'The Antipope', Max Ernst 1942.

In het NRC Handelsblad van gisteren een heel mooi artikel van Joost Zwagerman over Peggy Guggenheim, de mensen om haar heen en haar enorme kunstcollectie. Zwagerman heeft me een slechte nachtrust bezorgd, want nu wil ik naar Bonn. Als de Kunsthalle daar een rolstoel voor me heeft moet het met twee overnachtingen in een hotel een prachtige reis kunnen worden.
Zwagerman is een verademing als schrijver over kunst, hij heeft niet dat onaangename toontje van sommige beroeps kunstbeoordelaars. Erica en ik bezochten in 1989 in New York het Guggenheim en met kleindochter Piffin bezocht ik deze zomer het Guggenheim Berlin. Op mijn blog schreef ik 29 juli over Peggy Guggenheim en ook over Hilla von Rebay. Zwagerman gaat uitvoerig in op het kunsttijdperk van de eerste helft van de vorige eeuw en geeft veel wetenswaardigs. Nu mis ik wel heel erg Piffin om in Bonn met me rond te sjouwen en haar echte Duits te laten horen.

Femke of Marianne?

Ik deed mee aan de stemwijzer en kwam tot mijn verassing uit op de Partij voor de Dieren. Op zo'n 60% van Marianne kwam Femke pas. D66 zat als derde nog net in de plus, de rest in de min en helemaal als laatste en dus maximale "niet-partij" het CDA. Dat het voor mij zo erg is met Balkenende wist ik ook niet. Bij de vorige verkiezingen deden Erica en ik beide ook de stemwijzer en werd Femke bij ons ruimschoots nummer 1.

Wat nu, stemmen op wat ik politiek blijk te zijn of op wat ik dacht dat ik ben? Ik kies voor de eerste optie dus Marianne. Ik ben al jaren lid en donateur van Das en Boom, Varkens in Nood en Comité Anti Stierenvechten dus mijn geloofsbrieven moeten goed genoeg zijn voor Marianne.

Wat me wel doet twijfelen is al dat gedoe over halal. Als kind stond ik al voor de oorlog bij het slachten van het varken en van verdoven had men toen echt nog nooit gehoord. Jaren hield ik hier kippen en slachtte zelf de overtollige hanen ook heb ik op de boerderij thuis nog geleerd een konijn te slachten. Natuurlijk moet je alleen zonder verdoving slachten als je dat kan. Maar al dat afschuwelijks dat in ons land met dieren gebeurt zit niet bij een Halal slachter als het een vakman is. Het is jammer dat daar nu de aandacht naar uitgaat terwijl, bij wijze van spreken, om de hoek varkens en kippen worden gehouden en vervoerd op een manier waar je niet goed van wordt. Gelegaliseerd door het CDA onder de normen en waarden van Balkenende!
Update 28 okt., iemand die het veel beter zegt dan ik vindt je op onderstaand weblog:
http://anjameulenbelt.sp.nl/weblog/2006/10/28/een-muzelman-in-de-dierenpartij/

Schaaktoernooi

Jan Nagel in een eindspel.
Hoe ziet een schaaktoernooi er uit? Nou overal hetzelfde. In mijn geval spreek ik over voornamelijk ervaring in Wijk aan Zee, Hoogeveen, Gent, Arnhem en Apeldoorn. We zitten in rijen opgesteld, te dicht op elkaar en het is er te warm. Maar we voelen dat allemaal niet. We denken over Pxf6 (paard maal f6) en rekenen dat vijf keer of meer door. Eergisteren schreef ik over Jan Nagel die minstens zo verslaafd is als Carla, Ruud, Gerard en ik. Je komt Nagel altijd weer tegen. Deze foto is op het jaarlijkse snelschaaktoernooi in Dordrecht genomen maar het had net zo goed ergens anders kunnen zijn.

Dick Dolman.

Vanmorgen heeft oud kamervoorzitter Dick Dolman mijn plaats overgenomen. Ik heb me in overleg met mijn huisarts teruggetrokken. Ik was/ben te verkouden om te kunnen autorijden en, veel belangrijker, te schaken. Dolman is net als wij de laatste jaren in veel amateurtoernooien te zien. Vandaag was een slechte dag: Carla, Ruud, Gerard, (en Dick) verloren.
Met Dick Dolman sprak ik tot nu toe alleen over schaken. Wat me bij hem opviel is het, net als bij Jan Nagel die ook weer in 'onze groep' speelt, fanatisme waarmee hij elke partij speelt. Zelf heb ik altijd de neiging, zeker na de partij, om wat afstand te nemen en te relativeren. Dat lijkt bij deze politici niet het geval. Er spelen meer politici in het amateurschaak dus ik zal mijn onderzoek moeten uitbreiden. Twee is te weinig voor een conclusie.

Judit in Hoogeveen.

Morgen speelt ze in Hoogeveen en zie ik haar weer, Judit Polgar. Ik ben een hartstochtelijke fan van haar, de enige vrouwelijke schaakster die al jaren tot de wereldtop behoort. Als meisje van 11 jaar was ze al wereldberoemd.
In het Amateurtoernooi Groep1 ging het bijna spiegelbeeldig aan gisteren. Ruud en ik verloren, Gerard won en Carla speelde remise. Alles staat 's avonds al op internet:
www.essentchess.nl/
Eliane reageerde op mijn suggestie om blindenschaak te zien:
'Ja, ik wil wel weten hoe een blinde schaakt. Blind?'
Elke redelijk sterke schaker kan blind schaken. Hij heeft alleen geen bord met stukken voor zich. In de vorige eeuw speelde Aljechin wel tegen meer dan 30 sterke clubspelers blind.
Wereldwijd doen blinden aan schaakwedstrijden mee. Zij hebben dan een speciaal bord en een speciale klok voor zich en kunnen zo de zetten en de verbruikte tijd voelen.
Reken maar dat Judit blind kan schaken!

Essent Schaaktoernooi.

Vandaag was de eerste ronde van het Essent Schaaktoernooi in Hoogeveen.
Carla, Gerard, Ruud en ik spelen in het Amateurtoernooi groep 1.
Een jaarlijks terugkerend probleem is dat wij een rating hebben waarmee we in de eerste ronde tegen "veel zwakkere" spelers moeten spelen. Er wordt dan 'op papier' van ons verwacht dat we winnen omdat wij een veel hogere rating hebben. Ruud en ik slaagden voor ons examen, Gerard ontsnapte nog net aan een nederlaag: remise. Carla verloor, maar er was ook goed nieuws.
Mevrouw Lidy Paalman had een nieuwe blindengeleidehond. Haar vorige, een zwarte Labrador heeft ze moeten laten inslapen. Deze nieuwe, een blonde Labrador Retriever teef, is weer net zo'n goedzak en ik kreeg ook een lekker likje van haar. Ze ligt eventueel de hele speeltijd van vijf uur braaf onder Lidy's tafel, maar er moet ook eenmaal gegeten worden en dan wordt de stille speelzaal opgeschrikt door luid krakende hondenbrokken en hard gesmak. Daar word ik altijd vrolijk van. Lezers die willen weten hoe een blinde in een wedstrijd schaakt zijn hartelijk welkom. We hebben dit jaar een schitterende kroongroep: de vorige wereldkampioen Veselin Topalov (Bulgarije), de sterkste vrouwelijke schaakster ooit Judit Polgar (Hongarije), de sterkste Nederlander Ivan Sokolov en de huidige jeugdwereldkampioen Shakhryar Mamedyarov uit Azerbeidzhan.

Hoogeveen.

Vandaag begint het Essent Schaaktoernooi. Carla, Gerard , Ruud en ik spelen 's middags. Stef en Piet 's morgens. Gisteravond was er een goeie warming-up tegen een team uit Arnhem. We wonnen met 6,5 tegen 1,5.
Hier het eind van mijn partij, wit gaf op na 26...Td3-c3 (hij kan de toren niet slaan want dan geef ik mat op f1) 27.Tc1-d1,Tc3-c2.

Toronto.

De CN Tower, Canada's nationale toren.
Lezers die niets van techniek willen weten kunnen de eerste alinia overslaan!
'Bij biventriculaire ICD's ligt er naast de standaard-elektrode in de rechterhartkamer ook een elektrode tegen de linkerhartkamer aan (in de sinus coronarius). Bij patiënten met hartfalen en ongelijke pompinitiatie van de linker- en rechterharthelft kan met deze extra draad ervoor gezorgd worden dat de twee hartkamers weer tegelijk gaan pompen, waardoor ze efficiënter werken. Dit verbetert bij een deel van de patiënten de conditie en levensverwachting.'
Zo is het bij mij.
Vrijdag 13 oktober pleegde het douanepersoneel in Toronto er helaas een aanslag op. De eerste twee beambten hadden mij nog net verzekerd dat ik niet met een elektronische detector onderzocht zou worden. Op hun verzoek ging ik rechtop staan met mijn armen omhoog, ik keek omhoog en de wereld draaide onder me weg. Op dat moment zag ik dat er toch een handdetector op mijn borst, precies boven mijn ingebouwde beschermengel, gehouden werd. Ik riep nog 'no, no, no' en viel toen achterover terug in mijn rolstoel. Toen ik weer bijkwam realiseerde ik me dat mijn ICD zich van de klap had hersteld, weer werkte, en ik weer leefde.
Donderdag gaan we bij Hartfalenpoli hier in Deventer alles nog eens goed bekijken, mijn kastje uitlezen enzovoort. Ik denk dat ik er onbeschadigd vanaf gekomen ben.
Ik heb een heerlijke tijd bij mijn oudste zoon en zijn gezin gehad, de nieuwe huisgenoot Orbit is daar getuige van geweest!

Zielig zijn.

Donderdag dronken Eliane en ik in een koffiebar nog eenmaal een kop koffie voordat ik terug vloog naar Nederland. In Toronto mogen honden in restaurants, bars enz. niet mee naar binnen. Orbit moet in de auto wachten. Eliane en ik vinden dat natuurlijk ook heel erg, maar hij wrijft ons dat nog eens extra in 'kijk eens hoe zielig ik ben'. Hij is zojuist nog heerlijk uitgeweest op het strand van Lake Ontario maar kennelijk is dat nu al geen reden meer om niet dramatisch te kijken. Als het heel erg werd drukte hij zijn neus stevig tegen het raam om nog dichter bij te zijn.

De hemel.

Zoals ik gisteren beloofde ben ik me met mijn familie gaan bezighouden. Hofmeester is verdwenen en ik kreeg de kans om nog net een foto van Michiel te maken voordat de porch klaar was. Vandaag bezochten Michiel en ik de mooiste gereedschapswinkel die ik ooit zag: Lee Valley. Een soort hemel waar die vijftig maagden vervangen waren door veel verleidelijker zaken. Ja, we lieten ons verleiden!

Hofmeester in Canada.

De eerste dagen in Toronto bij mijn familie las ik Tirza, het nieuwe boek van Arnon Grunberg. Nu leef ik gelukkig weer in de normale wereld, kan schaken en dammen met Otger en rondkijken in Toronto. Grunberg heeft met Tirza echt een meesterwerk geschreven. In zijn column in het NRC Handelsblad schreef Anil Ramdas dat Hofmeester, de hoofdfiguur in Tirza, de wereldliteratuur zal bereiken. Ik denk dat hij gelijk heeft, ik krijg Hofmeester maar niet uit mijn hoofd. Volgende week donderdag vlieg ik terug en ik ga me nu echt met mijn familie bezighouden en dus ook met Canada.

Waarheidsvinding.

De tijd dat de patiënt de dokter maar wat kon vertellen is gelukkig voorbij. Toch wachtte ik vanmiddag in Zwolle nog even af. Al heel snel begon de technicus te pruttelen en te hummen.
Toen moest ik wel en vertelde dat ik inderdaad veel meer, en sneller moe, was de laatste tijd. Ja, hij zag het allemaal precies en wist beter dan ik wanneer en hoe.
Mijn inwendige computer is wat bijgesteld en ik heb een afspraak met Hartfalenpoli in Deventer gemaakt, maar eerst mag ik morgen naar Toronto.
Hartpatiënten zijn hier het beste af van allemaal geloof ik. Hartfalenpoli haalt internationale bekendheid en Dr.Tuininga kan mij vanaf nu ook in Deventer uitlezen.
Toch ben ik als bionische man alweer bijna verouderd! In Duitsland zou ik een poos geleden al via een satelliet opgeroepen zijn om langs te komen in het ziekenhuis. Misschien maak ik dat nog mee. Guidant, de fabrikant van mijn ICD-Pacemaker, werkt aan net zo'n systeem als de Duitsers (één fabrikant tot nu toe) nu al hebben. Wanneer dan mijn boezemfibrillaties erg uit het normale ritme lopen pakt de bijbehorende satelliet dat op en waarschuwt het ziekenhuis!

Otger en Orbit

Het is duidelijk dat deze hond zich volkomen op zijn gemak voelt. Woensdag als nieuw lid van de familie aangekomen en hier op zondag al helemaal gewend. Met open skype tot nu toe geen blaf gehoord. Duidelijk de ideale huisgenoot.

Le petit prince a dit.

Violette met haar moeder.
Als zomergast van de VPRO zou ik zeker enkele scène's uit de film 'Le petit prince a dit' laten zien. Donderdagavond zag ik het laatste halfuur van deze film samen met buurjongen Pierre op TV5. Ik kijk soms even of er iets op die zender voor hem is. Hij en mijn buurvrouw komen uit het Frans sprekende deel van België. Hier een recensie van internet:
'Le petit prince a dit van Christine Pascal. De tienjarige Violette leeft bij haar vader, een natuurwetenschapper, maar logeert ook regelmatig bij haar moeder die actrice is. Haar vader heeft een vriendin Lucie, die een beetje buiten de boot valt. Op een dag wordt er een tumor in Violette's hoofd ontdekt. Haar vader pakt haar onmiddellijk onder de scanner vandaan en vlucht met zijn dochter. De reis voert langs Lausanne, Milaan, Genua, de Provence. In deze laatste streek staat het vakantiehuis van de familie. Violette's moeder heeft intuïtief aangevoeld dat dit de eindbestemming van de reis zou zijn en is ze tegemoet gereisd. Er ontstaat een nieuwe band binnen de familie waar voor de buitenstaander geen plaats meer is.'
Prachtig spel, vooral de wanhoop van de vader onderga je haast zelf. Erica en ik zagen de film in de jaren negentig. Over de vriendin Lucie: vanaf het moment dat de vader begrijpt wat zijn dochtertje heeft bestaat Lucie niet meer voor hem. Heel goed laat de film zien dat zijn vriendin dat niet direct begrijpt, dat is iets anders dan buiten de boot vallen. Als de vader de moeder in het vakantiehuis weer tegenkomt, ontmoet hij een mens die even wanhopig is als hijzelf. Diezelfde onbegrensde wanhoop van de ander brengt hen weer bij elkaar. Heel mooi laat de film ook het volwassen worden van het kind zien. In enkele weken wordt het meisje een wijs mens dat haar dood onder ogen ziet. Twee herhalingen op TV5: dinsdag 26 sept. 14.30 uur en zondag 1 okt. 23.30.

Orbit.

Donderdag aanstaande maak ik kennis met Orbit. Hij is de eerste hond in huize Duvekot in Toronto. Orbit kwam in het hondenasiel als zwerfhond. Hij is eerst nog bij een bij een andere familie geweest, maar die mensen waren overdag niet thuis en daar werd hij ongelukkig van. Nu is hij weer gelukkig en doet zijn best een goede hond te zijn, hier zit hij naast Eliane en kijkt misschien of zij wel hard werkt? Zelf blijf ik twee weken bij hen, 11 oktober vlieg ik weer terug.

Een jaar.

Gisteren was het een jaar geladen dat Erica is overleden.
In restaurant 't Koetshuis van kasteel 'De Cannenburgh' hebben we dikwijls geluncht.
Ik had nu Lennerd uitgenodigd voor een etentje daar in Vaassen. Twee mannen die veel van haar hielden en minsten 15 jaar wekelijks een uur met haar zongen. Naast de pianobegeleiding zong Lennerd bij moeilijke stukken dikwijls Erica's of mijn partij mee.
Het was een heel mooie avond met Lennerd, zijn menu:

Griekse salade met rode ui, tomaat, fêta kaas en yoghurt mayonaise.
Atlantische tong filet op een bedje van zomer groente geserveerd met yoghurt-dille mayonaise.
Verse ananas met roomijs en een glaasje pi-a colada.
Koffie.

We hebben heerlijk gegeten, ik had hetzelfde hoofdgerecht.

De dijkgraaf.

Ineens is de dijkgraaf in het nieuws. De PvdA schijnt in haar verkiezingspamflet de dijkgraaf te willen afschaffen in Nederland.
De dijkgraaf van een waterschap is de voorzitter van de 'ingelanden'. De ingelanden zijn alle grondbezitters, pachters of erfberechtenden van grond binnen het waterschap.
De dijkgraaf van de 'calamiteuze' polder Borssele was, in het midden van de vorige eeuw, mijn grootvader Pieter Dekker. Hier op de foto met zijn dochter Adrie en zoon Frans, die gestorven is in een Jappenkamp op Java. Grootvader Dekker, de vader van mijn moeder, bezat de meeste grond in de polder en was daarom door de ingelanden als voorzitter gekozen. In 1945 of '46 benoemden de ingelanden van de polder mijn broer Adriaan Willem Duvekot (Adrie) als waterbouwkundige voor de polder Borssele. Mijn grootvader benoemde dus zijn kleinzoon. Adrie volgde daarmee Warren, de vader van Hans Warren, als waterbouwkundige op.
De polder Borssele was calamiteus omdat hij van de polders in Zuid-Beveland op de meest kritieke plaats ligt. Bij een zuidwesterstorm en springtij beukt het opkomende water van de Westerschelde allereerst met volle kracht op de zeedijk van Borssele. De calamitueze polders van Zeeland ontvingen een extra rijkssubsidie. De ingelanden vergaderden tweemaal per jaar, broer Adrie legde dan verantwoording af van de werkzaamheden in de polder en gaf aan wat er voor de veiligheid van Borssele nog gedaan moest worden. De ingelanden bogen zich dan over de benodigde financiën en ook over een eventuele belastingverhoging die zij zichzelf moesten opleggen. Misschien was het wel handig dat hun voorzitter ook voorzitter van de Raiffeisenbank (die samen met de Boerenleenbank later opging in de Rabobank) was? De vergaderingen vonden plaats in de 'directiekamer', in feite de rechtervleugel van het dijkhuis. Door de dijkverhogingen van de Zeeuwse eilanden na de watersnoodramp van '53 is helaas het dijkhuis gesloopt, ondanks dat de dijken van Borssele heel waren gebleven en de polder dus niet is ondergelopen.
Niet alleen de zeedijk, maar ook de waterhuishouding binnendijks en de wegen vielen onder verantwoordelijkheid van de waterbouwkundige ambtenaar. Hij is de baas van de 'kantonniers'. De meeste kantonniers waren seizoenarbeiders. Verschillende kantonniers werkten in de winter voor mijn broer en in de zomer voor mijn grootvader. Een kantonnier kan alles. Hij maakt de bazaltglooing voor de zeedijk, houdt de watergangen schoon en repareert het wegendek. Ingenieurs Weg- en Waterbouw en hun kantonniers werden in 1996 helaas nationaal bekend toen 23 van hen uit Noord-Holland een pleziertocht naar Texel maakten. De 53 jaar oude DC 3 sloeg op het wad te pletter en alle inzittenden kwamen om. De hele beroepsgroep rouwde.

Piffin.

Op zoek naar foto's van mijn grootvader vond ik vooral veel Piffin. Hier is ze in februari 1993 op het ijs van de Ameltervijver met Erica ( Piffin is van 22 april '89).
Een paar dagen later bij Erica op de fiets:
P: 'mijn tieten bibberen'
E: 'je hebt geeneens tietjes'
P: 'jawel, hele kleintjes'
P: 'Oma!, moet ik het jou nou drie keer zeggen!!'

DE PORCH.

Michiel brengt de porch in zijn originele vorm terug. Toen ik vorig jaar mee naar Toronto ging, was mijn eerste ervaring met Canada het zitten op de veranda en kennis maken met buren en voorbijgangers. Vanaf deze vernieuwde veranda zal ik dat heel graag nog eens doen. Michiel ontvangt nu al veel complimenten. De lof zal nog toenemen wanneer het hekwerk geverfd is in de oorspronkelijke blauwe kleur. Ik popel om daar weer handen te schudden, maar werd ik ook al gekust?
Dit hekwerk heeft een Victoriaans motief. Het is een van de motieven die toegepast werden. Het hek wordt in ‘de werkplaats’ (de kelder) eigenhandig gemaakt, er is o.a. daarvoor ook een gloednieuwe zaagmachine aangeschaft. Bij een economische ramp kan Michiel direct als timmerman aan het werk.

Bionischearm.

Claudia Mitchell.
Foto's van Jesse Sullivan en Claudia Mitchell gisteren in het NRC Handelsblad. Zij zijn de eerste mensen met volledig door de hersenen aangestuurde protheses. Bij Claudia haar linkerarm en bij Jesse beide armen.
De bionische armen van Jesse en Claudia zijn ontworpen door Dr.Todd Kuiken van het Neural Engineering Center for Artificial Limbs (NECAL):
How does it work?
NECAL uses nerve-muscle grafts in amputees to gain added control signals for an artificial arm. Doctors take nerves that used to go to the arm and move those nerves onto chest muscles. The nerves grow into the chest muscles, so when the patient thinks "close hand" a portion of his chest muscle contracts and electrodes that detect this muscle activity tell the computerized arm when to close the hand. Thus, the patient thinks "close hand" and his artificial hand closes.

Geweldig, van de stappen die de mensheid in zijn ontwikkeling heeft gemaakt is dit weer een hele grote vind ik.