De ideale school.

Vrijdag werd Isabelle 1 jaar. Ik kreeg foto’s van haar moeder waarmee ik op afstand kon genieten. Volgens mij is nu ook het abstracte denken begonnen. Je bent er maar je doet, met kiekeboe, alsof je er niet bent.
Zelf mocht ik gister naar huis dat viel me moeilijker dan verwacht. Esther, Michiel en de huisarts hebben me geweldig opgevangen, de eersten ook letterlijk. Nee, ik ben nog niet zonder moeilijkheden.
Michiel nam vanmorgen mijn les aan de plusgroep in Harfsen over met computeranimatie. Van Judith ontving ik al een e-mail dat het heel leuk was.
Ook Michiel was onder de indruk van deze school. Plasterk moet daar maar eens op stage dan weet hij daarna precies hoe de ideale school is.

Deventer Ziekenhuis 22 Juni 2009

Sinds mijn oudste zoon donderdag uit Torornto aankwam is alles weer onder controle. Doctoren, zusters, bloeddruk, enz. allen werken samen om mij woendsdag naar huis te sturen. Afgezien van Michiel zitten er nog twee draagraketten achter dit proces: de kinderen van de plusgroepen en mijn "beste" vriendinnen.

Van de eerste groep ontving ik ontroerende, hartverwarmende brieven, nee, kunstwerken!



Van de tweede ontvang ik hartverwarmende bezoeken en telefoontjes.

De discussie vorig jaar van de filosofen en hersenonderzoekers over het bestaan van de vrije wil kan ik na het bovenstaande in een klap beslissen: 'nee, de vrije wil bestaat niet' of ik het wil of niet: ik houd van ze.

PS. Voor de geinteresseerden, de bacterie die Willem te pakken had was Haemophilus Influenzae.

De prinses drinkt met een rietje

Vandaag, 19 Juni is de prinses jarig, 1 jaar! Ze kan nu ook door een rietje drinken. LANG ZAL ZE LEVEN!

Over mezelf: toch weer iets nieuws in mijn ziekenhuiscarriere: drie specialisten aan mijn bed, tegelijkertijd, en toch nog lachen met z'n allen. Vlak voordat zij weer opstapten gistermorgen zei ik "Kijk, mijn kamergenoten hebben lekker ontbeten en ik heb niks gekregen". De vaatchirurg: "Dat is een nieuwe regeling, in een nieuw ziekenhuis ook nieuwe regels. Een patient als U die nog zieker wordt dan hij al was krijgt nu straf. We beginnen met geen ontbijt."

Terwijl ik eergisteren in een heel moeilijk moment dacht dat het wel eens afgelopen zou kunnen zijn hielden die drie me in leven! Sinds ik in 1999 voor acute HCL (een vorm van leukemie) en darmkanker in dit ziekenhuis kwam leef ik in de "verlenging". De medici die ik nu hier ken zijn specialisten daarin. Misschien iets voor het Nederlands elftal?

Willem in het ziekenhuis

Het is weer eens zover, Willem ligt in het Deventer ziekenhuis. Gelukkig was ik, schoondochter Eliane, net te logeren dus kon hij me vanmorgen in alle vroegte wakker roepen. Willem lag op de grond in zijn slaapkamer en hij wist precies wat er aan de hand was, want wat hij twee jaar geleden aan zijn linkerbeen had, een aneurysma, heeft hij nu rechts. Dus hup, met de ambulance naar het ziekenhuis, en vanmiddag al geopereerd. Het is goed gegaan, al zijn er nog wat stolseltjes blijven zitten. Ik ga straks langs, maar eerst eet ik de asperges op die we voor vandaag in huis hadden. Veel te zonde om te laten liggen!

Het oog van God en de Vogelspin.

In de Wetenschapsbijlage van de NRC stond vorig weekend een twee pagina’s groot artikel over het ‘Stof tussen de sterren’.
Het stuk gaat over het zogenaamde ALMA-project. Onder leiding van de Nederlandse astronoom Thijs de Graauw bouwt daar Amerika, Japan en Europa de grootste telescoop tot nu toe. Zesenzestig antennes, zoals op de oplegger, gaan daar samen één variabele telescoop vormen voor ontvangst van de millimetergolven uit het heelal. Variabel omdat voor de 66 antennes 192 platforms worden gebouwd zodat ze in verschillende formaties opgesteld kunnen worden. Het Alma-project (Atacama Large Millimeter Array) is in aanbouw op de 5000 meter hoge Chajnantor-vlakte in Chili.
Wat kunnen we verwachten, nog mooiere foto’s dan deze? Het gaat de astronomen om meer inzicht in de opbouw van de gaswolken zoals je hier ziet. De eerste is van de Helixnevel in het sterrenbeeld Waterman. De naam Helix omdat er van bovenaf een schroefdraadvorm, zoals bij DNA structuur, in te zien is. Maar door de prachtige groenblauwe kleur noemt men hem dikwijls “het oog van God”! Interessant is vooral dat deze kleur afkomstig is van de zuurstofatomen in de kern. De belangrijkste atomen waarop wij leven! Zie ook het toepasselijk gedichtje van Erica.
De andere foto is van de Tarantulanevel uit de De Grote Magelhaanse Wolk die te zien is vanaf het Zuidelijk halfrond.Klik vooral op de laatste twee foto's voor een vergroting dan zie je waarom het gaat

Mirre, lakenvelders en een kwartet.

1. Het Wiskundekwartet begint vorm te krijgen. Ik ben al voorbij het minimum aantal kwartetten per spel, dat is 6x4 dus 24 kaarten. Hier kaart 4, De Hyperbool, van de KEGELSNEDEN.
2. Een niet te controleren bericht over “onze” wei middenin ons dorp. De foto is gisteravond gemaakt (schaduwen), na een verlengde borreltijd op het nieuwe terras middenin de Hoofdstraat. Dat terras is een aanwinst voor ons dorp. Het bericht betreft de toekomst van deze prachtwei. De eigenaresse verblijft al lang in een bejaardenhuis én zij is al ver over de honderd. Het (roddel?)bericht is dat de erfgenamen bij overlijden van de oude vrouw misschien op geld uitzijn enz. Nou ja, zo is er altijd wel wat, vergeet het.
3. Van Mirre (10 jaar) kreeg ik een prachtige brief met een bouwtekening voor een regelmatig viervlak, dat heb ik gelijk uitgeknipt en geplakt. U ziet het linksboven aan de monitor. Mirre had een goede zin voor mij uit het Filosofisch boek “Het geheim van de kaarten”:
“Als ons brein zo eenvoudig was dat we het konden begrijpen, zouden we zo dom zijn dat we het toch niet zouden begrijpen”. Dankjewel Mirre.

Het toverstokje.

Gister bezocht prinses Isabel met haar mammie en oma mijn huis.
Ik mag dan een atheïst en een republikein zijn als zo iemand tegenover je staat ben je gewoon een onderdaan en je kunt hooguit in bewondering wachten op wat er gaat gebeuren. Ineens wordt de loop van de geschiedenis je uit handen genomen.
Een mooi voorbeeld is de koninklijke kushand: de prinses steekt haar wijsvinger in haar mond en wijst de gelukkige aan. Duidelijkheid daar gaat het haar om, je bent de gelukkige of je hebt verschrikkelijk pech gehad.
Koninklijk is ook, uiteraard, het royale gebaar. Ze krijgt het toverstokje en laat dan eerst de tekenaar Jan Jutte voor haar oma een mooi huisje toveren.

Kwartetten

In het gedicht “De man in huis” vraagt Erica zich af ‘Wat denkt hij dan als hij de koffie voor mij zet, …’. Meestal denk ik alleen aan onbenullige dingen tijdens het koffiezetten. De interessantere zaken komen hooguit bij me op als ik ’s nachts wakker lig.
Vanmorgen bedacht ik bij het koffiezetten: -een wiskunde kwartet! – dat moet er komen en dan maar zelf maken. Bijvoorbeeld voor de kleintjes: 'Anique, mag ik van jou de golf', maar voor de groten (zelfde plaatje) ‘Mirre, mag ik van jou de sinus’.
De kegelsneden maken het mij heel gemakkelijk:
‘Mariette, mag ik van jou de ellips, ja en dan ook de parabool, ja en dan moet je ook de hyperbool hebben, mooi dan heb ik een kwartet want de cirkel heb ik zelf’.
Een klein probleempje geven de regelmatige veelvlakken. Daar bestaan er vijf van hoe stop ik die in één kwartet?
Sinds Euclides, de Griekse wiskundige (265-200 v.Chr.), weten we dat er precies vijf regelmatige veelvlakken bestaan.

De prinses naar Frankrijk?

Mijn ouders hebben een rijschool dus ik wil wel al beginnen. Frankrijk is mooi staat er “C’est bien ça” dus dat is leuk voor de vakantie. Sorry dat jullie me een poos niet zagen, mijn moeder had het heel druk

Een Upside-Down gans.

Eliane stuurde me dit uit de Belfast Telegraph.
This is the moment a goose was caught performing an extraordinary upside-down contortion as it battled to land in heavy winds.
The bird was captured by a wildlife photographer flying with its neck twisted 180 degrees and its body seemingly facing the wrong way.
The manoeuvre may look painful but it is a known tried and tested way of braking, called whiffling.
In amazing twists and turns, birds spill air out of their wings and can slow down rapidly and reduce height. The results, however, are not usually this extreme.
This bird, a greylag goose, was photographed as it came in to land on a freshwater lake at an RSPB reserve in Strumpshaw, Norfolk. It was captured by wildlife photographer Brian McFarlane (73) who said he couldn’t believe his eyes.

Naar Goor geweest.

Gister kwam Leuntje me halen voor een excursie naar het industrieterrein van Goor en wel om kennis te maken met dit gebouw “Aan de Stegge Bouw & Werktuigbouw”.
Is het Gaudi, is het Hundertwassr? Nee, het is B. Scherpbier van Beltman Architecten & Ingenieurs b.v.
Binnen en buiten tot en met de steentjes waar je op loopt alles is ontworpen in deze kleuren en vormen.

Twee boeken.

Gister kocht ik deze beide boeken. Bij Praamstra lag het boek van Tommy Wieringa in stapels op verschillende tafels en in de etalage. Het boek van Bregje Boonstra was zeker in voorraad, maar waar was het? Ik was al een flink stuk in Caesarion toen het me gebracht werd. In 2005 las ik van Tommy Wieringa zijn roman Joe Speedboot in een paar dagen uit. Ook Caesarion is moeilijk weg te leggen. Als ik er over nadenk is niet alleen de inhoud de oorzaak daarvan, maar ook de zinnen. Sommige zinnen zijn zo mooi/lekker dat ik ze nog eens over lees.
‘Wat een mooite’ kocht ik in eerste instantie vanwege het omslag van Eliane, maar ook daarin bleef ik lezen omdat het heel veel leuke informatie geeft over de wereld van de kinderboeken die ik niet ken.

Wiskunde in Harfsen.

Woensdag werd ik opgehaald door mijn nicht Hanneke en haar man voor een tocht langs de IJssel en een etentje in hun zomerhuis bij Schaveren. Nee, ik had nog nooit van Schaveren gehoord. Toen we eenmaal met een glas wijn voor hun boshuis zaten kwam dit dikbilkalfje ons begroeten. De Belgische dikbil is even nieuwsgierig als alle andere koeien, het is een vleeskoe en de kalfjes kunnen lekker bij hun moeder blijven.
Langs de IJssel zagen we pa en ma Grauwe Gans met negen kleintjes. Dat is iets van de laatste tijd, een aantal ganzen blijft ’s zomers in ons land en gaat niet meer naar Siberië om te broeden. Vroeger moest de vogelspotter naar het hoge noorden om de jonge gansjes te zien. Waarom blijven sommigen nu hier?
Gistermorgen hadden we in Harfsen voor de twee “plusgroepen”een “wiskundeworkshop”georganiseerd. Het was een idee van Mariette Tromp en mij. Wij hebben elkaar leren kennen in Utrecht bij de colleges van prof. Frans Oort waar ik al eens over schreef.
Mariette was tot haar pensioen lerares wiskunde in het VWO.
Samen met de juf die de plusgroep natuur en scheikunde van de Beatrixschool doet werd de workshop een feest. We hebben echt genoten van het enthousiasme en de werklust van de kinderen. Mariette had een prima programma opgesteld.
De geodriehoek is een geweldig stuk gereedschap waar ook gisteren alles mee gedaan werd.
De geodriehoek bestond nog niet in mijn schooltijd en een hoek meten als op de foto konden we toen nog niet. Op de foto(op klikken) blijkt hoek B 65,5 graden, weet u nog?

Ouderwets.

Vanmorgen moest ik met Janny naar de jaarlijkse rommelmarkt van de kerk in Gorssel.
En ja, bij het kraam met speelgoed hadden ze nog een “ouderwets” kwartet voor mij.
Tien eurocent voor een landenkwartet met 6x4 steden van België, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk en Zwitserland.
“Ouderwets” omdat het kwartetspel niet meer door uitgevers wordt gemaakt. Wij spelen het niet meer volgens “de markt”. Vorig jaar kon ik het in Deventer en Zutphen al niet meer kopen.
Ik ben een voorstander van het kwartetspel. Het scherpt vooral het geheugen en combinatievermogen, maar ook het sociale aspect lijkt me heel belangrijk. We worden gedwongen aandacht aan de kinderen te geven. Spelenderwijs leren we hier vier steden van zes landen.
Misschien is kwartetten gezonder dan voetballen?

Verleden en toekomst.

Dit is letterlijk “een kat in de zak”. Theo ligt nu, onzichtbaar precies op mijn weg van keuken naar kamer. Leven, doen en laten van de kat staan wij geheel buiten. Ik zorg voor zijn eten doe overdag zowel als ’s nachts de deur voor hem open, haal teken weg en aai hem wanneer hij dat wil en dat is het. De koning van de dieren is niet voor niets een grote kat.

De gesprekken met vrienden en kennissen gingen de laatste dagen voornamelijk over de tweede wereldoorlog. Veel historie en ook wel vragen over de toekomst.
In de afgelopen twee maanden ging het in de cursus astronomie in Nijmegen ook over verleden en toekomst en wel in het bijzonder over dat van sterren. Sterren van ongeveer de grootte van onze zon hebben een lang leven en hebben een rustige oude dag als zogenaamde “witte dwerg”. Natuurkundig is zo’n witte dwerg zeker niet eenvoudig en ik heb daar in acht colleges van twee uur ook veel over te verwerken gekregen.
Het hoofdthema was de toekomst van sterren. Grofweg kun je stellen dat sterren tot ongeveer 1,5 maal de grootte van onze zon een witte dwerg worden. Grotere sterren leven veel korter en eindigen na eerst als Super Nova geschitterd te hebben als neutronenster of als zwart gat.
Neutronenster moet je letterlijk nemen en van een zwart gat kregen we van prof. Groot een prachtige definitie: ‘een zwart gat is een lichaam waarvan de ontsnappingssnelheid groter is dan de lichtsnelheid’.
Voordat onze zon een witte dwerg wordt gaat het nog een keer heel heftig toe bij ons. We komen dan binnen de hete gasbol van de zon te liggen zeeën enz. verdampen en de aarde blijft als een verschroeid lichaam achter, zie het plaatje.
Ik ontving een mailtje van Mirre. Zij is het buurmeisje van vriendin Marian en vraagt me precies wat neutronen zijn en wat een zwart gat. Ik geef mezelf 24 uur voor de goede antwoorden aan dit bijzondere meisje van negen(?) jaar. Jammer dat kleindochter Piffin met vakantie in Vancouver is, zij weet veel en heeft meer verstand van meisjes dan ik

Wat je niet wil.

Gisteren was het even oorlog bedacht ik vannacht. Mensen die van het ene moment op het andere plotseling dood zijn. Je had naast hen kunnen staan.
Alles in je lichaam en geest verzet zich tegen de werkelijkheid maar je kunt niets aan die werkelijkheid veranderen. In mijn herinnering was het soms ook zo in de oorlog. Kort voor de bevrijding van Zuid-Beveland eind november 1944 kwam mijn vader uit het ziekenhuis weer thuis. De volgende ochtend gaf ik de koeien op stal hooi toen ik de Spitfires hoorde. Kort voor het dorp doken ze omlaag en begonnen hun mitrailleurs. Ik hoorde een kogel in de staldeur slaan. Direct daarna rende ik naar huis om voordat ze draaiden en hun tweede (en altijd laatste) salvo zouden afvuren veilig te zijn. Mijn ouders en mijn tweelingbroer stonden bij de achterdeur te wachten. We haalden de kelder niet meer. We moesten in de gang op de grond. Mijn moeder ging op mijn broertje liggen en mijn vader op mij. Maar dit wilden we niet zag ik ook aan gezicht van broer Piet. Wat moet je in godsnaam als kind als je ouders, ter bescherming van jou, boven je doodgeschoten zijn?
Op de foto een Friese zwartbond zoals mijn vader fokte. Ik heb nog een doos met medailles!

Olifantjes en schaken.

Vrijdag mee met Laura en haar ouders naar het Dierenpark in Emmen. De show werd gestolen door de Olifanten en vooral door de baby’s (kleuters). Het lukte me niet om een goeie foto te maken van hun zand en waterpartijen. Gelukkig moet zelfs een olifantje even uitrusten en toen kon ik een foto maken. Klik op de foto om de baby beter te zien.
Gisteren geschaakt in het Vierde Tuinkamerschaaktoernooi in Heerde. Voor mij is dat hèt jaarlijkse Rapidtoernooi van de NO-Veluwe, in 2008 schreef ik daar al over.
Vorig jaar won Henk Abels en nu won ik. Aan mijn overwinning gaat een anekdote vooraf: donderdagavond speelde ik in Elburg voor Pallas onze laatste externe competitiewedstrijd. Of eigenlijk speelde ik niet!? We moesten deze wedstrijd winnen wilden we buiten degradatiegevaar zijn. Ik had aan het vierdebord wit en na
1.e4, c5 2.Pf3,Pc6 3.d4, cxd4 4.Pxd4, Pxd4 5.Dxd4, Dc7 6.Pc3, e5 7.Le3
keek ik verdwaasd naar deze stelling. Mijn tegenstander keek even verbaasd naar mij en ik gaf hem een hand en ging weer naar mijn auto.
Er speelden 8 teams in de zaal en ik zag velen denken “ ach zo’n oude man, zijn club zou hem moeten aanraden niet meer te schaken!” Dus toen ik gistermorgen in Heerde aankwam, men wist al van donderdag in Elburg, vroeg mijn gastheer Henk ook ongerust hoe het met me ging. Ook hij had donderdag mijn slechtste zet uit meer dan 50 jaar schaken gezien!
Donderdagavond had mijn actie tot gevolg dat ons team overtuigend won, de eerste drie borden speelden remise en de laatste vier wonnen. Gister in mijn laatste partij bood ik Henk in gewonnen stelling remise aan , waarmee ik ons toernooi won.
Henk en de anderen namen mijn revanche heel sportief op, een prachtige dag in een prachtige tuin. Dank jullie wel en vooral Henk en Marijke.

Trots op kleinzoon.

In mijn blog van eergisteren schreef ik over Mirre en Charlie. Mijn oudste zoon Michiel in Toronto riep mij op ‘het matje’ en wees mij op mijn kleinzoon waar ik toch minstens zo onder indruk van kan zijn als van Charlie en Mirre.
Michiel heeft gelijk ik schreef 23 juni 2007 over Otger als een van de weinige jongens die op zijn vorige school stand kon houden tegen het intellectuele geweld van de Aziatische meisjes.
Toen Otger, in december wordt hij 16 jaar, me vertelde wat hij in zijn vrije tijd zoal doet begreep ik dat ik hem tekort heb gedaan. Natuurlijk loste hij in ons gesprek en passant het Hoedenprobleem op, maar dat maakt na die twee meisjes geen indruk meer. Wat doet Otger in de tijd dat zijn leeftijdsgenoten (niet allemaal gelukkig) in ons land zich “comazuipen”?
Hij schrijft heel moeilijke computerprogramma’s waarvoor tien jaar geleden Amerikanen hem een topbaan hadden aangeboden. Twee voorbeelden geef ik hier, Otger schreef daarvoor een programma dat de schaduwen berekent van objecten in een verlichte ruimte. Het is wel bijzonder te bedenken dat mensen als Michiel, Eliane en Piffin (mijn kleindochter) bij een tekening of schilderij o.a. onmiddellijk zien of de schaduwen juist zijn, een soort beroeps deformatie. Otger schrijft nu een programma voor zijn computer die dat automatisch doet.
Als de getoonde plaatsjes niet genoeg indruk maken moet u zich realiseren dat het programma "realtime animatie" is, d.w.z. hij kan de objecten willekeurig verplaatsen en de schaduwen gaan dan gewoon mee! Ik zal Otger een volgende keer vragen mij het zo te leveren dat wij dat op mijn blog dat dan ook kunnen.
Tenslotte de oplossing van het Hoedenprobleem (zondag op mijn blog):
A ziet dat B en C niet beiden een zwarte hoed dragen, want dan zou zij een witte op hebben.
A zegt dus dat zij het niet weet.
B ziet dat C geen zwarte hoed draagt want dan zou zij weten dat ze een witte droeg (vanwege antw.A). Zij kan dus zelf een witte of zwarte dragen en zegt dat ook zij het niet weet.
Uit de antwoorden van A en B weet C dat zij een witte hoed draagt!

Freerange Kid.

Vandaag in nrc.next twee grote tekeningen van Eliane, een op de voorpagina en een op pagina 4 en 5 bij een pleidooi voor slow ouderschap. Tja wat zou dat nu weer zijn? Voor ik alles gelezen heb begrijp ik dat ik zelf een scharrelkind, een FreerangeKid en een Slow kid was en mijn ouders Slow ouders waren. Dat laatste slaat alleen op de opvoeding want mijn ouders moesten heel hard werken in de crisis van de jaren dertig op hun boerderij.