Vandaag is de crematie van Erica. Voor het herinneringsboek wordt heel veel gebracht. Het mooiste vind ik deze tekening van de twee kleine meisjes van no.7 hier in de straat. Erica wuift naar hen en , heel belangrijk, onze kat Theo is er ook.

Oudste zoon Michiel trok kortgeleden, met Eliane en de kinderen, in hun eerste eigen huis in Toronto. In de weekends wordt er hard gewerkt. Zaterdag was de kelder aan de beurt, een mooie gietijzeren vuurmand en een echte mummie kwamen tevoorschijn. De gemummificeerde rat is 22 cm lang, zonder staart natuurlijk. Wanneer ik als kind de schuur inging was ik heel bang van deze grote ratten. Er was dan wel weinig geluid voor nodig om ze weg te jagen, maar toch?

Namen

Eerelman: Het Andalusische paard.
Gisteren weer eens geschaakt voor de interne competitie van Pallas. Twee paarden en een Raadsheer (mooi ouderwets woord voor de Loper) deden het werk voor me. Een goeie reden voor een mooie Eerelman op mijn blog. Het schaakpaard en de loper zijn ook interessant vanwege hun naamgeving. Achter de naam geef ik tussen haakjes de notatie die de schaker op zijn notatieformulier gebruikt
Het Paard(P):
Knight(N) in het Engels, Cavalier(C) in het Frans, Springer(S) in het Duits, KOHb(K) in het Russisch, Caballo(C) in het Spaans.
De Loper(L):
Bishop(B) in het Engels, Fou(F) in het Frans, Läufer(L) in het Duits, CIIOH in het Russisch, Alfil(A) in het Spaans.
De tweede letter in het Russisch voor Loper is niet helemaal correct, ik mis die op mijn computer. Alleen al deze namen zijn voldoende voor een verhaal over de geschiedenis van het schaakspel, misschien komt het daar nog eens van.

Slot DE NIJENBEEK

Buitenlandse vrienden laten we op onze fietstochten in ieder geval altijd De Nijenbeek zien. Zo ook schoondochter Kate. Het kasteel is gebouwd in de dertiende eeuw en op Internet kun je er alles over vinden, bijvoorbeeld:
http://www.absofacts.com/kastelen/data/nijenbeek.shtml
Dit is de duurste foto, tot nu toe, van mijn blog. Hij kostte mij mijn mooie nieuwe korte broek, een prikkeldraadwond van bijna 15 cm en gratis nog twee flinke tikken van de hoogspanning van de boer. Maar toen kon ik de foto maken en dankzij Thijlbert weer veilig terug komen.

Aboriginalkunst.

Dit schilderij is van Jorna Napurrurla Nelson . Jorna Nelson is haar oorspronkelijke naam, Napurrurla geeft haar status als kunstenares aan. Het is gemaakt in het centrum Warlukurlangu. De voorstelling geeft de oorsprong van het leven op aarde weer. Drie waterputten waaruit een enorme boom groeide en met zijn wortels de aardschollen optilde, dat zie je aan de zwarte randen. De gekleurde ringen stellen de wortels voor. Deze twee cadeau's van Kate en Thijlbert geven een mooi beeld van de oorspronkelijke kunst van de Aboriginals en de moderne richting.

Gisteren brachten Thijlbert en Kate twee schilderijen uit Alice Springs mee. Deze komt uit het kunstcentrum Titjikala. De kunstenares is Marie Shilling.

Nieuw koeienras.

Salerskoe met kalf.
Gisteren was er op de TV nieuws over de koe Er wordt een nieuw koeienras geïntroduceerd in Nederland en wij mogen daar een naam voor bedenken. Het gaat om een kruising tussen de Nederlandse Brandroden en de Franse Salers.
Over de Brandroden heb ik op mijn blog uitvoerig geschreven en bijna over de Salers. Er is namelijk ook een kruising van de Salers met de Texan Longhorn, waar ik wel al over schreef.
Ik ben dus zeer nieuwsgierig.
De Salers leefde tot het midden van de vorige eeuw op het Massif Central tussen de 600 en 3000 meter. Een hard bergras dus, dat zeer populair werd toen het eenmaal "ontdekt"was.
Ik schreef dat de Brandroden als ras overleefden dankzij de inspanningen van één vrouw, de Salers overleefde waarschijnlijk door de inspanningen van één man. Marleen Felius schrijft in "Rundvee-rassen van de wereld"dat we de Salers te danken hebben aan het werk van Tyssandier d'Escous in de 19e eeuw. Van hem is ook de naam Salers. Het zal duidelijk zijn dat men hier zocht naar een sober hard ras dat buiten goed kan overleven. Het zal in ieder geval een mooie koe worden met prachtige hoorns verwacht ik. De illustraties zijn uit het genoemde boek van Felius. Zie verder:http://www.dierennieuws.nl/nw/art/200508/nw34882.htm

Kruising van de Salers met de Texan Longhorn.

Droge benen.

O.Eerelman. Amerikaansche harddraver.

Prachtige droge benen heeft dit paard. Eerelman heeft daar duidelijk zijn best op gedaan. Zelf was ik in Zwolle voor mijn halfjaarlijkse controle. Eerst de technicus voor het uitlezen van mijn ICD en het testen van mijn pacemaker. Daarna cardioloog Elvan, een bijzonder aardige man (wat is dat toch dat ik altijd alleen aardige mensen tegenkom in die medische wereld?).
Elvan wees me op ook mijn "mooie"droge benen en vroeg zich af ik niet te droog was (uitdrogen dus). Hij schrapte gelijk een van de drie plaspillen en dat doet me plezier want dan heb ik niet altijd meer zo'n hevige dorst. Voor hij verdere maatregelen ging nemen vroeg ik hem geen slapende honden wakker te maken, want ik heb nou eenmaal altijd boezem fibrillaties en een nogal lage bloeddruk (vandaag 80 over 50) maar het gaat toch heel goed met me. Hij keek me eens onderuit aan, knipoogde en "deal"! Wegwezen en over een halfjaar terugkomen! Mijn nieuwe computer met de biventriculaire aansturing is geweldig en die heb ik aan Elvan te danken.

Gekke Koeienziekte.

In Gorssel en omstreken heerst de gekke koeienziekte. Niet bij de koeien, maar bij de mensen. Deze koe staat voor de basisschool. Naast de gemeentelijke welpomp ligt een koe, je kunt daar op zitten. Voor vele winkels staat of ligt een koe of een kalf. Bij de VVV schijn je de "koe-route" te kunnen halen, voor een gezellig dagje fietsen. Het spijt me, ik vind deze kunststofkoeien maar niks. Een mooie koe moet voor mij in ieder geval horens hebben. Ik zou de koe-route moeten fietsen om te weten of er ook een stier te vinden is, maar dat gaat me te ver. Het is net zoiets als Katja Schuurman in Zomergasten. Conny doet maar, maar van mij mag zij niet verwachten dat ik Katja kan uitzitten.

Herfst

De weermannen en vrouwen mogen dan nu via de TV en radio de zomer aankondigen, wij weten wel beter. Gisteren ontdekte Erica deze Vliegenzwam of Aminata muscaria in onze tuin. Een diameter van 19 cm en kennelijk lekker, wie zit daar 's nachts van te knabbelen?
In "Herfst"en "Paddenstoelen"verteld Jac.P.Thijsse uitgebreid over de vliegenzwam. In beide boeken een mooie illustratie van Voerman jr. natuurlijk. Nee als de paddenstoelen komen wordt het herfst. Je kunt dat ook zien bij ons groente winkeltje in het dorp, gisteren waren de Hanekammen (Cantharellus cibarius) al de helft in prijs gedaald. Thijsse wijst erop dat we de Hanekam of Dooierzwam niet moeten verwisselen met de valse dooierzwam want die is minder lekker.

Hanekam, Voerman jr.

Vriendschap

Terwijl Erica bloemen kocht voor Wendelmoet Langerak, had ik een gesprek met de papegaai.We kennen elkaar al jaren en het was hoog tijd om weer eens bij te praten.
Wendelmoet is de dochter van onze vrienden van De Kiefskamp in Vorden. Ze is beeldend kunstenaar en tot en met 11 september is er werk van haar op De Kiefskamp te zien.

Erica op De Kiefskamp.

Naar het Museum, les 3.

Zoals de gelovige door zijn neuronen geregeld naar de kerk, moskee, synagoge of ander spiritueel centrum gedreven wordt, zo zijn Erica en ik altijd in musea terecht gekomen.Volgt de gelovige de signalen van zijn genen niet, dan wacht hem/haar de hel, daar hoeven we ons geen illusie's over te maken. Alleen de katholieke man kan ontkomen, hij kan 's zondags als zijn vrouw de kerk ingaat tegenover die kerk in het café zijn vrienden opzoeken. Deze grillige speling van de natuur kan de wetenschap tot nu toe niet verklaren.
Erica en ik hadden geen keus, tegenover het museum vonden wij geen katholiek café. Wij hebben het museum dan ook altijd als een café bezocht! In Frankrijk is dat geen probleem, daar is de toegang op zondag gratis en het museumrestaurant is van een kwaliteit die alleen ook in België mogelijk is.
Het Stedelijk Museum Amsterdam is (was!) een museum dat Erica en ik altijd bezochten wanneer we naar Amsterdam gingen. Eerst koffie en appeltaart in het Stedelijk en dan met de kinderen naar een Tinquely, zo'n fantastische machine had altijd een knop die alles in beweging zette, prachtig. Daarna in ieder geval naar de Beanery van Kienholz en dan nog even de trap op naar "Who's afraid of red, yellow and blue" en als het tentoongesteld was ook "Cathedra". Beide schilderijen van Barnett Newman, in het bezit van het Stedelijk, behoorden tot de mooiste kunstwerken die ik kende.
Geschiedenis is de laatste jaren weer helemaal "in". Voor mezelf hanteer ik voor het Stedelijk de indeling: 1.het tijdperk voor Goldreyer en 2. het tijdperk na Goldreyer. Je zou de naam van de Amerikaanse "restaurateur"( beter = misdadiger) ook kunnen vervangen door de naam Wim Beeren (directeur van 1985 tot '92). Ons "leven met het Stedelijk" is door Goldreyer/Beeren grondig veranderd. Ik plaats twee plaatjes uit tijdperk 2. Het in eigenbeheer mooi gerestaureerde Cathedra en een fraaie machine van de Zwitserse kunstenaar Tinquely.

Tinquely, Brunnen (Basel).

De boekentrap.

Toen ik laatst oud collega Jan Kappers vertelde dat wij niet meer bij onze boeken konden, zei hij "ik kom wel een keer langs". Hij kwam langs met een duimstok, bekeek de toestand en wist genoeg. Een poosje daarna bracht hij deze prachtige boekentrap. Jan is een "vierkante"man, wat dat is leerden wij in 1971. Wij kwamen in Gorssel wonen en Jan woonde daar al. Ook toen kwam hij even langs, in de tuin ontbrak nog een vijver vond hij. Niet zo'n plastic ding waar de kinderen doorheen prikken, maar een met een rand waar ze op konden zitten en dan een meter diep zodat de vissen de winter kunnen overleven. "Ben je zaterdag thuis?" Ja dat was ik, en die zaterdagavond hadden wij deze betonnen vijver, waar we nog dagelijks plezier aan beleven.
Het geel van de trap is "giallo di napoli" wat Michiel ons aanraadde voor de tafels beneden. De kleur van de tafels zie je nu dus boven terug in de boekentrap. De railing heb ik gemaakt van 22 mm stalen verwarmingsbuis (Gamma). De stalen haken waarmee de trap aan de railing hangt zijn gemaakt door Van Berkel in Harfsen.
De drie klokjes op de foto geven, van links naar rechts, de tijd in Toronto(Michiel), Gorssel en Alice Springs(Thijlbert) aan. De boekenkast bestaat ook bij ons uit verticale en horizontale planken, alleen het dak staat onder 45 graden. Als je ziet wat de camera, vanuit de lens, op een paar meter afstand er van moet maken, begrijpen we weer de problemen van de kunstenaars van vroeger met het perspectief.

Michiel en Thijlbert in 1971.

Een lawaaischopper.

Vannacht werd het etensbakje van onze "buitenkat" grondig geïnspecteerd. Nou wil ik best wakker gemaakt worden door zo'n kleine Erinaceus europaeus, maar dan mag ik toch wel een fotootje? Nou eigenlijk niet, als een Mini-Citroën DS kwam hij omhoog en ging er vandoor. Aan de hand van de stenen ter plekke meet ie ongeveer 14 cm, een jonkie dus.
Als de buren mij een proces willen aandoen wegens nachtelijke overlast, heb ik toch maar mooi een daderprofiel, hoewel hij zelf niet voor de rechter hoeft. De laatste dierenprocessen waren in de zestiende eeuw. Varkens werden in die tijd het meest berecht, omdat ze in verband zouden staan met de duivel. Vooral zwarte varkens stonden hierdoor vaak terecht in curieuze dierenprocessen.

Onze buitenkat.