Geen rijdende rechter.

Hannie, de buurvrouw, redde vanmiddag het leven van de beuk die ter dood veroordeelt was.
Over deze boom schreef ik 21 december en 2 februari. Toen het 2 febr. te hard woei om de top weg te halen zou Richard alleen van de onderhelft de takken weghalen en vandaag terugkomen voor de hele boom. Net op tijd kwam Hannie zojuist vertellen hoeveel licht zij nu weer hadden en hoe leuk het was dat wij hem lieten staan! Hannie, haar man Wim en ik hebben geen rijdende rechter nodig, u zult ons in dat programma niet zien.
Theo is heel blij dat hij weer regenwater of in de vijver kan drinken. Tijdens de vorst moest hij wel, met tegenzin, kraanwater drinken.
Esther probeert van Carel een gedomesticeerde kat te maken. Ze moet oppassen want deze heel oude echte kater (twee balletjes) is zeer schuw. Soms is hij dagen weg, dan moet er binnen een straal van …(?) km een krolse poes zijn. De laatste keer kwam hij met zulke grote open wonden “thuis” dat Esther hem naar een dieren arts wou maar Carel laat zich zelfs niet door de brandweer pakken! Wel wil hij biologische spekjes accepteren.

De Domra.

Vanmiddag met Janny de tweedehelft van een zondagmiddagconcert in Huize Voorst gezien en gehoord. Twee instrumenten, de accordeon en de domra. Het was voor het eerst dat ik de domra zag en hoorde. Het is een Russisch instrument met drie snaren en een bolle klankkast zoals bij de luit. Svetlana bespeelde de domra. Uit die kleine domra komt heel veel luide muziek en vooral vanmiddag ook razend snelle muziek, heel mooi. Janny en ik waren blij dat we op het laatst toch zijn gegaan. Omdat er geen programma was weten we geen namen enz. Klik op de foto's voor een vergroting.

Het mooist?

Zojuist had ik een groot verlangen naar de uiterwaarden en gelukkig zijn die dichtbij. De foto’s zijn nog geen uur oud.
Over 180 graden twee paarden wat ganzen en ik. Bij de knotwilg bedacht ik weer eens dat er geen “mooiste” bestaat. Geen mooiste boom, geen mooiste opera, geen mooiste mens, misschien zelfs geen mooiste schaakpartij? Voor jou of voor mij bestaat er misschien wel een “mooiste” iets. Filosofie loopt kennelijk snel tegen zijn grenzen aan.
In de zomer heb je hier ook de koeien die mis ik al gauw. Of zij mij missen weet Rutger Kopland:

Koe I

Haar kop is verschrikkelijk dichtbij mijn gezicht
haar ogen kijken in de mijne maar ik weet niet
of zij mij ziet – het is alsof zij alleen
ruimte ziet, alsof ik alleen
de ruimte ben waarin wij staan
heel dichtbij is ze, en ik ben niets.

Dit gedicht is uit de laatste bundel van Kopland: ‘TOEN IK DIT ZAG’.
Ik kreeg dit voor mijn verjaardag van Janny bij de “Champagnebrunch” . Om mijn belofte aan Janny gestand te houden dat ik een gedicht uit hoofd zal voordragen wanneer ik haar bezoek, leerde ik dit gedichtje snel uit het hoofd. Toen Kopland kortgeleden bij Wil op bezoek kwam om voor de laatste keer haar huis in Joppe ‘te voelen’ en ik op dat moment telefoneerde zei Wil: ‘Rutger, ik heb hier de man die jouw gedicht Koe I kan citeren’. Kopland moest lachen en zei dat hij het zeer waardeerde!
Ik moet bij Janny gaan herhalen. Ken ik zo weinig gedichten of kom ik zoveel bij Janny?

Weer normaal.

Terug in de werkelijkheid. Ruud en ik speelden gister in Wijk aan Zee onze laatste parij in het Corustoernooi. Ruud maakte in de laatste ronden zijn slechte start goed en ik bleef solide spelen. Wij hebben beide een TPR (toernooi prestatie rating) die net wat boven onze rating ligt dus we hebben aan onze schaakplicht voldaan.
Anneke heeft Ruud opgehaald, Richard en Pamela (ze staat voor de beuk) zagen een beuk om enz. enz., alles is weer normaal!

Een wonderkind in Groningen 1994.

In het Kersttoernooi van Groningen 1994 kwam Ruud in een van de eerste ronden tegenover Teimour Radjabov. Radjabov behoort al jaren tot de absolute wereldtop en Ruud en ik zien hem nu ook dagelijks in de hoofdgroep van het Corustoernooi.
In ’94 was hij als zevenjarig wonderkind door de organisatie van het Kersttoernooi met zijn ouders uit Rusland gehaald om mee te spelen in het Opentoernooi. In het laatste nummer van het tijdschrift ‘Matten’ wordt beschreven hoe het Teimoer verging. Zijn partij tegen Ruud werd remise. De kleine Teimoer begreep niet waar zijn tegenstanders over nadachten als ze aan zet waren. Je moet toch gewoon die ene zet doen, dat weet je toch. Dat is inderdaad precies het verschil tussen ons gewone stervelingen en een genie. Hij/zij weet het en wij moeten eerst nadenken. Ruud moest alles uit de kast halen om met wit in “Het Frans” overeind te blijven in drie uur zwoegen terwijl Teimoer maar niet begreep waarover hij zo piekerde. Ik zie ze nog zitten in die enorme sporthal een klein jongetje met zijn moeder naast hem.
Terug naar het nu. Vandaag won ik mijn tweede partij en heb nu de ‘symmetrische score’ van twee nullen, twee remises en twee winstpartijen, 50% dus. Ruud vergaat het slechter met een (mooie)winst en verder alleen nullen.
Donderdag een rustdag en dan nog drie dagen spelen tot en met zondag.

De auto en het schaakbord.

Van Karel van Delft ontvang ik wekelijks de digitale schaakkrant uit Apeldoorn met veel leuke foto’s. Gisteren o.a. deze mooie van Jessie tijdens het tweedaags rapidtoernooi dat daar gehouden werd.
Schaken en autorijden dat is wat Ruud en ik tot en met zondag doen. Ik heb Ruud beloofd dat ik hem verder hier nu niet zal noemen. Na vier partijen heb ik 1½ punt. Vrijdag en zondag verloor ik. Gisteren een mooie partij waarin ik een zware aanval over me heen kreeg met als eindresultaat remise. Nog vijf partijen de kans om van de min in de plus te komen. Ik zal mijn best doen.

Een landmijn in Het Siciliaans.

Dat je in Sicilië gevaarlijke situaties kunt meemaken weet ook u. Dat is ook zo in “Het Siciliaans” dat met “Het Spaans”wel de populairste schaakopening is. Mijn tegenstander Moltzer liep gister met wit op een landmijn in het Siciliaans en gaf onmiddellijk op, waardoor ik maar 3 minuten van mijn 3 uur bedenktijd had verbruikt.
1.e4, c5 2.Pf3,e6 3.d4, cd4 4.Pxd4, Pc6 5.Pc3, a6 6.Le2,Dc7 7.0-0,Pf6 6.f4, Pxd4. 0-1
Ruud heeft helaas ruim 2 uur bedenktijd verbruikt om uiteindelijk te verliezen.

Verliezen.

Na Euwe, wereldkampioen van 1935 tot 1937, was Hein Donner vroeger onze bekendste schaker. Donner was de boezemvriend van Harry Mulisch en een ideale (zeer intelligente) figuur voor de roddelrubrieken in de media. Hier zie je hem in het Hoogoventoernooi 1963. Donner zei eens over zijn spel ‘ zo’n “verloren partij” maak ik nog wel remise of win ik dikwijls en zo’n “remise partij” win ik in ieder geval , maar die “gewonnen partijen” die verlies ik!’
Dat laatste overkwam Ruud en mij gisteren in de eerste ronde van het Corus. We verloren beide vanuit een “gewonnen”positie.
Hier zegt nu Ruud nog bij, en ik ben het met hem eens, dat niets zo leuk is als een "verloren partij” winnen.

Nodeloos geweld.

Vanmorgen besloot ik naar aanleiding van mijn arm de directie van het Deventer Ziekenhuis een brief met deze foto te sturen. Vandaar. Mannen met een normale haargroei die net als ik vergeten de zusters vooraf te vragen om te scheren zijn altijd de klos. Mannen met een vacht hebben het geluk dat de zuster wel moet scheren want de pleisters houden niet op een vacht!
Overbodig geweld.
Al lang neem ik mij voor om die aardige zusters die bij mij bloedprikken te laten zien wat hun pleisters later teweeg brengen.
Als ik thuis de pleisters verwijder worden niet alleen de bloeduitstortingen zichtbaar maar wordt ook ongeveer 30 vierkante cm van mijn arm onthaard. Natuurlijk begrijp ik dat de zusters niet denken aan de gevolgen van het stevig aanbrengen van de pleisters om een watje vast te plakken. Echt pijnlijk zijn de gevolgen van zo’n grote pleister op je rug na een operatie. Ik troost mij met de gedachte dat vrouwelijke patiënten hopelijk minder haar op hun rug hebben en die marteling niet hoeven te ondergaan?
Toch ben ik gelukkig en tevreden over de medische verzorging die ik altijd in uw ziekenhuis ondervind. Mijn punt bij de foto van vanmorgen is het woord “overbodig”.
Met vriendelijke groeten,

Doping in de schaakwereld.

Zaterdag is het Corus schaaktoernooi in Wijk aan Zee begonnen. Een echte soap wacht de schaakwereld omdat de Oekraïner Vasily Ivanchuk, de nummerdrie van de wereld, tijdens dit toernooi voor de dopingcommissie van de FIDE (internationale schaakbond) moet verschijnen. Ivanchuk is een van de kanshebbers in het Corus toernooi. De Fide is gek geworden omdat zij door dopingcontrole in te voeren geld krijgt van het IOC. Geld maakt echt gek blijkt nu weer. Spierkracht heeft de schaker niet nodig maar je zou mijn bèta blokkers kunnen slikken die remmen de adrenaline toevoer naar het hart, maar ik denk niet dat ze je scherper maken. Misschien kan ik in Wijk aan Zee een handeltje beginnen?
Zondag was ik te gast bij schaakclub Lochem die hun jaarlijkse januarifeest hield in het fraaie Noors jachthuis “De Klein Haar” hier in Gorssel. Op de eerste foto Ivanchuk en op de andere een impressie van ons schaken zondag. Vanaf vrijdag rijden Ruud en ik negendagen lang naar Wijk aan Zee om in de tienkampen van het Corus toernooi te spelen.

Promotie bij de Dom.

Voor vanmorgen was ik uitgenodigd om de promotie van mijn beschermengel Pieta Bruggink bij te wonen. Sinds mijn eerste hartinfarct in 2003 ben ik een van haar patiënten. Het prachtige oude Academie gebouw op het Domplein in Utrecht was overladen. De vader van mijn cardioloog Lok, waar ik (toeval!) naast zat, schatte het aantal bezoekers op 400. De zaal was inderdaad afgeladen. De 11e stelling van Pieta: “Men is nooit te oud om te promoveren” geeft wellicht ook een verklaring. Je hebt dan als je met zoveel inzet en toewijding als zij werkt een grote schare bewonderaars gekregen. Haar “hooggeleerde opponenten” hadden veel complimenten te vergeven en er werd ook veel gelachen. Klik op de foto voor haar proefschrift, het is zeer fraai uitgegeven en dat vonden de dames en heren achter de tafel ook.

Isabelle in de Beukenlaan.

Isabelle kwam vanmiddag in de Beukenlaan het appartement bekijken dat haar oma heeft gehuurd per 1 februari. Hiermee voorkomt haar oma dat zij op die datum dakloos zou worden. Het leek ons allen een prima woonmogelijkheid maar de woonbobo’s willen dit hooguit nog twee jaar laten bestaan. Dan breken ze alles af, bouwen iets nieuws dat veel duurder wordt en vullen hun zakken nog wat royaler. Crisis?
Gelukkig heeft de prinses met het aardse geld niets van doen. Hoe voelen voorwerpen in je mondje, dat is aan de orde. Onderzoek, research er valt nog veel te doen.
Dit waren vanmiddag de meest recente foto’s van de prinses.

Pallas als Bellerophon.

Gisteravond naar Zwolle om met Pallas II de strijd aan te binden met Pegasus I.
Toentertijd is het alleen Bellerophon gelukt om dat gevleugelde paard te temmen en eigenlijk dankzij de hulp van godin Athene. Terwijl Bellerophon in haar tempel sliep droomde hij dat de godin een gouden hoofdstel voor hem neerlegde waarmee Pegasus te temmen was. Toen Bellerophon wakker werd lag het daar ook!
Wij durfden gister niet te rekenen op hulp van Athene en daarom had Eric Goedhart heel veel informatie en partijen van onze tegenstander verzamelt voor ons. We wonnen met 5½ - 2½ en vooral Erik Blom en Radboud vielen op door twee zeer snelle en fraaie winstpartijen. Daarna wonnen Ward, Eric en ik en maakte Willem Wubs remise. Pegasus was inmiddels zo mak als het paard van de groenteboer.

Jonge meiden.

Laura en Sana maakten de foto’s. Zij kwamen gisteren de eerste dag van mijn vijfenzeventigste levensjaar (ik werd dus 74 volgens ons taalgebruik) opluisteren, dat lukte zeer goed. Ze beloofden op korte termijn terug te komen. Met twee jonge meiden wordt alles wat vrolijker ook voor Theo, knap van hem om zijn ogen voor de flits te sluiten hè. Zelden wordt de traplift, mijn computer en mijn laptop zo intensief gebruikt als gistermiddag.
De ouders van Laura en ik discussieerden over het onderwijs in Nederland. Zij beloofden me op korte termijn met Laura en Sana de DVD “Lang Leve de Koningin” te bekijken. Dat is niet alleen de ideale film voor een kennismaking met de schaakwereld maar ook voor een verzoening met het onderwijs. Monique van de Ven speelt als de witte koningin de hoofdrol in deze prachtige film, verplicht voor vijf tot 100 jarigen.

Verlegen.

Vandaag ben ik jarig en trakteerde in ‘A Taste Of Honey’ op een champagnebrunch. Helaas was Wil ziek. Van links naar rechts Marian, Janny en Esther. Ik ben overladen met leuke cadeautjes en complimenten en werd er verlegen van.
Klik op de foto voor een vergroting.

Hoog bezoek.

Ongewoon bezoek of inspectie? Toen ik even buiten was kwam hij naar me toe voor een kennismaking, dat is een uitgebreide aaibeurt. Theo die naast me stond vertrok als een haas naar zijn vluchtplek boven achter de TV. Volkomen onnodig want het bezoek had geen enkele aandacht voor hem. Alles werd onderzocht vooral ook mijn slaapkamer. Arme Theo, bibberend in zijn vluchthol, en dan niet eens een blik waardig terwijl hij op 10 cm voor je staat. Ik was zelf bijna beledigd, tenslotte woont Theo al heel lang bij me.
Nee, al die menselijke begrippen als ‘brutaal’ gaan zeker niet op voor dit ras. Dit ras is opgegroeid op de rand van het bad (gevuld met ezelinnenmelk) van prinsessen. Helaas gaan ook bij deze diersoort al hogere waarden verloren, bij Zijne Hoogheid ontbrak het knikje aan het eind van zijn staart niet maar ik had graag ook een wit puntje gezien. Dat knikje is nodig omdat de prinses dan haar ringen aan zijn staart kan doen tijdens het baden.
.

Dichter des Vaderlands.

Sinds gisteravond de NRC zijn lezers vroeg de Dichter des Vaderlands te kiezen heb ik zojuist, na lang twijfelen, gekozen. Ja, toch Hagar Peeters ze is al lang mijn favoriet en ik lees te weinig van de andere vier van de Short List om een echt integere keus te kunnen maken. Wel heb ik een redelijk uitvoerige motivatie gegeven en daarom telt mijn stem dubbel en daarom voel ik me geen bedrieger. Als Hagar eind van deze maand wint zal ik mijn motivatie bekend maken, dat kan nu niet want ik wil niemand beïnvloeden.

Een mis in Joppe.

Vandaag de begrafenis van Huub Wintraeken. Huub en ik hebben vele malen getracht de gebeurtenissen op deze aardbol te begrijpen, hij als gelovig katholiek en ik als ongelovige. Huub was een mensenman sprak iedereen aan en was volkomen ongevoelig voor status. Bij hem kon je alleen jezelf zijn en geen aanspraak maken op wat dan ook van buiten. Een heerlijke man, een beminnelijke man zei Janny Korenblik, die hem bij mij leerde kennen.
Een prachtige mis met een koor in de kerk in Joppe. Huubs zwager pater Joop Banning leidde de mis. Het mooiste waren voor mij de kleinkinderen op de voorste rij in de kerk.. Daar waren drie prachtige dochters met hun (ook prachtige) mannen voor verantwoordelijk. Acht kleinkinderen ze kwamen van verre: Soesterberg, Peachtree City, U.S.A. en Accra, Ghanna.
N.B. Deze mis in Joppe was een bijzondere gebeurtenis die tot stand is gekomen met hulp van het toeval. Toeval dat Huub een zwager had die pater is. Toeval dat een vriendin de relaties had om tijdig het koor bijeen te krijgen. Nee, dit is zeker tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend. Mijn vriend Ern vertelde me dat het hem voor de begrafenis van zijn moeder niet lukte om een mis te organiseren zoals zij die graag wilde. Het ontbrak de katholieke kerk aan de mensen en middelen ondanks dat het geld geen probleem was!
Klik op de foto's voor een vergroting.

Arthur Japin.

In het katern Opinie & Debat van de NRC van gister schrijven een aantal bekende Nederlandse intellectuelen waarover zij van gedachten zijn veranderd. Een mooi onderwerp en zeer plezierig te lezen wat de schrijvers daarover vertelden.
Zelf verander ik gelukkig ook nogal eens en juist gisteravond heel sterk (toeval?). Zo sterk zelfs dat ik daar kond van moet doen vind ik. Het gaat om mijn mening over Arthur Japin, ik vond hem nogal gemaniëreerd echt aanstellerig.
Gisteravond zag ik hem in het programma QI van de VARA als presentator. In dat programma gaat het niet om de juiste maar om de interessantste en humoristische antwoorden. Ik ben 180 graden gedraaid over Arthur Japin. Een bijzonder aardige en warme man, spits zeer snel veel humor enzovoort. Niemand afkatten maar juist inspirerend om de deelnemers nog leukere antwoorden te laten geven. Mijn excuses voor mijn vroegere vooroordeel en mijn hoed af voor de echte Arthur Japin!

Zoals het gaat.

Een moeilijke dag voor de werkelijkheid. Vanmorgen stierf Huub, zijn familie en vrienden hebben dit verwacht maar je zweeft toch tussen die wereld die je niet kent (niet bestaat) en de realiteit. Veel plezier hebben wij samen gehad over het niet geloven (ik) en het wel geloven (hij). Vele gesprekken soms wekelijks en later ook als hij wist dat Esther, mijn thuiszorg, er was omdat zij iets toevoegde wat wij kennelijk niet wisten of hadden.
Maar vandaag sprak ik ook een champagnebrunch af voor vier personen (Esther, Janny, Wil en ik) op mijn verjaardag in een klein restaurant in de Spijkerboorsteeg in Deventer, ja ik weet wel hoe je jezelf kunt verwennen.
Ook diende ik nog als kennisbron voor Ellen de Bruin die een passage, in het Nederlands, uit Hamlet zocht. Michiel leidde me door mijn eigen boekenkast naar Hamlet: “Neen, neen, het is maar gekheid; vergiftiging uit gekheid; geen sprake van enige aanstoot.”
Het ging hier om een vertaling Van Dr. L. A. J. Burgersdijk van Shakesspeare.
Het artikel in het Economiekatern van het NRC Handelsblad van vandaag waar Eliane deze tekening voor maakte heb ik ook gelezen.
Ik kon alles goed afsluiten met mijn laatste oesters en een heerlijk glas wijn. De twaalf oesters gingen in drie fasen: gisteren vier rauw met citroen en wijn, vandaag in tweemaal vier onder de gril. Ik heb het oestervocht nog over voor een sausje morgen

Branden en broeien.

Dezer dagen werd ik veel uitgenodigd voor een drankje en een hapje. Daarbij ontmoette ik twee vrouwen die de thuisslacht van het varken van vroeger kenden. Dankzij hen ontdekte ik dat mijn beschrijving (28maart 2005) van het branden van het varken in een vuur van stro maar een deel van het verhaal is. In deze streken werd het ontharen gedaan door het varken vrij lang met heet water te besproeien, het dier werd “gebroeid”, en dan met een schraper schoon geschraapt. Zou het kunnen dat in Zeeland waar ik vandaan kom en waar veelmeer graanboeren voorkomen dan hier stro niets kostte? Waar werd gebrand en waar gebroeid?
Deze foto maakte ik vorig jaar onder Ruurlo bij een biologische boer. Ja ook deze schatjes worden geslacht.

Vandaag.

Van Esther, mijn thuiszorg, kreeg ik een kerstpakket dat is natuurlijk de omgekeerde wereld maar het zal me prima smaken. Daarna de garage waar het mankement verholpen werd terwijl ik wachtte en mijn diagnose juist bleek (lek in vacuümslangetje, ik trots). Vanmiddag de bank die me waarschuwde dat ik in mijn onschuld bijna de belastingen aan het flessen was. Tja eenvoudiger kunnen ze het niet maken maar dan moet je dat eenvoudige wel weten en begrijpen. Gelukkig leidt mijn vroegere buurvrouw me altijd door het belastingenbos. Daarna om te bekomen van de schrik een glas wijn bij Janny waarbij ik haar kon wijzen op Venus die in al haar pracht om 5 uur haar rol als ‘avondster’ waarmaakte. Voor ik mocht drinken moest ik wel eerst een gedicht declameren dat is de afspraak. Toen de grootste verrassing van de dag: Zeeuwse oesters bij Super de Boer ik vroeg de bedrijfsleider of dit voor het eerst was, hij wist het niet zeker.
Het gedicht: waarom werd het Geerten Gossaert? Weet ik niet, dat plopt dan plotseling naar boven. Ik heb De Moeder van Neeltje Maria Min er nog wel bijgedaan als toetje om hier geen moeilijke reacties te krijgen.

De Moeder
Hij sprak en zeide
In 't zaal zich wendend:
Vaarwel, o moeder,
Nooit keer ik weer...
En door de lanen
Zag zij hem gaan en
Sprak geen vervloeking maar weende zeer.
Sprak geen vervloeking
Doch, bijna blijde,
Beval den maagden:
Laat immermeer
De zetels staan en
De lampen aan en
De poort geopend, de slotbrug neer.

En toen, na jaren,
Melaatsch een zwerver
Ter poorte klaagde:
Uw zoon keert weer...
Zag zij hem aan en
Vond geen tranen
Voor zoveel vreugde geen tranen meer.

Morgen eet ik oesters!

Binnen en buiten.

Buiten.
De eerste foto is het zuidelijk deel van de tuin na vrijdag 19 december 2008. Richard en Pamela leverden die dag acht uur lang strijd tegen het geweld van bomen en struiken en wonnen. Nu kan ik de overkant van de tuin in alle richtingen weer zien en er ook heen lopen.
Binnen.
Dit is het paard dat Laura voor me maakte en dat ik op pakjesavond van Sinterklaas kreeg.
Het paard heeft een ereplaats in de kamer. Gisteren was ik op de verjaardag van Laura in Zutphen. Ze kreeg een glazenbol van me waarmee ze de wereld van alle kanten kan bekijken.
Er zijn mensen die dat niet genoeg vinden en er ook de toekomst in denken te vinden, daar zal Laura te verstandig voor zijn.
Buiten.
De derde foto is een afscheid. Richard en Pamela komen 2 februari nog een keer terug om deze beuk tot brandhout om te toveren. Van de gemeente Lochem heb ik een echte kapvergunning gekregen. Mijn buren van Thuyalaan 3 krijgen komende zomer weer zon en in het najaar geen bladeren meer. Ze zij heel blij.

Pikorde.

Gisteravond zaten de schrijvers A.L.Snijders (pseudoniem van Peter Müller) en Tommy Wieringa gezellig naast elkaar bij Mathijs van Nieuwkerk in De wereld draait door. Het was sowieso een literaire avond want daarna kwam op Nederland 1 het Groot Dictee met als ster Kristien Hemmerechts. Drie auteurs die ik bewonder en ik weet dat niet iedereen mijn mening zal delen. Waarschijnlijk is Peter de minst en Kristien de meest omstreden auteur van deze drie.
Mathijs noemde enkele malen ‘de selecte groep’ lezers (ook ik behoor daar toe) waar Snijders zijn zeer korte verhalen (zkv’s) per e-mail naar zendt. Mathijs was jaloers op hen en wilde ook in die groep. Ik noem enkele redenen waarom Snijders mij misschien in zijn groep opnam:
1. omdat ik een vriend van Wil ben (voorheen de eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen)
2. omdat ik net als hij mijn kippen zelf slachtte
3. omdat ik net als hij atheïst ben, ondanks dat ik dat slechts in de tweede rij en hij dat in de vierde rij is. Hij wees mij uitdrukkelijk op het belang van deze pikorde van de niet gelovigen. In de tweede rij omdat mijn ouders niet gelovig waren maar mijn grootouders wel. De tweede rij komt al weinig voor de vierde rij is zeer zeldzaam.
Ik geef u, als bevoorrechten, de zkv die Peter mij 12 dec. zond:

Tommy Wieringa bezoekt het Museum van de Literatuur in Odessa. In de folder staat iets over schrijvers van 'de tweede rij'. Over hen wordt gezegd: 'Hun aandeel in de ontwikkeling van de cultuur van dit land was niet onbelangrijk'. Hun namen worden niet genoemd.
Tommy schrijft: 'Gewoonlijk ben ik een tegenstander van de opvatting dat de pen machtiger is dan het zwaard, maar voor dit met inkt veroorzaakte bloedbad onder de schrijvers van de tweede rij maak ik een uitzondering. De kwalificatie raakt aan de diepe angst die elke verstandige kunstenaar soms uit de slaap houdt: dat hij er ook een is van de tweede rij, gedoogd in een zijkamer van het museum, terwijl het licht in de grote zaal op anderen valt'.

Ik ontmoet een Japanner bij het Centraal Station. Hij is een schrijver van de tweede rij. Ik laat hem de woorden van Tommy Wieringa lezen en vraag hem of hij die angst ook kent. Hij zegt: 'Nee, ik ben bang dat ik gewoon doodgeschoten word'.

Kunst met Jeremy.

Vandaag vertrok Jeremy weer naar Londen, nadat hij eerst bij de Pelikaan in Zutphen de lekkerste koffie had ingeslagen.
Over ons bezoek aan Den Haag schreef ik maandag al. Ons bezoek aan het Kröller Müller van zaterdag leverde zoveel foto’s op dat ik er toch wel twee van moet tonen.
Eerst Jeremy bij het houten beeld ‘Cavallo e Cavaliere’ van Marino Marini en dan bij l’Homme qui marche van Alberto Giacometti. Aardig om de te weten dat die mannen van de tweede foto even oud zijn en wel beide geboren in 1960.
Ik geef toe dat beide beelden zich wel erg duidelijk presenteren om er je bezoek naast te zetten, sorry.
Klik op de foto's voor een vergroting.
Nog even Marini(1901-1980). Hij moet zelf gereden hebben denk ik. 's Morgens om 5 uur over de Gorsselse heide in galop en dan de teugels los en met je oergeluid je armen zo! Op die zeldzame momenten waande je je van de wereld los, alleen mijn paard Kitty en ik bestonden dan nog. Marini moet het gekend hebben!

The beauty and the beast.

Sinds vrijdag logeert Jeremy hier. We hebben een druk programma. Zaterdag het Kröller Müller en gisteren Den Haag met eerst het Fotomuseum en daarna het Gemeentemuseum.
Jeremy had geen herinneringen aan Den Haag en misschien bezocht hij onze hoofdstad voor de eerste keer.
Beide musea gisteren waren een groot succes en zeker ook ons bezoek daarna aan de Posthoorn waar live muziek was.
In het Fotomuseum was Jeremy zeer enthousiast over de expositie van Erwin Olaf. In het Gemeentemuseum bezochten we de tentoonstelling van vader(Jozef) en zoon(Isaac) Israëls. In de eerste zaal was het gelijk raak, plotseling was ze daar ineens uit het niets waar kwam ze vandaan? Jeremy begon te fotograferen en gebruikte mij als ‘the beast’ om van haar ‘the beauty’ een prachtige foto te kunnen maken. Ik voorzag een catastrofe met een inval van de politie, aangifte van privacyschending in beslagname van Jeremy zijn foto’s enz. Het enige wat nog kon was naar haar toegaan, een rolstoel is nooit bedreigend, en vragen of ze wilde exposeren naast een Isaac Israëls. Met plezier, en ik zond haar gisteren de mooiste foto. Haar e-mail wijst naar de Universiteit van Groningen, ze is al drs. misschien gaat ze promoveren op de Israëls? Jeremy zegt nu tegen iedereen dat ik als een blok voor haar viel, gelukkig heb ik mijn rolstoel.
Klik op de foto voor een vergroting.

Isabelle op schoot.

Van de prinses kreeg ik een briefje met foto’s.
"Lieve Willem,
Zie mij, op schoot bij Sint en Piet.
De Sint, ook een leuke oude man met een grijze baard.
Ik moest meteen aan je denken!
Veel liefs van Isabelle!"
Dat ze meteen aan mij moest denken is knap van haar. Vele malen ben ik Sinterklaas geweest ook met een echte schimmel en een Piet te paard. Ook ik, zoals elke echte Sint, was er altijd op uit de kinderen op schoot te krijgen dat is het bewijs van je vakmanschap. Bij de hele kleintjes lukte dat soms alleen door de moeder ook op schoot te nemen dat is dan een extraatje bij deze topbaan.

Kat en kunst.

De kunst en de kat hebben iets met elkaar, gisteren liet Theo dat nog eens zien. Misschien is het vooral Theo die de kunst naar zich toetrekt en dat gister ook letterlijk deed. Trouwens Bart van der Leck schilderde Theo al lang voor diens geboorte dus Theo moet een kunstgen hebben. Wat gebeurde gisteren?
Ik ging naar Den Haag om het hier afgebeelde bosgezicht van Jan Kiewiet uit 1942 bij Henny op te halen. Op de achterkant staat ‘Voor Henny 9/3/84 van Helen’.
Henny wilde kort geleden deze tekening wel wegdoen, als leek denk ik dat het pastel op karton is. Henny ging op speurtocht en Googlede Jan Kiewiet en vond uiteindelijk de kleindochter van Kiewiet in Toronto, deze Marilyn is een vriendin van mijn schoondochter Eliane. Wat Google niet allemaal kan aanrichten! Vrienden van Henny spoorden haar aan om Jan Kiewiet te laten taxeren enz., maar nee zij had het gekregen en wilde deze tekening aan de familie teruggeven. Vandaar mijn reis gisteren naar Den Haag/Loosduinen. Nu ga ik me informeren hoe ik zonder Theo deze tekening naar Toronto kan zenden.
Toen ik thuis kwam was ik moe en ging op bed liggen en sliep onmiddellijk. Na ongeveer een halfuur werd ik wakker van een harde klap beneden en een agressief mauwen van Theo. Hij zat naast zijn jachttrofee en had natuurlijk kans gezien er zelf niet onder terecht te komen. De foto laat zijn aanval op de rechterkant zien maar links had hij ook zo aangevallen. Nooit scherpt Theo zijn nagels in huis, altijd buiten aan bomen. Gelukkig zit deze tekening achter kunststof en niet achter glas en kon ik geen beschadiging vinden. Klik op de foto voor een vergroting.
Rechtsboven is mijn flits, zonder flits kreeg ik geen redelijke foto.

Afsluiting toeval.

Gisteren sloot prof. Ronald Kleiss met zijn college (10de) de serie over het toeval af. Ik heb van deze HOVO cursus geweldig genoten. Vooral de formule van deze cursus waar wetenschappers van verschillende disciplines het onderwerp behandelden was heel interessant.
Wat Kleiss gister behandelde vindt je hier. Alles samenvattend: het zuivere toeval bestaat. Tot ca.1960 hadden de deterministen de overhand. De quantummechanica en de wiskunde stelden daarna de deterministen in het ongelijk.

Wentelteefjes.

‘S nachts wakker liggen kennen we allemaal. Wat doen we dan? Ik zou wel eens een lijstje willen zien wat de gemiddelde man/vrouw bedenkt als hij niet kan slapen. Ik bedoel dan niet het piekeren en zorgen maken dat kennen we allemaal, dat is niet interessant.
Een van mijn oefeningen is, welke gedichten ik nog wel kan citeren en welke niet meer.
Vannacht wel:
Willem Kloos: Ik ween om bloemen
Jan Engelman: Vera Jannacopoulos-Cantilene
Neeltje Maria Min: Mijn moeder is mijn naam vergeten
Geerten Gossaert: De Moeder
Jan Greshoff: Ik groet u
Yeats: He Wishes for the Clots of Heaven.
Vannacht niet:
Hans Lodeizen: Uit ‘De buigzaamheid van het verdriet’ De Russische dame.
Paul Rodenko; Bommen.
Jan Engelman: En Rade
Welke ben ik vannacht helemaal vergeten?
De meeste gedichten van mijn lijstjes zijn redelijk bekend, ik verwacht dat het prachtige gedicht van Lodeizen het minst bekend is. Dat gedicht staat al op mijn blog van 18 augustus 2007. Daarom nu Greshoff:

Ik groet u

Ik groet u, buurman, kameraad,
Ik groet u, orgelman, soldaat,
Besteller, boer en bedelaar!
Ik groet u, blinde vedelaar!

Ik groet de honden op de straat
En 't paard dat voor de broodkar gaat.

Ik ben als gij, - ook ik bemin
Een vrouw, een kind, wat aardsch gewin -
Gejaagd, gedeukt en toch nog even
Gebrand op dit onzalig leven.

Waarom de wentelteefjes? Toen ik zo 12 of 13 was en bij mijn broer Adrie inwoonde in het dijkhuis bracht Hans Warren wel eens vrienden of bekende dichters mee bij zijn bezoeken aan mijn broer Adrie. Zo herinner ik me een zondagmiddag dat Hans de dichter (waarschijnlijk) Paul Rodenko meebracht. Mijn vijf jaar oudere zusje Nel was zeer onder de indruk, vooral ook omdat zij Nederlands ging studeren. Maar wat nu, Rodenko en Hans wilden best blijven eten en er was niets behoorlijks in huis. Oud brood, melk, eieren en suiker waren altijd wel huis.
Wentelteefjes zou dat kunnen? Het werd een geweldig sukses!