Vrouwen!

Bij mij kunnen mannen wel een potje breken,
Praatjesmakerij wordt bij mij niet gauw gebral.
Ik vergeef meteen de stomme fouten die ze maken,
een zeurpiet is bij mij niet gauw een kwal.

Maar vrouwen!
Die moeten het vooral niet beter weten,
ze moeten ook vooral de goede kleren aan.
Verstand van tuinen hebben en van lekker eten
en kwaadsprekerij is niet meer toegestaan.

Van vrouwen verdraag ik niet de scherpe tong
en ook niet de steken onder water
en niet het zogenaamde 'recht door zee'
waarbij ze 'n bloedend slagveld achterlaten.

En laat het sexy doen als vluchtweg achterwege,
en zeur niet over tegenslag en pech
En bovenal:
Graag precies doen wat ik zeg!
------
Vannacht vroeg ik me af: had ik nou net zo lovend over Ann-Sophie Lehmann geschreven als ze niet zo mooi was geweest? Erica wist bij dit soort vragen feilloos het antwoord. Ze lachte me ook altijd uit als die "stomme auto"voor me een vrouw achter het stuur bleek te hebben en mijn opwinding dan als een pudding in elkaar zakte. Gelukkig was gisteren Lennerd bij me en ook hij was zeer enthousiast over Ann-Sophie. Erica was zo goed in dit soort problemen omdat zij ook zichzelf kende. Een mooie reden om dit leuke gedicht van haar, uit 2001, te publiceren. De foto is uit 1990.

Nur wer die Sehnsucht kennt,

weiss, was ich leide.
Een fantastische middag in landgoed de Velhorst. Met Ann-Sophie Lehmann (foto) voordracht. Natascha Veldhorst, zang. Rik Groenhuijzen, piano. De middag was gewijd aan de Duitse Romantiek en werd ingeleid door Mariëtte Haveman. Lennerd Oosthoek, Erica's en mijn zangleraar, zat naast me.
Het ging over de Wanderlieder. Daar hebben zich vele grootheden mee bezig gehouden: Goethe, Heine, Eichendorff, Schubert, Schumann, Brahms, Caspar David Friedrich enz.
Natascha was een mooie sopraan en Rik Groenhuijzen speelde heel goed, maar voor mij ( en Lennerd) was het Ann-Sophie Lehmann die de middag tot iets bijzonders maakte. Ik vroeg haar toestemming voor de foto en ja ze bleek een native speaker, zij woont inmiddels acht jaar in Nederland. Ze vertelde Lennerd en mij dat ze zelf ook genoten had om dat prachtige Duits weer eens voluit met overgave voor te dragen. Ja uh, ze was ook wel heel mooi hoor!

Voltaire als 60-plusser.

De NRC brengt vandaag Voltaire als voorbeeld voor ons 60-plussers.
Eliane heeft bij het artikel van Paul Steenhuis een geweldige tekening gemaakt. Voor Eliane waren de schilderijen van Jean Huber een inspiratiebron voor deze tekening. Huber volgde Voltaire als een soort hofschilder. Op veel van zijn schilderijen zie je Voltaire met deze slaapmuts. Eliane heeft duidelijk haar huiswerk gedaan! Voor meer zie Eliane's blog onder www.duvekot.ca/eliane

Een late herfst.

Kledders bolster van de notenboom,
donker kauwgum,
niet uit te wissen
als je het naar binnen loopt,
de smerige herinneringen.

Slechts gedroogd,
doorzichtig,
kunnen ze worden opgeborgen
in het herbarium van de tijd.

Erica, 2001

De foto heb ik zojuist genomen. Net als de beuken verliest de notenboom zijn bladeren het laatst. Dit jaar hadden we weinig noten (in heel Nederland trouwens) door een heel late nachtvorst. De eekhoorns hebben dan ook weinig gevonden dit najaar en de kledderige bolsters heb ik ook nauwelijks. Van mijn grootvader leerde ik dat je een stok door een notenboom moet kunnen gooien, dan kan bij deze!

Politiek, vervolg.

Politics

'In our time the destiny of man presents its meanings in
political terms' - Thomas Mann

How can I, that girl standing there,
My attention fix
On Roman or on Russian
Or on Spanish politics,
Yet here's a travelled man that knows
What he talks about,
And there's a politician
That has both read and thought,
And maybe what they say is true
Of war and war's alarms,
But O that I were young again
And held her in my arms.

William Butler Yeats,1865 - 1939.Yeats schreef dit gedicht in 1938.
Misschien denkt u 'de ouwe snoeper'. Nee daar zit ik niet mee, het gedicht is van alle tijden. Mijn probleem is een politicus die leest en nadenkt, dan komt nu toch niet meer voor?
Zelf heb ik bewondering voor zijn grafschrift. Erica vond het wel erg koel en dat is ook waar.
Jeremy maakte de foto toen wij met hem het graf bezochten.

Cast a cold eye
On life, on death.
Horseman, pass by!

Politiek.

Poetin is in Nederland. Beatrix schijnt Poetin gecomplimenteerd te hebben met de manier waarop hij het terrorisme bestrijdt. Mijn conclusie is dat Beatrix niet goed geïnformeerd is door Balkenende. Zij zou dan weten dat Poetin 's nachts niet kan slapen en tandenknarsend ligt te woelen omdat hij Sharvani Basayev niet te pakken krijgt. Basayev wordt verantwoordelijk gehouden voor alles wat afschuwelijk is, onder andere ook de belegering van die school vorig jaar. De mooiste foto van Basayev ooit heb ik gepubliceerd, hier zie je een detail van die foto, de rechterhand is van Lebed. Weten jullie nog van toen, augustus 1996?Lebed is later (waarschijnlijk) met vliegtuig en al opgeblazen.

Boekjes met een kus.

13 November 2000 kreeg ik in het ziekenhuis het eerste "boekje". Op de foto zie je alle twintig die Erica voor me heeft gemaakt. Zij kocht een voorraad dummy's van 10x15 cm, versierde die aan de buitenkant en plakte ze vol met gedichten, teksten foto's en plaatjes.
Het werden stuk voor stuk kleine kunstwerkjes. Gedreven verzamelde ze mooie plaatjes, in tweedehands boekwinkels kocht ze stapels oude National Geographic's. Er ontstond een kleine poëziebibliotheek en een plaatjesarchief waarmee ze elk boekje vulde. Een prachtig gedicht, uit een van haar boekjes:

Voor hobo en piano.

Zij heeft het riet in huis gehaald, waar altijd met een zweem van streling snaren klonken.
Zij wil niet als de klarinet behagen, niet verlokken als de fluit.
Zij stelt.
Zo eenzaam heb ik haar als meisje nooit gehoord. Met haar oprecht en puur geluid blaast zij zich daaglijks verder weg.
Wat nu?
Ik bied haar fluisterende tegenstemmen op het aangetast gebit van mijn klavier, ik vang mijn grote kind nog in een uitgerekt accoord maar ga haar toevertrouwen aan de tegenwind.

Anna Enquist.

Erica in 1941.

Erica is 6 oktober 1938 geboren. Het gedicht "Herinnering" van haar is niet prettig om te lezen. Wanneer ze het geschreven heeft weet ik niet precies, waarschijnlijk ongeveer 15 jaar geleden. Wij bezochten het bejaardencentrum in den Haag vrij geregeld, na afloop gingen we uitwaaien op het strand bij Kijkduin. Ons hondje Jozef en ik doken dan de zee in, in de winter deed alleen Jozef dat.

Herinnering.

Zijn vuist sloeg rammend zijn gelijk
En nooit stond mijn gezicht hem aan.
Met geintjes zette hij ons te kijk,
Het eten moest op tijd op tafel staan.

Angst vulde temmend lange uren.
De donderwolken wogen zwaar op huis en hof.
Terreur droop langzaam langs de muren.
Mijn levenslust verviel tot straf en stof.

Oud en dement slinkt nu bij hem de grote mond
Ik kijk naar hem, mijn wraak is zoet.
De verpleegkundige leidt hem zachtjes in het rond.
"O, mevrouw, wat is uw vader goed."

Theo.

Vandaag weer oudpapierdag. Een echte kat laat zich een lekker plekje niet ontgaan. Ik draag deze foto op aan Piffin en Otger.

Antiek kopen.

In 1961 of '62 kochten we in een klein antiekwinkeltje van de La Butte de Montmartre dit schaak/dambord. Later zag ik in een filmfragment over Marcel Duchamp en Man Ray dat zij op precies zo'n bord schaakten, dan moest het wel een heel bijzonder bord zijn! Voor Erica en mij was het echt een wapenfeit: in een antiekzaakje van de La Butte de Montmartre een "meubel" kopen. Nooit meer hebben we ons dat durven(kunnen) permitteren.
Morgen spelen Carla, Gerard, Ruud en ik de laatste ronde in Hoogeveen vandaar dit prachtige bord. Voor wie wil weten hoe sterk we schaken:
www.essentchess.nl en dan de Amateurgroep 1.

Ziekenbezoek.

Het hospitaal stroomt leeg of vol.
De grauwe zieken, paracetamol.
Het bezoek, ook grijs in Zeeman of het Leger,
klontert in de gang
volgens het protocol
van de verpleger.

Ik wil mij kleden in een rode jas,
een hanenkam en tangoschoenen.
Ik heb het vuurwerk in mijn tas,
mijn tas met bokshandschoenen.

Ik marcheer met bellen en gerinkel,
het vaandel geheven,
met slaande trom.
De dood schrikt zich rot
als ik eraan kom.

Erica, 2000.

Vanaf 1999 ging Erica honderden malen (nagerekend!) naar dit ziekenhuis voor mij, ook naar Weezenlanden in Zwolle. Altijd bleef ze onverzettelijk tot ik weer thuis was. Dit gedicht dus.

Voltaire.

Jean Huber: Voltaire jouant aux échecs ca.1775.
Volgendeweek zaterdag is Eliane weer met een tekening in de NRC, een illustratie bij een artikel over Voltaire. Met Carla, Ruud, Gerard en ik nog midden in het Essenttoernooi past dus goed dit schilderij met Voltaire achter het schaakbord.

Trots.

Kleindochter Piffin had gisteren weer een negen voor wiskunde. Ze volgt het international baccalaureate programma ze heeft een zwaar pakket met wiskunde, scheikunde en natuurkunde. Hier praat ik tegen haar, haar huidige wiskundeleraar was professor in Teheran.

Frank Stella en de boekwinkel.

Tijdens mijn twee weken Toronto bezochten we ook een boekhandel. Dat is daar toch andere koek dan Praamstra(Deventer) of Van Someren(Zutphen) hoewel daar niets mis mee is. In deze boekhandel van David Mirvish alleen kunst en dan een echt heel groot doek van Frank Stella. Nee dat is in ons land niet mogelijk.

De Lakenvelder.

In haar "koeienbijbel" heeft Marleen Felius het over een 17e eeuws Nederlands schilderij dat duidelijk de specifieke tekening van dit ras toont, helaas noemt ze geen naam van een schilder of museum. De Lakenvelder was midden vorige eeuw bijna uitgestorven. De laatste decennia is er weer belangstelling en neemt het aantal met een zuivere tekening flink toe. Van de Nederlandse Lakenvelders (inmiddels meer dan duizend) is driekwart zwart en de rest rood.
Gisteren, op weg voor de derde ronde van het Essentschaaktoernooi, wilde Gerard wel voor me stoppen om mij deze foto te laten maken. Deze kudde graast zo'n tien kilometer voor Hoogeveen aan de linkerzijde van de weg Ommen-Hoogeveen.

Erica in Ierland.

Januari

O, tijd van dichter Ida Gerhardt,
mist, motregen en grauw weer.
Geld uitgeven gaat mij aan het hart,
en ik vecht nog met oud zeer.

Zilverig ligt daar de rivier,
kleurloos ligt het landschap mooi te zijn.
Maar ik moet eigenlijk naar Albert Heyn,
want het bezoek komt zondag hier.

De kerstrommel is opgeborgen,
bruinig grijzig nattig winterland.
Ik moet de administratie gaan verzorgen,
maar ik troost mij met de krant.

Laat mij door jouw ogen kijken,
opdat de doodsstrijd mij bekoort.
Zo zal ik het leven dan bereiken,
dat onder deze derrie smoort.

Januari 2000, Erica Duvekot-de Jager.

Dit gedicht is gepubliceerd in de Poëziekalender. Jeremy maakte de foto toen hij een week bij ons in Ierland logeerde. Een somber land, Erica hield ervan net als Ida Gerhardt. Als Marietje van der Zeyde dat niet 'met hand en tand' had voorkomen was Ida daar met haar gaan wonen.

De man in huis.

Wie is toch die onbekende man
die in mijn huis verblijft?
en in bed soms naast mij ligt
en onbekenden brieven schrijft?

Wat denkt hij dan
als hij de koffie voor mij zet,
met zware tred de trap bestijgt?

Hij zet de auto voor me klaar,
ik kijk naar hem, daar het geluid verstomt,
sneeuw valt op zijn witte haar,
ik roep, opdat hij binnenkomt.

Erica, februari 2000
De foto is uit dat jaar en genomen door Jeremy.

Antoaneta Stefanova.

Carla, Gerard, Ruud en ik spelen weer in het Essenttoernooi in Hoogeveen.In de kroongroep speelt ook wereldkampioene Stefanova. In 2002 leerde ik Piet Staal kennen, we wisselden boeken uit. Piet was ook druk met het leren van portugees(?) om zijn vriendin in haar eigen taal te kunnen spreken. Hij bracht ook dit gedicht voor me mee en ik mocht het publiceren.

BIJ DE EERSTE RONDE IN HOOGEVEEN

Je was bij onze partij komen kijken
en moest lachen
toen het scheen, dat ik mat zou lopen.
Maar, ik had nog een oplossing.

Mijn tegenstander vroeg:
- is dat uw vrouw?
- nee, dit is mijn vriendin!
en we schaakten verder.

Je was later nog even langs mijn bord gegaan
en keek je bezorgd
toen ik in het eindspel een pion verloor.
Gelukkig is met jou alles nog goed gekomen.

Piet Staal
11 oktober 2002

Erica, najaar 1967.

De foto is genomen op de Lochemseberg op een zondag. Ik zal nog vele foto's en dergelijke van Erica moeten laten zien om wat afstand van haar te kunnen nemen. In haar rechterarm Michiel, Thijlbert moet zijn appel nog met beide handjes vasthouden (twee en een halfjaar jonger dan Michiel).

ERICA, zoals zij het zag.

Geloofsbelijdenis.

Wat jullie God noemen dat ken ik niet zo.
Ik ken de natuur die niet oordeelt,
niet begaan is, niet straft, niet beloont.
Ongekroond verschaft zij voeding en zo,
maar zij troost niet.

Geen vader in de hemelen,
niet bedelen om geluk of ander lot.
Geen verlossing, geen verzoening,
geen verbloeming van de dood.

Wonderlijk zijn haar tienduizend dingen,
's nachts kijk ik naar de sterren omhoog.
Kijk hoe zandkorrels elkaar verdringen,
overdag spant zij de regenboog.

Haar wetten zijn die van leven en lijden en liefde,
en verzorgen, want nooit is het safe.
Van geboorte, bloeien, verwelken en dood.
En vriendschap zo lang als ik leef.

Februari 2000

Erica

De laatste foto van Erica, genomen op zaterdag 17 september tijdens een etentje met Thijlbert en Kate, dinsdag 20 september overleed zij. Hier ook haar laatste gedicht dat ze begin juli maakte, ik las dit voor als eind van haar crematie op 26 september.

Leden wij schipbreuk?
Een vlot draagt ons en als jij de vis vangt hijs ik het zeil

Gaan wij door de woestijn?
Jouw kruik lest onze dorst en mijn kleed geeft ons schaduw

Hangen wij boven het ravijn?
Jij omklemt het touw en ik reik naar de tak

Zo reizen wij, van snelweg naar bospad, van oceaan naar bergmeer
tot ik jouw benen word en jij mijn verstand, tot het rust.

Monarch op Ward's Island.

Gisteren met de familie naar Ward's Island. Dat ligt direct tegenover Toronto in het Ontario lake. Prachtige foto's van de Skyline van deze miljoenenstad, maar ook deze foto van de Monarch ( Danaus plexippus). De monarch is Canada's nationale insect en bleek vanmorgen op Internet een beroemdheid. Michiel maakte de foto met mijn digitale camera. Het hoe en wat van dit beroemde insect is te vinden in de wikipedia.

Deze foto maakte ik zondag op Lake Kagawong, dat is een van de meren op Manitoulin Island. Manitoulin island is het grootste zoetwatereiland ter wereld. Een foto van mijn oudste zoon en kleinzoon op een prachtig meer. Ik ben zeer tevreden. Voor meer foto's van afgelopen weekend zie www.duvekot.ca/eliane.

Gisteren schreef ik dat we 8 juni 1959 trouwden, de mooiste foto van die dag vind ik deze. Haar broer Wim maakte hem zonder dat wij het wisten. Ze is juist door vriendin, moeder en schoonzuster los gelaten uit de kleedkamer en mooi bevonden.

Erica als verpleegster, zomervakantie 1958 in Engeland. Het liefst werkte ze op de mannenzalen want daar werd ze dan ook héél, héél enthousiast ontvangen. 8 Juni 1959 trouwden we in den Haag, we woonden toen al samen in het eerste torenflat van Delft, Bieslandsekade 168. We kregen die flat van de gemeente onder de belofte dat we binnen twee maanden zouden trouwen. Vanuit de kamer konden we de schepen op de Nieuwe Waterweg zien varen.

Vandaag is de crematie van Erica. Voor het herinneringsboek wordt heel veel gebracht. Het mooiste vind ik deze tekening van de twee kleine meisjes van no.7 hier in de straat. Erica wuift naar hen en , heel belangrijk, onze kat Theo is er ook.

Oudste zoon Michiel trok kortgeleden, met Eliane en de kinderen, in hun eerste eigen huis in Toronto. In de weekends wordt er hard gewerkt. Zaterdag was de kelder aan de beurt, een mooie gietijzeren vuurmand en een echte mummie kwamen tevoorschijn. De gemummificeerde rat is 22 cm lang, zonder staart natuurlijk. Wanneer ik als kind de schuur inging was ik heel bang van deze grote ratten. Er was dan wel weinig geluid voor nodig om ze weg te jagen, maar toch?

Namen

Eerelman: Het Andalusische paard.
Gisteren weer eens geschaakt voor de interne competitie van Pallas. Twee paarden en een Raadsheer (mooi ouderwets woord voor de Loper) deden het werk voor me. Een goeie reden voor een mooie Eerelman op mijn blog. Het schaakpaard en de loper zijn ook interessant vanwege hun naamgeving. Achter de naam geef ik tussen haakjes de notatie die de schaker op zijn notatieformulier gebruikt
Het Paard(P):
Knight(N) in het Engels, Cavalier(C) in het Frans, Springer(S) in het Duits, KOHb(K) in het Russisch, Caballo(C) in het Spaans.
De Loper(L):
Bishop(B) in het Engels, Fou(F) in het Frans, Läufer(L) in het Duits, CIIOH in het Russisch, Alfil(A) in het Spaans.
De tweede letter in het Russisch voor Loper is niet helemaal correct, ik mis die op mijn computer. Alleen al deze namen zijn voldoende voor een verhaal over de geschiedenis van het schaakspel, misschien komt het daar nog eens van.

Slot DE NIJENBEEK

Buitenlandse vrienden laten we op onze fietstochten in ieder geval altijd De Nijenbeek zien. Zo ook schoondochter Kate. Het kasteel is gebouwd in de dertiende eeuw en op Internet kun je er alles over vinden, bijvoorbeeld:
http://www.absofacts.com/kastelen/data/nijenbeek.shtml
Dit is de duurste foto, tot nu toe, van mijn blog. Hij kostte mij mijn mooie nieuwe korte broek, een prikkeldraadwond van bijna 15 cm en gratis nog twee flinke tikken van de hoogspanning van de boer. Maar toen kon ik de foto maken en dankzij Thijlbert weer veilig terug komen.

Aboriginalkunst.

Dit schilderij is van Jorna Napurrurla Nelson . Jorna Nelson is haar oorspronkelijke naam, Napurrurla geeft haar status als kunstenares aan. Het is gemaakt in het centrum Warlukurlangu. De voorstelling geeft de oorsprong van het leven op aarde weer. Drie waterputten waaruit een enorme boom groeide en met zijn wortels de aardschollen optilde, dat zie je aan de zwarte randen. De gekleurde ringen stellen de wortels voor. Deze twee cadeau's van Kate en Thijlbert geven een mooi beeld van de oorspronkelijke kunst van de Aboriginals en de moderne richting.

Gisteren brachten Thijlbert en Kate twee schilderijen uit Alice Springs mee. Deze komt uit het kunstcentrum Titjikala. De kunstenares is Marie Shilling.

Nieuw koeienras.

Salerskoe met kalf.
Gisteren was er op de TV nieuws over de koe Er wordt een nieuw koeienras geïntroduceerd in Nederland en wij mogen daar een naam voor bedenken. Het gaat om een kruising tussen de Nederlandse Brandroden en de Franse Salers.
Over de Brandroden heb ik op mijn blog uitvoerig geschreven en bijna over de Salers. Er is namelijk ook een kruising van de Salers met de Texan Longhorn, waar ik wel al over schreef.
Ik ben dus zeer nieuwsgierig.
De Salers leefde tot het midden van de vorige eeuw op het Massif Central tussen de 600 en 3000 meter. Een hard bergras dus, dat zeer populair werd toen het eenmaal "ontdekt"was.
Ik schreef dat de Brandroden als ras overleefden dankzij de inspanningen van één vrouw, de Salers overleefde waarschijnlijk door de inspanningen van één man. Marleen Felius schrijft in "Rundvee-rassen van de wereld"dat we de Salers te danken hebben aan het werk van Tyssandier d'Escous in de 19e eeuw. Van hem is ook de naam Salers. Het zal duidelijk zijn dat men hier zocht naar een sober hard ras dat buiten goed kan overleven. Het zal in ieder geval een mooie koe worden met prachtige hoorns verwacht ik. De illustraties zijn uit het genoemde boek van Felius. Zie verder:http://www.dierennieuws.nl/nw/art/200508/nw34882.htm

Kruising van de Salers met de Texan Longhorn.

Droge benen.

O.Eerelman. Amerikaansche harddraver.

Prachtige droge benen heeft dit paard. Eerelman heeft daar duidelijk zijn best op gedaan. Zelf was ik in Zwolle voor mijn halfjaarlijkse controle. Eerst de technicus voor het uitlezen van mijn ICD en het testen van mijn pacemaker. Daarna cardioloog Elvan, een bijzonder aardige man (wat is dat toch dat ik altijd alleen aardige mensen tegenkom in die medische wereld?).
Elvan wees me op ook mijn "mooie"droge benen en vroeg zich af ik niet te droog was (uitdrogen dus). Hij schrapte gelijk een van de drie plaspillen en dat doet me plezier want dan heb ik niet altijd meer zo'n hevige dorst. Voor hij verdere maatregelen ging nemen vroeg ik hem geen slapende honden wakker te maken, want ik heb nou eenmaal altijd boezem fibrillaties en een nogal lage bloeddruk (vandaag 80 over 50) maar het gaat toch heel goed met me. Hij keek me eens onderuit aan, knipoogde en "deal"! Wegwezen en over een halfjaar terugkomen! Mijn nieuwe computer met de biventriculaire aansturing is geweldig en die heb ik aan Elvan te danken.

Gekke Koeienziekte.

In Gorssel en omstreken heerst de gekke koeienziekte. Niet bij de koeien, maar bij de mensen. Deze koe staat voor de basisschool. Naast de gemeentelijke welpomp ligt een koe, je kunt daar op zitten. Voor vele winkels staat of ligt een koe of een kalf. Bij de VVV schijn je de "koe-route" te kunnen halen, voor een gezellig dagje fietsen. Het spijt me, ik vind deze kunststofkoeien maar niks. Een mooie koe moet voor mij in ieder geval horens hebben. Ik zou de koe-route moeten fietsen om te weten of er ook een stier te vinden is, maar dat gaat me te ver. Het is net zoiets als Katja Schuurman in Zomergasten. Conny doet maar, maar van mij mag zij niet verwachten dat ik Katja kan uitzitten.

Herfst

De weermannen en vrouwen mogen dan nu via de TV en radio de zomer aankondigen, wij weten wel beter. Gisteren ontdekte Erica deze Vliegenzwam of Aminata muscaria in onze tuin. Een diameter van 19 cm en kennelijk lekker, wie zit daar 's nachts van te knabbelen?
In "Herfst"en "Paddenstoelen"verteld Jac.P.Thijsse uitgebreid over de vliegenzwam. In beide boeken een mooie illustratie van Voerman jr. natuurlijk. Nee als de paddenstoelen komen wordt het herfst. Je kunt dat ook zien bij ons groente winkeltje in het dorp, gisteren waren de Hanekammen (Cantharellus cibarius) al de helft in prijs gedaald. Thijsse wijst erop dat we de Hanekam of Dooierzwam niet moeten verwisselen met de valse dooierzwam want die is minder lekker.

Hanekam, Voerman jr.

Vriendschap

Terwijl Erica bloemen kocht voor Wendelmoet Langerak, had ik een gesprek met de papegaai.We kennen elkaar al jaren en het was hoog tijd om weer eens bij te praten.
Wendelmoet is de dochter van onze vrienden van De Kiefskamp in Vorden. Ze is beeldend kunstenaar en tot en met 11 september is er werk van haar op De Kiefskamp te zien.

Erica op De Kiefskamp.

Naar het Museum, les 3.

Zoals de gelovige door zijn neuronen geregeld naar de kerk, moskee, synagoge of ander spiritueel centrum gedreven wordt, zo zijn Erica en ik altijd in musea terecht gekomen.Volgt de gelovige de signalen van zijn genen niet, dan wacht hem/haar de hel, daar hoeven we ons geen illusie's over te maken. Alleen de katholieke man kan ontkomen, hij kan 's zondags als zijn vrouw de kerk ingaat tegenover die kerk in het café zijn vrienden opzoeken. Deze grillige speling van de natuur kan de wetenschap tot nu toe niet verklaren.
Erica en ik hadden geen keus, tegenover het museum vonden wij geen katholiek café. Wij hebben het museum dan ook altijd als een café bezocht! In Frankrijk is dat geen probleem, daar is de toegang op zondag gratis en het museumrestaurant is van een kwaliteit die alleen ook in België mogelijk is.
Het Stedelijk Museum Amsterdam is (was!) een museum dat Erica en ik altijd bezochten wanneer we naar Amsterdam gingen. Eerst koffie en appeltaart in het Stedelijk en dan met de kinderen naar een Tinquely, zo'n fantastische machine had altijd een knop die alles in beweging zette, prachtig. Daarna in ieder geval naar de Beanery van Kienholz en dan nog even de trap op naar "Who's afraid of red, yellow and blue" en als het tentoongesteld was ook "Cathedra". Beide schilderijen van Barnett Newman, in het bezit van het Stedelijk, behoorden tot de mooiste kunstwerken die ik kende.
Geschiedenis is de laatste jaren weer helemaal "in". Voor mezelf hanteer ik voor het Stedelijk de indeling: 1.het tijdperk voor Goldreyer en 2. het tijdperk na Goldreyer. Je zou de naam van de Amerikaanse "restaurateur"( beter = misdadiger) ook kunnen vervangen door de naam Wim Beeren (directeur van 1985 tot '92). Ons "leven met het Stedelijk" is door Goldreyer/Beeren grondig veranderd. Ik plaats twee plaatjes uit tijdperk 2. Het in eigenbeheer mooi gerestaureerde Cathedra en een fraaie machine van de Zwitserse kunstenaar Tinquely.

Tinquely, Brunnen (Basel).

De boekentrap.

Toen ik laatst oud collega Jan Kappers vertelde dat wij niet meer bij onze boeken konden, zei hij "ik kom wel een keer langs". Hij kwam langs met een duimstok, bekeek de toestand en wist genoeg. Een poosje daarna bracht hij deze prachtige boekentrap. Jan is een "vierkante"man, wat dat is leerden wij in 1971. Wij kwamen in Gorssel wonen en Jan woonde daar al. Ook toen kwam hij even langs, in de tuin ontbrak nog een vijver vond hij. Niet zo'n plastic ding waar de kinderen doorheen prikken, maar een met een rand waar ze op konden zitten en dan een meter diep zodat de vissen de winter kunnen overleven. "Ben je zaterdag thuis?" Ja dat was ik, en die zaterdagavond hadden wij deze betonnen vijver, waar we nog dagelijks plezier aan beleven.
Het geel van de trap is "giallo di napoli" wat Michiel ons aanraadde voor de tafels beneden. De kleur van de tafels zie je nu dus boven terug in de boekentrap. De railing heb ik gemaakt van 22 mm stalen verwarmingsbuis (Gamma). De stalen haken waarmee de trap aan de railing hangt zijn gemaakt door Van Berkel in Harfsen.
De drie klokjes op de foto geven, van links naar rechts, de tijd in Toronto(Michiel), Gorssel en Alice Springs(Thijlbert) aan. De boekenkast bestaat ook bij ons uit verticale en horizontale planken, alleen het dak staat onder 45 graden. Als je ziet wat de camera, vanuit de lens, op een paar meter afstand er van moet maken, begrijpen we weer de problemen van de kunstenaars van vroeger met het perspectief.

Michiel en Thijlbert in 1971.

Een lawaaischopper.

Vannacht werd het etensbakje van onze "buitenkat" grondig geïnspecteerd. Nou wil ik best wakker gemaakt worden door zo'n kleine Erinaceus europaeus, maar dan mag ik toch wel een fotootje? Nou eigenlijk niet, als een Mini-Citroën DS kwam hij omhoog en ging er vandoor. Aan de hand van de stenen ter plekke meet ie ongeveer 14 cm, een jonkie dus.
Als de buren mij een proces willen aandoen wegens nachtelijke overlast, heb ik toch maar mooi een daderprofiel, hoewel hij zelf niet voor de rechter hoeft. De laatste dierenprocessen waren in de zestiende eeuw. Varkens werden in die tijd het meest berecht, omdat ze in verband zouden staan met de duivel. Vooral zwarte varkens stonden hierdoor vaak terecht in curieuze dierenprocessen.

Onze buitenkat.

Naar het museum. Les 2.

Museum Hombroich.
Bij uitgeverij Keesing verscheen in 1938 het boekje "Hoe men NIET moet schaken"van S.Landau, met een voorwoord van Euwe. Ideale lectuur voor de wachtkamer en de trein, binnenzakformaat en het leest als een roman. Landau is ongewenst toehoorder van de piano-oefeningen van het zoontje van zijn bovenbuurman. Het probleem is dat het bij het buurjongetje ontbreekt aan het noodzakelijke inzicht zijn fouten te verbeteren. Landau (ex- kampioen van Nederland) wijst ons schakers op onze steeds weer terugkomende fouten. Zo maken ook sommige museumbezoekers steeds weer dezelfde fouten. Daarom vandaag les 2.
Het absolute ultieme FOUTE museumbezoek zagen Erica en ik in 1991 of '92 onder onze ogen gebeuren, zonder dat we konden ingrijpen. Lieve, intelligente Amerikaanse vrienden logeerden bij ons. Iedere dag hadden wij zeer aantrekkelijke programma's, van Museum Hombroich bij Neuss tot het Groninger Museum en van Schokland tot Giethoorn.
Toch ontbrak er nog iets leek het hun: De Nachtwacht. Daar konden wij in voorzien, wij prezen hun keuze van de grote Rembrandt, maar ik moest hen toch wijzen op mogelijke tegenslag: Amsterdam, augustus, Rijksmuseum en dan de Nachtwacht je hebt dan de hele wereld in je nek. Toen ik ook nog probeerde te vertellen dat Erica en ik vonden dat Rembrandt schilderijen had gemaakt die wij veel mooier vonden dan de nachtwacht en dat er dus wel alternatieven waren, begrepen zij hoe laat het was. Hier zaten twee lieve Hollandse vrienden, maar van kunst begrepen die echt niets. Mooier dan de Nachtwacht, zo bont had nog niemand het ooit gemaakt. Het werd Amsterdam, in de rij, foto's en nog eens foto's met alles er op en er aan. Met een enorme energie draaide het foto-circus met ook fotografen uit het publiek natuurlijk. Met de grootste moeite moest ik me bedwingen om te vragen of zij het schilderij nou ook hadden gezien, maar aan de blik van Erica wist ik dat ik dan een klap zou krijgen dus dorst ik dat niet. Met volgeschoten films keerden zij 's avonds zeer tevreden huiswaarts. De American way of live. ZO MOET HET DUS NIET. Wordt vervolgd. In les drie hoe het wel moet.

Rembrandt: Bathseba.

Naar het museum: Les 1

Constantin Guys: Une Femme dans une Victoria.

Gisteren, op de kunstpagina van het NRC handelsblad, een recensie van de tentoonstelling: Memling en het portret, in Brugge. De illustratie bij dat artikel: 'Portret van een jonge vrouw' is een van Memlings bekendste schilderijen en verbijsterend mooi. Een jaar of tien geleden was er in Brugge ook een tentoonstelling over Memling. Helaas, ook toen: te vol, te druk, niet te doen.
Een museum komt op het idee een beroemd kunstenaar eens duidelijk aan de burger te tonen, maakt flink reclame en het museum loopt vol met mensen die zichzelf weer aan het volk willen tonen, de kunstwerken worden onbereikbaar in de massa.
Mijn advies: ga nooit naar zulke tentoonstellingen. Ga wel veel naar musea, u kunt dan de beroemdste schilderijen van zeer dichtbij bewonderen en ook nog in alle rust. Voor de tentoonstellingen die werk tonen wat hier anders nooit komt, moet u een list verzinnen. U vraagt, na de vloedgolf van de eerste weken, aan een zaalwacht wat de stilste ochtend van de week is. Zorg dat u direct om 10 uur (meestal gaat het dan open) naar binnen kunt. Nog iets: ga niet lezen wat er op al die borden staat. U komt voor de kunst, voor die prachtige schilderijen. Geloof me nou, denk nu even na: u gaat naar die tentoonstelling om te ontdekken wat ù van die kunst vindt! U gaat niet naar die tentoonstelling om op borden te gaan lezen wat anderen ervan vinden. Ga alleen kijken, kijken en nog eens kijken! Niet lezen dus, koop na afloop, als u het echt mooi vond, de catalogus en ga dan thuis eventueel nog maar even lezen!
De eerste tentoonstelling die ik "in m'n eentje" bezocht was in Vlissingen, ongeveer 55 jaar geleden. Wat een tijd, een prachtige tentoonstelling van Constantin Guys, midden op de dag en drie bezoekers! Dus toch een tentoonstelling en ga toch maar lezen: de roman "Au Pair" van Willem Frederik Hermans, waarin alles over Guys!

Bevolking

Gister las ik in de krant dat de bevolking in ons land afneemt. In de vijver bij de verdrietboom, waar ik over schreef, lijkt me dat niet het geval. Ma eend ging vanmorgen bij de overbuurvrouw ( bij buurvrouwen is altijd wel wat te halen) haar kroost tonen. Tijdens het oversteken moest ik even helpen, ma raakte de tel kwijt en ik ook.

Ameland.