Pi-dag in Harfsen.

Dit is de Plusgroep Schaken van de Beatrixschool in Harfsen.
Zaterdag is het pi-dag. Wij doen mee aan de fotowedstrijd voor pi-dag.
U ziet van boven naar beneden en van links naar rechts:
Tessa, Rob, Tim, Rachiel, Arthur, Judith, Charlie en Imke
Ik ben de "gelukkige schoolmeester" van deze groep, die geregeld langs sluipwegen wat wiskunde tussen de stukken stopt. Vanmorgen was dat Eratosthenes en zijn berekening van de aardomtrek, daarna ging de discussie over hoeveel km ze per dag kunnen fietsen. In drie jaar de aarde rond denken ze en gelukkig veel uitrusten op een schip. De choco-pi zit in de magen van deze acht.
Klik op de foto voor een duidelijk vergroting.

DE MOL en de KOEIEN.

Vanmiddag was ik met Wil en Marian naar de presentatie van het boek DE MOL en andere dierenzkv’s van A.L.Snijders. De schrijver A.L. Snijders is Peter Müller een goede vriend van Wil. Peter schreef een mooie opdracht in het boek dat ik kocht: “ Voor Willem D die in de ulk-streek woont, maar de bunzing kent”.
De presentatie vond plaats in de koeienstal van de Eko Vleesboerderij ‘De laan van Wisch’in Terborg. Op mijn verzoek vertelde de boer vooraf wat over zijn koeien, allen met mooie hoorns.
Op de eerste foto de uitgever en de schrijver, op de tweede Wil met de schrijver en op de derde Wil, Marian en ik.

Heel leuk, heel moe.

Vandaag het eerste college over Vermoedens in de wiskunde. De professor is razend snel, schrijft en spreekt snel. Gelukkig mag je hem alles vragen. Een syllabus van 116 pagina’s die niet alleen maar vol staan met formule’s, maar ook met heel leuke bijzonderheden.
Wat is de prof. voor man? Nou hij geeft bijvoorbeeld “enkele wiskundigen” dan krijg je drie A4-tjes met Pythagoras tot en met Perelman.
Oort is zeer grondig: Gauss en Marie-Sophie Germain op de voorpagina, dan ook een vier pagina’s lange brief met wiskunde van Gauss aan Sophie in het Frans (Votre plus sincère admirateur Ch.Fr.Gauss.)
In deze brief van 1807 schrijft Gauss aan het eind ook over de bewegingen van de Planetoïden of Asteroïden Cères, Pallas en Junon die in respectievelijk 1801, 1802 en 1804 pas ontdekt waren.
Als huiswerk moeten we de behandelde stof nog eens goed nagaan, een opgave maken(oplossen) een puzzel oplossen (die een geniaal klein meisje onmiddellijk zag) en 2 hoofdstukken diagonaalsgewijs doorlezen, zodat hij de stof beter kan uitleggen. Dat kleine meisje is een Amerikaanse collega van hem waarvan ik de naam niet meer weet. Ik moet die puzzel nog oplossen!
Het is heel leuk, maar ik was dood moe!

Vooruitgang.

Toen ik gisteren van boekhandel Van Someren terugliep naar mijn auto ontmoette ik een jongetje. Hij kon net lopen en moest het voornamelijk nog met gebarentaal doen. Dat ging hem zeer goed af, ik begreep hem onmiddellijk. Hij wees me het ijzeren rooster dat in midden van de Turfstraat in de lengterichting loopt. Hij wees er me er op dat aan beide kanten van de weg huizen staan en aan het eind niet en dat daar het licht vandaan kwam. Ik zei zijn moeder dat hier een groot architect stond, die ons vertelde hoe de ruimte in de Turfstraat was ingedeeld.
Ook Isabelle, wel een halfjaar jonger dan het jongetje, zet alles op alles om te weten hoe de wereld is. Het zal haar, net als het onbekende jongetje, niet helemaal lukken. Wel denk ik dat ze verder komen dan hun ouders, zoals ook mijn zoons weer meer weten dan ik. Dat is onze vooruitgang. Morgen hoop ik van Prof. F. Oort in Utrecht te horen wat de wiskundigen nog niet echt begrijpen, maar alleen vermoeden. Jammer dat ik Isabelle en dat jongetje niet meer zal kunnen vertellen wat ik van Oort leerde, maar misschien kan ik donderdag wel iets aan m’n plusklas vertellen?

De Pianist.

Vanaf dat Erica en ik in 1965, Michiel was toen 2 en Thijlbert net geboren, onze flat in Delft verlieten hebben we katten gehad. Tweemaal een Siamees en verder de Europese korthaar in alle kleuren. We wisten niet dat katten heel muzikaal zijn anders hadden we een piano moeten aanschaffen. Eliane stuurde me deze katten sonate.

Carel, Esther en de Coyote.

Gisteren weer getracht “normaal” te leven na een dag schaken in Zetten.
Helaas waren niet al mijn zetten goed, 3 uit 7 is nog net in de min.
Er zijn veel belangrijker zaken.
Het onderschrift op dit briefje van Esther is een aardverschuiving in het gevoelsleven van Carel. Terwijl ik als een blok lag te slapen kiest Carel voor de thuiszorg. Jammer dat we het zonder foto moeten doen! De oude kater die voelt dat ie misschien toch meer nodig heeft dan het eten dat ik hem voorzet.
Carel kan niet weten dat Esther woensdag jarig is. Hier een foto met haar dochtertje Anique ergens in Tsjechië. Misschien is een mooie steen een goed cadeau? Ik weet dat Anique dol is op bijzondere stenen. Esther heeft poezen en een grote Duitse herder. Gelukkig voor haar is de lynx uit Limburg hier nog niet gezien, zodat haar huisdieren veilig zijn.
In Toronto moet mijn familie voorzichtig zijn met hond Orbit want daar loopt in de stad deze prachtige coyote rond. Zij heeft al huisdieren opgegeten een hond en katten. De overheid wil het dier wel beschermen, ik hoop dat geen angsthaas het dier doodschiet.
Klik op de plaatjes voor een vergroting.

Niet gestolen.

Op 24 oktober 2007 schreef ik over de “diefstal”van mijn invalidenparkeerkaart. Heel blij ben ik dat ik nu kan schrijven dat die kaart nooit gestolen is. Deze week kwam schilder Wesseldijk in de Hoofdstraat uit zijn winkel om mij mijn, al lang verlopen, kaart te geven. De kaart was op straat gevonden en al verlopen toen Wesseldijk hem in handen kreeg. Gelukkig moet ik nu mijn mening herzien. Mijn kaart is niet uit mijn, niet op slot gedane, auto gestolen. Hij moet er toen uitgewaaid zijn. Mijn excuses aan de niet bestaande mensen die ik ten onrechte verdacht van diefstal.

Sofia Kovalevskaya

Woensdag had ik bezoek van Laura, Emma en Rosa. We hadden een DVD met de film “Lang Leve de Koningin” en dat werd genieten. Daarna pannenkoeken hier vlakbij in het Pannenkoeken restaurant.
Van de moeder van Laura, Annemarie, kreeg ik het boek “Herinneringen aan mijn kindertijd” van Sofja Kovalevskaja en waarom kreeg ik dat? Ik heb ‘het vermoeden’ dat Annemarie vindt dat een legendarische vrouw als Sofia Kavalevskaya (Russische namen zijn moeilijk te vertalen) echt iets voor mij is.
Het korte leven van Sofia is ongelooflijk boeiend. Ze was een van de meest briljante wiskundige van haar tijd, schrijfster, feministe en nihilist! Ze promoveerde in Zweden Summa Cum Laude op drie onderwerpen en werd in Stockholm benoemd tot de eerste hoogleraar wiskunde in Europa!
In 1888 schreef de Franse Academie van Wetenschappen een prijs uit voor een probleem dat beroemdheden als Euler, Lagrange en Poisson niet gelukt was op te lossen. De Franse Academie was zo enthousiast over de oplossing van Sofia dat zij de prijs voor deze geniale vrouw verhoogden van 2000 naar 5000 franc. Kovalevskaja stierf in 1891 ze werd 41 jaar.

Isabelle bezoekt beukenlaan.

Isabelle, de prinses, bezocht vanmorgen haar oma aan de beukenlaan. Ze wilde nu zelf wel eens proeven hoe taart smaakt en ook weten wat de krant schrijft. Gelderland leeft schrijft de krant.

Barok en twee sterren.

Gister eerst naar het koffieconcert in Kapel op ’t Rijsselt. Barok muziek van het ensemble Oostenrijk-Jansen. De twee mannen op klavecimbel en cello, Nienke Oostenrijk als sopraan en Pauline met hobo, althobo en een piepklein blokfluitje in de toegift. Heel mooie muziek waar Pauline met de hobo, vond ik, toch extra opviel. Zij speelde virtuoos, maar ik ben een leek.
’s Avonds na lange tijd weer eens uitgebreid gekookt voor Wil. Zeekraal en sperzieboontjes, heilbot en scampi’s, gebakken aardappeltjes met spekjes. Ik kreeg twee sterren en ze is met een doggybag naar huis gegaan.

Janny, Japin en Müller.

Het is geruststellend als er veel dieren om je heen zijn. Het komt dan misschien toch nog goed met de wereld? De foto’s nam ik vanmiddag toen Janny en ik, langs de westkant van de IJssel naar Olst reden om te gaan lunchen.
Vanmorgen ontving ik van A.L. Snijders (Peter Müller), het volgende ‘zkv’ over Arthur Japin. Zelf schreef ik 28 december over Japin en kreeg toen een stevig commentaar van Foxx. In deze meningenstrijd kunnen we na de column van Peter Müller weer even lekker vooruit.
Müller:
De literaire hemel, Amen, Noord-Drenthe. De interviewer vraagt Arthur Japin of hij iets wil voorlezen uit zijn nieuwe boek. Zij overhandigt hem het boek, Japin slaat het open en draagt een groot stuk voor zonder naar de tekst te kijken. Hij is acteur, hij heeft een theateropleiding gevolgd, hij praat niet, hij heeft een dictie, hij maakt stemmen, hij heeft een oogopslag, acteurs zijn gekunstelde mensen, zij spelen iemand anders, dat is hun vak.
Arthur Japin is mishandeld door zijn vader, hij is gepest op school, hij heeft nooit ergens bijgehoord, hij heeft nooit geleefd in een groep, niemand accepteerde hem, hij kent de regels niet. Hij vertelt dat hij zoveel literaire prijzen heeft gekregen dat hij zich de namen en bedragen niet meer kan herinneren. De vriend met wie hij dertig jaar samenleeft, heeft hem gered. Ze hebben er een nieuwe vriend bij genomen, ze leven met z'n drieën, het staat te lezen in zijn dagboek dat gepubliceerd is bij de Arbeiderspers. Hij zegt dat hij nooit heeft geweten heeft wat homoseksualiteit is. Hij zegt: 'Ik ben trouwens helemaal geen homoseksueel'. Dat vind ik een handige opmerking, ik geloof hem. Amen (Noord-Drenthe).

Nogmaals Hagar Peeters.

Eliane wees me erop dat ik me nog moet verantwoorden voor mijn stem op Hagar Peeters voor de dichter des vaderlands. Ik beloofde verantwoording als Hagar won, maar nu zij niet won is het een verantwoording nog belangrijker.
Ik hoorde en zag Hagar voor het eerst op een zondagmiddag bij boekhandel Donner in Rotterdam, Pieter Steinz had daar toen een interview met haar.
Ik koos Hagar Peeters omdat ze heel persoonlijk kan dichten. In de bundel ‘Koffers zeelucht’ geeft ze drie gedichten over haar ouders, hier het eerste.

VANNACHT KWAM IK MIJN OUDERS TEGEN

Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
twee bleke schimmen die naar elkaar
toe negen in het witte licht van een lantaarn.

Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
geboren zijn. Ze waren jong en heel verliefd.
Een groot verdriet bedroefde mij
omdat ik wist hoe het zou verdergaan.

Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet.
We wisselden een beleefde groet
en daarna scheidden zich weer onze wegen.

'Wacht maar', riep ik hen na,
wij komen elkaar nog wel eens tegen.
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.

Dit gedicht vind ik zo persoonlijk dat ik het bijvoorbeeld niet uit het hoofd wil kunnen citeren.
Het eerste gedicht uit de bundel ‘Genoeg gedicht over de liefde vandaag’ is veel vrolijker dan dat over haar ouders:

ZAL IK NOG EEN EINDJE MET JE MEELOPEN?

Ja hoor. Je mag meelopen tot het stoplicht,
of tot de eerstvolgende tunnel.
Tot de derde straat rechts,
tot de ingang van het park.
Tot bij het ziekenhuis, tot voorbij
het ziekenhuis, tot aan mijn huisdeur.

Je mag meelopen tot in mijn kamer,
tot het glaasje van het een of ander,
tot ik mijn tanden heb gepoetst
of tot het eerste ochtendlicht
over de stoel met kleren valt.

Tot de bouwvakkers aan het werk gaan,
tot de school weer is begonnen,
de ambtenaren pauze houden
de winkels zijn gesloten
of tot de laatste stoptrein gaat.

Tot na het ontwaken maar voor het ontbijt,
tot na het ontbijt maar voor de lunch,
tot na de lunch maar voor het avondeten
mag je meelopen.

Geen rijdende rechter.

Hannie, de buurvrouw, redde vanmiddag het leven van de beuk die ter dood veroordeelt was.
Over deze boom schreef ik 21 december en 2 februari. Toen het 2 febr. te hard woei om de top weg te halen zou Richard alleen van de onderhelft de takken weghalen en vandaag terugkomen voor de hele boom. Net op tijd kwam Hannie zojuist vertellen hoeveel licht zij nu weer hadden en hoe leuk het was dat wij hem lieten staan! Hannie, haar man Wim en ik hebben geen rijdende rechter nodig, u zult ons in dat programma niet zien.
Theo is heel blij dat hij weer regenwater of in de vijver kan drinken. Tijdens de vorst moest hij wel, met tegenzin, kraanwater drinken.
Esther probeert van Carel een gedomesticeerde kat te maken. Ze moet oppassen want deze heel oude echte kater (twee balletjes) is zeer schuw. Soms is hij dagen weg, dan moet er binnen een straal van …(?) km een krolse poes zijn. De laatste keer kwam hij met zulke grote open wonden “thuis” dat Esther hem naar een dieren arts wou maar Carel laat zich zelfs niet door de brandweer pakken! Wel wil hij biologische spekjes accepteren.

De Domra.

Vanmiddag met Janny de tweedehelft van een zondagmiddagconcert in Huize Voorst gezien en gehoord. Twee instrumenten, de accordeon en de domra. Het was voor het eerst dat ik de domra zag en hoorde. Het is een Russisch instrument met drie snaren en een bolle klankkast zoals bij de luit. Svetlana bespeelde de domra. Uit die kleine domra komt heel veel luide muziek en vooral vanmiddag ook razend snelle muziek, heel mooi. Janny en ik waren blij dat we op het laatst toch zijn gegaan. Omdat er geen programma was weten we geen namen enz. Klik op de foto's voor een vergroting.

Het mooist?

Zojuist had ik een groot verlangen naar de uiterwaarden en gelukkig zijn die dichtbij. De foto’s zijn nog geen uur oud.
Over 180 graden twee paarden wat ganzen en ik. Bij de knotwilg bedacht ik weer eens dat er geen “mooiste” bestaat. Geen mooiste boom, geen mooiste opera, geen mooiste mens, misschien zelfs geen mooiste schaakpartij? Voor jou of voor mij bestaat er misschien wel een “mooiste” iets. Filosofie loopt kennelijk snel tegen zijn grenzen aan.
In de zomer heb je hier ook de koeien die mis ik al gauw. Of zij mij missen weet Rutger Kopland:

Koe I

Haar kop is verschrikkelijk dichtbij mijn gezicht
haar ogen kijken in de mijne maar ik weet niet
of zij mij ziet – het is alsof zij alleen
ruimte ziet, alsof ik alleen
de ruimte ben waarin wij staan
heel dichtbij is ze, en ik ben niets.

Dit gedicht is uit de laatste bundel van Kopland: ‘TOEN IK DIT ZAG’.
Ik kreeg dit voor mijn verjaardag van Janny bij de “Champagnebrunch” . Om mijn belofte aan Janny gestand te houden dat ik een gedicht uit hoofd zal voordragen wanneer ik haar bezoek, leerde ik dit gedichtje snel uit het hoofd. Toen Kopland kortgeleden bij Wil op bezoek kwam om voor de laatste keer haar huis in Joppe ‘te voelen’ en ik op dat moment telefoneerde zei Wil: ‘Rutger, ik heb hier de man die jouw gedicht Koe I kan citeren’. Kopland moest lachen en zei dat hij het zeer waardeerde!
Ik moet bij Janny gaan herhalen. Ken ik zo weinig gedichten of kom ik zoveel bij Janny?

Weer normaal.

Terug in de werkelijkheid. Ruud en ik speelden gister in Wijk aan Zee onze laatste parij in het Corustoernooi. Ruud maakte in de laatste ronden zijn slechte start goed en ik bleef solide spelen. Wij hebben beide een TPR (toernooi prestatie rating) die net wat boven onze rating ligt dus we hebben aan onze schaakplicht voldaan.
Anneke heeft Ruud opgehaald, Richard en Pamela (ze staat voor de beuk) zagen een beuk om enz. enz., alles is weer normaal!

Een wonderkind in Groningen 1994.

In het Kersttoernooi van Groningen 1994 kwam Ruud in een van de eerste ronden tegenover Teimour Radjabov. Radjabov behoort al jaren tot de absolute wereldtop en Ruud en ik zien hem nu ook dagelijks in de hoofdgroep van het Corustoernooi.
In ’94 was hij als zevenjarig wonderkind door de organisatie van het Kersttoernooi met zijn ouders uit Rusland gehaald om mee te spelen in het Opentoernooi. In het laatste nummer van het tijdschrift ‘Matten’ wordt beschreven hoe het Teimoer verging. Zijn partij tegen Ruud werd remise. De kleine Teimoer begreep niet waar zijn tegenstanders over nadachten als ze aan zet waren. Je moet toch gewoon die ene zet doen, dat weet je toch. Dat is inderdaad precies het verschil tussen ons gewone stervelingen en een genie. Hij/zij weet het en wij moeten eerst nadenken. Ruud moest alles uit de kast halen om met wit in “Het Frans” overeind te blijven in drie uur zwoegen terwijl Teimoer maar niet begreep waarover hij zo piekerde. Ik zie ze nog zitten in die enorme sporthal een klein jongetje met zijn moeder naast hem.
Terug naar het nu. Vandaag won ik mijn tweede partij en heb nu de ‘symmetrische score’ van twee nullen, twee remises en twee winstpartijen, 50% dus. Ruud vergaat het slechter met een (mooie)winst en verder alleen nullen.
Donderdag een rustdag en dan nog drie dagen spelen tot en met zondag.

De auto en het schaakbord.

Van Karel van Delft ontvang ik wekelijks de digitale schaakkrant uit Apeldoorn met veel leuke foto’s. Gisteren o.a. deze mooie van Jessie tijdens het tweedaags rapidtoernooi dat daar gehouden werd.
Schaken en autorijden dat is wat Ruud en ik tot en met zondag doen. Ik heb Ruud beloofd dat ik hem verder hier nu niet zal noemen. Na vier partijen heb ik 1½ punt. Vrijdag en zondag verloor ik. Gisteren een mooie partij waarin ik een zware aanval over me heen kreeg met als eindresultaat remise. Nog vijf partijen de kans om van de min in de plus te komen. Ik zal mijn best doen.

Een landmijn in Het Siciliaans.

Dat je in Sicilië gevaarlijke situaties kunt meemaken weet ook u. Dat is ook zo in “Het Siciliaans” dat met “Het Spaans”wel de populairste schaakopening is. Mijn tegenstander Moltzer liep gister met wit op een landmijn in het Siciliaans en gaf onmiddellijk op, waardoor ik maar 3 minuten van mijn 3 uur bedenktijd had verbruikt.
1.e4, c5 2.Pf3,e6 3.d4, cd4 4.Pxd4, Pc6 5.Pc3, a6 6.Le2,Dc7 7.0-0,Pf6 6.f4, Pxd4. 0-1
Ruud heeft helaas ruim 2 uur bedenktijd verbruikt om uiteindelijk te verliezen.

Verliezen.

Na Euwe, wereldkampioen van 1935 tot 1937, was Hein Donner vroeger onze bekendste schaker. Donner was de boezemvriend van Harry Mulisch en een ideale (zeer intelligente) figuur voor de roddelrubrieken in de media. Hier zie je hem in het Hoogoventoernooi 1963. Donner zei eens over zijn spel ‘ zo’n “verloren partij” maak ik nog wel remise of win ik dikwijls en zo’n “remise partij” win ik in ieder geval , maar die “gewonnen partijen” die verlies ik!’
Dat laatste overkwam Ruud en mij gisteren in de eerste ronde van het Corus. We verloren beide vanuit een “gewonnen”positie.
Hier zegt nu Ruud nog bij, en ik ben het met hem eens, dat niets zo leuk is als een "verloren partij” winnen.

Nodeloos geweld.

Vanmorgen besloot ik naar aanleiding van mijn arm de directie van het Deventer Ziekenhuis een brief met deze foto te sturen. Vandaar. Mannen met een normale haargroei die net als ik vergeten de zusters vooraf te vragen om te scheren zijn altijd de klos. Mannen met een vacht hebben het geluk dat de zuster wel moet scheren want de pleisters houden niet op een vacht!
Overbodig geweld.
Al lang neem ik mij voor om die aardige zusters die bij mij bloedprikken te laten zien wat hun pleisters later teweeg brengen.
Als ik thuis de pleisters verwijder worden niet alleen de bloeduitstortingen zichtbaar maar wordt ook ongeveer 30 vierkante cm van mijn arm onthaard. Natuurlijk begrijp ik dat de zusters niet denken aan de gevolgen van het stevig aanbrengen van de pleisters om een watje vast te plakken. Echt pijnlijk zijn de gevolgen van zo’n grote pleister op je rug na een operatie. Ik troost mij met de gedachte dat vrouwelijke patiënten hopelijk minder haar op hun rug hebben en die marteling niet hoeven te ondergaan?
Toch ben ik gelukkig en tevreden over de medische verzorging die ik altijd in uw ziekenhuis ondervind. Mijn punt bij de foto van vanmorgen is het woord “overbodig”.
Met vriendelijke groeten,

Doping in de schaakwereld.

Zaterdag is het Corus schaaktoernooi in Wijk aan Zee begonnen. Een echte soap wacht de schaakwereld omdat de Oekraïner Vasily Ivanchuk, de nummerdrie van de wereld, tijdens dit toernooi voor de dopingcommissie van de FIDE (internationale schaakbond) moet verschijnen. Ivanchuk is een van de kanshebbers in het Corus toernooi. De Fide is gek geworden omdat zij door dopingcontrole in te voeren geld krijgt van het IOC. Geld maakt echt gek blijkt nu weer. Spierkracht heeft de schaker niet nodig maar je zou mijn bèta blokkers kunnen slikken die remmen de adrenaline toevoer naar het hart, maar ik denk niet dat ze je scherper maken. Misschien kan ik in Wijk aan Zee een handeltje beginnen?
Zondag was ik te gast bij schaakclub Lochem die hun jaarlijkse januarifeest hield in het fraaie Noors jachthuis “De Klein Haar” hier in Gorssel. Op de eerste foto Ivanchuk en op de andere een impressie van ons schaken zondag. Vanaf vrijdag rijden Ruud en ik negendagen lang naar Wijk aan Zee om in de tienkampen van het Corus toernooi te spelen.

Promotie bij de Dom.

Voor vanmorgen was ik uitgenodigd om de promotie van mijn beschermengel Pieta Bruggink bij te wonen. Sinds mijn eerste hartinfarct in 2003 ben ik een van haar patiënten. Het prachtige oude Academie gebouw op het Domplein in Utrecht was overladen. De vader van mijn cardioloog Lok, waar ik (toeval!) naast zat, schatte het aantal bezoekers op 400. De zaal was inderdaad afgeladen. De 11e stelling van Pieta: “Men is nooit te oud om te promoveren” geeft wellicht ook een verklaring. Je hebt dan als je met zoveel inzet en toewijding als zij werkt een grote schare bewonderaars gekregen. Haar “hooggeleerde opponenten” hadden veel complimenten te vergeven en er werd ook veel gelachen. Klik op de foto voor haar proefschrift, het is zeer fraai uitgegeven en dat vonden de dames en heren achter de tafel ook.

Isabelle in de Beukenlaan.

Isabelle kwam vanmiddag in de Beukenlaan het appartement bekijken dat haar oma heeft gehuurd per 1 februari. Hiermee voorkomt haar oma dat zij op die datum dakloos zou worden. Het leek ons allen een prima woonmogelijkheid maar de woonbobo’s willen dit hooguit nog twee jaar laten bestaan. Dan breken ze alles af, bouwen iets nieuws dat veel duurder wordt en vullen hun zakken nog wat royaler. Crisis?
Gelukkig heeft de prinses met het aardse geld niets van doen. Hoe voelen voorwerpen in je mondje, dat is aan de orde. Onderzoek, research er valt nog veel te doen.
Dit waren vanmiddag de meest recente foto’s van de prinses.

Pallas als Bellerophon.

Gisteravond naar Zwolle om met Pallas II de strijd aan te binden met Pegasus I.
Toentertijd is het alleen Bellerophon gelukt om dat gevleugelde paard te temmen en eigenlijk dankzij de hulp van godin Athene. Terwijl Bellerophon in haar tempel sliep droomde hij dat de godin een gouden hoofdstel voor hem neerlegde waarmee Pegasus te temmen was. Toen Bellerophon wakker werd lag het daar ook!
Wij durfden gister niet te rekenen op hulp van Athene en daarom had Eric Goedhart heel veel informatie en partijen van onze tegenstander verzamelt voor ons. We wonnen met 5½ - 2½ en vooral Erik Blom en Radboud vielen op door twee zeer snelle en fraaie winstpartijen. Daarna wonnen Ward, Eric en ik en maakte Willem Wubs remise. Pegasus was inmiddels zo mak als het paard van de groenteboer.

Jonge meiden.

Laura en Sana maakten de foto’s. Zij kwamen gisteren de eerste dag van mijn vijfenzeventigste levensjaar (ik werd dus 74 volgens ons taalgebruik) opluisteren, dat lukte zeer goed. Ze beloofden op korte termijn terug te komen. Met twee jonge meiden wordt alles wat vrolijker ook voor Theo, knap van hem om zijn ogen voor de flits te sluiten hè. Zelden wordt de traplift, mijn computer en mijn laptop zo intensief gebruikt als gistermiddag.
De ouders van Laura en ik discussieerden over het onderwijs in Nederland. Zij beloofden me op korte termijn met Laura en Sana de DVD “Lang Leve de Koningin” te bekijken. Dat is niet alleen de ideale film voor een kennismaking met de schaakwereld maar ook voor een verzoening met het onderwijs. Monique van de Ven speelt als de witte koningin de hoofdrol in deze prachtige film, verplicht voor vijf tot 100 jarigen.

Verlegen.

Vandaag ben ik jarig en trakteerde in ‘A Taste Of Honey’ op een champagnebrunch. Helaas was Wil ziek. Van links naar rechts Marian, Janny en Esther. Ik ben overladen met leuke cadeautjes en complimenten en werd er verlegen van.
Klik op de foto voor een vergroting.

Hoog bezoek.

Ongewoon bezoek of inspectie? Toen ik even buiten was kwam hij naar me toe voor een kennismaking, dat is een uitgebreide aaibeurt. Theo die naast me stond vertrok als een haas naar zijn vluchtplek boven achter de TV. Volkomen onnodig want het bezoek had geen enkele aandacht voor hem. Alles werd onderzocht vooral ook mijn slaapkamer. Arme Theo, bibberend in zijn vluchthol, en dan niet eens een blik waardig terwijl hij op 10 cm voor je staat. Ik was zelf bijna beledigd, tenslotte woont Theo al heel lang bij me.
Nee, al die menselijke begrippen als ‘brutaal’ gaan zeker niet op voor dit ras. Dit ras is opgegroeid op de rand van het bad (gevuld met ezelinnenmelk) van prinsessen. Helaas gaan ook bij deze diersoort al hogere waarden verloren, bij Zijne Hoogheid ontbrak het knikje aan het eind van zijn staart niet maar ik had graag ook een wit puntje gezien. Dat knikje is nodig omdat de prinses dan haar ringen aan zijn staart kan doen tijdens het baden.
.

Dichter des Vaderlands.

Sinds gisteravond de NRC zijn lezers vroeg de Dichter des Vaderlands te kiezen heb ik zojuist, na lang twijfelen, gekozen. Ja, toch Hagar Peeters ze is al lang mijn favoriet en ik lees te weinig van de andere vier van de Short List om een echt integere keus te kunnen maken. Wel heb ik een redelijk uitvoerige motivatie gegeven en daarom telt mijn stem dubbel en daarom voel ik me geen bedrieger. Als Hagar eind van deze maand wint zal ik mijn motivatie bekend maken, dat kan nu niet want ik wil niemand beïnvloeden.