dat Erica en ik vonden dat Rembrandt schilderijen had gemaakt die wij veel mooier vonden dan de nachtwacht en dat er dus wel alternatieven waren, begrepen zij hoe laat het was. Hier zaten twee lieve Hollandse vrienden, maar van kunst begrepen die echt niets. Mooier dan de Nachtwacht, zo bont had nog niemand het ooit gemaakt. Het werd Amsterdam, in de rij, foto's en nog eens foto's met alles er op en er aan. Met een enorme energie draaide het foto-circus met ook fotografen uit het publiek natuurlijk. Met de grootste moeite moest ik me bedwingen om te vragen of zij het schilderij nou ook hadden gezien, maar aan de blik van Erica wist ik dat ik dan een klap zou krijgen dus dorst ik dat niet. Met volgeschoten films keerden zij 's avonds zeer tevreden huiswaarts. De American way of live. ZO MOET HET DUS NIET. Wordt vervolgd. In les drie hoe het wel moet.

Rembrandt: Bathseba.

Naar het museum: Les 1

Constantin Guys: Une Femme dans une Victoria.

Gisteren, op de kunstpagina van het NRC handelsblad, een recensie van de tentoonstelling: Memling en het portret, in Brugge. De illustratie bij dat artikel: 'Portret van een jonge vrouw' is een van Memlings bekendste schilderijen en verbijsterend mooi. Een jaar of tien geleden was er in Brugge ook een tentoonstelling over Memling. Helaas, ook toen: te vol, te druk, niet te doen.
Een museum komt op het idee een beroemd kunstenaar eens duidelijk aan de burger te tonen, maakt flink reclame en het museum loopt vol met mensen die zichzelf weer aan het volk willen tonen, de kunstwerken worden onbereikbaar in de massa.
Mijn advies: ga nooit naar zulke tentoonstellingen. Ga wel veel naar musea, u kunt dan de beroemdste schilderijen van zeer dichtbij bewonderen en ook nog in alle rust. Voor de tentoonstellingen die werk tonen wat hier anders nooit komt, moet u een list verzinnen. U vraagt, na de vloedgolf van de eerste weken, aan een zaalwacht wat de stilste ochtend van de week is. Zorg dat u direct om 10 uur (meestal gaat het dan open) naar binnen kunt. Nog iets: ga niet lezen wat er op al die borden staat. U komt voor de kunst, voor die prachtige schilderijen. Geloof me nou, denk nu even na: u gaat naar die tentoonstelling om te ontdekken wat ù van die kunst vindt! U gaat niet naar die tentoonstelling om op borden te gaan lezen wat anderen ervan vinden. Ga alleen kijken, kijken en nog eens kijken! Niet lezen dus, koop na afloop, als u het echt mooi vond, de catalogus en ga dan thuis eventueel nog maar even lezen!
De eerste tentoonstelling die ik "in m'n eentje" bezocht was in Vlissingen, ongeveer 55 jaar geleden. Wat een tijd, een prachtige tentoonstelling van Constantin Guys, midden op de dag en drie bezoekers! Dus toch een tentoonstelling en ga toch maar lezen: de roman "Au Pair" van Willem Frederik Hermans, waarin alles over Guys!

Bevolking

Gister las ik in de krant dat de bevolking in ons land afneemt. In de vijver bij de verdrietboom, waar ik over schreef, lijkt me dat niet het geval. Ma eend ging vanmorgen bij de overbuurvrouw ( bij buurvrouwen is altijd wel wat te halen) haar kroost tonen. Tijdens het oversteken moest ik even helpen, ma raakte de tel kwijt en ik ook.

Ameland.

De vader van Kitty, waarover ik 3 augustus vertelde, was de hengst Apollo. Apollo heeft in de jaren zeventig als dekhengst een poos op Ameland gestaan. Erica kocht Kitty in 1977 als rijpaard voor Michiel, die de liefde voor paarden en paardrijden heeft behouden. De boeren op Ameland hadden voor hun legendarische reddingsboot een paard nodig dat een combinatie van kracht, durf en niet opgeven bezat. Tegelijkertijd moest het dier onder zeer hectische omstandigheden (storm, midden in de nacht, bedenk het zelf maar) bereid zijn te werken en rustig blijven.
Het Gelders bloed van Apollo zorgde voor een paard dat doorgaat tot de laatste snik. Het Groningsbloed van deze hengst zorgde voor de rust en kracht. Michiel en ik kennen deze eigenschappen zeer goed van Kitty. De halfzusters van Kitty deden het op Ameland dan ook zeer goed. In 1979 is bij het uitrukken van de boot een afschuwelijk ongeluk gebeurd. Als de boot eenmaal drijft wordt de haak waarmee de paarden aan het onderstel vastzitten los gekoppeld. Het zware ijzeren onderstel blijft liggen en de paarden zwemmen naar het strand terug. De pal van die haak schoot deze keer niet los en alle acht paarden werden door het onderstel de diepte in gesleurd en verdronken. Voor de bevolking van Ameland een afschuwelijk trauma. Er is voor die acht paarden een monument op het eiland waar nog altijd bloemen worden gelegd. In 1988 werd de paardenreddingsboot afgeschaft. Er is toen een vereniging opgericht die de paardenreddingsboot in ere houdt als historisch evenement en meerdere keren per maand een demonstratie geeft met 8 of 10 paarden.

In de kas, buiten regent het.

De mooiste tros mag alleen poseren.

Zondagmorgen in de kas.

Net Nieuw!

Zutphen maakt energie. Drie weken geleden stond er nog niets. Een week later was de linker molen al in bedrijf. Deze foto is gisteren genomen, beide molens draaien. Mijn digitale camera is te snel, of de molens draaien te langzaam, of ik weet te weinig van de camera om op de foto het draaien te laten zien. U kijkt van de westkant van de IJssel naar het industrieterrein van Zutphen. Tussen de molens, verderop, de schoorsteen van de verbrandinsgsoven van de afvalverwerking. De bouwkraan staat er nog, zou er nog een derde komen?

De Paarden.

De naam van mijn blog wordt een beetje op de proef gesteld. Wat moeten jullie met die naam als er wekenlang geen paard te bekennen valt. Ik trek dat nu weer een beetje recht, met uw welnemen! Overal in onze omgeving zie je merries met hun veulen in deze tijd. De foto zal meer dan 15 jaar oud zijn. De jonge merrie rechts heeft zojuist haar eerste veulen geworpen met hulp van Erica en mij. Ons probleem was dat de moeder er niet goed raad mee wist, ook toen ik het veulen uit het vlies had bevrijd en de merrie er letterlijk met haar neus op drukte begreep ze nog niet wat er van haar verwacht werd. Totdat achter uit de wei ons paard kwam galopperen, snuivend boog zij zich over het nog op de grond liggende veulen en begon het schoon te likken. Zij had al meerdere veulens gehad en met grote drang begon ze, als tante Kitty, aan het bakeren. Zo kwam alles nog goed en het veulen komt hier duidelijk niets tekort

De Verdrietboom.

In 1968 begonnen Erica en ik rondom Deventer te zoeken naar een plek om een huis te bouwen. Toen we op een zondagmiddag, voor het eerst, Gorssel binnenreden werd ik gelijk bekeurd. Meer dan 50 km/uur, nooit meer heb ik in de volgende 37 jaar op die plek politie aangetroffen. Die Joppelaan is hartstikke donker en je bent al blij als je ziet wat er op de weg rijdt en tussen die beuken had ik geen 50 km bord gezien, maar ik vond het wel een mooie laan. Gorssel werd een topkandidaat toen we midden in het dorp een wei met koeien en een treurwilg ontdekten. In 1970 begonnen we op een andere wei (aan de Douglaslaan, de Thuyalaan bestond nog niet) te bouwen. De koeien liepen om de bouwplaats heen!
Toen ik begin jaren negentig met Piffin naar het dorp fietste stopte ik bij de koetjes en de treurwilg. De katjes van de treurwilg, de zaadbolletjes van de paardebloem, maar ook het wezen van de koe, alles kreeg aandacht. De keer daarop riep Piffin bij het naderen van de dorpswei, "Kijk Opa, de Verdrietboom!".

De Hoge Veluwe

Dit mooie nationale park hebben we te danken aan het echtpaar Kröller-Müller. Een favoriete fietstocht van Erica en mij, die we vandaag ook weer reden, begint op de parkeerplaats van het Bezoekerscentrum richting Hoenderloo via het Deelense veld naar het zuiden, lunch op het terras van Restaurant Rijzenburg en dan over het Oud Reemster veld langs het Bosje van Staf weer terug naar de auto. Een tocht van ongeveer 30 kilometer. De foto's zijn genomen bij de IJzeren man. Wat somber weer, maar het bleef droog en we hadden een heerlijke tocht. Over het hoe van het park, pluk ik van Internet:
Op 26 april 1935 werd de stichting Het Nationale Park de Hoge Veluwe opgericht. Op 15 april 1937 werd de overeenkomst getekend door de Kröller-Müller Stichting en de Staat der Nederlanden, waarbij het bezit werd overgedragen en Helene Kröller benoemd werd tot directrice.

Bij de IJzeren man

Stef Boog

Gisteren won Stef Boog het Zesrondig Toernooi 2 in Dieren met 5 punten uit zes partijen. Ton Koekoek en Hans Haisma hadden ook 5 uit 6, maar Stef werd 1 op SB Sonnenborgberger (punten opgeteld van de score van de tegenstanders waartegen is gescoord).
Met een KNSB rating van 1654 en een TPR (toernooi prestatie rating) van 1797 speelde Stef een zeer sterk toernooi, bravo! Natuurlijk ben ik ook trots want kampioenen stralen toch ook hun kwaliteiten op vrienden af? Pallas zal ook trots zijn, dat lezen we later in Palladium verwacht ik.

Beetje Robot.

Mijn Sparta Ion moest vrijdag aan de computer. Zijn software startte niet, zodat hij een gewone fiets werd en zo zwaar kan ik niet trappen. Aan de computer repareerde hij zichzelf en de computer spuwde ook een DIAGNOSEFORMULIER uit. Vorig jaar 27 mei gekocht en sindsdien 2940 km gereden, waarvan 2911 in de Power-stand. Nou dat klopt wel, want ik ga altijd direct over naar die Power-stand, hij doet dan 75% en ik 25% van het werk. Een eerlijke verdeling, de pompfunctie van mijn hart is ca. 25% van iemand van mijn leeftijd. Op die manier fietsen Erica en ik dus even hard. Het is een geweldige fiets die Ion en ik ben er heel gelukkig mee.

De Grauwe Razer.

Vannacht is Marten Toonder in zijn slaap overleden lees ik in de krant. In 1963 kochten we voor het eerst een nieuwe auto, dit model (2CV AZA) uit 1962 maar dan donker grijs. In die tijd, of net ervoor, bracht het NRC Handelsblad de strip Heer Bommel en de grauwe razer. Als eerbetoon aan deze mooie figuur doopten we onze splinksplinter nieuwe auto De grauwe razer.

De Tuin.

Zoekplaatje.
De tuin was nog niet helemaal af, dachten we. Er was nog een plekje wat nog mooier kon, een vaas misschien? In de kwekerij in Eefde vonden we precies wat we zochten. De baas moest er aan te pas komen want we konden het gietijzeren kunstwerk niet tillen. "Oh de Versaille Vaas, die zet ik wel voor u in de auto". Nog enkele malen werd ons duidelijk gemaakt dat we niet zomaar een vaas hadden gekocht. Hier zien jullie het resultaat. Erica's kunstwerk, de tuin is echt volmaakt (vind ik) nu.

De tuin, in noordelijke richting.

Gerard Reve

Prachtig materiaal uit 1974 over Gerard Reve gevonden. Gerard verklaart daarin belangrijke zaken:
"Het katholicisme heeft een statisch wereldbeeld. De protestant wil de wereld veranderen, de katholiek vindt de wereld zoals die is al erg genoeg. De protestant wil de wereld aan God onderwerpen, de katholiek wil liever God aan de wereld ondergeschikt maken. Dan kan je nog es wat eten en drinken. De katholiek steekt zijn geld op een andere manier in de kerk dan de protestant. De katholiek houdt 't boven een gleuf en laat 't los. Dan is de zaak voor hem afgedaan. Dan komt er een kerel met een hoed en een sleutel, die trekt die la open en dat geld gaat in een zak. Waar het blijft dat mag de Here God weten. Dat zal de katholiek een zorg wezen. 't Gaat misschien naar een nieuwe hoed voor de vrouw van de koster of een nieuwe auto voor de paus, maar 't blijft heus wel ergens. In het heelal gaat niets verloren. Maar de protestant wil weten waar 't blijft. De Katholiek offert, de protestant besteedt. De protestant wil er een accountant bij halen. Dat kan natuurlijk, maar dan moet je wel meteen de capaciteit van het huis van bewaring met twintig procent uitbreiden."
Wanneer ik protestant was werd ik onmiddellijk katholiek!

Vandaag is de familie Duvekot prominent aanwezig in het NRC Handelsblad. Op de voorpagina en pagina 3 van Zaterdag &cetera wordt vewezen naar Eliane's fraaie tekening op pagina 25 van het zaterdagkatern. Wat ik als dierenvriend natuurlijk bijzonder waardeer is dat Eliane de Veluwepoema tot de seksscène heeft toegelaten. Op de achterpagina tenslotte koos de redactie onder andere Erica's en mijn "vakantieleed" van 1989 uit voor publicatie. Altijd een eer om in de NRC geplaatst te worden.

Vrienschap

Deze foto van een uur geleden is geen toeval. Je kunt die twee elke dag onder Eefde bij elkaar zien. Toen mijn vader (zie hieronder) in de Haarlemmermeer als jonge boer zijn eerste paard kocht, begon één van de kippen een relatie met het paard. Kwam het paard van het werk thuis dan kwam ze aanvliegen. De kip was op de rug van het paard of naast zijn neus in de voerbak te vinden. Onafscheidelijk waren die twee.

Mijn vader ca. 1918. De foto is beschadigd, onder andere bij zijn rechteroor.

Van te grote afstand, minstens 30 meter, alle koeien liepen mee en ik wou geen gedonder. Volgende keer nog beter maar nu kun je zien dat hij echt is en mooi brandrood.

Luchtvaart.

Met de mooie zomeravonden drijven ook de ballonnen weer over onze tuin. Soms varen ze zo laag dat je met de bemanning kunt praten.

De Baas.

Het was in het begin van de zeventiger jaren dat ik in Denemarken voor het eerst een stier zonder neusring zag. Hij stond midden tussen zijn koeien en wilde niet dat ik ophield zijn voorhoofd te krabben, natuurlijk hielpen Erica en de jongens ook een handje. Een stier gescheiden van de koeien kan levensgevaarlijk zijn en dat wordt deze ook als je aan een van zijn koeien of kalfjes komt. Hier is hij de baas, dat zie je, en zo hoort het en dus is hij dan ook zo mak als een lam!

De brandroden

Tegenover De Welle in Deventer kon ik ze vanmiddag fotograferen. Het is een kleine kudde die zomer en winter buiten loopt. De brandroden zijn een aparte kleurslag binnen het Maas Rijn IJssel-vee (MRIJ-vee). Het MRIJ-vee is roodbont en van mijn vader weet ik nog dat een mooie MRIJ- koe veel rood moest hebben. De brandroden zijn zeldzaam, het lijkt er op dat we dit bijna uitgestorven ras te danken hebben aan Marlies Hermans uit Beuningen. Zij kocht in de jaren tachtig alle brandroden op die ze kon vinden en ging daarmee fokken. Zij heeft nu een kudde van ruim honderd dieren.
De brandroden moeten donkerbruinrood zijn, een kolletje, witte sokjes voor en halfwitte benen achter en een witte staart aan het eind. De kleine kudde hier aan de IJssel is misschien nog niet helemaal raszuiver, maar de stier is prachtig. Ik zal hem in de komende weken nog wel eens in volle glorie kunnen laten zien, nu lag hij zeer tevreden tussen zijn koeien en ...kalfjes!

De Otterlose beuk.

In 1988 kocht het Kröller Müller van Giuseppe Penone de Otterlose beuk aan.
Penone, geboren 3 april 1947 in Garessio, woont en werkt in Turijn.
Op een van onze culturele uitjes met de Engelse schakers, bezochten we het beeldenbos van het museum. Ik voorspelde mijn vriend Ruud dat velen van het gezelschap het bronzen kunstwerk niet zouden opmerken. Wij schakers zien tijdens toernooien en andere schaakactiviteiten, buiten de 64 velden, betrekkelijk slecht. Mijn voorspelling kwam uit. Gelukkig was het gezelschap daarna wel heel enthousiast over Penone's prachtige beuk.

Ideaal.

Zojuist zagen we hem weer aan het werk, echt een geweldenaar. Hij houdt het gazon bij huize "De Punte" prachtig kort. Als het verder echt stil is hoor je hem zoemen. Raakt zijn accu leeg dan laat zijn programma hem de laadinrichting opzoeken. Een praktisch geruisloze werker die dag en nacht zorgt dat het er netjes uitziet. Wat zou het heerlijk stil worden in Gorssel als deze robots het hier verder overnamen.