Zelfportret.

Eliane vroeg me of ik dit zelfportret van Hans Warren kende. Eliane twijfelde of Hans dit wel geschilderd heeft. Allereerst omdat het een heel moeilijke en ongebruikelijke hoek is om vanuit te schilderen en omdat het technisch goed is, het is een ook mooi portret.
Ronny Boogaart en Eric de Rooij namen dit portret op in hun artikel ‘Thuiskeer van een nalatenschap’, misschien kunnen zij er iets over zeggen?
Hans en mijn broer schilderden op het eind van hun HBS en daarna veel samen. Hans specialiseerde zich vooral in tekeningen van vogels en was daar ook zeer bekwaam in. Adrie hielp Hans dikwijls met teken- en schildertechniek.
Later ontdekte Adrie dat Hans niet altijd precies is geweest bij het signeren van tekeningen en dergelijke. Adrie zag zelfs in de Zeeuwse Bibliotheek werk van hemzelf waar Hans naam onder stond. Voor Adrie was dat geloof ik niet zo’n punt maar Jannie, mijn schoonzus, was woedend. Moet ik Jannie nu nog verontrusten met dit portret, ik beloofde het Eliane wel?
Voor meer en leukers over Hans en Adrie:http://www.zebi.nl/catalogi/collecties/warren

Feest.

Vanmorgen gingen Gerard en ik naar vaatchirurg van de Hem voor zijn visie over het echo-onderzoek van mijn rechterbeen vorige dinsdag. Van de Hem gaf groen licht voor feest en bloemen in huis. Het aneurysma in mijn rechterbeen is weliswaar 2,7 cm, maar niet groter dan in mei en ik heb er geen last van.
Dat gaf van de Hem redenen genoeg om in de komende drie maanden niet aan een operatie te denken. Ook wil hij mij ruim de tijd geven om eerst mijn linkerbeen goed te laten genezen, anders heb ik letterlijk geen been om op te staan.
Kom ik tot de orde van de dag.
Bij mijn blog van gisteren schrijft F. Zwaan een comment over Mulisch en wijst op de Zoeloes en een stam in Zuid Amerika die geen getallen boven de twee of drie kennen.
Waar ik op doelde en waar Zwaan terecht ook op wijst, is dat het niet bestaan van woorden voor een begrip niet hetzelfde is als dat begrip niet kennen.
Heel mooie voorbeelden daarvan kent het schaken. We beschikken in de theorie van het schaken over een grote hoeveelheid termen voor bepaalde spelsituaties. Natuurtalenten in het schaken bleken die spelsituaties zeer goed te begrijpen maar kenden daar geen woorden voor.
Gerard reikte me vanmorgen in de wachtkamer zelfs de inversie van het genoemde verschijnsel aan: het bestaan van woorden voor begrippen die niet bestaan, bijvoorbeeld De Hemel!

De leeftijd van Mulisch.

In de boekenbijlage van het NRC Handelsblad van vrijdag staat deze tekening van Eliane bij een artikel over Mulisch van Arnold Heumakers. De NRC wordt op twee verschillende persen gedrukt. Wij, hier in oosten, krijgen Mulisch in zwart-wit de 'elite' in de randstad in kleur, zoals Eliane hem ook tekende. Boven de tweede pagina zet de krant de kop: ‘De waarheid moet een gezicht hebben’. Dat viel mij natuurlijk wel op, zijn literaire kwaliteiten mogen we allemaal zelf beoordelen, de ‘waarheid’ bij Mulisch lijkt me een gotspe.
Gisteravond nog in het interview bij Nova. Mulisch relativeerde zijn leeftijd. Die tachtig danken we aan de burgerlijke stand, was hij in een primitieve Afrikaansestam geboren waar ze ‘een, twee, drie … veel’ tellen dan was hij hooguit zestig geweest. Mulisch ‘gevoelsleeftijd’ is die van een adolescent vertelde hij. Ten aanzien van zijn kennis over de mensen in Afrika blijkt hij nog een kleuter. Er is, en was, geen stam in Afrika die niet verder dan drie kan tellen. Dit soort nonsens komt nog uit de koloniale tijden toen we hier de zwarte mens als een dier zagen. Die journalist van Nova weet kennelijk ook van niets of liet het maar zo. Wat krijgen we dagelijks toch veel onzin of leugens en vooral van Mulisch?

HuPeLeN.

Met deze gladiolen van Janny en Hella op mijn ontbijttafel verkrijgt het leven weer glans. Ja, het overkomt me zelden maar ik zat deze week in een depressie. Gisterenmorgen besloot ik die depressie echt aan te pakken en kocht in Zutphen een mooi overhemd. De mevrouw van de kledingzaak zag mij nog even rondkijken en nam haar kans waar door er een broek, jasje en kopje expresso bij te doen. Ik zei haar akkoord met de verkoop te gaan mits zij de biologische vraag ‘huppelen meisjes van 3 t/m 6 aan de hand van ma of pa meer dan jongens, of huppelen jongens helemaal niet?’ bevredigend zou beantwoorden. Daarna stelde ik die vraag nog aan Joke, mijn thuiszorg en aan Janny en Hella. Het antwoord van deze vier vrouwen is unaniem ‘ja, die meisje huppelen en de jongens bijna niet tot helemaal niet’. 'Het VERMOEDEN van Willem Duvekot’ is hiermee na jaren opgelost!

Uit Dieren.

Schaken kan op elke leeftijd, dat blijkt toch wel uit deze foto van gistermiddag. U ziet een deel van de ‘Zeskampen groep 1’ waar ik in speel. Zelden speelden er zoveel jonge kinderen mee als de laatste jaren. Het is een lust om dit te zien.
Dat ik zelf deze keer zeer slecht speel is alleen dramatisch voor mijn ‘rating’, een echte schaker behoort daar ’s nacht wakker over te liggen, zich te bezatten en zich tenslotte een kogel door die niet werkende hersenen te jagen. Nee, ik lag sinds ik dinsdag de beelden van mijn ‘goede’ been zag en die met de ‘echoman’ besprak niet echt wakker, maar ik was zeker niet on speaking terms bijna voor niemand. Gelukkig onderbrak de ‘eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ dat dinsdag even voor een heerlijk etentje. Vandaag zal ik proberen een echte man te zijn en niet te zeuren over een been.
Voor niet zo bekenden met computers: Zet de cursor op een foto, er verschijnt dan een handje, en klik. Dan krijgt u een vergroting.

Opletten.

Ja, ik mocht de wei in van de boer en van ma ook wel maar alleen moest ik dan wel aan de andere kant van haar dan het kalfje, hier enkele uren oud, blijven. Na een minuut of tien gebeurde waar ik op hoopte, ma lette even niet goed op en kon ik de foto maken. Ondanks de porren in mijn rug van twee andere koeien waarbij ze ook probeerden mijn jasje op te eten, dames willen natuurlijk wel aandacht van een vreemde man in de wei. Dit was zondag, gisteren lette ik zelf helemaal niet op. Ik speelde in Dieren een van mijn kortste en slechtste partijen ooit en gaf binnen het uur op.

Van heinde en verre.

Zondagmiddag fietste ik naar de Zevensprong in Joppe voor een spekpannenkoek en een lekker Belgisch bier (La Chouffe). Ik kreeg er bezoek van ver en lang geleden.
De man van deze familie uit Dubai/Dubayy had kort geleden mijn weblog gevonden en ontmoette me nu op het terras van de Zevensprong. Terwijl van heinde en verre zijn familie en vrienden naar Joppe kwamen om hem weer te zien wilde hij eerst met zijn oude leraar op de foto, die foto zal hij me sturen.
Voor de pannenkoek nam ik de stroop zodat de Atalanta de suiker kon nemen. De Atalanta is een trekvlinder en legt hier haar eitjes in de zomer, op de brandnetel. Van Erica moest ik daarom altijd minsten een brandnetel laten staan, dat doe ik nog steeds. Om te overleven zal hij voor de winter weer naar Zuid Europa terug moeten vliegen.

Dag van de kunst.

Gisteren bleek een dag van de kunst.
Eliane met een grote tekening over twee pagina’s in het NRC Handelsblad en Peter Meijboom won de eerste prijs in een schilderswedstrijd in Ruurlo waar ongeveer 60 schilders aan deelnamen.
Peter moest met zijn veldezel naar buiten en voor 15 uur klaar zijn. Juist de laatste tijd had hij een studie gemaakt van een schilderij van John Constable, dat is hem ten goede gekomen denkt hij. Met zijn werk, dat de jury in beslag heeft genomen en later in Zutphen tentoongesteld zal worden, won Peter een mooie dure professionele schildersezel.

Paarden, benen en schaakstukken.

Paarden hebben net als mensen benen, mensapen natuurlijk ook maar zijn er nog meer dieren met benen? Vanwege die benen vandaag een doorklik naar de foto van vanmorgen van mijn been waarvan de wond bijna dicht is en een Eerelman van het ‘Turksche Paard’.

Toen Eliane in 2004 mij een weblog bezorgde moest dat een naam krijgen. Twee dingen waren voor mij zeker, in ieder geval wilde ik over paarden en schaken schrijven. Dat er op een schaakbord ook nog eens vier paarden meespelen was mooi meegenomen. Doordat mijn blog een soort eigen leven ging leiden verdrongen vele onderwerpen de paarden en het schaken.

Daarom vandaag weer eens over paarden, schaken en benen.

De benen van het paard beoordelen we op het ‘droog’ zijn. De cardioloog en ook de vaatchirurg kijken of mijn been ‘droog’ is, dus geen vocht vasthoudt, de veearts doet hetzelfde bij de benen van het paard.

De benen van het paard dat Otto Eerelman schilderde zijn mooi ‘droog’, mijn been is dat helaas niet. De aandacht gaat dan ook niet meer naar de wond, het gaat er nu om het been ‘droog’ te krijgen.

In ‘Paardenrassen naar Otto Eerelman’ schrijft Quadekker op het eind van zijn verhaal over de Turkse paarden:

‘Van een bepaald Tuksch paard als constante soort, en die alleen in Turkije gefokt wordt, kan dus geen sprake zijn. Turkije voorziet zich van paarden buiten zijn land, doch bezit in zijn uitgestrekt gebied buiten Europa inderdaad merkwaardig goede paarden’.

Mijn keuze van het Turkse paard is natuurlijk omdat ze daar dit weekend moeten kiezen, de paarden van het schaakspel krijg ik van maandag tot en met zaterdag maximaal zes uur per dag te zien in het schaaktoernooi van Dieren.

Ik speel in groep 1 van het Zesrondig Toernooi.

Emmy's Open.

Foto’s van het eerste 'Emmy’s Open'aan de Oude Zwolsestraat in Raalte. Peter de organisator en Emmy de bewaakster boden ons een geweldige schaakdag. Laura een prachtig buurmeisje van vijf of zes vertelde Ruud, Maarten en mij over het leven aan deze vergeten straat in Overijssel. Laura wist nog niets van de boze buitenwereld, wel mochten zij en haar vriendjes niet naar mevrouw … want die was altijd dronken! Je kreeg niet de indruk dat ze wist wat dat was en dat wilden wij ook graag zo laten.
Na het Rapidtoernooi van de middag was er een door Peter zelf gemaakte heerlijke warme maaltijd, ja het leven daar aan die Oude Zwolseweg lijkt echt uit een andere tijd. Maar schakers willen ook de scores zien, vooruit dan maar:
Rapid 25 min.pppp enkelrondig.
1 t/m 3 Carla, Peter en Ruud allen 3 uit 5. 4de Willem met 2,5, 5de Maarten met 2 en 6de Stephan met 1,5.
Het avondprogramma bestond uit dubbelrondig snelschaak van 5 min.pppp plus 3 sec. per zet.
1 Willem 7 pnt., 2 Ruud 6,5 pnt. 3 Stephan 6 pnt., 4 Carla 4 pnt., 5 Maarten 3,5 pnt., 6 Peter 3pnt.
Opmerkelijk was dat Stephan met 5 uit 5 de eerste ronde van het snelschaak won en echt onoverwinnelijk leek en Carla de mooiste partijen speelde en zesmaal in totaal gewonnen stellingen door de vlag ging met als resultaat 4 uit 10 in plaats van 10 uit 10.

Mijn MANIFEST, juli 2007.

Fietsende moeder met kinderen in brons in Gorssel!

Een oerhollands beeld ’s morgens tussen acht en negen uur:

De jonge moeder die op de fiets haar kinderen naar school en crèche brengt. Rechts van haar fietst de oudste van vijf of zes, achterop in het kinderzitje de jongste van twee of drie. En wie weet ook nog een aan het stuur.

Wij vinden dat gewoon, maar nergens buiten ons land vindt u dit unieke beeld. Elke ochtend duizenden moeders die en passant hun kinderen de spelregels van het verkeer leren.

Voordat dit unieke beeld teloor gaat moet er een bronzen beeld van komen!

In Gorssel, op ware grootte, de jonge moeder met naast haar het dochtertje van zes op haar fietsje, achterop het zoontje van drie, dat zou mooi zijn. En wie weet ook nog een aan het stuur.

Want door diverse ontwikkelingen is het niet zeker dat de fietsende moeders met kinderen zo massaal blijven bestaan, het is wel gemakkelijk de kinderen even in de auto te zetten.
En vaders nemen het fietsen met de kinderen steeds vaker over, des te belangrijker die jonge moeder eerst te vereeuwigen!

Graag wil ik dit plan mondeling toelichten en nader met u uitwerken. Daarbij denk ik ook aan de krant, TV, Gazelle, Sparta enzovoort.

Gevoel en Emotie.

In de wetenschapsbijlage van het NRC Handelsblad van zaterdag staat een interessant interview van Ellen de Bruin met de psycholoog Nico Frijda. Ter ere van zijn tachtigste verjaardag organiseerde de Universiteit van een Amsterdam het symposium ‘Emotion & Passion’.
De Bruin geeft een mooi voorbeeld van de precisie waarmee Frijda zich uitdrukt. Uit de zaal krijgt Frijda de vraag ‘Is liefde een emotie’. Frijda: ‘Het gevoel van liefde is een voorwaarde voor de emotie liefde’.
Voor mij is dat net wiskunde, zo begrijp ik psychologie onmiddellijk. Meestal heeft begrijpen bij mij wel tot gevolg dat ik me lekker voel. Als kind op school ging dat helaas niet op en zeker ook niet voor Erica. De lagereschooltijd was voor haar geen fijne tijd, voor mij ook niet en ook niet voor Michiel en Thijlbert. Hier een mooie foto van Erica op het eind van haar lagerschooltijd in den Haag. Haar gevoel of emotie ‘rotschool’ laat ze niet zien, misschien was het die dag best leuk?

Steile wand.

Gisteren voor het station Deventer maakten Michiel en ik een foto van elkaar. Michiel is weer terug bij zijn familie in Toronto, waarschijnlijk heeft Otger hem het meest gemist want hij is de jongste en zij doen ook heel veel samen. Als het even kan gaat Michiel ook mee om de klimprestaties van Otger aan de steile wand te zien en juist afgelopen week won Otger daar ergens in de hoogte een prijs mee. Heel fijn dat mijn kleinzoon een sport gevonden heeft waar hij zich thuis voelt. Ik sprak vanmorgen met Thijlbert in Alice Springs en wij vroegen ons af of zijn (grote)lengte een voor- of nadeel is. Thijlbert, die evenals Michiel ervaring heeft aan steile wanden, hield het op beide. De grotere reikwijdte is een voordeel, maar een kleine klimmer is sneller. Na deze inleiding hoop ik dat u net als ik een mooie foto wilt van Otger in de hoogte, ik verwacht dat Toronto daar nota van neemt en de lezer die spoedig op mijn blog ziet!

Natuur.

Een mooie foto uit Queen’s Park in Toronto, in het bijzonder voor Leuntje. Zij was laatst boos op me over mijn blog van 2 juli ‘Bloemen uit de wildernis’ ze meende dat mijn opmerking ‘zo onnatuurlijk mogelijk’ op haar tuin sloeg. Dat was zeker niet het geval want zij heeft juist een prachtige tuin met ook een groente/kruiden stuk. Nee, ik had het over de mensen die een bestaand huis kopen en dan een prachtige oude tuin volledig op de shovel laden. Hier een bewijs dat de natuur in enkele jaren soms ook iets heel moois kan maken.
Michiel gaat vandaag weer terug naar Toronto. Hij heeft heel veel gedaan hier in huis en tuin en tegelijkertijd ook dagelijks voor zijn bedrijf gewerkt. Ik zal weer moeten wennen om alleen te zijn.
Het is hier zaterdagmorgen, de computer die dit opneemt staat in het westen van de VS, daarom staat er Friday boven mijn blog.

Een dag als vroeger.

De kunstenaar is mij niet bekend.

Kunstenaar: Paul Dunki Jacobs.
Op mijn blog van gisteren dacht Michiel aan de ‘goeie oude tijd’ en dat werd het ook.
Bij Mijcke is dat niet alleen heerlijk eten en drinken, maar ook een cultureel hapje. Dat hapje werd de Universiteit van Wageningen. Mijcke komt daar geregeld haar kennis van de plantenwereld verrijken, Ton schonk de Universiteit zijn bijzondere verzameling zeldzame rododendrons. Redenen genoeg voor een mooi uitstapje waarbij we ook de tentoonstelling over Linnaeus bezochten.
Hier twee foto’s van kunst die we zoal tegenkwamen op het Universiteitsterrein. De ene foto spreekt voor zichzelf, de andere is de ‘begraafplaats’ van alle inmiddels uitgestorven planten en dieren. Dit kunstwerk is natuurlijk niet actueel omdat het dan dagelijks uitbreiding zou behoeven.

Ha, de goeie oude tijden.

Toen ik Michiel vertelde dat we vandaag, met Ton en Aaltje een dagje bij Ern en Mijcke zouden zijn zei hij ‘Ha, de goeie oude tijden’. Met die goeie oude tijden doelde Michiel op de vele vakanties aan de Ardeche die Ton en Aaltje met hun drie kinderen, Ern en Mijcke met hun twee jongens, Koen en Edda met hun twee meisjes en Erica en ik met Michiel en Thijlbert eind jaren zestig en begin jaren zeventig gezamenlijk aan de Ardeche doorbrachten.
Fantastische vakanties. Hier leer ik Michiel zwemmen, Erica maakte de foto. Vandaag zonder Erica, Koen en Edda zijn al langer overleden.

genezend been

Gistermorgen op de hometrainer piekerde ik me suf over de, door mij al vele malen geciteerde, uitspraak van Cruijff: ‘elk nadeel hep z’n voordeel’.

Wat is het geval? Nu mijn been zo hard bezig is met zijn genezing en ik daardoor veel doe en beweeg, loop ik weer op tegen de beperkingen van mijn hart! Daar had ik al ruim een maand niets meer mee van doen. Mijn been beperkte me zodanig dat mijn hart zich geen zorgen hoefde te maken, die tijd blijkt nu voorbij.

Nee, ik vond op de hometrainer geen toepassing voor Cruijff zijn uitspraak en zag in de genoemde beperkingen geen voordelen. Let op, ik geef nu een *doorklik* van het bewijs dat mijn been (foto ma.9juli) sinds ik thuis ben enorm is vooruit gegaan (zie doorklik van 25 juni). Ah, toch een voordeel een foto van wel heel mooie beroemde benen.

Wijze oude man.

Er werd hard gewerkt gisteren op zondagmiddag. Michiel werkt niet alleen voor mij, maar dagelijks ook voor zijn bedrijf in Toronto tot en met vergaderingen. Bij mooi weer gaat het om de tuin en de renovatie van de tuintafel. Er kunnen straks weer 8 gasten aan tafel onder de notenboom in de schaduw, maar hoe krijg ik het warme weer daarbij. Vanmorgen schijnt de zon weer volop dus zie ik het wel zitten. Wel had ik een slechte nacht, veel pijn aan mijn been, ik moest het buiten het dekbed houden omdat het gloeide. Meestal slaap ik daar wel doorheen maar nu niet. De ontknoping kwam vanmorgen, nog misselijk van de pijn bekeek ik de gevolgen: nog nooit was in één nacht de wond zo vooruit gegaan en het been zoveel vocht kwijtgeraakt! Dit been leeft zijn eigen leven: ‘ik genees me rot voor jou, wat zeur je dan?’. Natuurlijk heeft de natuur weer gelijk ik moet me niet met alles bemoeien, zelfs niet met mijn eigen been. Zo word ik toch nog een wijze oude man, zoals ik al jaren hoop.

Live Earth.

Foto's: Hans Warren
Hoe kan ik, als oudere en invalide, beter laten zien dat ik er nog bij behoor dan mee te doen in de discussie over het milieu. Gisteren werden we wereldwijd gebombardeerd met ‘Live Earth’ dus vandaag moet ik ook mijn steentje bijdragen.
De twee foto’s bewijzen dat de mens ingrijpt in het leven op aarde.
De bovenste is van 1950 en genomen op de Kaloot, een natuurgebied tussen Zuid-Beveland en Walcheren. De Kaloot was een getijdengebied met schorren en slikken. De Kaloot bestaat niet meer en is nu een enorm industriegebied met containerhavens en een kerncentrale.
De tweede foto is genomen op koninginnedag 31 augustus 1948, op het Plein in Borssele. Het vervoer van de zangkoren uit de omliggende dorpen ging met versierde boerenwagens en was op zichzelf al een feest.
Ja, en dan vraagt de milieuactivist naar de CO2 uitstoot? De Kaloot: 0,0? Al die Zeeuwse koudbloedpaarden en die mooie meisjes?
Ik voel me gelukkig dat ik die tijd heb meegemaakt, gezien heb. In diezelfde tijd moet ook een kundigheid bij mij zijn ontstaan waar ik heel trots op ben: mijn gezonde boerenverstand.
In de discussie over het milieu weet ik dankzij dat boerenverstand één ding zeker:
biobrandstof is de ultieme waanzin. Landbouwgronden gaan gebruiken om ‘voedsel’ voor de dieselmotor te kweken. Bossen kappen om hout om te zetten in brandstof voor die motor en natuurgebieden verwoesten voor de productie van palmolie enz. enz. Waarschijnlijk heeft de mens, die altijd bang is, zijn verstand verloren. Nee de voor die tijd prachtige dieselmotor moeten we echt verlaten. De techniek om op waterstof te rijden is er. BMW heeft al auto’s die het uitstekend op waterstof doen. De techniek voor een infrastructuur die de benzinepompen vervangt door waterstofstations is er ook al. Biobrandstof, het woord alleen al, bah!

De IJsselstreek.

Door het boek ‘Ooievaars in de IJsselvallei’ dat ik zaterdag van Huub kreeg realiseer ik me in wat voor een prachtige omgeving ik woon. Deze foto van de uiterwaarden in de Ravenswaard nam ik vorig jaar in mei, 5 min fietsen van mijn huis!
De IJsselvallei hier is de ideale biotoop voor Ooievaars. Het Ooievaarsstation ‘tZand bij Gorssel heeft na 25 jaar bereikt dat de Ooievaars nu zonder hulp van de mens overleven. Dit jaar waren aan de Kolkweg in Gorssel 5 nieuwe nesten in de bomen van wilde Ooievaars. We danken dat aan mensen als Wim Verholt de oprichter van het Ooievaarsstation.
Als het enigszins kan ga ik Michiel overhalen om vanmiddag naar de Ravenswaard te fietsen. We hebben al twee proefritten gemaakt. De rollen zijn nu omgekeerd, 40 jaar geleden greep ik hem in zijn nek als het mis dreigde te gaan bij het leren fietsen. Nu fietst hij links van me en pakt hij me in mijn kraag. Zo is de cirkel rond!

Herinnering aan mijn moeder.

Foto: Hans Warren 1948.
Weer een mooie foto van het dijkhuis waar ik al meerdere malen over schreef. Ronny Boogaart en Eric de Rooij attendeerden me op 280 foto’s van Hans Warren in de Beeldbank van de Zeeuwse Bibliotheek. Ik zal daar voor mijn blog nog dikwijls gebruik van maken. De man die voor het huis met een groepje staat te praten is mijn broer Adrie.
Mijn kleinzoon Otger heeft me gevraagd wat meer over mijn moeder te vertellen, zijn overgrootmoeder.
Dat is heel moeilijk, mijn broers en zuster zijn overleden. De enige die haar ook goed gekend heeft en waar mijn moeder ook bij ingewoond heeft is mijn schoonzuster Janny. Janny woonde in 1948 met haar man, mijn broer Adrie, in dit prachtige dijkhuis. Mijn ouders, zuster Nel en tweelingbroer Piet woonden bij hen in, vanaf 1945 tot ’49-’50. Toen ik Janny laatst belde en haar vroeg wat voor iemand mijn moeder was zei Janny, 'ze zei nooit wat dus hoe moet ik dat nou weten. Je vader die sprak en vertelde, maar je moeder gaf niets van zichzelf bloot. Ze las en zag alles om zich heen, maar zei niets'. Een rake typering van Janny en zo ben ik weer terug bij af en blijf de enige die dus veel over haar zou moeten weten.
Een kijkje in het binnenste van mijn moeder:
In 1953 –‘ 54 werd ik omstreeks middernacht door haar gebeld. Ik liep toen stage bij de NSF in Hilversum. Mijn moeder: ‘Is er iets met Piet? Hij is vanavond met zijn paarden en wagen niet thuis gekomen en het is daar (bij Auxerre in Frankrijk) noodweer geweest met veel onweer. Je tante en oom hebben me gebeld’. Ik begreep onmiddellijk dat mijn moeder alleen van mij, Piets tweelingbroer, de juiste informatie verwachtte. Ik zei haar: ‘er is niets met hem mis, ik weet niet waar hij is maar er mankeert hem niets’. Inderdaad was ikzelf overtuigd van mijn gelijk.
Zuster Nel vertelde later dat mijn moeder die nacht volkomen gerust ging slapen. De volgende dag bleek Piet tijdens het noodweer in de dichtstbijzijnde boerderij onderdak voor hemzelf en zijn paarden gevonden te hebben.

Reacties.

foto: Jens
De schrijver Theo Tervijlen vroeg me om het gedicht Het Kneutje van Hans Warren. Ter ere van dat gedicht dit mooie vogeltje op mijn blog.

HET KNEUTJE
Voor Philemon en Baucis zingt het kneutje,
avondrood op de karmozijnen keel.
Zij legt haar zachte in zijn harde oude hand,
en meidoornbloesem dwarrelt overal.
Van gisteren en heden zingt het kneutje,
achter de eglantieren ruiste de zee
en een jong paar dat van het strand terugkomt
voorvoelt zijn vrede bij dit lied, dit lot.

Van Lies ontving ik een interessante aanvulling op mijn blog van zondag over Prikkebeen:
Lieve Willem,
Ook al is het jou (als echte Prikkebeen-liefhebbers) waarschijlijk wel bekend, toch maar even dit: In de ongekuiste oorspronkelijk Franse versie van Prikkebeen, is Ursula (daar Elvire) helemaal niet zijn zuster maar zijn geliefde, die hij graag verlaat. Goeverneur was een brave opvoeder die er een zuster van maakte.
In 1846 verscheen Histoire de M. Cryptograme, ook geïillustreerd door de Zwitser Rudolf Töpffer, die niet alleen de plaatjes tekende, maar ook de al oudere Duitse tekst van Julius Kell zelf bewerkte. Op het titelblad staat onder meer: "... qu' apres s' être marié dans le ventre de la baleine, il se garda de bigamie, et devint le père de huit enfans (er staat echt enfans en niet enfants) d'un premier lit."
In 1846 (het jaar van het overlijden van Töpffer) verscheen er in Nederland een reproductie van de Franse uitgave van 1846. Ik heb die in mijn boekenkast staan.
Lies.

Zelf ben ik door de stroom van gebeurtenissen in de laatste maand kennelijk een beetje de kluts kwijt. Ik droomde vannacht dat ik door een Duitse stad dwaalde. Ik had mijn tas en colbert waarschijnlijk op mijn hotelkamer achtergelaten. Wist dat niet zeker, maar om deze tijd had ik sowieso al uit het hotel moeten zijn. Zonder jas en tas voelde ik me verlaten, wist wel dat ik met de trein en niet met de auto was maar had geen idee hoe ik het station kon vinden. Het was zondag en er was niemand op straat Ik koos een weg naar het zuiden. Een groep meisjes van 16-17 jaar met een jongen die een kop boven hen uitstak hield me staande. Ik had hen onjuist voorgelicht: het(?) was veel dichterbij geweest dan ik had gezegd, het voorste meisje keek me verwijtend aan en de jongen achterin de groep knikte duidelijk dat zij gelijk had. Ik was verbaasd, in het omgekeerde geval leek me een verwijt op zijn plaats maar nu? Toch wist ik niets te zeggen en bleef staan tot ze vertrokken.

Bloemen uit de wildernis.

Erica maakte een prachtige tuin, Michiel maakt hem nu weer zichtbaar. De tuin nam zijn kans waar toen ik 5 mei het ziekenhuis inging. Onmiddellijk trachtte hij zijn natuurlijke staat weer te bereiken, dat is de chaos. Dit proces berust op een hoofdwet uit de thermodynamica en kost tuinbezitters ontzettend veel werk en geld. Hoveniers worden schatrijk van de mensen die hun tuin zo onnatuurlijk mogelijk willen.
Nadat Michiel zaterdag mijn boekenchaos te lijf ging gaf het prachtige weer hem gisteren de kans de tuin op orde te brengen. De bloemen werden weer zichtbaar. Dank je wel Michiel.

Van vroeger.

Het is zeker meer dan 60 jaar geleden dat ik kennismaakte met de ‘poëzie’ van Prikkebeen. Michiel brengt orde in de boekenchaos die rondom mij ontstond sinds het overlijden van Erica in 2005 en kwam daarbij ook Prikkebeen tegen. Prikkebeen heb ik als kind vele malen gelezen en iedereen in ons gezin citeerde graag de rijmen van J.J.A.Goeverneur. Het naar Amerika vertrekken en vooral zuster Ursula (onze zuster Nel, die de baas over mijn tweelingbroer Piet en mij speelde) achterlaten leek mij ook een geweldige vooruitgang in het leven. En oh die prachtige tekeningen van Rudolf Töpfer!
Dit mag ik op zondagmorgen niet buiten mijn blog laten. Toch?

Twee boeken.

Mijn broer Adrie met zijn vrouw Jannie in 1949 voor het Dijkhuis aan de Wester Schelde.
Gistermiddag kreeg ik twee bijzondere boeken. Eerst van Huub het boek ‘Ooievaars in de IJsselvallei’, kort daarna bracht ‘de eenvoudige boekverkoopster uit Zutphen’ mij ‘Hart van mijn land ik ben terug’.
Twee boeken die gaan over de twee plaatsen in Nederland waar ik het langst gewoond heb, Zeeland en Gorssel. In het eerste boek foto’s van de omgeving van Gorssel en de IJssel, in het tweede veel foto’s die ik niet kende zelfs bovenstaande foto. Dit boek gaat over het leven van Hans Warren, de schrijvers Ronny Boogaart en Eric de Rooij hebben een mooi boekje gemaakt. Op pagina 74 een fraaie foto van ‘Sibylle’ die verliefd was op Hans en waar hij in de eerste ‘Geheime Dagboeken’ veel over schrijft. ‘Sibylle’ trouwde later met Jan Wolkers en is de Sonja in Wolkers roman ‘Een roos van vlees’.
‘Hart van mijn land ik ben terug’ biedt voor mij ook veel herinneringen aan de prachtige natuurgebieden de Kaloot en de Poel waar ik vree met een van mijn eerste liefdes. Plaatsen die weggevaagd zijn voor grote industriegebieden. ‘Hart van mijn land ik ben terug’ bewaart een mooi deel van mijn jeugd.

Verbeteringen

Drukke dag vandaag. Eerst naar wondverpleegster Lobke op de wondpoli, aardige jonge vrouw. We, Michiel en ik, hadden drie foto’s bij ons van maandag, woensdag en vanmorgen. Dan zie je verbetering in een week.
Mijn idee om foto’s te overleggen werkt geweldig. Toen het CIZ (centrum indicatiestelling zorg) mijn aanvraag voor uitbreiding van de zorg met foto van mijn wond ontving kreeg ik onmiddellijk een telefoontje dat de aanvraag was goedgekeurd en dat het met zo’n wond natuurlijk onmiddellijk inging!
Let op: er zijn er dus drie in ons land die niet op een wachtlijst hoeven:
Beatrix en aanhang, Holleeder en Willem Duvekot!
Na mevrouw Lobke naar Albert Heijn, Michiel met boodschappenkar en ik in de rolstoel.
Hierboven een foto voor Ern en Mijcke als bewijs dat hun hometrainer, die we gisteren haalden, al in bedrijf is.

Gebeurtenissen.

Gisteren werkte de expresse dienst die Eliane, de Eenvoudige Boekverkoopster uit Zutphen en ik zo af en toe activeren weer op volle toeren. Het ging, zoals altijd, zo:
Eliane krijgt (laat) van de NRC te horen dat ze vandaag een tekening van de dichter Tom van Deel moet maken in verband met zijn net uitgekomen nieuwe bundel ‘Boven de koude steen’. Eliane belt dan mij: ‘wil jij proberen “alles”over die bundel te weten te komen?’ Dan bel ik de eenvoudige boekverkoopster: ‘hebben jullie die bundel al?’. ‘Ja!’ ‘Kom dan straks bij mij eten en breng de bundel mee’. Dezelfde avond heeft Eliane via mijn scanner het cruciale gedicht dat de oplossing geeft over de koude steen en kan zij gaan tekenen. Zo heb ik al meerdere keren een boek in een uur diagonaalsgewijs gelezen en auteurs hun geheimen ontfutselt voor Eliane.
Vandaag gebeuren er heel andere dingen. Allereerst loopt het luchtverkeer op Schiphol grote vertragingen op door de storm aan de kust, zodat de aankomst van Michiel letterlijk in de lucht blijft hangen.
Vanmorgen waren hier Joke (3,9 uur huishoudelijke hulp van de zorg), de verpleegster voor mijn wond, mijn huisarts Leon en de buurvrouwen voor stand-by hulp. Op dringend advies van Leon, de verpleegster en Joke moest ik uitbreiding van mijn huidige zorg aanvragen. Zij waarschuwden voor wachttijden van vele weken. Na mijn telefonische aanvraag ontving ik een vriendelijke e-mail:
Geachte mevrouw Duvekort,
Om uw verzoek in behandeling te nemen, dient het CIZ de beschikking te hebben over een aanvraagformulier met handtekening.
U kunt dit formulier downloaden van www.ciz.nl en opsturen naar Postbus
484, 7300 AL te Apeldoorn.
Met vriendelijke groet,
Tjitske de Wolf
Ik deed wat zij vroeg en stuurde haar daarna een heel onvriendelijke mail:
Ik kan geen formulier voor *uitbreiding* van de huidige zorg vinden en ben niet van plan al mijn gegevens die u al sinds 2005 hebt te gaan invullen. Dit afgezien van het feit dat ik het afschuwelijke jargon op uw site niet begrijp. Ook is onbegrijpelijk dat u in deze tijd mij geen mogelijkheid biedt de hele aanvraag via internet te regelen. Graag alsnog adequate hulp bij mijn aanvraag. De eerste keer dat ik voor mijn vrouw hulp aanvroeg (2005) heeft uw instelling gewacht tot zij was overleden, mijn zoons zullen niet blij zijn wanneer u dit nu met mij weer gaat proberen. Ik ben woedend, Willem A. Duvekot
Binnen 10 min belde mevrouw de Wolf, morgen heb ik het ingevulde formulier en hoef ik alleen mijn handtekening te zetten. Het wordt een spoedaanvraag.

voor sterke magen

Hier mooie benen van meisjes uit de klas van Otger (‘Apetrots’van zaterdag). Gelukkig dat er veel van zulke mooie benen zijn. De foto die ik gisteren plaatste van mijn benen veroorzaakte misverstanden. Alleen voor lezers die niet griezelen van een openwond geef ik nu een doorklik naar de foto van mijn linkerbeen met de wond. Klik dus alleen op het volgende woord wond wanneer je wil weten waarom ik zeur over mijn linkerbeen.

Zondagmorgen.

Gedoucht, ontbeten en in afwachting ven de verpleegster om de wond te verzorgen. Geen leuk plaatje deze keer, maar wees blij ik laat hier een van de gevolgen van de wond zien en niet de wond zelf. Te dikke mensen hebben beide benen zo en nu begrijp ik pas echt dat zij altijd wel ergens pijn hebben! Dat is afschuwelijk natuurlijk, ik vind dit al heel lastig en pijnlijk. Door het wondvocht wordt mijn linkerbeen snel dikker wanneer ik loop of op een stoel zit. Michiel komt dinsdag en blijft enkele weken en daarom lieten ze me ook uit het ziekenhuis gaan. Na Michiel moeten we een beslissing nemen wat er gaat gebeuren. De ene mogelijkheid is een kwestie van maanden, niets doen met geregeld controle op de polikliniek, dat is mijn voorkeur ondanks veel ongemak en ook wel pijn. De andere is plastische chirurgie.
In die tussentijd vraag ik om wat inlevingsvermogen:
Blijf aan de lijn het duurt heel lang voor ik de telefoon kan opnemen, ook als ik dichtbij ben. Krukken pakken, omhoog komen enz. Lees bij de voordeur het briefje van Miep. Sommigen denken dat ik het druk heb en laten me daarom maar met rust, daar heb ik niet van terug. Lieve mensen waarmee kan ik het druk hebben als ik bijna niets meer kan? Weten jullie nog van de middelbare school? Dat heet een paradox!

Apetrots.

Nederland lijkt het al opgegeven te hebben. Het gaat zo; de meisjes doen het beter dan de jongens en zeker de meisjes van buiten Europa. De jongens, als een soort zombies, worden dan manager of advocaat. Ze kunnen dan toch goeie sier maken met hun praatjes en krijgen daar ook nog veel te veel geld voor. Het woord wetenschap is hen geheel vreemd. De uitzonderingen op genoemde gang van zaken worden dikwijls onmiddellijk door het buitenland weggekocht.
Dus er zijn zo af en toe jongens die wel stand houden bij het intellectuele geweld van de, vooral Aziatische, meisjes. Ja, en een van die jongens is mijn kleinzoon! Op de foto kleinzoon Otger en twee meisjes uit parallelklassen.Zij wonnen alle drie de ‘science award’ met een cheque van 50 dollar van de school. Meer over deze donderdagavond bij Eliane onder graduation.

Weer thuis.

Vanmorgen thuisgekomen. Eigenlijk ben ik uit het ziekenhuis in een net van Ruud, Hannie en Miep gevangen. Ruud nam geen enkel risico en reed zelfs nog naar de thuiszorgwinkel in Zutphen voor nieuwe doppen onder mijn krukken.
Hannie en Miep hebben , gelukkig in mijn aanwezigheid, een strategie uitgezet waardoor ik geen kans heb te ontsnappen tot Michiel hier de leiding overneemt. Ik heb al een gaatje in hun net ontdekt dat ik straks ga uitproberen. Hierboven het bewijs dat ik er ben en dus besta.

naar huis!

Zet het zo snel mogelijk op mijn weblog, zei Willem. Anders komen er vrijdag misschien nog mensen op bezoek, en dan ben ik hier weg. Dus, knoop in uw oren, vrijdagochtend komt Willem naar huis! Hij krijgt hulp van de wijkverpleegster en van de buurvrouwen Hannie en Miep. En begin volgende week komt Michiel een tijdje naar Nederland. En hij kan zich volgens eigen zeggen redelijk redden op twee krukken. Hoera!
Het plaatje is van de Clayton Brothers.

Pallas

Willem kreeg prachtige rozen vandaag, van de schaakclub. Tenminste, Herman -het betreffende schaakclublid- zei dat hij de penningmeester te zijner tijd om geld zou vragen. Daar zal het volgens Willem wel niet van komen. Dus eigenlijk waren het Hermans rozen. De schaakclub is erg lief voor Willem, clublid Stef brengt steeds printjes van dit weblog. Vandaag snelde hij naar het ziekenhuis, want hij was er niet gerust op na het postje van gisteren. Maar het gaat heus goed met Willem. Enfin, ze hebben wel een mooi plaatje verdiend, alle schakers.

vale gieren

Vanmorgen met hulp van verpleger Gerard gedoucht, heerlijk. Daarna met Dr. Oomen de wond bekeken en besproken. Het is nu wel duidelijk dat de onderste helft van de wond niet meer vanzelf zal dichtgaan. Wel mag ik waarschijnlijk eind deze of begin volgende week naar huis. Er komt dan dagelijks een wijkverpleegster voor de verzorging van de wond. Als beide partijen die niet meer volhouden moet de plastische chirurgie de wond dichten. Een "eenvoudige standaardoperatie" aan een aneurysma is hiermee uitgegroeid tot een viervoudige operatie over meerdere maanden. Zoiets kon niet onopgemerkt blijven, en zojuist werd er op het journaal dan ook uitvoerig aandacht besteed aan de 120 Spaanse vale gieren die Nederland zijn binnengevlogen. Ik verwacht ze morgen boven afdeling G5 van dit ziekenhuis!

Plaatje komt hier vandaan.

kortademig

Klik op het plaatje voor een vergroting. Ik vond deze prachtige prent (die man links heeft een laptop!) op deze website, daar staat nog meer medisch moois. Met Willem gaat het goed, hij is nu eindelijk van de bloedtransfusies af, ik weet niet precies hoeveel zakken hij heeft gehad, maar veel. En omdat daarbij ook steeds zoutoplossingen toegediend moeten worden, kreeg hij veel meer vocht binnen dan normaal. En dat is dan weer heel belastend voor zijn hart, en daardoor was hij dan weer heel kortademig, waardoor hij dan weer niet kon slapen. En zo blijven we bezig natuurlijk. Maar nu lijkt het dus voorbij, dat getransfuseer. Op het culinaire front krijgt hij trouwens ook een beetje teveel toegediend, dat was te voorzien. Mijn vrolijke verzoek om een droge worst heeft er al drie opgeleverd! En hij heeft intussen de halve nationale onbespoten aardbeienoogst naast zijn bed staan, hij kan het allemaal niet meer op! En alle zusters sonjabakkeren, dus hij krijgt de boel niet eens weggetrakteerd. Breng dus misschien maar even wat minder mee allemaal.

Nog even Willems telefoonnummer, want dat is intussen te ver naar beneden gezakt: 0570675303

op volle toeren

Willem dicteerde door de telefoon:
Gistermiddag was het startsein. Eerst bezoek van Ton, Aaltje en Janny; bloemen uit Janny's tuin, broodje haring, gebak, aardbeien, kersen, enzovoort. Aaltje redde me door de broodmaaltijd van het huis in een plastic zak te kieperen en af te voeren. 's Avonds zette Evert het rad nog een tandje hoger; paté en port. Gerard, die kort na Evert binnenkwam, liet zich de port ook goed smaken.
Vanmorgen eisten de medici ook nog een plaatsje tussen de overvallen van buiten. 6:30 uur, voorbeeldige cijfers: bloeddruk 110/70, temperatuur 36.0 en net voldoende : een hb van 6. 9:30 uur: tijdens de inspectie van de wond, vaatchirurg van de Hem (met een knipoog naar mij) tegen zaalarts Wagenaar: "Een voorbeeldige patient!" 12:30 uur, Wagenaar tegen de menigte (Carla, Wil, Stephan, Stef) "Inderdaad, een voorbeeldige patient!" Wagenaar kwam voor het infuus en schakelde daarna cardiologie in. Van de Hem en Wagenaar willen toch wat aan mijn bloedarmoede doen. Een mij onbekende arts-assistent van cardiologie heeft na hart- en longcontrole bij mij de weg vrijgegeven voor het nog toedienen van bloed.

rozijnen

16.15 uur: bloeddruk 100/70 en temperatuur 36.1. Er zit zodanig veel minder bloed in het linkerbeen, dat Willem zijn linkerknieschijf nu goed kan voelen. Hij heeft ook physiotherapie gehad, ik geloof dat dat bestaat uit been optillen. De spanning wordt er minder van. En bij het ontbijt zat met dank aan de dietiste zowaar een rozijnenboterhammetje!

patienten

Even een foto van de andere patient, deze komt bij van zijn hernia-operatie van afgelopen vrijdag. Met Willem gaat het -net als met Orbit- elke dag een beetje beter. Hij draagt nu een elastieken kous, en door daaraan te trekken kan hij zijn voet een beetje bewegen. Hij kan zijn been nu ook een klein stukje optrekken. En hij moet bewegen, want het been zit nog steeds vol vocht, het is dikker zelfs dan gisteren, en daardoor kan nog steeds de wond niet dicht. Maar volgens de wonddeskundige die er vanmorgen naar gekeken heeft, ontwikkelt alles zich nog steeds binnen de grenzen van het betamelijke. Geduld, dus maar weer.

torderen

Het invliegen van de Pandora verloopt op gelijke wijze als de Well-Bee, zodat voor het afstellen van de Pandora de procedure voor de Well-Bee kan worden gebruikt. Het enige verschil tussen het afstellen van de Well-Bee en de Pandora is dat de Pandora geen tilt (= scheefstelling) van het horizontaal staartvlak heeft.
Dit kan worden opgelost door het horizontaal staartvlak te torderen, te verdraaien, wanneer in de afstelprocedure staat dat de tilt vergroot moet worden.

Ja, sorry hoor. Mijn oude schoonvader gebruikt soms woorden die ik op moet zoeken. Torderen. Hij kan zijn been torderen. En dat is goed nieuws. Verder is de dietiste geweest om zijn broodmaaltijden te bespreken. En dat is ook goed nieuws. Voortaan krijgt hij af en toe een kroketje, ipv alsmaar dezelfde kleffe boterhammen met een plastic zakje onduidelijks voor erop. Ik zou zeggen dames en heren, breng eens een echt lekker broodje voor Willem mee. Of een droge worst ofzo.

het gaat weer beter

De ellende van gisteren is gelukkig voorbij. Willem heeft goed geslapen en het gaat vandaag onvergelijkbaar veel beter met hem. Helemaal enthousiast over alweer een stukje technisch vernuft dat hem is aangemeten; een voetpomp. De Impad Recorder AV 740, die hem elke twintig seconden ofzo een opdonder tegen zijn voetzool geeft, om de bloedsomloop en de spieren aan de gang te houden. Ik moet er zelf niet aan denken, maar goed. Willem moet de klappen dag en nacht zien te doorstaan, behalve als hij er echt niet van kan slapen. En dan had hij nog een tweede smakelijk verhaal voor mij om op te schrijven. Over zijn 40 cm lange wond, die na drie keer opereren niet meer zo heel netjes dicht zit. Om de 4 cm zitten er krammen in om de boel bij elkaar te houden, maar daar tussenin zijn klonten vlees zichtbaar die Willem doen denken aan wat er aan gieren gevoerd wordt. Alstublieft dankuwel. Hij vertelde dit aan zijn vriend Gerard, en die zei wat toevallig. Er zijn net deze week voor het eerst gieren gesignaleerd in Overijssel. Dus die cirkelen vast boven het ziekenhuis, verlangend naar dat heerlijke been.

het zit niet mee

Willem had geen goede dag. Hij had vannacht veel pijn, en bleek een bloeding te hebben. Meteen nog maar eens geopereerd dus. En daarna ging het nog niet beter, weer een bloeding. En weer geopereerd. We hebben daarna nog twee keer getelefoneerd, Willem was heel erg moe, maar had er toch vertrouwen in dat het euvel verholpen was. We hopen heel erg dat het ergste nu eindelijk voorbij is en hij zich morgen wat beter voelt.

als een vaatdoek

Willem kon niet echt iets verzinnen om te bloggen vandaag, zei hij. Hij voelt zich te beroerd, zet dat er maar op, zei hij. Er is niks ernstigs, alles gaat volgens plan, maar het is niet leuk. Willems been is gezwollen en pijnlijk, maar er wordt goed voor gezorgd. Verder is het gewoon ondraaglijk heet daar op de bovenste verdieping van het ziekenhuis, onder het platdak. Alle balkondeuren staan open, maar toch. En Willem heeft al zo'n extreem lage bloeddruk. De verpleegsters vinden dat hij veel moet drinken, maar hij wil helemaal niet. Thuis gaat hij op zo'n dag gewoon in de tuin liggen, ergens in de schaduw. Heel erg eigenlijk, dat zwakke oude mensen op zo'n oververhitte kamer moeten liggen...

tring!

Dit is Graham Bells eerste telefoon, 1875. Ik vermoed dat Willems telefoon er iets moderner uitziet. Hij is vanmorgen geopereerd, alles is goed gegaan, het aneurysma is zijn knieholte is gebypassed en heeft een bandje. En nu wil hij telefoon: 0570-675303

Naar het Ziekenhuis.

Morgen 13.30 uur word ik opgenomen in het Deventer Ziekenhuis en donderdag 7 juni geopereerd aan het aneurisma in mijn linkerknieholte. Deze keer niet in een ambulance en zeker niet met sirene en lichten naar Deventer! Alle voorbereidingen zijn getroffen en de katten mogen niet klagen. Alles staat klaar op het aanrecht. Met de buurvrouwen Hannie en Miep treffen ze het heel goed.
In de blikjes: wild/lam, zalm/kabeljauw, rund/lever, kip/kalkoen en sardines/tonijn. In het Seniorpak een volledig diervoer vanaf 8 jaar met lam.
Wanneer ik op zaal lig vraag ik onmiddellijk telefoon aan en zal Eliane het nummer op mijn blog zetten.

Kortwieken

Vanmiddag de twee ganzen van Peter gekortwiekt. Hierboven Mevrouw Gans bij Peter op schoot voordat ik haar kortwiek. Kortwieken is de wieken korten. Met kippen heb ik wel ervaring, maar vanmiddag deed ik het voor het eerst bij ganzen. Het ging in volmaakte rust. De truc is dat je alleen een vleugel doet dus asymmetrisch, het dier valt dan als het ware om bij het opstijgen en geeft het snel op. De enige die er een spektakel met herrie van wilde maken was Emmy die eigenlijk bang van de ganzen is. Je ziet haar hieronder.

Emmy.

Da Vinci en Vermeer.

Zondagmorgen gedachten.
Waarom staat ‘Het meisje met de Parel’van Vermeer niet op de video van You Tube die ik vrijdag plaatste? Dat schilderij is vorig jaar door het Nederlandse publiek zelfs uitgeroepen tot het mooiste schilderij van Nederland. Natuurlijk is de Mona Lisa van Leonardo da Vinci (4de in de rij) aanwezig maar waarom dan niet de Mona Lisa van Nederland zoals dit schilderij wel wordt genoemd?
Het schilderij van Vermeer is misschien geen portret van een bestaand iemand denken sommige kenners, zou dat het zijn? U moet zich natuurlijk niet in de war laten brengen door de boeken die over dit meisje zijn geschreven en de film die daarover is gemaakt, dat is fictie.
De Mona Lisa is op een populierenhouten paneel van 44,5x39 cm geschilderd, tussen 1503 en 1506, het is een portret van Lisa Gherardini, de vrouw van een rijke Italiaan.
Vermeer schilderde het meisje tussen 1665 en 1667 op doek.

BNN, Casals en Marquez.

‘Honderd jaar eenzaamheid’ van Gabriel Garcia Marquez las ik op bed, in een periode dat ik thuis langdurig op mijn rug moest liggen. Thijlbert had een geweldige installatie gelast die de monitor van de computer boven mijn bed bracht en het toetsenbord binnen handbereik. Ik schaakte (op Internet) en las. Erica verzorgde me en Joke de fysiotherapeute kwam voor liggende oefeningen van armen en benen. In die tijd telefoneerde ik geregeld met Gwenny, de vrouw van Erica’s broer. Gwenny was ernstig ziek, kanker, en we begrepen elkaar. Gwenny wilde me een cadeau geven. Marquesz beschrijft een man die alleen nog zeer sterke koffie drinkt en luistert naar de Cello Suites van Bach vertolkt door Pablo Casals. Toen Gwenny me vroeg wat ik wilde hebben vertelde ik haar van Marquez en Casals en een week later vielen de twee Cd’s met de Cello Suites van Bach en Casals in de brievenbus.
Gisteravond tijdens de uitzending van BNN werd ik overstelpt door dit soort herinneringen. De dood, het mooie van het leven, muziek, schoonheid en zeker ook door het prachtige filmpje van You Tube dat ik juist op mijn blog had geplaatst.
Voor de uitzending van BNN had ik veel scepsis maar die verdween zeer snel. Chapeau! voor BNN.
Ik vergeet wat: 's morgens was ik bij de crematie van Jan Bergman het oudste lid van Pallas en een bijzondere man. Logisch dat ik de dood moest tegenkomen gisteren.

Women in Art.

500 Years of Female Portraits in Western Art.
Ik krijg er maar niet genoeg van, ik heb het van Eliane.
Het is de Cello Suite No.1 de Sarabande van Bach, heb ik dat goed Lennerd? Nu nog alle schilders op rij graag! Wie helpt me?